ดูจากภายนอกคาร์ลอสเป็สุภาพบุรุษมากเขาไม่ได้มีแค่ความหล่อเหลาและทรัพย์สมบัติมหาศาลเท่านั้นแต่เขายังเป็ผู้ชายที่ให้เกียรติผู้หญิงซึ่งข้อนี้เธอเห็นจากการที่เขาแวะเวียนมาหาวรรษมลแทบทุกวันโดยไม่แสดงท่าทีรุ่มร่ามแต่อย่างใดเขาให้เกียรติแม้กระทั่งกับเธอซึ่งมีศักดิ์เป็ลูกน้องของวรรษมลแต่สิ่งหนึ่งที่คาร์ลอสไม่เคยล่วงรู้นั่นคือลูกพี่ของเธอเคยมีแฟนก่อนจะมาคบกับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้นี้
และผู้ชายคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่คือ อัครพลแฟนเก่าของรชนิชลที่เคยคบกันในระยะเวลาไม่นานก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจไปชอบลูกพี่ของเธอรชนิชลยอมหลีกทางให้คนทั้งสองเพราะเธอรักวรรษมลเหมือนพี่สาวแท้ ๆเธออยากตอบแทนบุญคุณของแวววลี ป้าแท้ ๆ ที่เลี้ยงดูเธอมา ฉะนั้นแล้วหากลูกสาวของแวววลี้าอะไรเธอก็จะไม่ขัดใจและยอมสละให้ทุกอย่าง
รวมถึงความรักครั้งที่สองของเธอที่เกิดขึ้นในวันนั้นวันที่มีหนุ่มอเมริกันคนหนึ่งแวะเข้าไปซื้อดอกไม้ในร้านขายดอกไม้ย่านดาวทาวน์ซึ่งแวววลีเป็เ้าของเขาเป็หนุ่มอเมริกันรูปร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามซึ่งรชนิชลรู้จักเขาในภายหลังเขาชื่อ คาร์ลอส อเล็กซานเดอร์ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็มหาเศรษฐีที่มีฐานะร่ำรวยมหาศาลแต่เขาจะมีผู้ติดตามมาด้วยทุกครั้งหญิงสาวแอบมองคาร์ลอสที่เริ่มแวะเวียนมาที่ร้านเกือบทุกวันเธอเริ่มรู้ใจตัวเองว่าชอบผู้ชายคนนี้เข้าแล้วก็เมื่อเขาได้พบกับวรรษมลซึ่งเพิ่งเลิกกับอัครพลก่อนหน้านั้นไม่ถึงอาทิตย์
แล้วเหตุการณ์ทุกอย่างก็ไม่ต่างไปจากเดิมวรรษมลแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบคาร์ลอสยิ่งเมื่อได้รู้ว่าเขาเป็เ้าของบริษัทปิโตรลี่ยมที่มีมูลค่าการลงทุนมหาศาลจัดได้ว่าเข้าขั้นเศรษฐีอันดับต้นๆ ของสหรัฐก็ยิ่งทำให้ลูกพี่ของรชนิชลจับเขาไว้มั่นไม่ยอมปล่อย สุดท้ายรชนิชลก็ยินดีถอยห่างจากความรักของตัวเองอีกครั้งแม้ครั้งนี้เธอจะนึกเสียใจแต่ก็คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ
ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดีสำหรับครอบครัวของแวววลีเพราะคาร์ลอสเป็ผู้ชายที่จริงใจและจริงจังมากเขาไม่้าแค่คบหรือควงกับวรรษมลเฉย ๆแต่ยังตั้งใจมาขอหมั้นและจัดงานแต่งให้อย่างสมฐานะถึงตอนนี้รชนิชลกลับต้องย้อนมองสิ่งที่เคยเกิดขึ้นอีกครั้ง เธอนึกไม่ถึงเลยว่าวรรษมลจะกลับไปคืนดีกับอัครพลผู้ชายที่ไม่มีความจริงใจคนนั้นแถมทั้งคู่ยังสร้างปัญหาใหญ่ให้คนที่อยู่ข้างหลังอีกด้วย
“นินี...คาร์ลอยู่ในห้องนี้”
แวววลีหันไปบอกหลานสาวเมื่อเดินมาหยุดที่หน้าห้องหนึ่งซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับสนามที่ใช้จัดงานแต่งส่วนหน้าของคฤหาสน์ที่นั่นเงียบสงบและได้ยินเสียงเพลงบรรเลงแว่วเข้ามาเพียงเบา ๆ เท่านั้นแต่บรรยากาศรอบตัวคนทั้งสองก็ดูเหมือนอึมครึมโดยเฉพาะแวววลีที่น้ำกบั์ตาแดงก่ำตลอดเวลา
“นินีช่วยป้าด้วยนะ...คาร์ลเป็คนที่มีอิทธิพลถ้าเกิดเขาไม่พอใจขึ้นมาแล้วจับพวกเราไปขังล่ะก็...”
