ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 37 โถส้วมคือการปรับปรุงคุณภาพชีวิต

นินกำลังจะลงไปดูว่าพิมก็เรียกเขาไว้ทำเอานินประหลาดใจจากนั้นพิมก็ส่งกุญแจร้านที่ตลาดให้นี่คือกุญแจอาคารที่นินจะใช้เป็นโกดังนั่นเอง

นิน “ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะไม่เช่าต่อ” พิมกล่าวด้วยเสียงเรียบ

พิม “ความจริงเขาจะเช่าต่อแต่ว่าคุณแม่จะให้นายพวกเขาหรือจะกล้ามีเรื่องกับคุณแม่ อ้อร้านอยู่ซ่อยที่” พิมของที่อยู่ของร้านแต่นินยิ้มแห้งๆ

นิน “ขอบคุณครับ” จากนั้นเขาก็ลงไปข้างล่างทุกคนก็ไปดูเช่นกันว่าคนจากร้านเซรามิกมาทำอะไร คนของโรงงานเซรามิกอยู่หน้าเรือนพวกเขาพร้อมกับของจำนวนมากนินเดินออกไปแล้วเรียกให้พวกเขาเข้ามา

นิน “พี่เทียนมาเองเลยหรือ “เทียนยิ้มออกมา

เทียน” แน่นอนเราจะได้คุยเรื่องอื่นๆ ด้วยไง “นินกลอกตา เสียงไหมแก้วดังขึ้น

ไหมแก้ว” พ่อนินพวกเขาคือ “นินยิ้ม

นิน” อ้อลืมเลยนี่พี่เทียนครับเถ้าแก่ร้านเซรามิกที่ผมมีหุ้นด้วยนิดหน่อยครับ “ไหมแก้วประหลาดใจที่นอนสนิทสนมกับเถ้าแก่ใหญ่ได้เร็วแบบนี้เทียนยิ้มออกมาแล้วกล่าวสวัสดีคุณหญิงและท่านเจ้าคุณอย่างนอบน้อม ทั้งสองรับไหว้เขาแล้วถาม

” มีอะไรกันหรือทำไมเอาของมามากมายขนาดนี้ “นินยิ้มแล้วกล่าว

นิน” ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกลุงแล้วไม่ใช่หรือว่าส้วมมันแย่เกินไปน่ะผมก็เลยร่วมมือกับโรงงานเซรามิกสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา “ทุกคนสนใจรูดซิปนจึงส่งสัญญาณให้ทุกคนเอาของออกมาทุกคนให้ความสนใจมากเมื่อแกะกล่องออกมาก็พบว่ามันคือโถส้วมนั่นเองรูปร่างของมันประหลาดอย่างยิ่งทุกคนสับสนไปหมด

นิน” พี่ตรวจสอบดูหรือยัง “เทียนหน้ากระตุก

เทียน” ตรวจสอบอย่างไรเล่านายยังไม่สอนเราเลย “นินตบหน้าผากแล้วรีบสั่ง

นิน” ใครก็ได้ไปตักน้ำใส่ถังมาใบหนึ่ง “บ่าวคนหนึ่งจึงรีบวิ่งไป ส่วนนินก็ตรวจสอบโถส้วมอย่างจริงจังพบว่าตรงตามที่เขาออกแบบแล้วจริงๆ

นิน “การเผาไม่เลวเลยงั้นเดี๋ยวผมลองนั่งดูก่อน” นินลองนังดูพบว่าไม่มีปัญหาเขาลองขย่มแรงๆ ก็พบว่ามันไม่สะเทือนเลย นินเรียกบ่าวร่างใหญ่มาของนั่งดูก็พบว่าไม่มีปัญหาก่อนหน้านี้เทียนทดสอบความแข็งแรงแล้วสองร้อยหรือสามร้อยกิโลก็ไม่สะเทือนเลยกล่าวได้ว่าเทคนิคของนินร้ายกาจมาก

เทียน” เรื่องน้ำหนักไม่มีปัญหาแน่นอนพี่ทดลองมาแล้ว “ภากระซิบ

ภา” หรือว่ามันคือเก้าอี้แต่ทำไมมีหลุมอย่างนั้นพิลึกจริง “ลินส่ายหน้า

ลิน” น้องเองก็ไม่เข้าใจเจ้าค่ะ “นินที่หูดีหัวเราะออกมา

นิน “นี่ไม่ใช่เก้าอีกหรอกนะ” ทุกคนสับสนจากนั้นคนที่ไปเอาน้ำมาพอดี

นิน “นี่เรียกว่าโถส้วมมันมีไว้สำหรับถ่ายหนักไม่สิสำหรับไปเวจน่ะ” จากนั้นนั้นก็เริ่มอธิบายเขาตังน้ำราดลงไปก่อนมันก็จะมีน้ำขังข้างในแล้วใส่ลูกไม้ลูกเล็กๆ ลงไป

นิน” นี่เปรียบเสมือนอึของเราเมื่อราดน้ำไปมันก็จะ “นินราดน้ำลงไปมันก็หายไปทั้งหมดในสองสามขัน

นิน” เดิมทีต้องนั่งยองๆ ใช่ไหมหนุ่มสาวก็ยังพอได้แต่พออายุมากขึ้นข่ามันจะทนไหวได้อย่างไรจริงไหมโถส้วมอันนี้แค่นั่งถ่ายในท่านั่งเก้าอี้ทั้งสบายและไม่มีกลิ่นจากในหลุมด้วย “ทุกคนทำหน้าไม่อยากจะเชื่อเถ้าแก่เทียนตื่นเต้นที่สุดนี่ยอดไปเลยเขารวยแน่

ไหมแก้ว “ดีขนาดนั้นเชียวหรือ” นินพยักหน้า

นิน “ใช่ครับคุณป้าแต่แค่นี้ยังใช้ไม่ได้นะครับเราต้องติดตั้งมันก่อนถึงจะใช้ได้ครับ” ท่านเจ้าคุณกลอกตา

“เอ็งนี่เอาสมองมาทำเรื่องไร้สาระจริงๆ” นินยิ้ม

นิล “ผมทำเพื่อคุณภาพชีวิตของทุกคนต่างหากและแบบนี้มันก็สะอาดกว่าด้วย แถมนี่อาจส่งออกไปยังต่างประเทศได้อีกเงินตราต่างประเทศลุงคิดว่าไง” ท่านเจ้าคุณรู้ดีว่าเงินตราต่างประเทศสำคัญมากมันใช้ชื้อของจากยุโรปได้เช่นเครื่องจักรนั่นเอง แม้เงินไทยจะใช้ได้แต่พวกนั้นอยากได้เงินในประเทศตัวเองมากกว่าจะได้ไม่ต้องเอาไปแลกให้วุ่นวาย แบบที่เขาวาดแล้วให้ทุกคนดู

นิน “ต่อไปผมจะสร้างห้องน้ำขึ้น” ทุกคนพูดพร้อมกัน

“อะไรรึห้องน้ำ” นินอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ

นิน” ห้องน้ำคือที่อาบน้ำแต่เราจะสร้างข้างๆ เรือนหรือในตัวบ้านก็ได้เวลาอาบน้ำจะได้ไม่ต้องไปที่ท่าน้ำ “ท่านเจ้าคุณไม่เข้าใจ

” ทำไมอาบที่ท่าน้ำไม่ได้ “นินอธิบาย

นิน” ข้อแรกมันไม่สะดวกข้อสองความสะอาดและความเป็นส่วนตัวถ้าผมแต่งงานผมไม่ยอมให้เมียผมไปอาบน้ำที่ท่าน้ำให้คนผ่านไปผ่านมาดูหรอกนะ” พิมถึงกับหน้าแดงขึ้นมาเขาพูดอะไรเนี่ยท่านเจ้าคุณคิดตามก็จริง

” ดีงั้นเรื่องนี้ข้าออกเงินเอง “นินยิ้มหวานทันทีคิดถูกที่เอาพิมพ์มาอ้าง ท่านเจ้าคุณสั่งออกมาทางทอง

“งั้นไอ้ทองเอ็งไปตามพ่อตาเอ็งมาทำห้องน้ำและห้องอาบน้ำทั้งเรือนใหญ่และเรือนเล็กรวมไปถึงเรือนบ่าวตามที่เจ้านินออกแบบ” ทองรับคำรีบออกไปทันทีนินจ่ายเงินให้พี่เทียนค่าโถส้วมแต่เขาไม่เอา

เทียน “ให้อะไรกันเล่าเราเป็นหุ้นส่วนกันแล้วนี่” นินจนใจนินเรียกทุกคนมานั่งดู

นิล “ทุกคนลองมานั่งดูว่าสบายไหม” แก้วถาม

“แล้วจะถ่ายออกหรือขอรับพี่นิน “นินยิ้มออกมา

นิน” ไม่ต้องห่วงออกแน่นอนถึงแรกจะไม่ชินแต่ต่อไปนายจะขาดมันไม่ได้เลย” ท่านเจ้าคุณมองนิน

“เอ็งนี่มันฉลาดจริงๆ ไปเอาแนวคิดนี้มาจากไหนวะ” นินยิ้ม

นิล” เขาเรียกว่าการพัฒนาทางความคิดไงลุงก็เหมือนคนที่คิดค้นรถม้าคนแรกนั่นแหละมันเกิดจากแรงบันดาลใจแบบที่ว่ามันอยู่ๆ ก็แว็บเข้ามาในหัว “ทุกคนเข้าใจ

พิม” นายคิดสิ่งนี้เพื่อพวกเราหรือ “นินยิ้มเขาคิดว่าคำพูดเมื่อครู่ที่เขาอ้างเรื่องพิมคงทำให้พิมประทับใจ

นิน” ก็ต้องแน่นอนสิจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามาคนมาแอบดูคุณอาบน้ำผมคงไม่ยอมหรอกนะ” พิมหน้าตึง

พิม “พูดบ้าอะไรของนายถ้ามีคนแอบดูคงเป็นนายนั่นแหละ” แน่นอนว่านางเขิน ท่านเจ้าคุณจึงเอ่ยขึ้น

“เรื่องหนังสือไปถึงไหนแล้ว” นินหน้ากระตุก

นิน “ใจเย็นๆ ลุงผมเพิ่มกลับมาเอง” จากนั้นไหมแก้วก็ให้คนยกโถส้วมไปเก็บไว้ก่อนเทียนเอามาให้เยอะมากจริงๆ จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไป สาวๆ ก็แซวพี่สาว

ลิน “อะไรนะผมจะไม่ยอมให้เมียผมอาบน้ำให้คนเห็นหรอก” พิมหน้าแดง

ภา “มิทันไรก็เรียกเมียเสียแล้ว” พิมทำหน้าดุ

พิม “พวกเธอพูดอะไรข้ามิได้เป็นเสียหน่อย “ทั้งสองยิ้มออกมา

ลิน” มิทันไรก็พูดประหลาดเหมือนพี่นินเสียแล้วไม่เรียกเจ้าแต่เรียกเธอเสียแล้ว “พิมถึงกับเดินหนีแล้วบ่นในใจ

พิม” บ้าจริงเป็นเพราะคุยกับเขามากเกินไปติดคำว่าเธอมาเสียแล้ว “เธอรีบกลับห้องไปและแน่นอนตุ๊กตาหมูถูกตีก้นอีกแล้วเพื่อระบายความไม่พอใจของเธอที่มีต่อเขา

พิม “เรียกแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไรข้ายังไม่แต่งกับเจ้าเสียหน่อย” เธอสั่งสอนหมูอยู่นานแน่นอนว่านินไม่รับรู้ถึงความไม่พอใจนี้หลังจากช่างยอดมานินก็อธิบายถึงความต้องการทั้งหมดของเขาให้พวกช่างเข้าใจ

นิน “ลุงยอดมาเองเลยหรือครับ “ช่างยอดพยักหน้า

” แน่นอนอยู่แล้วสิข้าได้ติดตั้งโถส้อมอันแรกของไทยเชียวนะ “นินถึงกับหน้ากระตุกมันควรภูมิใจไหมเนี่ย

นิน” ให้ลูกน้องทำเถอะครับลุงกับพี่ตาลมาคุยกับผมกับพี่เทียนดีกว่า “จากนั้นทั้งสี่คนก็คุยกัน

