ซึ่งั้แ่ที่ ขวัญสุตา กลับมาจากการไปศึกษาดูงานแทน หัศนัย คราวนั้น หญิงสาวก็ดูเงียบขรึมขึ้นกว่าเดิม ถามคำก็ตอบคำ และบางครั้งยังนั่งเหม่อลอย ซึมเศร้า ไม่ค่อยอยากจะสุงสิงกับใคร เลิกงานก็กลับบ้านเลย ทั้งที่ก่อนหน้านี้สาวเ้าเป็คนสดใสร่าเริง และแถมยังคอยชวนคนอื่นไปที่โน้นที่นั้นอยู่เป็นิจ
“พี่ขวัญค่ะ มีแขกมาพบพี่ขวัญน่ะค่ะ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องรับรองแขก” พนักงานต้อนรับที่ทำหน้าที่ต้อนรับแขกไปใครมา อยู่ที่เคาเตอร์ด้านล่างของบริษัทที่ ขวัญสุตา ทำงานอยู่ ได้โทรสายภายในขึ้นมาแจ้งแก่ ขวัญสุตา
“มาพบพี่หรือ?” ขวัญสุตา ถามย้ำไปอีกเพื่อความมั่นใจ เพราะตนเองไม่ได้นัดใครให้มาพบเลยสักคนเดียว
“ใช่ค่ะ” พนักงานต้อนรับกล่าวยืนยัน
“โอเคค่ะ เดี๋ยวพี่จะลงไป” ขวัญสุตา เอ่ยบอกแล้ววางสายโทรศัพท์ภายในไว้ยังแท่นโทรศัพท์ตามเดิม แล้วลุกขึ้นเดินตรงไปยังลิฟต์ เพื่อลงไปพบแขกที่มาพบดังกล่าว
“สวัสดีค่ะ มาพบดิฉันหรือคะ?” เมื่อ ขวัญสุตา เดินเข้ามายังห้องรับแขก ก็เห็นผู้ชายต่างชาติยืนหันหลังอยู่ ซึ่งข้างหลังเขานั้นช่างดูคุ้นมากซะนี้กระไร เหมือนคนที่เธอเดินจากมาเลย ออเวน หันกลับมา ขวัญสุตา ต้องใแทบทำอะไรไม่ถูก
“คุณออเวน!” ขวัญสุตา อุทานชื่อชายหนุ่มออกมาเบาๆ พลางหันหลังจะเดินกลับออกไป แต่ไม่ไวเท่าคนตัวโตที่เดินเข้ามา และดึงรวบตัวหญิงสาวมาสวมกอดไว้ทางด้านหลัง
“ปล่อยตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย!..” ขวัญสุตา ดิ้นรนขัดขืนออกจากการโอบกอดของชายหนุ่ม
“ขวัญผมขอโทษ ผมผิดที่ผมไม่ยอมรับฟังคุณ ยกโทษให้ผมเถอะนะ” ออเวน กล่าวขอโทษขอโพยคนตัวเล็ก พร้อมกับแนบหน้าไปที่ข้างแก้มหญิงสาวเพื่อสูดกลิ่นหอมๆ ที่เขาคิดถึง
“เราไม่มีอะไรจะต้องคุยกันอีกแล้วล่ะค่ะ เื่ของเรามันจบไปแล้ว” ขวัญสุตา กล่าวขึ้นและพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่ไม่สำเร็จ
“คุณออเวน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันแถวนี้นะ ปล่อย.. อื้ออ!..” ขวัญสุตา หันเอียงมองหน้าคนที่สวมกอดเธอไว้ พร้อมกับกล่าวบอกออกไป จึงทำให้ชายหนุ่มได้โอกาสประกบจูบลงไปยังปากบางได้รูปนั้น และกับทั้งมือใหญ่เลื่อนขึ้นมาจับท้ายทอย ขวัญสุตา ไว้ไม่ยอมให้หันหนีไปไหนได้
ออเวน จูบแทะเล็มไปเรื่อยๆ รอบๆ ริมฝีปากคนตัวเล็ก ซึ่งทำให้ ขวัญสุตา ขนลุกซู่ตั้งชันขึ้นมา และความวาบหวาม ความซาบซ่าน ก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาและไหลเวียนไปทั่วร่าง จนอ่อนระทวย งวยงงอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง
“อื้อออ!..” ขวัญสุตา ส่งเสียงครวญครางออกมาเบาๆ ออเวน จึงสอดลิ้นสากอุ่นลื่นเข้าไปหาความหวาน ที่เขาแสนจะคิดถึง ในโพรงปากเล็ก เป็เวลาเนิ่นนาน กว่าที่ชายหนุ่มจะถอนปากออกจากปากบางได้รูป
“ผมคิดถึงคุณ ผมขอโทษกับทุกๆ อย่างที่ได้พูดออกไป และได้กระทำไป ยกโทษให้ผมนะ” ออเวน กล่าวพูดชิดริมฝีปาก
“ปะ ปล่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” ขวัญสุตา เอ่ยออกมาเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน
“ขวัญยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้อภัยผม” ออเวน เอ่ยประท้วงออกมา
“ฉันไม่ได้โกรธคุณแล้ว แต่จะให้ฉันกลับไปเป็เหมือนเดิมก็คงจะเป็ไปไม่ได้ เช่นกัน” ขวัญสุตา เอ่ยอย่างนิ่มๆ เชือดเฉือนใจ
“ทำไมจะกลับมาเป็เหมือนเดิมไม่ได้ล่ะ ขอโอกาสให้ผมอีกครั้งนะครับ?” ออเวน เอ่ยขอร้องอ้อนวอนทั้งสีหน้าและท่าทาง
“คุณกลับไปซะเถอะค่ะ ฉันจะไปทำงานแล้ว นี้ก็เสียเวลางานมามากพอแล้ว” ขวัญสุตา กล่าวพร้อมกับแกะมือใหญ่ที่โอบกอดเธอออกอย่างช้าๆ ซึ่ง ออเวน จำต้องยอมปล่อยแต่โดยดี ขวัญสุตา เดินออกไปจากห้องโดยไม่ยอมหันกลับมามองคนข้างหลัง
๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖
662
