ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        แม่เฒ่าหูคิดว่าบารมีของย่าอย่างตนคงจะทำให้หูเจี้ยนเซ่อปริปากบอกง่ายขึ้น แต่หลานชายก็ยังปิดปากเงียบสนิท แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้เห็นแก่หน้าย่าเลยแม้แต่น้อย

        เมื่อเทียบกับพ่อแม่ของหูเจี้ยนเซ่อแล้ว แม่เฒ่ากลับดูอ่อนโยนและอดทนกว่ามาก

        แม่เฒ่าหูค่อยๆ ลูบศีรษะหลานชายคนโตอย่างอ่อนโยน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เจี้ยนเซ่อ พวกเราอยากรู้ว่าแกเอาเงินไปใช้ทำอะไร ไม่ได้จะทำอะไรแกเสียหน่อย แค่เป็นห่วงว่าแกจะเสียคนต่างหาก ย่ารู้ว่าไม่มีเงินมันลำบาก แต่แม่แกเอาเงินไปเก็บไว้ก็ไม่ได้เอาไปใช้ส่วนตัว ปีหน้าก็จะสร้างบ้านให้ พอสร้างบ้านเสร็จก็จะเริ่มหาเมียให้แกอีก บอกหน่อยซิว่าสร้างบ้านช่วยแกหาเมีย แต่ละอย่างมันไม่ต้องใช้เงินหรือไง?"

        วิธีพูดจาแบบให้เหตุผลของแม่เฒ่าก็ได้ผลในการเปิดปากหูเจี้ยนเซ่ออยู่บ้าง

        หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง หูเจี้ยนเซ่อก็อึกอักตอบว่า "ย่า ผมเอาเงินไปซื้อบุหรี่มาสูบครับ"

        ตลอดเวลาหูเจี้ยนเซ่อก้มหน้าอยู่เสมอ อันที่จริงเขาไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด

        เขาหัดสูบบุหรี่จริง และเอาเงินค่าแรงส่วนหนึ่งไปซื้อบุหรี่มาหนึ่งซอง แต่เงินที่เหลือเขาเอาไปใช้ที่อื่น

        เรื่องที่เงินส่วนใหญ่หายไปไหน ตอนนี้หูเจี้ยนเซ่อไม่กล้าพูดจริงๆ

        "เงินทั้งหมดเอาไปซื้อบุหรี่สูบ?" แม่เฒ่ารีบถามย้ำ

        อันที่จริงเธอค่อนข้างสงสัยในคำพูดของหูเจี้ยนเซ่อ

        หูเจี้ยนเซ่อเพียงแค่ตอบกลับเสียงแผ่วเบาว่า "อืม" ราวกับจะบอกว่า เงินทั้งหมดนั้นผมเอาไปซื้อบุหรี่สูบจริงๆ

        "แกหัดสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?" อารองถามเสียงดัง

        ถึงแม้เขาจะสูบบุหรี่ แต่ก็ไม่อนุญาตให้ลูกชายเริ่มสูบบุหรี่ตั้งแต่ยังเด็ก

        ถึงขนาดเอาเงินค่าแรงไปซื้อบุหรี่สูบ นี่มันเรื่องอะไรกัน?

        ปกติแล้วอารองไม่ค่อยได้ดูแลลูกๆ ในบ้าน ส่วนใหญ่จึงเป็นอาสะใภ้รองที่ดูแลเสียมากกว่า

        พ่อที่ไม่ค่อยจะโมโห เมื่อโกรธขึ้นมาจริงๆ ก็ดูน่ากลัวอยู่เหมือนกัน

        เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงตวาดของพ่อ หูเจี้ยนเซ่อก็รู้สึกใจสั่น "ผมเพิ่งหัดได้ไม่นานครับ พ่อ ผมผิดไปแล้ว ผมสัญญาว่าจะเลิกบุหรี่ครับ"

        หูเจี้ยนเซ่อกลัวโดนทำโทษ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงแสดงท่าทีว่านอนสอนง่าย

        ถึงแม้อารองจะผิดหวังในตัวลูกชายมาก แต่เมื่อได้ยินหูเจี้ยนเซ่อสัญญาว่าจะเลิกบุหรี่ เขาก็ใจเย็นลง

        ตอนนี้หูเจี้ยนเซ่อโตเป็นหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่แล้ว ถึงแม้อารองจะผิดหวังในตัวลูกชายมากแค่ไหน แต่ถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่ลงมือทำร้าย

        ถ้าพ่อลูกถึงขั้นลงไม้ลงมือจริงๆ ใครจะแพ้ใครจะชนะก็ยังไม่แน่นอน

        ถึงแม้เขาอยากจะตีหูเจี้ยนเซ่อจริงๆ แม่เฒ่าก็ไม่ยอมอยู่ดี

        หลานชายคือแก้วตาดวงใจของแม่เฒ่านี่นา

        "แม่ เจี้ยนเซ่อของบ้านเราเมื่อก่อนเป็นเด็กดีเชื่อฟังมาตลอด ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เขาไปกินข้าวเย็นที่บ้านคุณลุงในวันที่สร้างโรงเรือน เขาก็เปลี่ยนไปเลยค่ะ" อาสะใภ้รองพูดอย่างชัดเจนว่าที่ลูกชายของตนเปลี่ยนไปก็เพราะถูกบ้านใหญ่ยุ

        "สะใภ้รอง พูดจาอะไรแบบนั้น?" ถึงแม้แม่เฒ่าหูจะลำเอียงเข้าข้างบ้านรอง แต่ก็ไม่อนุญาตให้สะใภ้รองใส่ร้ายบ้านอื่นๆ โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

        อาสะใภ้รองไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับท่าทีของแม่สามี "คุณแม่ ถึงแม้หนูจะไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าบ้านพี่ใหญ่ยุเจี้ยนเซ่อ แต่ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ไปกินข้าวเย็นที่บ้านพี่ใหญ่ เจี้ยนเซ่อก็ไม่เชื่อฟังหนูแล้วค่ะ ชอบเถียงหนูอยู่เรื่อย แถมยังไม่ยอมเอาเงินค่าแรงทั้งหมดมาให้หนูด้วย ครั้งนี้เพื่อที่จะไม่ให้เงินค่าแรง เขายังโกหกอีก"

        แม่เฒ่าครุ่นคิดอย่างจริงจังกับคำพูดของลูกสะใภ้คนรอง ครู่ใหญ่จึงเอ่ยปากว่า "เจี้ยนเซ่อรู้ว่าตัวเองทำผิดแล้ว ฉันเชื่อว่าหลานต้องแก้ไขข้อผิดพลาดของตัวเองได้แน่ ส่วนเรื่องอื่นก็อย่าคิดมากเลย ให้เจี้ยนเซ่อผูกมิตรกับพี่สาวน้องสาวของเขาไว้ก็ไม่มีอะไรเสียหายหรอก"

        อาสะใภ้รองไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองที่แม่สามีเข้าข้างบ้านใหญ่ เธอเข้าใจสิ่งที่แม่เฒ่าต้องการสื่อ

        อาสะใภ้รองถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้น "คุณแม่ หนูเองก็หวังว่าเจี้ยนเซ่อกับน้องๆ ของเขาจะเข้ากับลูกสาวบ้านคุณลุงได้ดี แต่พวกเขามักจะหลบหน้าพวกเราอยู่เสมอ พวกเราคงจะเอาหน้าไปให้เขาตบอยู่ตลอดไม่ได้หรอกค่ะ"

        แม่เฒ่าฮึ่มฮั่มออกมาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย "สนิทสนมกับพี่น้องในบ้านเดียวกัน มันกลายเป็นการเอาหน้าไปให้เขาตบตรงไหนกัน? ถ้าตอนนั้นเจี้ยนผิงกับหลิงหลิงไม่ตั้งชื่อเล่นให้เยวี่ยเยวี่ย ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเป็นแบบนี้หรือไง? ถ้าปีหน้าเยวี่ยเยวี่ยสอบติดมหาวิทยาลัยได้ เธอก็จะเป็นนักศึกษาหญิงคนแรกของหมู่บ้านเรา และเป็นบัณฑิตคนแรกของตระกูลหูของเราด้วย เธอไม่มีพี่ชายแท้ๆ แล้วลูกพี่ลูกน้องจะไม่ได้รับอานิสงส์ไปด้วยได้ยังไง"

        เมื่อแม่สามีเอาอกเอาใจและคิดถึงลูกๆ ของตนมากขนาดนี้ อาสะใภ้รองก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก "แม่คะ หนูรู้ว่าตอนนั้นเจี้ยนผิงกับหลิงหลิงผิด แต่หลันเยวี่ยก็น้อยใจเก่งเหลือเกิน ยังไงก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เจี้ยนผิงกับหลิงหลิงยังเด็ก ไม่รู้ความนี่คะ ในฐานะพี่สาว เธอจะยอมๆ พวกเขาหน่อยไม่ได้หรือไง แล้วอีกอย่าง..."

        อาสะใภ้รองไม่ได้พูดส่วนที่เหลือออกมา

        ความหมายโดยนัยของครึ่งหลังที่ไม่ได้พูดออกมาก็คือ ถ้าหูหลันเยวี่ยแสดงความสามารถออกมาให้เห็นตั้งแต่แรก แสดงให้เห็นว่าเป็นคนมีฝีมือ เธอจะไม่เพียงแต่กำชับให้ลูกๆ เข้ากับหูหลันเยวี่ยดีๆ เท่านั้น แม้แต่เธอที่เป็นอาสะใภ้รองก็จะพยายามเอาใจอย่างเต็มที่ด้วย

        พอเดินออกมาจากบ้านรอง แม่เฒ่าหูก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องราวมันไม่ถูกต้อง ถึงแม้หูเจี้ยนเซ่อจะบอกว่าเงินถูกเอาไปซื้อบุหรี่มาสูบ แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าเขาไม่ได้พูดความจริง

        หูเจี้ยนเซ่อคือหลานชายคนโตคนแรกของแม่เฒ่า ดังนั้นเธอจึงให้ความสำคัญกับหลานชายคนนี้เป็นพิเศษ

        นอกจากจะรักหลานชายเหมือนแก้วตาดวงใจแล้ว เธอก็ยังเป็นห่วงว่าเขาจะไปอยู่ข้างนอกแล้วเสียคน

        หลังจากไตร่ตรองดีแล้ว แม่เฒ่าหูก็กลับมาที่บ้านใหญ่อีกครั้ง

        ตอนนี้หูหลันเยวี่ยไปตัดเสื้อผ้าที่บ้านย่าหลินข้างๆ แล้ว

        ถิงถิงก็เริ่มเย็บผ้าด้วยจักรเย็บผ้าของบ้าน

        ส่วนหูฉางหมินกำลังจะไปดูที่โรงเรือน

        ถึงแม้เขาจะเพิ่งไปเมื่อตอนเช้า แต่ถ้าไม่เข้าไปดูอีกก็รู้สึกไม่สบายใจ

        ตอนนี้ผักในโรงเรือนอยู่ในช่วงใกล้เก็บเกี่ยวแล้ว ถ้าเป็นไปด้วยดี ช่วงก่อนตรุษจีนเราก็จะได้กินถั่วฝักยาว มะเขือม่วง แตงกวาที่สดใหม่กันแล้ว

        หูฉางหมินดูแลผักเหล่านั้นในโรงเรือนอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นลูกของตนเอง กลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย

        "ฉางหมิน จะไปไหนน่ะ?" แม่เฒ่าถามลูกชายคนโตที่กำลังจะเดินออกจากบ้าน

        หูฉางหมินรีบตอบตามความจริง "ผมจะไปที่โรงเรือนครับ แม่เข้าไปผิงไฟในบ้านกับหงเหมยเถอะ"

        เมื่อแม่เฒ่าได้ยินว่าลูกชายจะไปที่โรงเรือน เธอก็รีบบอกว่า "ฉันไปด้วยได้ไหม?"

        "ได้สิครับ" สำหรับหูฉางหมินแล้ว การที่แม่จะตามเขาไปดูที่โรงเรือนนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

        ถ้าคนนอกจะเข้าไปดูในโรงเรือน หูฉางหมินอาจจะไม่เต็มใจแบบนี้

        จากนั้นสองแม่ลูกก็มาที่โรงเรือนด้วยกัน

        หูฉางหมินเปิดโรงเรือนและเชิญแม่เข้าไปข้างใน

        หลังจากเดินเข้าไปในโรงเรือนแล้ว แม่เฒ่าก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา "ถั่วแขกนี่ใกล้เก็บได้แล้ว แตงกวาก็ยาวได้สวยมากจริงๆ ฉางหมิน ไอ้ที่อยู่ทางทิศตะวันออก นั่นมันแตงโมใช่ไหม?"