นินเล่าถึงเป้าหมายที่เขาจะพวกเขาจะติดตั้งส้วมไว้ที่ตลาดใหญ่สามแห่งของเมืองหลวงแยกชายหญิงจึงต้องจ้างช่างมาทำพร้อมกันให้เสร็จภายในสองวันเรื่องขออนุญาตเทียนได้ดำเนินการไปนานแล้วและมันผ่านแล้วมีคนทำห้องน้ำให้หลวงฟรีใครจะไม่เอาเล่ามันจึงผ่านง่ายมาก

ตาล “ไม่คิดเลยว่าท่านเขยไม่ได้เป็นเหมือนที่ข่าวลือ” นินยังไหล่

นิน” คนอื่นไม่รู้แต่พี่ตาลจะไม่รู้ได้ไงครับ “ตาลหัวเราะเธอหันไปหาพี่เทียน

ตาล” เถ้าแก่งั้นสั่งที่บ้านข้าสองโถนะพ่อข้าอายุมากแล้วนั่งยองๆ ไม่ไหวหรอกราคาเท่าไรหรือ “เรื่องนี้นอนคำนวณไว้แล้วราคาโถส้วมจะต้องเป็นราคา 1 ใน3 ของเงินเดือนดังนั้นคนในเมืองหลวงมีเงินเดือนเฉลี่ย 600 บาทต่อเดือนดังนั้นราคาคือ 200 บาทต่อหนึ่งโถ

เทียน “โถละ 200 ร้อยบาทครับแต่เราคนกันเองสองโถคิด 300 แล้วกัน” ตาลตาโต

ตาล “ราคาแพงใช้เล่นนะเนี่ย” นินกล่าว

นิน “คุ้มค่าแน่นอนครับอายุการใช้งานของมัน 20 ปีก็ไม่มีปัญหาครับ” ตาลคำนวณก็คิดว่าคุ้มจริงๆ จากนั้นนางก็ถาม

ตาล” จริงสิกาแฟของท่านเขยดีมากวางขายเมื่อไรล่ะพี่จะได้ซื้อเก็บไว้พ่อพี่ก็ชอบดื่มมากนะ “นินยิ้ม

นิน” ตอนนี้ยังไม่มีขายหรอกครับรอให้ยาสีฟันอยู่ตัวก่อน “ตาลเสียดาย

นิน” แต่ถ้าหมดแล้วให้พี่ทองมาเอาได้ก่อนนะครับ “ตาลยิ้มแล้วพยักหน้า

เทียน” กาแฟอะไรหรือ “นินยิ้มออกมา

นิน” จริงสิพี่ยังไม่รู้นี่ผลิตภัณฑ์ใหม่ของผมเอง “นินให้ฟักไปเอากาแฟขนาด 100 กรัมมาให้เทียนได้ลอง

นิน “ชงน้ำร้อนจะใส่นมจืดหรือใส่น้ำตาลทรายเพิ่มก็ได้ครับมันทำให้ไม่ง่วงและสดชื่นระหว่างวันแนะนำให้กินตอนเช้าครับ “หลังจากนั้นทุกคนก็กลับไป นินจึงกลับไปทำงานต่อยังคงเป็นเรื่องหนังสือที่เขาเขียนขึ้นมารวมไปถึงแบบเรียนภาษาไทยด้วยเขาแอบบ่นในใจที่ไม่มีคอมพิวเตอร์ต้องมาเขียนมือนี่ช้าจะตายไป

นิน “ถ้าสามารถสั่งของจากโลกปัจจุบันมาได้ก็คงจะดีหรือไม่ก็ฉันสามารถเข้าไปยังพื้นที่มิติได้เนี่ยคงจะสุดยอดไปเลยทางที่ดีที่สุดคือบ้านของเขาจะดีที่สุด “แน่นอนว่านินจินตนาการไปเรื่อยถึงความสามารถในนิยายที่เขาเคยอ่าน ทำงานจนถึงเที่ยงเขาคิดว่าจะไปตลาดเพื่อดูว่าการสร้างห้องน้ำที่ตลาดเป็นไปอย่างราบรื่นหรือไม่ ต้องบอกว่างานนี้ทำให้ลุงยอดทำเงินได้ไม่น้อยเลยจึงต้องแบ่งคนงานเป็น 4 ทีมคนพวกเขาเกือบไม่พออย่าลืมว่าเมื่อมันดังจะต้องมีคนมาจ้างพวกเขาติดตั้งอีกถึงตอนนั้นรับเละแน่ๆ เมื่อเขาออกมาจากบ้านเดินไปทางเรือนใหญ่ก็พบว่าพวกพิมไม่อยู่

