โจวฉวินขบฟันขาวเล็กที่เรียงตัวสวยลงบนริมฝีปากเบาๆคิ้วโก่งสวยได้รูปขมวดเป็ปมเล็กน้อยเธอเงยหน้าขึ้นพูดกับเด็กหนุ่มอวบอ้วนคนหนึ่งด้านล่างแท่นบรรยาย “ซุนต้าไห่เธอค่อนข้างสนิทกับถังชวน เธอรู้ไหมว่าสองวันนี้เขาเป็อะไรไม่มาทำไมถึงไม่ให้คนมาลาหยุด”
ซุนต้าไห่อ้วนเหมือนถังแก๊สที่มีชีวิตมองแล้วคล้ายกับรูปทรงกระบอกในเรขาคณิต อีกทั้งยังสูงถึงแปดฉื่อ[1]รอบเอวก็กว้างแปดฉื่อด้วยแบบนี้ เ้าเด็กนี่รูปร่างหน้าตากำยำแต่ดวงตานั้นไม่ค่อยเป็ที่ชื่นชอบเท่าใดนักเหมือนเมล็ดถั่วดำที่ฝังอยู่ในเนื้อติดมันกองหนึ่ง ปกติหากเขาไม่เบิกตากว้างก็จัดอยู่ในประเภทตาขีดเดียวที่ไม่มีใครมองเห็นรูปร่างแข็งแรงอกสามศอกแบบนี้แต่กลับมีหน้าตาท่าทางเหมือนหัวขโมยจึงตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับถังชวนที่มักจะถูกคนรังแก
โจวฉวินพูดว่าปกติเขาค่อนข้างสนิทสนมกับถังชวนสำนวนการพูดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนสนิทกันเหมือนเพื่อนสนิทเพียงแต่เนื่องด้วยปกติถูกจัดอยู่ในระดับข้าทาสและเพราะทั้งคู่ตกทุกข์ได้ยากมาด้วยกัน ถึงได้มีการไปมาหาสู่กันเล็กน้อย
ซุนต้าไห่ได้ยินโจวฉวินพูดแบบนี้แล้วก็ลุกขึ้นยืนส่ายหน้าทันที “ครูโจว ผมไม่รู้ครับ แต่ผมคิดว่าเขาน่าจะงานยุ่งไม่ก็เกิดเื่อะไรขึ้นเล็กน้อย...”
โจวฉวินได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้วก็รู้สึกเหมือนว่าการคาดเดาของเธอได้รับการยืนยัน จึงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที“เกิดเื่อะไรขึ้น”
ซุนต้าไห่ยักไหล่เนื้อบนใบหน้าได้รับการกดอัดครู่หนึ่งจนกระเพื่อม “ใครจะไปรู้ล่ะครับ บางทีออกจากบ้านแล้วอาจจะโดนรถชนก็ได้เดินๆ อยู่แล้วล้มขาหัก อ้อ พ่อเขาติดเงินไว้มากเกินไปเขาอาจจะถูกลักพาตัวหรือถูกมนุษย์ต่างดาวพาตัวไปก็ได้” เอ่ยจบก็หัวเราะออกมาอย่างคิดเอาเองว่าตลกเสียงหัวเราะคิกคักนั้นเจือไปด้วยเสียงหอบหายใจ
โจวฉวินถลึงตาดุร้ายใส่เขาในใจก็คิดว่า “ฉันว่าแล้วว่าทำไมเ้าเด็กนี่ถึงได้ถูกรังแกบ่อยๆทั้งที่รูปร่างใหญ่โตแบบนี้ ที่แท้เมื่อเขาอ้าปากพูดก็ช่างต่ำทรามจริงๆ !”
เธอเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง“ซุนต้าไห่ ทำไมเธอพูดถึงเพื่อนของเธอแบบนี้ เขาเป็เพื่อนเธอนะ!”
