บุพเพสลับรัก70s

ตอนนี้หูชื่อเหวินเหงื่อออกเยอะมาก หญิงสาวกำลังขดตัวอยู่บนเตียงเหมือนนกกระทา รู้สึกเหมือนกำลังจะตายอยู่เดี๋ยวนี้

ชาติที่แล้วเมื่อเป็นประจำเดือนเมื่อไหร่จะมีอาการปวดจนทนไม่ได้ตลอด ทำอย่างไรดีดูเหมือนว่าอาการนี้ยังคงเป็นปัญหาเหมือนเดิม

ประจำเดือนของหูลี่อิงปวดท้องรุนแรงมาก เธอทนได้อย่างไร?

หูลี่อิงไม่ใช่แค่จะปวดท้องมากยามที่มีประจำเดือนเท่านั้น แต่ยังมีความผิดปกติอย่างเช่นประจำเดือนมาไม่สม่ำเสมออีกด้วย ทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันสุดท้ายของประจำเดือนคือวันไหน

เธอไม่เคยสนใจมาก่อน

โชคดีที่เตียงคังค่อนข้างร้อน ไม่อย่างนั้นเธอคงจะต้องทนปวดท้องจนต้องร้องไห้ออกมาอย่างแน่นอน

ฉันต้องลองหาในระบบดูว่ามียาที่เคยกินในชาติก่อนหรือเปล่า?

มันเป็นยาจีนขนิดหนึ่งที่มีคนแนะนำให้เธอได้ลองกินจนปีกว่าๆ ร่างกายถึงได้เริ่มฟื้นตัว ยาเม็ดนั้นขมมากขนาดที่พอนึกถึงรสชาติแล้วอยากจะอาเจียนออกมาเลยทีเดียว จำได้ว่าตอนกินเม็ดสุดท้ายเข้าไปก็ได้สาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมกินยานี้อีกต่อไป

เธอจะหาโอกาสในภายหลังดูว่ามียาในระบบที่เธอกินในชาติที่แล้วหรือไม่

แม่มันเถอะ! อุตส่าห์สาบานไว้แล้วแต่สุดท้ายก็ต้องมากล้ำกลืนกินอีกครั้งในชีวิตนี้

ตอนนี้เธอเหมือนมีน้ำแข็งก้อนใหญ่ในท้อง ขนาดนอนบนคังแล้วแขนขาก็ยังเย็นอยู่เลย โดยเฉพาะมือกับเท้าที่เย็นเฉียบ

เหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาทั่วร่างกาย

วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้คือนอนหลับเหมือนชาติก่อน ตอนตื่นขึ้นมามันจะดีขึ้นกว่านี้

หูชื่อเหวินหลับไปอย่างมึนงง

เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกสบายขึ้นมากอาการปวดท้องก็ลดลงด้วย

พอยกผ้านวมขึ้นมาดู ให้ตายเถอะ! ผ้าปูที่นอนเปื้อนไปหมด ยุคที่ไม่มีผ้าอนามัยแบบนี้มันลำบากจริงๆ

 ฉันควรรีบซื้อผ้าอนามัยแบบมีปีกจากในระบบ

เมื่อเห็นกางเกงและผ้าปูที่เปื้อน หูชื่อเหวินไม่มีทางเลือกนอกจากลุกขึ้นต้มน้ำร้อนเพื่อเริ่มซักผ้า

“ชื่อเหวินให้ฉันช่วยเธอซักเถอะนะ!”

หลี่เสวี่ยฉินรีบวิ่งเข้ามาช่วยเหลือ

“จะให้เธอช่วยได้ไง? มันสกปรกมากเลยนะ!”

หูชื่อเหวินไม่เคยต้องซักผ้าที่เปื้อนประจำเดือนของตัวเอง ยกเว้นก็ตอนที่แม่ของเธอช่วยซักตอนยังเด็ก เธอคิดเองมาตลอดว่าเลือดประจำเดือนเป็นของสกปรก

“ไม่เป็นไรๆ ปวดท้องไม่ใช่หรือ? ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยซักให้เธอสักหน่อย” 

หลี่เสวี่ยฉินพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

อะไรนะ? หูลี่อิงเธอเป็นคนแบบไหนกัน! ให้คนอื่นมาช่วยซักผ้าเปื้อนเลือดเสียให้  แต่พอค้นดูจากความทรงจำแล้วเธอก็ทำแบบนั้นจริงๆ

“คราวนี้ไม่ต้องหรอก ฉันดีขึ้นแล้วช่วยต้มน้ำร้อนเพิ่มให้อีกหม้อให้ก็พอ!”

“ไม่ให้ทำจริงๆ หรือ?”

หลี่เสวี่ยฉินมองใบหน้าซีดเซียวและเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าของเธอ ถามอย่างลังเล

“ไม่ต้องฉันสบายดี!”