นิน “คงไปดูร้านสินะ” พอดีเลยเขาจะได้แวะไปช่วยดูว่าควรตกแต่งอย่างไรนินคิดอะไรได้อย่างหนึ่งเขาลืมไปได้อย่างไร

นิน “จริงด้วยไอศกรีมโคนไงเล่า” ความรู้เรื่องขนมอบและวิธีทำเวเฟอร์ก็ไหลเข้ามาในหัวของเขา

นิน “ปวดหัวเป็นบ้าเลย” จากนั้นเขาก็ให้ลุงบันไดพาไปที่ตลาดใช้เวลาพอสมควรก็มาถึงตลาดจุดที่ก่อสร้างคือบริเวณท้ายตลาดใหญ่ตลาดนี้ให้นึกถึงตลาดสวนจตุจักรได้เลยแต่มีความซับซ้อนกว่าหลายเท่าตัวร้านจะเป็นอาคารไม้เรียงติดๆ กันแบ่งเป็นโซนๆ ร้านบางร้านเป็นเรือนใหญ่ราวกับบ้านเช่นพวกร้านอาหารหรือร้านผ้าไหมใหญ่ๆ ดังนั้นคนจึงเยอะแยะมากเมื่อมีการก่อสร้างขึ้นจึงทำให้ทุกคนสนใจ มีป้ายติดประกาศไว้ว่าการก่อสร้างห้องน้ำจากบริษัทเซรามิกเทียนทำเอาทุกคนยิ่งสงสัยและสนใจว่าห้องน้ำคืออะไร จากนั้นนินก็เริ่มทำตัวเป็นชาวบ้านหนึ่งทันทีเขาแอบฟังคนพูดถึงกัน

นิน “ยังไม่ทันไรก็ได้รับความสนใจขนาดนี้แล้วหรือ” นินพยักหน้าแล้วเดินไปถามช่าง

นิน” พวกพี่มีอะไรไม่เข้าใจถามผมได้นะครับ “เมื่อช่างคนหนึ่งเห็นนินก็ยิ้มออกมา

” ท่านเขยนี่เองสบายมากแบบที่ท่านมอบให้เข้าใจง่ายมากเพียงแต่ต้องขุดหลุมใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ “นินพยักหน้า

นิน” ใช่น่ะสิอย่างลืมว่าตลาดคนเยอะแค่ไหนหลุมพวกนี้ผมคำนวณแล้วน่าจะรับได้ถึงเจ็ดวัน “ทุกคนพยักหน้าส่วนเมื่อส้วมเต็มก็ไม่ต้องกลัวเลยเพราะจะมีคนมารอรับซื้อพวกมันไปทำปุ๋ยหมักอยู่แล้วต้องไม่ลืมว่าสมัยนี้ยังไม่มีปุ๋ยเคมีดังนั้นนี่คือแหล่งอาหารชั้นดีของพืชในยุคนี้เลย หลังจากดูงานเสร็จแล้วนินก็เดินเล่นที่ตลาดแล้วได้ยินเรื่องราวของหมื่นเทพอีกครั้งคราวนี้แบบละเอียดเลยนินพบว่าหมื่นเทพนั้นเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยแถมหมั้นกับแม่หญิงคนงามเสียด้วยแถมจะจัดงานหมั้นแล้วแต่งเลยนี่มันจะเร็วไปไหน ก่อนหน้านี้ยังกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่เลยไม่ใช่หรือ

นิน “แปลกจริงมีข่าวว่าจะแต่งงานก่อนวันหมั้นฉันอีกตกลงนี่หมื่นคนนั้นคิดอะไรกันแน่หรือเป็นเพราะฉันกัน “นินคิดว่าพิมต้องได้ยินข่าวแล้วแน่ๆ