ซุนต้าไห่หัวเราะเขินๆ“ครูโจว ผมก็แค่ล้อเล่นเองครับ! แต่ว่าเื่ที่สามที่ผมพูดเมื่อครู่นี้มีความเป็ไปได้ที่จะเกิดขึ้นนะครับ! หากโชคไม่ดี ผมพูดได้ถูกต้อง ครูโจวจะโทษว่าผมปากเสียไม่ได้นะครับ!”
โจวฉวินเบิกตากว้างแล้วซักถามต่อ “เื่ที่สามอะไร”
ซุนต้าไห่เอ่ยยิ้มๆ“ครูโจว ครูไม่รู้เหรอครับ พ่อของถังขวนเป็ผีพนันที่มีชื่อเสียงบางครั้งเล่นพนันเป็เดือนโดยไม่กลับบ้าน บางครั้งพนันแพ้จนไม่เหลือกระทั่งกางเกงแล้วยังจะติดค้างหนี้ก้อนหนึ่ง ต้องให้ถังชวนเป็คนมาคืนเงินให้ บางครั้งมือขึ้นชนะได้เงินมานิดหน่อย แบบนั้นถังชวนก็จะใช้ชีวิตได้สบายไปหลายวันผมว่าที่หลายวันนี้เขาไม่ได้มา อาจจะเป็เพราะพ่อเขาติดเงินก้อนโตคาดว่าถังชวนคงยุ่งกับการทำงานเพื่อช่วยคืนเงินที่พ่อเขาติดไว้ต้องรู้ว่าพ่อเขายืมเงินกู้ที่มีดอกเบี้ยสูงตลอด หากไม่คืนเงินให้ตรงเวลา แรกๆก็อาจจะแค่สาดสีใส่ แต่หากผ่านไปหลายวันเข้าก็พูดยากแล้วล่ะครับ!”
โจวฉวินได้ยินแล้วก็ตะลึงค้างอกสั่นขวัญแขวน “ห๊ะ? มีเื่แบบนี้ด้วยเหรอ ฉันรู้แค่ว่าบ้านเขายากจนแต่กลับไม่รู้ว่าถังชวนยังต้องช่วยพ่อเขาคืนหนี้พนันด้วย...”ความคิดในหัวเธอสับสนวุ่นวาย สนใจแต่ความคิดตนเอง “เด็กคนนี้ชอบเอาชนะขนาดนี้ จะต้องไม่พูดกับคนอื่นแน่นอนสองวันก่อนฉันยังไปกระตุ้นเขาอีก หากเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นแล้วล่ะก็เช่นนั้น...”
ไม่ได้ฉันต้องไปดูที่บ้านเขาสักหน่อย! วันนี้จะต้องเจอเขาให้ได้!
โจวฉวินตัวสั่นเธอคว้าแผนการสอน แล้วพุ่งออกไปนอกห้องเรียนอย่างรวดเร็ว แต่เพิ่งจะพุ่งตัวไปถึงประตูห้องก็หันกลับมาเอ่ยกับซุนต้าไห่ว่า “ซุนต้าไห่ เธอรู้จักบ้านเขาไหม”
ซุนต้าไห่เห็นท่าทางเคร่งเครียดของโจวฉวินแล้วตัวเองก็เคร่งเครียดตามไปด้วย จึงเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “รู้ครับ บ้านเลขที่ 319ตึก 4 ในชุมชนถงโจวแถวถนนจี่หนานครับ ครูโจว ถังชวนจะไม่เป็อะไรใช่ไหมครับ”
โจวฉวินรีบจดที่อยู่อย่างรวดเร็ว“ไม่รู้สิ ครูต้องไปดูที่บ้านเขา เบอร์โทรศัพท์บ้านล่ะ”
ซุนต้าไห่ยิ้ม“โทรศัพท์? บ้านเขา?บ้านเขามีอุปกรณ์ไฟฟ้าแค่อย่างเดียว! ก็คือหลอดไฟแปดสิบวัตต์!!”
โจวฉวินไม่สนใจเขารีบพุ่งตัวออกไปข้างนอกทันที
ซุนต้าไห่ที่อยู่ข้างหลังเอามือสองข้างป้องปากเอ่ยเสียงดังว่า “ครูโจว กลางวันเขาอาจจะไม่อยู่บ้าน เขาต้องทำงานปกติสามทุ่มกว่าถึงจะกลับมาครับ!”
โจวฉวินไม่ได้ยินเธอเรียกรถแท็กซี่ตรงไปบ้านถังชวนอย่างร้อนรน
ส่วนอีกด้านหนึ่งถังชวนที่อยู่ในบ้านก็กำลังเผชิญหน้ากับลูกสมุนทั้งสามซึ่งส่งเสียงดังหนวกหูของเขาอยู่
“นายเฮยจื่อ ไปเก็บของกลับมาให้ฉัน!” ในมือถังชวนแกว่งกระดูกสีขาวชิ้นหนึ่ง ชี้ไปทางโครงกระดูกที่อยู่ตรงกลางพลางหัวเราะฮิฮิ จากนั้นก็โยนกระดูกออกไป
เมื่อโครงกระดูกเคลื่อนไหวก็จะส่งเสียงดังจากการที่กระดูกเสียดสีกันออกมารู้สึกว่าเหมือนเป็ของที่แตกง่าย แค่แตะเบาๆ ก็แตกกระจายแต่เมื่อตอนที่มันขยับขึ้นมาจริงๆ กลับว่องไวราวกับชะมดตัวหนึ่ง
พอเห็นถังชวนโยนกระดูกในมือออกไปศีรษะของมันก็เงยมองตามกระดูกชิ้นนั้น แสงสีแดงในดวงตาสว่างวาบร่างก็พุ่งลอยจากพื้นอย่างรวดเร็ว กระดูกชิ้นนั้นยังลอยไปไม่ถึงกำแพงมันก็ใช้นิ้วมือราวกับตะขอเกาะอยู่บนกำแพงเรียบร้อยแล้วมือข้างหนึ่งจับกระดูกชิ้นนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำเป็ความเร็วที่ทำให้คนต้องตกตะลึง!
ห้องที่ถังชวนอยู่ทั้งเล็กทั้งรกตอนที่โครงกระดูกลงมาจากกำแพง ท่าทางจึงประหลาด แต่กลับให้ความรู้สึกอ่อนช้อยอย่างบอกไม่ถูกมือเท้ารวดเร็วไม่ััถูกของใดๆ สักชิ้น
ถังชวนรับกระดูกมาจากมือมันและพยักหน้าพอใจมากพร้อมกับนำกระดูกเสียบลงบนตัวโครงกระดูกที่ขาดกระดูกซี่โครงไปหนึ่งชิ้นด้านข้าง
กระดูกกลับคืนสู่เ้าของเรียบร้อย
“กูเตริโอฉันฝึกได้โอเคไหม” ถังชวนเอ่ยอย่างภูมิใจ
“พอใช้ได้เนื่องด้วยเ้าไม่ได้รับการเรียนรู้และฝึกฝนเวทมนตร์อย่างเป็ระบบ แม้จะมีคำแนะนำและช่วยเหลือจากข้าแต่สามารถควบคุมิญญาสามตนนี้ได้ค่อนข้างคล่องภายในสามวันนี่ก็ไม่ง่ายเลย”กูเตริโอเอ่ยเสียงราบเรียบ ฟังไม่ออกว่าเขากำลังชมเชยหรือประชดกันแน่
ถังชวนรู้สึกท้อแท้เล็กน้อยเขาหมกตัวอยู่ในห้อง เปลี่ยนแปลงพลังมรณาที่กูเตริโอถ่ายทอดให้เขาทีละเล็กทีละน้อยมาใช้เองไม่หยุดจากนั้นก็ใช้มันควบคุมิญญาโครงกระดูกทั้งสามตนนี้
สถานการณ์เช่นนี้เหมือนนกอินทรีกำลังเลี้ยงดูฟูมฟักลูกนกโดยการนำอาหารที่เคี้ยวละเอียดแล้วป้อนให้ลูกกินและที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของกูเตริโอก็คือ ระดับความก้าวหน้าของถังชวนไม่อาจใช้คำว่า“ไม่ง่ายเท่าใดนัก” มาสรุปได้ นี่มันเทพชัดๆพัฒนาก้าวหน้าได้รวดเร็วจนน่าใจริงๆ !!
