ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

กลับมาบรรยายมุมมองบุคคลที่หนึ่ง จากเล่าผ่านปากของเกี้ยม

        กลางดึกของวันเดียวกัน...

        ใช่ครับ.. ในคืนที่พวกนายกำลังมุดผ้าห่มซุกเตียงนุ่ม ๆ อยู่นั่นแหละ

        ผมกับเพื่อนสองคนกำลังหมอบอยู่หลังพุ่มไม้แถวรั้วหมู่บ้านทำเงินเถื่อน

        แถวนั้นมีเสียงเกวียนดังเอี๊ยดอ๊าดกับเสียงเหล็กกระทบไม้ดังระงมไม่ขาดสาย

        ไฟตะเกียงจากด้านในหมู่บ้านมันสว่างจนเงาพลิ้วไปทั่วลาน

        และสิ่งที่เราเห็นตรงหน้าคือเกวียนเรียงรายสิบหลัง พร้อมหีบใบเขื่องที่เรียงซ้อนกันเต็มหลังเกวียนแทบทุกคัน

        “บนนั้น!

        น่าจะเป็นพวกเงินเถื่อนที่เตรียมสำหรับเคลื่อนย้ายเป็นแน่...”

        ผมพึมพำออกมาก่อนจะหันไปมองเจ้าหงชุน

        “ดูคร่าว ๆ แล้ว..

        น่าจะหลายแสนเหรียญทองเลยนะ

        ถ้าขนไปถึงแคว้นของเจ้าได้ล่ะก็ พังแน่ ไม่ใช่แค่เศรษฐกิจ..

        แต่ศรัทธาของคนในแคว้นที่มีต่อราชสำนักเองก็อาจโดนสั่นคลอน”

        หงชุนไม่พูดอะไรมากแค่ผงกหัวรับ

        แต่แววตาเขามันเหมือนน้ำที่กำลังเดือด

        ผมเห็นมือเขากำด้ามดาบแน่นจนเส้นเอ็นตรงข้อมือปูดขึ้นชัด

        “ข้าอยากจะทราบนัก..!

        ว่าเป็นผู้ใดที่คิดกระทำเรื่องอันไร้มนุษยธรรมเช่นนี้..!!

        หากข้ารู้ละก็..!!!”

        มันไม่ได้พูดอะไรต่อ..

        แต่แววตานั้นพูดแทนทุกอย่างแล้ว

        ไม่ต้องมีคำว่า 'เมตตา' ไม่มีคำว่า 'ให้อภัย'

        มันคือแววตาของคนที่อยากจะทำลายอะไรสักอย่างด้วยอารมณ์ที่อัดอั้น

        เหมือนโหวหวังจะรู้ว่าตอนนี้หนานหงชุนเดือดขนาดไหน

        มันจึงได้เอ่ยออกไปด้วยกลัวว่าฝ่ายนั้นจะใช้อารมณ์แก้ปัญหามากเกินไป

        “สงบใจไว้เกลอ ถ้าแผนของเราราบรื่นแล้วไซร้..

        จะไม่มีเหรียญเถื่อนแม้แต่เหรียญเดียวลอดออกจากที่นี่ได้..”

        พูดจบ.. ไอ้เพื่อนหน้าขนของผมก็หันมาทางผม

        มองจากสายตา ดูแล้วมันน่าจะกำลังเป็นห่วงผม

        “ว่าแต่เอ็งเถอะ อ้ายเจี้ยน..

        เอ็งคิดว่าสามารถหลบหนีพวกมันได้หรือไม่?”

        ผมหันไปมองมันแวบหนึ่ง

        แล้วก็ถอนใจเบา ๆ ก่อนตอบแบบไม่ลังเล

        “สบาย ๆ”

        ผมตอบโหวหวังแบบไม่ลังเล

        “หากเป็นไปตามที่ข้าคิด..