นิน “หรือฉันควรต้องปลอบใจเธอหน่อยดีไหม” นินในตอนนี้เขาเข้าใจว่าพิมกับหมื่นเทพเป็นคนรักกันแต่เพราะเขาทั้งสองจึงต้องตัดใจเขาจึงแอบไปดูพิมสักหน่อย เขาเดินหาอยู่นานแต่ไม่เจอร้าน

นิน “ให้ตายสิลืมไปเลยฉันไม่ได้ถามเลยว่าเปิดร้านตรงไหน” เขาจึงไปดูโกดังที่ทางฝั่งใต้ของตลาดเป็นร้านใหญ่พอสมควรแต่ตอนนี้มันว่างแล้วแต่ก่อนเป็นร้านขายข้าวสารนินเปิดเข้าไปก็พอใจมากข้างในมีห้องเก็บของและชั้นสองยังใช้เป็นที่นอนได้ด้วยสำหรับคนเฝ้าโกดังถือว่าดีเลยทว่าใครมันจะมานอนที่ตลาดกันเล่ามันไม่ค่อยสะดวกนัก

นิน “เยี่ยมเลยพรุ่งนี้ให้ลองลอตใหม่มาส่งที่นี่เลย “นินวางแผนในใจจากนั้นเขาก็หาร้านคุณป้าตลอดทางเขาเห็นร้านน้ำผลไม้ใส่น้ำแข็งแล้วก็ยิ้มผลงานเขาทั้งนั้น นอนเดินหาร้อนจนเจอนินถึงกับตกใจเพราะว่ามันตรงข้ามกับร้านของจันทร์วาดเลยไม่ใช่หรือเขาจึงเดินเข้าไปดูก็เห็นว่าพิมกำลังนั่งเหม่ออยู่

นิน” หรือว่ากำลังเสียใจเรื่องหมื่นเทพกันนะฉันควรเข้าไปหรือเปล่าเนี่ย “อันที่จริงพิมกำลังนั่งคิดว่าจะออกแบบร้านอย่างไรต่างหากแต่เข้าใจผิด เขากำลังจะเดินหนีแต่ว่าลินดันเห็นเขาเสียก่อน

ลิน” อ้าวพี่นินมาได้ไงเจ้าค่ะ “นินสะดุ้งแล้วยิ้มออกมา

นิน” อ้อพอดีพี่มาดูโกดังน่ะเลยแวะมาดูกำลังตกแต่งหรือ” ลินพยักหน้า

ลิน “ใช่เจ้าค่ะแต่ไม่รู้ว่าจะแต่งอย่างไรดี” นินจึงเดินเข้าไปแล้วมองๆ

นิน” ด้านหน้าติดเป็นตู้กระจกเราจะเอาหน้าไอศกรีมมาโชว์ตรงนี้แล้วเรียงให้สวยงามทางที่ดีไม่ควรให้อากาศเข้าไปแล้วก็โต๊ะนั่งต้องโล่งกว้างสบายๆ ให้ความเป็นส่วนตัวเวลาที่คู่รักมาทาน แล้วก็ควรติดภาพสวยๆ ให้คนมีที่ได้มองบ้าง “นินให้คำแนะนำอย่างใจกว้างทุกคนตาเป็นประกายพิมพยักหน้าที่รินแนะนำดีมาก

นิน” อ้อระหว่างทางพี่คิดได้เรื่องหนึ่ง “นินบอกแนวคิดเรื่องไอศกรีมโคนไป

ไหมแก้ว” หยุดก่อน “นินหันไปมอง

นิน” ทำไมหรือครับ “ไหมแก้วกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

ไหมแก้ว” นี่เป็นสูตรลับจะเอามาเปิดเผยต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร “นินพยักหน้าเขาลืมไปในยุคของเขาคำมีวิธีทำเต็มอินเทอร์เน็ต

นิน” อันที่จริงมันก็เปิดเผยได้นะครับแม้จะรู้ว่าใช้วัตถุดิบอะไรแต่ใช่ว่าทำออกมาจะเหมือนกัน “ไหมแล้วขมวดคิ้วนินทำท่ารูดซิปปากทันที