นอกจากเนเฟอร์ติติกูเตริโอก็ไม่เคยเห็นอัจฉริยะที่ร่ำเรียนเวทมนตร์ได้แบบนี้มาก่อนสักคน!
กูเตริโอกลัวว่าถังชวนจะพึงพอใจกับอะไรแค่นี้จึงไม่ได้ชมเขาเท่าไร แต่ในใจกลับทอดถอนใจอย่างตะลึง หากให้เวลาเขาสักหน่อยขอแค่เ้าเด็กนี่มีชีวิตรอดและฝึกฝนต่อไปได้อีกสามสิบถึงห้าสิบปี ความสำเร็จในเวทมรณาของเด็กนี่จะต้องนำเขาไปแน่นอน!
สามวันมานี้ถังชวนไม่ออกนอกประตูใหญ่ไม่ล่วงข้ามประตูสอง[2]หมกตัวอยู่ในบ้านเรียนรู้การควบคุมดวงิญญาตอนนี้เขาสามารถควบคุมิญญาโครงกระดูกได้ในขอบเขตหนึ่งพันเมตร หมายความว่าเขาสามารถสั่งโครงกระดูกทั้งสามโครงนี้ให้อยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งส่วนตนเองก็เคลื่อนไหวในรัศมีหนึ่งพันเมตรได้อย่างไม่ต้องกังวลว่าพวกมันจะสูญเสียการควบคุม
และที่สำคัญที่สุดก็คือถังชวนได้รับความสามารถที่สำคัญที่สุดผ่านดวงเนตรแห่งความจริงมา นั่นก็คือการใช้ทัศนวิสัยร่วมกัน
เขาสามารถมองเห็นสรรพสิ่งรอบด้านผ่านมุมมองของิญญาโครงกระดูกทั้งสามหรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่ง เขามีดวงตามากกว่าคนอื่นสามคู่ จึงไม่มีจุดบอดด้านหลังอีกการเคลื่อนไหวรอบด้านล้วนไม่อาจเล็ดรอดสายตาเขาไปได้และที่พิลึกพิลั่นยิ่งกว่าก็คือทัศนวิสัยในการมองเห็นของพวกมันสามารถคงภาพเหตุการณ์ทุกอย่างที่มองเห็นได้สิบห้านาทีทั้งยังสามารถให้ถังชวนอ่านดูได้ตามใจชอบนี่มันเหมือนกับกล้องถ่ายวิดีโอที่เคลื่อนที่ได้สามตัวเลย
แน่นอนว่าถังชวนไม่รู้ว่านี่คือคาถาดวงเนตรแห่งิญญาในศาสตร์แห่งเวทมรณา
ตอนแรกเริ่มถังชวนเหมือนกำลังดูภาพซ้อนในโทรศัพท์ ไม่คุ้นเคยเป็อย่างมากไม่รู้ว่ามองเห็นอะไร บางครั้งก็ถึงขั้นแยกมุมมองของตนเองไม่ออกจนชนกำแพงไปหลายครั้งล้มจนมีสภาพอเนจอนาถ
แต่ถังชวนมีนิสัยที่เป็เอกลักษณ์ของเด็กหนุ่มแม้ว่าจะรู้สึกต่อต้านเวทมรณาที่ชั่วร้ายน่ากลัวพวกนั้น แต่เขาก็รู้สึกสนใจในตัวเวทมนตร์ที่แปลกใหม่และน่าสนใจนี้มากเช่นกันเขาเล่นสนุกเกินสมควร ไม่กินไม่ดื่ม ไม่นอนไม่พัก ฝึกฝนซ้ำไปซ้ำมา สองวันมานี้ เขาไม่เพียงแค่ปรับตัวจนคุ้นเคยกับวิสัยทัศน์ทั้งสี่ได้อีกทั้งยังควบคุมิญญาโครงกระดูกสามตนนี้ให้ขยับสายตาตามความ้าของเขาได้ด้วย
สามวันมานี้ถังชวนไม่เพียงจะไม่กลัวิญญาโครงกระดูกสามตนนี้แล้วแต่ยังตั้งชื่อให้กับพวกมันด้วย เฮยจื่อ ชื่อกู่ และเซวี่ยกวง ตั้งชื่อว่าเฮยจื่อ(เ้าดำ) เพราะหัวกะโหลกมันค่อนข้างดำเล็กน้อย ส่วนชื่อกู่ (กระดูกทะลวง) ก็เป็เพราะถังชวนค้นพบว่ามันสามารถยืดขยายโครงกระดูกได้ตามใจปรารถนาสามารถแทงกระบี่เล่มหนึ่งออกมากลางอากาศจากแขนได้ สุดท้ายเซวี่ยกวง (แสงเื) นั้นเป็เพราะแสงสีแดงในดวงตาของมันสดใสเจิดจ้ามากที่สุดลักษณะของมันก็น่ากลัวที่สุดด้วยเช่นกัน
เฮยจื่อกับชื่อกู่ฝึกคาถาเป็เพื่อนถังชวนส่วนเซวี่ยกวงยืนมองไปนอกหน้าต่างจากที่ไม่ไกลจากประตู
ถังชวนกำลังเล่นอย่างสนุกสนานแต่จู่ๆ ดันพบเงาร่างคุ้นตาเดินผ่านใต้มุมตึกจากทัศนวิสัยของเซวี่ยกวง เขาพลันใสะดุ้ง!
นั่นคือครูที่ปรึกษาของเขาโจวฉวิน!
เธอมาทำอะไร
ถังชวนนึกขึ้นได้ทันทีพลางทุบศีรษะตนเองอย่างแรงด้วยสีหน้าทุกข์ใจ “จบเห่จะต้องเป็เพราะเื่ที่ฉันโดดเรียนไปสามวันแน่นอน เธอมาหาถึงที่บ้านแล้ว! ทำอย่างไรดี จะทำอย่างไรดี”
แกล้งทำเป็ไม่อยู่บ้านเหรอ
อย่าล้อเล่นไปหน่อยเลยหลายวันมานี้ในบ้านมีเสียงดังตึงตัง เพื่อนบ้านล้วนได้ยินกันหมดคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนเป็ชายชราและหญิงชรา ปกติไม่มีเื่อะไรทำ ดวงตาอย่างกับกล้องวงจรปิดใครอยู่บ้าน ใครไม่อยู่บ้านพวกเขารู้ทุกอย่างดียิ่งกว่าหัวขโมยที่เดินเล่นอยู่ในละแวกนี้เสียอีก! โจวฉวินแค่ถามส่งๆไปประโยคหนึ่งก็รู้แล้ว!
นั่นไงถังชวนพิงกำแพง ขณะยื่นศีรษะมองลงไปด้านล่างแวบหนึ่งก็เห็นโจวฉวินกำลังสนทนากับหญิงชราคนหนึ่งอย่างสนิทสนม ทั้งยังเงยหน้ามองขึ้นมาบนตึกบ่อยๆ
แย่แล้วๆ!
ทำอย่างไรจะทำอย่างไรดี!!!
ฉันจะเอาโครงกระดูกที่น่ากลัวสามโครงนี้ไปซ่อนในห้องที่มีขนาดสิบกว่าตารางเมตรนี้ตรงไหน
หากโจวฉวินครูโจวเห็นเข้า เธอต้องไล่ฉันออก แล้วส่งไปสถานีตำรวจแน่ๆ
ถังชวนเดินวนไปทั่วอย่างหงุดหงิดและร้อนใจ
[1] ฉื่อ คือ หน่วยวัดของจีน หนึ่งฉื่อมีขนาดประมาณ 3.33 เดซิเมตร(หนึ่งเดซิเมตร เท่ากับ สิบเิเ)
[2]ไม่ออกนอกประตูใหญ่ไม่ล่วงข้ามประตูสอง หมายถึง การไม่ออกนอกบ้านไปพบปะผู้คน
1K