        ในสถานการณ์แบบนี้ พวกมันน่าจะส่งเจ้าระดับขั้นกลางตามข้ามาแค่คนเดียว

        อีกคนคงอยู่เฝ้าหมู่บ้าน เพื่อจัดการและปกป้องสินค้าของพวกมัน”

        ผมพูดจบก็ควักของสำคัญออกมาจากแหวนมิติ

        ซึ่งก็แค่ชุด..ชุดหนึ่ง

        แต่เป็นชุดที่หน้าตาเหมือนกับของหนานหงชุนเป๊ะ ทั้งลวดลาย ตราปัก ไปจนถึงเส้นด้ายที่ขลิบชายเสื้อ

        ก็แน่นอน..

        เพราะนี่คือชุดที่ผมเอามาจากมัน

        “พวกเจ้าสองคน รีบไปประจำตำแหน่งซะเถอะ..”

        ผมว่าพลางชี้ไปยังจุดที่นัดแนะกันไว้

        “รีบจัดการก่อนที่พวกมันจะขนของเสร็จจะดีที่สุด”

        หงชุนกับโหวหวังพยักหน้าพร้อมกัน ก่อนแยกย้ายไปตามจุดที่เราวางแผนกันไว้

        พอพวกนั้นลับหลังไป

        ผมก็นั่งลงเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

        ซึ่งผมก็สามารถผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ไวมาก..

        จากประสบการณ์ตอนเป็นนักเรียนที่บางครั้งเผลอตื่นสาย

        ผมสามารถอาบน้ำแปรงฟันพร้อมแต่งชุดนักเรียนเสร็จภายใน 2 นาที

        เอาเถอะ.. อาบสะอาดไปก็เหม็นเหงื่ออยู่ดีในตอนรีบสับขาวิ่งไปโรงเรียนน่ะนะ

        ผมหยิบผ้าคลุมดำขึ้นมาปิดหน้าก็เสร็จ

        เท่านี้ผมก็เหมือนกับหงชุนแล้วด้วยโม่งดำนี้

        หลังจากนั้นผมก็หมอบเพื่อรอจังหวะ

        ใช้สายตากวาดมองไปที่เพื่อนของผมทั้งสองคนว่าประจำตำแหน่งพร้อมแล้วหรือยัง

        แล้วเมื่อทุกอย่างตระเตรียมจนแล้วเสร็จ..

        พลังปราณของผมก็ถูกระดมไหลเข้าต้นขาและฝ่าเท้า เพื่อถีบตัวยันกระโจนขึ้นเหนือพื้นโดยไม่รั้งมืออีกต่อไป

        ในมือขวาของผม กระบี่สี่ฟ้าครามถูกชักออกพร้อมกับแรงกระตุกเบา ๆ ที่สะท้อนจากปลายนิ้วไปถึงหัวใจ

        “กระบี่โบยสวรรค์ ขั้นที่สอง แยกปฐพี!!”

        ปราณสีฟ้าครามพุ่งออกจากกระบี่ราวกับคลื่นฟ้าแลบ ม้วนเข้ากระแทกเกวียนซึ่งเป็นเป้าหมายเข้าอย่างจัง

        เสียงไม้แตก เสียงเหล็กกระแทก เสียงคำรามของแรงระเบิด ดังตามมาในชั่วพริบตาเดียว

        แล้ว.. เกวียนหลังนั้นก็ฟังยับ

        หีบเหล็กหลายหีบกระเด็นกระดอนไปตามแรง พื้นถูกคลุมไปด้วยเศษเหรียญสีทองระยิบระยับ

        เม็ดเงินที่หลอมแล้วจำนวนมากกลิ้งกระจัดกระจายไปทั่วลาน

        ผมเห็นภาพนั้นแล้วก็ยิ้มแค่นในหัวใจหนึ่งที

        แน่นอนว่าไม่ถึงวินาทีหลังจากนั้น เสียงที่ผมคาดการณ์เอาไว้ก็โผล่ดังขึ้นมาแทบจะทันที

        “รอดไปแล้ว ไหนเลยกลับมาอีก องค์พระราชนัดดา!!”

        เสียงนี้ผมไม่คุ้นหูหรอก แต่ผมก็พอจะรู้ว่ามันคือใคร

        ใช่แล้ว..

        มันคือเจ้าสัมผัสปราณขั้นกลางที่เคยพูดจาข่มหงชุนตอนสองวันก่อนเป๊ะ ๆ

        ผมมองไปยังทิศที่เสียงมาพร้อมกับเห็นเงาคนพุ่งออกมาหลายสาย

        โอเค..

        ตีหญ้าให้งูตื่นเป็นผลแล้ว

        และแทบจะในทันทีกับตอนที่เจ้าขั้นกลางคนนั้นโผล่มา

        ผมก็ได้กลับตัวและออกแรงถับขาวิ่ง

        ผมไม่ได้มีแผนจะรบอยู่แล้ว

        ผมแค่ใช้ท่าร่างภูติเงาเร้นกาย ของตัวเองซัดเท้าออกไปทางซ้าย กระชากร่างออกจากวงล้อมโดยไม่ลังเล

        เป้าหมายของผมคือการจุดชนวน ไม่ใช่เป็นชนวน

        และตอนนี้..

        ชนวนมันติดแล้ว

        “ป๋ายฟู่! เจ้าเฝ้าระวังเอาไว้!!

        ต้องมีคนที่ช่วยพระนัดดาคราวก่อนย้อนกลับมาแน่!

        ส่วนคนอื่นอีกแปดคนตามข้ามา!!”

        เสียงของไอ้คนเดิมเอ่ยสั่งการอย่างเป็นระเบียบ

        “หากสังหารพระราชนัดดาหนานหงชุนลงได้ ไม่เพียงความผิดที่ป้องกันสินค้าไม่ดีจะถูกหยิบยกออกไป

        นายเหนือหัวจะต้องประทานรางวัลก้อนโตให้อย่างแน่นอน!”

        โอเค.. ขอบคุณนะ..

        ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่ามีแรงจูงใจในการฆ่ากันน่ะ..

        แล้วด้วยแรงอัดฉีด

        เจ้าพวกนั้นทุกคงต่างวิ่งตะบึงเท้าตรงเข้าหาผม แถมยังชักดาบควงอาวุธตามมาอย่างเอาเป็นเอาตาย

        ส่วนผม..

        อยู่ก็โง่แล้ว!!

        ผมพยายามฉีกจังหวะหักมุม วิ่งบนแนวรั้ว พลิกตัวหลบผ่านเสาไม้แหลม ๆ ไปตามทาง

        เพื่อทำให้พวกที่ตามมาล่าหัวผมเป็นรางวัลสับสนมากที่สุด

        จนเมื่อผมสามารถดึงคนออกมาได้ไกลประมาณหนึ่ง

        ตู้ม!!! ตู้ม!!!

        เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากด้านหลัง สองครั้ง

        ผมชะงักเท้ากึ่งวินาทีก่อนจะยิ้มบาง ๆ ขึ้นมา

        เพราะคราวนี้ของที่ถูกทำลายนั้นไม่ได้เกวียนขนของ

        แต่เป็นแท่นผลิตเงินเถื่อน

        สองจากหกแล้ว...

        ดี.. โหวหวังทำหน้าที่ได้ตรงเวลา

        หลังจากเกิดการระเบิด..

        ผมรู้สึกได้ว่าเสียงฝีเท้าที่วิ่งไล่ตามมานั้นหายไปแทบจะในทันที

        รู้แบบนั้น..