นิน “โอเคครับเดี๋ยวกลับไปผมค่อยบอกแล้วกัน” จากนั้นนินก็ขอตัวไปจัดการธุระก่อน

นินไปทำธุระหลายที่อย่างหนึ่งที่เขาไปคือกรมจัดหางานทว่าเขามาเย็นไปเจ้าหน้าที่เลิกงานไปแล้วทำเอานินไปไม่เป็นเลย

นิน “แค่สี่โมงเย็นก็เลิกงานกันแล้วหรือบ้าจริง” นินจังคิดว่าจะกลับไปแต่นึกขึ้นได้ว่าเขาน่าจะลองทำแป้งหรือน้ำหอมดูจึงไปที่ตลาดดอกไม้ตอนเย็นมีดอกไม้ไม่มากแล้วนินพบว่าราคาดอกไม้ไม่ถูกเลยในยุคนี้เขาซื้อมาจำนวนมากรวมทั้งอุปกรณ์ในการสกัดน้ำหอมด้วยเขาจำได้ว่ายังไม่ได้ทำอะไรกับผักคราดหัวแหวนเลยเพราะอุปกรณ์ยังไม่มีครั้งนี้ก็เลยซื้อมาให้พร้อมไปเลยลุงย้อนช่วยขนของเต็มรถม้า นินกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาค่ำแล้วเขาเห็นไฟห้องพิมสว่างเขาจึงหาบันไดไปพาดที่หน้าต่างแล้วเคาะหน้าต่างๆ ก็อกๆ พิมกำลังหวีผมอยู่ได้ยินเสียงก็เปิดหน้าต่างดูเมื่อเจอหน้าคนระยะประชิดก็ตกใจร้องออกมานินรีบเอามือปิดปากแล้วใช้อีกมือรั้งตัวเธอไว้

นิน “นี่ผมเองคุณใจเย็น “เธอมองเขาแล้วก็หยุดดิ้น

” นายทำบ้าอะไรเนี่ยปล่อยนะ “นินกลอกตาแล้วปล่อยตัวเธอเขาอย่างจับตัวเธอหรือไงเพราะเธอจะร้องต่างหาก

นิน” ผมเคาะแล้วนะยังตกในอีก “พิมมุมปากกระตุก

พิม” ใครจะไปคิดว่าเป็นคนเช่าข้าคิดว่าเป็นแมลง “นินถือกับพูดไม่ออกเขาส่งตุ๊กตาเซรามิกให้พิมเปิดดุก็ขมวดคิ้ว

“นี่ทำไมเป็นหมูอีกแล้ว” นินยิ้ม

นิล” ผมว่ามันน่ารักดีนี่เอาไว้คู่กับไอ้ตัวนั้นไง “เขาชี้ไปที่หมูที่เขาซื้อให้ก่อนหน้านี้วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของพิมนี่ทำเอาพิมพูดไม่ออกเธอวางตุ๊กตาไว้ที่โต๊ะข้างๆ แล้วกล่าว

พิม” ช่างเถอะนายมาทำอะไร “เขายิ้ม

นิน “ผมกลัวว่าคุณจะเศร้าไง” พิมขมวดคิ้ว

” เศร้าหรือเรื่องอะไร “เขากล่าวด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

นิน” ก็คนรักคุณจะแต่งงานไง “พิมถึงกับอึ้งไป

” นายพูดเรื่องอะไรข้าไม่มีคู่รักเสียหน่อย “นินขมวดคิ้ว

นิน” หมื่นเทพไงไม่ใช่หรือผมได้ยินว่าเขาจะหมั้นแล้วแต่งเลยนะ “เธอทำหน้าโกรธกำลังจะเปิดหน้าต่าง

พิม” ออกไปเลยนะ “นินรีบยกมือห้าม

นิน” เดี๋ยวๆ นี่มันสูงนะผมตกไปจะทำไงที่สำคัญผมมาปลอบใจคุณนะ “พิมถลึงตา

พิม” ปลอบใจข้างั้นหรือไอ้บ้า “เธอชกหน้าเขาไปหนึ่งทีแต่นินเอนตัวไปด้านหลังเพื่อหลบทว่า

นิน” เวรแล้ว “บันไดเขาเสียการทรงตัวหมัดของพิมเข้าตาซ้ายของเขานินตกลงไปข้างล่างร้องอย่างหมา

นิน” โอ้ยยย…ฆ่าคนแล้วมีคนจะฆ่าผม “ทุกคนในบ้านได้ยินเสียงก็รีบมาดูเมื่อท่านเจ้าคุณเห็นสภาพนินก็หัวเราะออกมา

” สมน้ำหน้า…เดี๋ยวก่อนนะเอ็งมาทำอะไรที่เรือนลูกสาวข้ากัน “นินพูดออกมาอย่างโมโห

นิน “ก็มาหาพิมน่ะสิผมแค่มาปลอบใจแต่เธอจะฆ่าผมเสียอย่างนั้น” พิมพ์ได้ยินก็ของขึ้น

พิม “ไอ้บ้าใครให้นายมาปลอบใจกันข้ากับพี่เทพไม่มีอะไรกันทั้งนั้น” พิมปิดหน้าต่างดัง ปัง!!! ไหมแก้วพอเข้าใจเรื่องราวก็ยิ้มออกมา

ไหมแก้ว” ฟัก ขม พาพ่อนินลุกขึ้นไปที่เรือนแล้วเอายาไปใส่ “ทั้งสองหามปีกคนละข้างนินร้องขึ้นมา

นิล” โอ้ย...เบาหน่อยเท้าฉันเหมือนจะพลิก บันไดท่านเจ้าคุณกลอกตา

” แกวิ่งข้ามเขาไล่ฟันศัตรูคิดไม่ถึงว่าจะมาตกบันไดหน้าห้องผู้หญิงเช่นนี้ “นินหมดคำจะพูด

นิน” ผมทำอะไรผิดเนี่ย “เมื่อถูกพามาที่เรือนไหมแก้วก็ให้บ่าวไปทายานวดเท้าให้เขา

นิล” ไม่ต้องๆ ไปทำงานเถอะเดี๋ยวให้พวกไอ้ขมทำดีกว่า “เขาไม่ชินที่ให้บ่าวสตรีมานวดเท้าให้แบบนี้

ไหมแก้ว “แล้วนั้นตาไปโดนอะไรมาทำไมช้ำขนาดนั้น” นินถึงกับตกใจ

นิน “ช้ำเลยหรือครับป้า” ไหมแก้วพยักหน้า

ลิน “แบบนี้โดนพี่ต่อยมาแน่ะตาขวายังไม่หายตาซ้ายก็เขียวอีกแล้ว” ทุกคนอมยิ้มแต่ไม่กล่าวอะไร

ไหมแก้ว “อีกไม่นานก็หมั้นกันแล้วคิดไม่ถึงว่าพ่อนินจะใจร้อนเช่นนี้” นินแทบเป็นลม

นิน “คุณป้าไม่ใช่นะครับผมไม่ได้” เขาสามารถใส่ตะกร้าล้างน้ำได้ไหมเนี่ยเมื่อทุกคนไปหมดแล้วเขาก็ถอนใจแต่ภาหันกลับมา

ภา” พี่นินต้องอดใจไว้นะเจ้าค่ะหรือว่าจะหมั้นแล้วแต่งเลยดีเหมือนพี่เทพไง “นินถึงกับพูดไม่ออก

นิน” ฉันทำเวรทำกรรมอะไรไว้เนี่ย “อีกด้านหนึ่งที่ทางเข้าเมืองมีสตรีนางหนึ่งเดินทางด้วยความอ่อนล้าก่อนที่ขบวนพ่อค้าคนหนึ่งจะเห็นใจแล้วให้นั่งรถมาด้วยสภาพของนางราวกับผี

“เจ้าคนหรือปี” นางรีบพูด

“ท่านตาข้าคนเจ้าค่ะเพียงแต่ระหว่างทางเจอโจรดังปล้นแล้วก็ซัดเซมาที่นี่นั่นแหละเจ้าค่ะ “ชายชราถาม

” อยู่เมืองหลวงต้องมีคนรับรองนะไม่งั้นเข้าไปไม่ได้หรอก “นางยิ้ม

” ไม่ต้องห่วงข้ามาคนรู้จักเจ้าค่ะ “ชายชราพยักหน้า

” งั้นก็ดีข้าคงพาเอ็งเข้าไปไม่ได้หรือ “นางยิ้มแล้วมองขึ้นไปบนฟ้า…