“ป้าอย่าคิดอย่างนั้นสิคะ”
รชนิชลปลอบใจด้วยการดึงมือของอีกฝ่ายมากุมไว้ทั้งที่ตอนนี้เธอเองก็อยากร้องไห้ไม่ต่างกัน
“นินีจะเข้าไปพบคาร์ลนะคะ...ป้ารออยู่ข้างนอกนินีเข้าใจค่ะว่าป้าไม่สบายใจมาก ไม่เป็ไรหรอกนะคะ ถ้าเขาโกรธขึ้นมาจริง ๆนินีก็จะขอรับโทษทุกอย่างแทนพี่วีเองค่ะ”
“ป้าจะรอนะ...นินี”
แวววลีมองตามหลานสาวที่ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องกว้างพอ ๆ กับห้องโถงขนาดใหญ่ได้เลยทีเดียวภายในนั้นเงียบเชียบขณะที่รชนิชลกำซองจดหมายไว้แน่นเธอปั่นป่วนไปหมดในช่องท้องและกำลังเรียบเรียงคำพูดของตัวเองกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ใคร...บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่อนุญาตให้เข้ามาตอนนี้”
ร่างบอบบางหันกลับไปตามเสียงทุ้มห้าวใน่จังหวะที่เ้าของเสียงนั้นเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอพอดีหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยแต่แล้วก็พยายามเก็บซ่อนอาการตื่นเต้นที่ดูแล้วไม่ค่อยมิดชิดเท่าไหร่รชนิชลช้อนตามองเ้าของร่างสูงสง่าซึ่งอยู่ในชุดสูทสีงาช้าง ใบหน้าคร้ามเข้มเอียงมองหญิงสาวพลางย่นคิ้ว
“นีนี่”
ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวตามความเคยชินของเขาน้ำเสียงนั้นก็ยังเป็ปกติขณะที่ร่างเล็กพยายามเก็บซ่อนความประหม่ายามอยู่ต่อหน้าเขาทุกครั้งมันเป็เช่นนี้มานานแล้วเวลาที่เธอต้องเผชิญหน้ากับ คาร์ลอส อเล็กซานเดอร์หนุ่มหล่ออายุสามสิบห้าที่ความหล่อเหลาของเขาราวเทพบุตรในเทพนิยายปกรณัมเ้าของเรือนร่างสูงใหญ่กำยำและเรือนผมสีบรูเน็ต ใบหน้าของคาร์ลอสคมเข้มจมูกโด่งยาวเป็สันรับกับริมฝีปากเป็กระจับหยักหนาได้รูปทว่าั์ตาสีอำพันเจิดจรัสคู่นั้นช่วยลดทอนความดุดันของเขาลงได้กว่าครึ่ง
“คาร์ล...เอ้อ...ฉัน...”
“มีอะไรหรือเปล่าถึงได้เข้ามาที่นี่...ผมกำลังจะออกไปข้างนอกอีกห้านาทีนี่แล้ววีคงแต่งตัวรอผมอยู่ที่ห้องแล้วสินะ”
“พี่วี...”
เสียงหวานแต่แ่เหลือเกินนั้นหลุดออกจากปากของหญิงสาวที่เผยอออกอย่างไม่แน่ใจถึงตอนนี้แล้วเธอจะทำยังไงต่อ เธอควรจะบอกเขาว่ายังไง
“คาร์ล...คือว่า...เอ้อ...ฉันมีเื่ที่ต้องคุยกับคุณค่ะ”
“เื่อะไรสำคัญมากมั้ย”
“ฉันอยากให้คุณอ่านจดหมายฉบับนี้ก่อนค่ะ”
ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจยื่นซองจดหมายในมือให้คาร์ลอสเขามองมันด้วยประกายตาบอกความสงสัยแต่ก็รับไปทว่าก่อนจะเปิดซองจดหมายก็ถูกมือเรียวบางจับข้อมือเขาไว้เสียก่อน
“คาร์ล...เอ้อ...สัญญาได้ไหมคะว่า...เมื่อคุณอ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว...คุณจะต้อง...ใจเย็น”
เขาจ้องหญิงสาวและรับรู้ถึงแรงบีบจากมือเรียวที่จับข้อมือของเขาไว้แน่น
“นีนี่...ผมยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรคุณยังไม่ได้บอกผมด้วยซ้ำว่าใครให้จดหมายฉบับนี้มา ฉะนั้นแล้วผมก็จะขออ่านมันก่อน”
9K