        ผมจึงเรียกพลังเนตรจ้าวมังกรขึ้นมา

        แสงทองของดวงตาผมส่องวาบก่อนจะใช้มันมองย้อนหลัง ไปทางแนวระเบิด

        พวกที่ไล่ตามผมมา

        ตอนนี้หยุดนิ่งสนิท

        เหมือนคนฝ่ายพวกมันจะแจ้งข่าวมาแล้ว

        ว่าของที่ถูกทำลายนั้นสำคัญยิ่งกว่าสิ่งที่จะได้หลังจากฆ่าผมที่ปลอมตัวเป็นหนานหงชุน

        ผมมองสีหน้า..

        พวกมันกำลังคิดอยู่

        ว่าจะไล่ผมต่อให้จบ

        หรือกลับไปดูว่าที่ฐานพังไปมากแค่ไหน

        และในระหว่างที่พวกมันกำลังลังเล

        ตู้ม!!! ตู้ม!!!

        ระเบิดคู่ใหม่ดังตามมาอีกระลอก

        ผมไม่ต้องเดา.. แท่นผลิตเงินเถื่อนสี่จากหกเครื่องได้ถูกทำลายลงไปแล้ว

        แล้วด้วยเสียงกระตุ้นนั้น เหมือนจะทำให้คนกลุ่มนั้นตัดสินใจได้

        พวกมันไม่รอให้ผมพาเต้นรำอ้อมป่าอีกต่อไป พากันวิ่งกรูกลับไปที่หมู่บ้านนั้นแทบจะในทันทีหลังจากเกิดระเบิดระลอกที่สอง

        เห็นแบบนั้นผมจึงรีบดีดสัญญาณจากหยกสื่อสารขึ้นมาทันที พร้อมพูดสั้น ๆ ส่งข้อมูลไปให้หงเซีย

        “แม่นางหนาน เสือกำลังกลับเข้าถ้ำ.. เสือกำลังกลับเข้าถ้ำ”

        “...”

        เงียบ

        ไม่มีเสียงตอบกลับ

        ผมหรี่ตาเล็กน้อยก่อนพูดอีกครั้ง

        “ฮาโหล...แม่นางหนาน ฮาโหล!!”

        “...”

        เงียบเหมือนเดิม

        “...”

        ทันทีที่ไม่มีเสียงตอบรับจากหนานหงเซีย ผมก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

        เท้าทั้งสองข้างของผมกระทบพื้น วิ่งออกด้วยความเร็วสูงสุด คราวนี้ไม่ใช่เพื่อหลบหนี

        แต่เพื่อวิ่งกลับไปที่หมู่บ้านทำเงินเถื่อน!

        เหมือนอะไรบางอย่างจะไม่เป็นไปตามแผนที่ผมวางเอาไว้

        ในแผนเดิม ผมเป็นคนล่อพวกจอมยุทธ์ออกนอกหมู่บ้านให้ได้มากที่สุด

        ส่วนหนานหงเซียจะทำหน้าที่กระจายคำสั่ง ให้หนานหงชุนกับซุนโหวหวังเข้าโจมตีแท่นผลิตเงินเถื่อน

        แผนมันเริ่มต้นได้ดี

        ไม่นานนักก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นถึงสองรอบ นั่นก็หมายความว่าเธอยังอยู่ในตำแหน่ง และส่งสัญญาณบอกคนอื่น ๆ อยู่

        แต่ตอนนี้...

        ผ่านมาราวห้านาที

        ไม่ว่าผมจะส่งสัญญาณหาเธอสักเท่าไหร่ หรือรอฟังเสียงการระเบิดแท่นผลิตเงินเถื่อนรอบสุดท้าย

        ไม่มีการตอบกลับ

        ไม่มีแม้แต่พลังปราณบางเบาเล็ดลอดกลับมา

        แค่ห้านาที...

        บางอย่างเกิดขึ้นในห้านาทีนั้นแน่

        มันเป็นไปได้อย่างไร!!

        ในเมื่อจุดซ่อนตัวที่ผมเลือกให้เธอแอบ แม้แต่เนตรจ้าวมังกรของผมยังแทบไม่สามารถแยกแยะได้

        จะต้องเป็นจอมยุทธ์ระดับใดกัน ถึงหาที่ซ่อนของหงเซียพบได้

        แต่ก่อนที่ผมจะได้คำตอบ..

        บะวู้วววววววววววววววว!!!

        เสียงคำรามของสัตว์อสูรพลันดังกึกก้องราวกับฟ้าร้องตอนกลางคืน

        ผมชะงักฝีเท้าไปชั่ววินาที ก่อนเสียงคำรามแบบเดียวกันจะดังแว่วตามมาจากทางทิศอื่น

        บะวู้วววว... บะวู้วววว...!!

        ต่อเนื่องขานรับกันเป็นทอด ๆ ราวกับโซ่คำราม

        ผมกัดฟันแน่น

        นี่แหละคือคำตอบที่ผมไม่อยากได้

        สัตว์อสูร..

        ต้องเป็นสัตว์อสูรที่มีประสาทการดมกลิ่นหรือสาทฟังเสียงที่เหนือธรรมดาเท่านั้น จึงจะหาจุดซ่อนของหงเซียเจอได้

        ผมไม่พบร่องรอยของอสูรพวกนี้ในตอนที่สอดแนมก่อนหน้านี้เลย

        นั่นมันก็หมายความว่า...

        มีกำลังเสริมจากภายนอกเข้ามา

        แล้วแม้จะรู้ว่าขบวนการนี้ไม่ได้เล็ก แต่ผมก็แน่ใจว่าก่อนจะลงมือได้วางกับดักและสัญญาณเตือนเอาไว้แล้ว

        เผื่อสถานการณ์ทำนองนี้จะเกิดขึ้น

        แล้วทำไมสัญญาณหรือแม้แต่กับดักที่ผมวางเอาไว้ถึงไม่ทำงานเลยสักอันเดียว!

        “โหวหวัง!! ตอบข้าด้วยโหวหวัง!!”

        ผมกดหยกสื่อสารซ้ำอีกครั้ง เสียงในหัวดังชัดกว่าเสียงภายนอก

        แต่...

        เงียบ

        ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจตอบกลับมา

        มันทำให้ผมคิดได้สองแง่...

        หนึ่ง... มันเสร็จพวกผลิตเงินเถื่อนไปแล้ว

        สอง... มันยังมีชีวิตอยู่ แต่กำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ ไม่ว่างพอจะกดตอบ

        ไม่ว่าจะทางไหน..

        สำหรับผมมันก็เลวร้ายทั้งคู่

        “หงชุน!! ตอบข้าด่วน!!”

        ผมลองอีกช่องหนึ่ง

        เงียบอีก...

        ไร้แม้แต่เสียงพร่าของพลังปราณที่ทำให้รู้ว่าเพื่อน ๆ ของผมพยายามจะตอบ

        “บ้าเอ้ย!!”

        ผมสบถพร้อมโยนหยกสื่อสารกลับเข้ากระเป๋า เสื้อคลุมปลิวขึ้นเพราะแรงสะบัดของตัว

        มือขวาเรียกปราณคราม เส้นพลังเหมือนลำแสงฟ้าคลื่นไหลไปทั่วท่อนแขน

        มือซ้ายพลันสั่นวูบก่อนเรียกปราณชาดขึ้นมาจนเอ่อล้น

        พลังสองขั้ว!! ฟ้าครามกับแดงชาด ไหลเวียนสวนทางกันในร่างกายผม

        คืนนี้.. ไม่มีที่ให้ใจดี

        ใครก็ตามที่ไม่ใช่เพื่อนของผม

        มันต้องตอบให้ได้ว่าเพื่อนผมทั้งสามคนอยู่ที่ไหน!!

        ผมเร่งพลังท่าร่าง ทะลุผ่านเงาไม้แน่นหนา ใช้ท่าร่างตัดแนวสายตาทุกครั้งที่มีเงาคนสอดส่อง

        ใช้เวลาเพียงสิบนาทีผมก็กลับมาถึงเขตหมู่บ้านเถื่อน

        แต่...

        ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำเอาหัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

        ผมถึงกับทำให้ผมต้องสยบพลังที่ผมเรียกขึ้นมายัดใส่กระเป๋าลงไป

        คนจำนวนมากกำลังยืนรายล้อมแน่นทั้งในและนอกหมู่บ้าน

        กลุ่มหนึ่งวิ่งวุ่นกระจายไปตามแนวป่า

        อีกกลุ่มเตรียมป้องกันเสมือนกำลังรับศึกใหญ่

        และยังดีที่ผมมีเนตรจ้าวมังกรอยู่

        มันทำให้ผมสามารถซ่อนตัว หายใจในมุมอับที่สุดและมองเห็นสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ว่าถูกมอง

        แต่ที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่จำนวนที่เพิ่มมากขึ้น

        มันคือคนเพียง 'หนึ่งคน' ที่ผมเห็นอยู่กลางหมู่บ้าน

        ชายในชุดคลุมดำยืนนิ่งราวกับเสาศิลาหิน

        คลื่นพลังจากร่างของมันไม่ได้แผ่ออกมา แต่มันทรงอยู่เหมือนเปลวเทียนในห้องไร้ลม

        ระดับสัมผัสสรรพวิถี..

        ขั้นปลาย...

        เหงื่อไหลจากขมับผมลงมาถึงขากรรไกรโดยไม่รู้ตัว

        นี่มันนรกอะไรกันนี่..

        ก่อนหน้าพวกเราเก็บคนส่งสารไปแล้วแท้ ๆ

        ไม่น่าจะมี 'การเสริมกำลัง' ได้รวดเร็วขนาดนี้

        ถ้ามีคนในพวกมันแอบมีวิธีติดต่อภายนอกอื่นอีกช่องทางล่ะ?

        หรือพวกมันถูกคุมเครือข่ายจาก 'ระดับสูงกว่าที่เราคิด' ทั้งหมด?

        ผมกำหมัดแน่น

        สถานการณ์ตอนนี้คือ..

        เพื่อน ๆ ผมไม่รู้อยู่ที่ไหน แท่นผลิตเงินเถื่อนก็ยังเหลืออีกตั้งสองเครื่อง

        สภาพตอนนี้มันแย่จนไม่รู้ว่าจะมีอะไรร้ายไปกว่านี้ได้อีกไหม

        แต่จู่ ๆ ก็เหมือนมีแสงที่ปลายอุโมงค์

        ทันใดนั้น..

        หยกสื่อสารในอกเสื้อของผมก็สั่นวาบขึ้นมาทันที

        ผมคว้ามันขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ ด้วยจำลักษณ์เสียงที่เรียกหานั้นได้

        “หนานหงชุน!!”

        เสียงของเขาดังออกมาแทบจะในทันที ตะกุกตะกัก ติดขัด ตื่นตระหนกราวกับหอบหายใจอยู่กลางการวิ่ง

        นั่นอธิบายได้ว่าทำไมตอนผมติดต่อไปก่อนหน้าเขาถึงไม่ตอบ

        มันไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากตอบ

        แต่มันเป็นเพราะเขา 'ไม่ว่างตอบจนกว่ารอดชีวิต'

        “เกิดอะไรขึ้นกับโหวหวังและน้องของเจ้า!!”

        ผมพยายามกดเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

        “ตอนที่ข้ากำลังจะไปทำลายเครื่องผลิตเงินเถื่อน..”

        เขาเริ่มเล่า รัวแทบไม่หยุดหายใจ

        “จู่ ๆ เซียเอ๋อร์ก็ส่งข้อความมาว่ามีกลุ่มคนใหม่พร้อมเกวียนอีกหนึ่งหลังเดินทางมาที่หมู่บ้านเถื่อน ก่อนที่ปลายสายจะตัดไป!”

        หัวใจผมกระตุก..

        ผมพอจะจำเรื่องที่หงชุนมันบอกได้

        เป็นเรื่องเมื่อสองวันก่อน

        มันและน้องสาวลอบสะกดรอยเจ้าพวกนี้มา และก็เอะใจอยู่ว่ามีเกวียนหลังหนึ่งหายไป

        ผมว่า..

        ตอนนี้พวกเราเจอมันแล้ว..

        แล้วหงชุนมันก็เล่าต่อ

        “ตอนแรกข้าจะทิ้งภารกิจไปช่วยนาง แต่พี่ซุนบอกให้ข้าทำภารกิจต่อ เขาจะไปแทนเพราะจุดที่เขาอยู่นั้นใกล้กับที่น้องของข้าแอบอยู่มากกว่า

        ข้าก็เลย..

        ข้าก็เลยตัดสินใจตามนั้น...”

        เสียงหงชุนเบาลง แต่ไม่ได้หมายความว่ามันสงบ

        “ข้าปลอมตัวเป็นคนงาน ลอบไปที่แท่นผลิตเงินเถื่อนสองเครื่องสุดท้าย..

        แทนที่จะทำลาย ข้าเลือกหยิบตราพิมพ์ออกมาแทน และตอนที่ท่านติดต่อข้ามา

        ข้าเลยไม่ว่างตอบท่าน...”

        เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แค่พอให้หายใจ

        ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ แต่บอกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้มันกำลังสับสน

        “ตอนนี้ข้าไม่รู้แล้วว่าน้องสาวของข้ากับพี่ซุนเป็นตายร้ายดีอย่างไรแล้ว!!”

        ผมยืนนิ่งอยู่ในเงาไม้ พลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

        แม้จะยังไม่มีคำว่า 'ปลอดภัย'

        แต่อย่างน้อย..

        มันก็ยังไม่มีคำว่า 'สิ้นใจ'

        หงชุนยังรอด

        มันได้ตราพิมพ์มา ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญ เท่ากับแผนเรื่องการทำลายแหล่งผลิตเงินเถื่อนของพวกเราสำเร็จ..

        แต่หงเซียกับโหวหวัง..

        ผมเงยหน้าขึ้น แสงของดวงจันทร์ลอดผ่านใบไม้บาง ๆ เหมือนจ้องถามผมว่า 'จะทำยังไงต่อ?'

        ผมว่าผมมีคำตอบ

        “ข้าว่าข้าพอรู้นะ..”

        ผมพูดออกไปทางหยกสื่อสารด้วยเสียงที่กลับมาหนักแน่น

        “ว่าโหวหวังมันจะพาน้องสาวเจ้าหนีไปที่ใด”

        ผมหยุดคำไว้ครู่หนึ่งเพื่อให้เขาได้ตั้งใจฟัง

        “ทางตอนเหนือของหมู่บ้าน..

        หากเจ้าสามารถปลีกตัวได้ ให้รีบมุ่งหน้าไปทิศนั้น

        ข้ามั่นใจว่าโหวหวังจะต้องพานางไปที่นั่นอย่างแน่นอน”

        มันไม่ใช่แค่การเดา

        มันคือความเชื่อใจที่ผมมีต่อโหวหวัง

        ว่ามันจะต้องรอด..

        รวมถึงหงเซียด้วย

        แล้วทางที่ผมบอกกับหงชุนนั้น..

        แท้จริงแล้วมันคือเป้าหมายของผมกับโหวหวังตั้งแต่แรก..

        คือมาตามนิมิตที่ผมเห็นจากบทกลอนคำนำนายของผู้ก่อตั้งสำนักสี่ขุนเขา