ต่อให้ถูกทุบตีจนตายก็ไม่ยอมให้ใครมาซักชั้นในและผ้าที่เลือดประจำเดือดของเธอเด็ดขาด

ในระหว่างที่ซักผ้าหูชื่อเหวินก็คร่ำครวญไปด้วย ไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงและหญิงสาวในสมัยนี้ใช้ชีวิตที่มีประจำเดือนกันแบบไหน

จำได้ว่าเธอเคยใช้ผ้าอนามัยแบบห่วงตอนเป็นเด็กด้วย สมัยนี้ยังไม่มีผ้าอนามัย  จะมีแต่แผ่นรองที่เป็นกระดาษชำระที่ไม่ค่อยดีเท่านั้น  อาจจะเลอะออกมานอกกางเกงตอนไหนก็ได้

นี่อาจเป็นประสบการณ์ที่น่าอายของผู้หญิงทุกคนที่ต้องเจอในสมัยนี้

หลังจากซักแล้วหูชื่อเหวินก็เอาเสื้อผ้าออกมาตาก

เธอบิดกางเกงจากนั้นก็สะบัดตากบนราว จากนั้นก็ก้มตัวลงเพื่อคลี่ผ้าปูที่นอนออกเพื่อที่จะบิดต่อ

ตอนนี้เธอปวดท้องมาก ร่างกายอ่อนล้าเกินไปเนื่องจากภาวะโลหิตจาง ตอนตื่นขึ้นมาก็มีอาการวิงเวียนศีรษะ พอลุกขึ้นแบบนี้แล้วจึงรู้สึกหน้ามืดเหมือนจะล้ม เธอจึงพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว

ในตอนนั้นเองที่มือใหญ่ทรงพลังคู่หนึ่งเข้ามาประคองเธอเอาไว้ จากนั้นผ้าปูที่นอนก็ถูกดึงออกไปจากมือ

พอเห็นชัดเจนขึ้น ก็รู้ว่าหยินเหวินกั๋วกำลังยืนอยู่ตรงหน้า มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ จากนั้นก็ก้มหัวลงบิดผ้าปูที่นอน  ในมือของเขามีน้ำหยดออกมามากมาย หูชื่อเหวินรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะบิดผ้าในตอนนี้

เขาสะบัดผ้าปูที่นอนอย่างคล่องแคล่ว ตากผ้าขึ้นราว จับผ้าคลี่ออกให้เสมอกัน ค่อนข้างพิถีพิถันไม่เลวเลย

ว่ากันว่าผู้ชายที่ทำงานอย่างจริงจังจะหล่อที่สุด แต่ผู้ชายที่จริงจังกับการทำงานบ้านหล่อยิ่งกว่าที่สุดเสียอีก

หืม.. แล้วทำไมฉันจะต้องนึกถึงเขาตอนทำงานบ้านด้วยล่ะ?

หูชื่อเหวินรู้สึกว่าตัวเองกำลังคิดภาพอะไรแปลกๆ

“ขอบคุณหัวหน้านะคะ!” หูชื่อเหวินปกปิดสับสนของตัวเองอย่างรวดเร็ว ลดศีรษะลงหยิบตะกร้าที่วางอยู่บนพื้นกำลังจะเดินหนีไป

“หน้าตาเธอไม่ค่อยดี ไม่สบายหรือเปล่า?”

หยินเหวินกั๋วมองสีหน้าที่ซีดเหมือนกระดาษของหูชื่อเหวิน เหงื่อไหลย้อยล้อมกรอบหน้า เธอดูอ่อนแอไม่มีเรี่ยวแรง ทำไมภาพที่เห็นเมื่อสักครู่จากการสัมผัสตัวเธอมันถึงได้ดูแทบไม่น่าเหลือเชื่อขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่เป็นอะไร แค่เลือดจางนิดหน่อย”

หูชื่อเหวินยังคงรู้สึกอึดอัดที่ท้องน้อย ต้องการจะกลับไปนอนบนเตียง ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่หอพักเธอคงไม่รีบซักผ้าพวกนี้ทันทีหรอก  

“ให้ฉันพาเธอไปโรงพยาบาลไหม?”

หยินเหวินกั๋วเห็นเธอตัวสั่นดูอ่อนแอจนหากมีลมพัดมาแรงๆเธออาจจะปลิวไปได้ 

ตั้งแต่เมื่อกี้เขารู้ว่าร่างกายนี้เปลี่ยนไป นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นด้านอ่อนแอของเธอ แต่ความดื้อรั้นบนใบหน้ายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“ไม่ต้องหรอก กลับไปนอนสักพักก็จะดีขึ้น”

หูชื่อเหวินไม่ต้องการพูดเรื่องไร้สาระกับผู้ชายคนนี้ อีกจะให้ไปโรงพยาบาลเพราะเรื่องแค่นี้นะหรือ? พวกหมอเจ้าเล่ห์ได้จะได้บอกว่าให้เธอหาสักคนมาแต่งงานด้วย ถ้ายังไม่แต่งงานก็มีลูกเสีย หลังคลอดก็จะดีขึ้นเองแหละ

เอาเป็นว่าชาติก่อนเธอก็เป็นแบบนี้ กินยาเม็ดใหญ่ที่ไม่อร่อยยังดีกว่าไปหาหมอ

“ไปหาหมอกันเถอะ!” หยินเหวินกั๋วยังคงกังวล เขาจึงยืนยันคำพูดเดิมของตัวเอง

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเขาทำตัวเหมือนแม่สามีเลย?

“ก็แค่วันนี้ป้ามาเท่านั้นเอง จะวุ่นวายไปทำไม?”หูชื่อเหวินถึงกับพูดไม่ออก 

(ป้าเป็นแสลงแปลว่าประจำเดือน)

“ใครมานะ?”หยินเหวินกั๋วไม่เข้าใจ ทำไมป้าถึงมาแล้วเกี่ยวอะไรกับโรงพยาบาล?

หูชื่อเหวินแตะหน้าผาก ทำไมเขาถึงได้แปลกใจนักเวลาพูดถึงป้าของเธอ? คนสมัยนี้ไม่รู้ว่าป้าคืออะไรได้ยังไง?

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าหยินเหวินกั๋วมีอายุตั้ง 48 ในชาติก่อน แต่ถึงอย่างนั้นคำนี้ก็ยังไม่เป็นที่นิยมตอนที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว