ขณะที่หลินเฟิงกำลังเตรียมจะเอ่ยปากพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ไม่ค่อยจะเข้าหูดังมาจากด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคน
"เสี่ยวหยา เธอกำลังคุยกับใครอยู่เหรอ?"
หลินเฟิงกับหญิงสาวชุดแดงหันขวับไปมองแทบจะพร้อมกัน ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่แต่งตัวฉูดฉาดบาดตาโผล่มาอยู่ข้าง ๆ พวกเขาั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เมื่อหญิงสาวชุดแดงเห็นผู้ชายคนนี้ บนใบหน้าของเธอก็เผยให้เห็นถึงความตื่นตระหนกใทันที เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปซบชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว ตามด้วยการเอื้อมมือไปควงแขนของเขาเอาไว้
เมื่อหลินเฟิงเห็นสถานการณ์นี้ ในใจก็กระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวชุดแดงคนนี้มีเ้าของแล้ว และไอ้หน้าขาวที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือผู้ชายของเธอนั่นเอง!
"อาเจี๋ย คุณอย่าเข้าใจผิดนะ เขาเป็คนเข้ามาทักทายฉันก่อน ฉันไล่ยังไงเขาก็ไม่ยอมไป!" ทันทีที่หญิงสาวชุดแดงอ้าปาก เธอก็รีบอธิบายกับไอ้หน้าขาวอย่างร้อนรน
หลินเฟิงจ้องมองหญิงสาวชุดแดงคนนี้ด้วยความตกตะลึง นี่เธอโกหกหน้าตายเลยงั้นเหรอ? ใช่! เป็ฉันเองแหละที่เข้าไปทักทายเธอก่อน แต่ว่าสถานการณ์หลังจากนั้นล่ะ? เป็เธอต่างหากที่หันกลับมายั่วยวนฉัน ทำไมเื่นี้เธอถึงไม่พูดออกมาล่ะ?
"ไอ้หนู นี่แกกล้ามาจีบผู้หญิงของฉันงั้นเหรอ?" เมื่อไอ้หน้าขาวได้ยินดังนั้น ก็ตะคอกใส่หลินเฟิงด้วยความโกรธเกรี้ยวทันที
หลินเฟิงตวัดสายตาเ็าไปมองหญิงสาวชุดแดงแวบหนึ่ง จากนั้นก็พูดกับไอ้หน้าขาวตรงหน้าว่า "หึ ๆ ไม่ใช่ไม่กล้าหรอกนะ แต่ฉันไม่มีความสนใจเลยสักนิดต่างหาก!"
ไอ้หน้าขาวเบิกตากว้าง จากนั้นก็ชี้หน้าหลินเฟิงแล้วแผดเสียงคำรามลั่น "บ้าเอ๊ย! แกยังจะกล้าปากแข็งอีกเหรอ? แกรู้ไหมว่าฉันเป็ใคร?"
"ฉันต้องสนด้วยเหรอว่าแกเป็ใคร?" หลินเฟิงกลอกตาบนแล้วตอบกลับ
"แกหาที่ตายแล้ว!" เส้นเืปูดโปนขึ้นมาบนลำคอของไอ้หน้าขาว
"หมาที่เอาแต่เห่า มันไม่กัดคนหรอกนะ!" หลินเฟิงยังคงพูดจาเยาะเย้ยต่อไป
"บัดซบ!" ไอ้หน้าขาวที่ถูกยั่วโมโห เงื้อหมัดขึ้นมาแล้วพุ่งตรงเข้ามาทุบที่หัวของหลินเฟิง ทว่า การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเมื่อตกอยู่ในสายตาของหลินเฟิงแล้ว กลับเชื่องช้าราวกับเต่าคลาน!
หลินเฟิงเพียงแค่ยื่นฝ่ามือออกไป จากนั้นก็คว้าหมัดของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ต่อให้อีกฝ่ายจะพยายามดิ้นรนสุดแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถสะบัดหลุดออกไปได้!
"ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้นะ!" ไอ้หน้าขาวคำรามด้วยความโกรธ
หลินเฟิงขมวดคิ้ว จากนั้นก็เพิ่มแรงบีบในมือให้มากขึ้น ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนของไอ้หน้าขาวดังขึ้นมาเป็ระลอก ใบหน้าที่เดิมทีก็ค่อนข้างซีดเซียวอยู่แล้ว กลับยิ่งดูซีดเผือดลงไปอีก!
"ใครก็ได้ช่วยด้วย! มีคนทำร้ายร่างกาย! รปภ. รปภ. อยู่ที่ไหน?" หญิงสาวชุดแดงใจนกรีดร้องออกมาเสียงหลง
"แกกล้าตีฉันเหรอ? แกจบเห่แน่! ฉันบอกไว้เลยนะว่าแกจบเห่แน่!" ถึงแม้ว่าไอ้หน้าขาวจะเจ็บจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่ปากก็ยังคงพ่นคำขู่ทิ้งท้ายเอาไว้
หลินเฟิงขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม เขามองไปทาง รปภ. ที่กำลังรีบวิ่งมาทางนี้แวบหนึ่ง จากนั้นก็ยอมปล่อยมือที่กำหมัดของไอ้หน้าขาวเอาไว้
หลังจากนั้น สิ่งที่หลินเฟิงนึกไม่ถึงก็คือ ทันทีที่เขาเพิ่งจะปล่อยมือ ไอ้หน้าขาวกลับฉวยโอกาสนี้เตะสวนกลับมาหาเขาอย่างกะทันหัน!
โชคดีที่หลินเฟิงตอบสนองได้ไวพอ เขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของอีกฝ่ายไปได้ และเมื่อไอ้หน้าขาวเห็นว่าตัวเองเตะวืด ก็รีบยกขาอีกข้างขึ้นมาเตะใส่หลินเฟิงต่อทันที
"บ้าเอ๊ย!" เปลวเพลิงแห่งความโกรธของหลินเฟิงถูกจุดชนวนขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ เขาไม่แม้แต่จะคิดอะไรเลย สวนเท้าเตะกลับไปหาอีกฝ่ายทันที
ปัง!
เสียงทึบ ๆ ดังขึ้น รองเท้าเบอร์ 43 ของหลินเฟิงประทับลงบนหน้าอกของไอ้หน้าขาวเข้าอย่างจัง
"อ๊าก!" ไอ้หน้าขาวร้องเสียงหลง ร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่วออกไป และเมื่อเขาร่วงตกลงบนพื้นแล้ว ร่างนั้นก็ยังไถลไปด้านหลังอีกเป็ระยะทางไกล!
เงียบกริบ!
สภาพแวดล้อมโดยรอบตกอยู่ในความเงียบสงบในชั่วพริบตา!
ไอ้หน้าขาวนอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นโดยไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ผู้คนรอบข้างต่างก็พากันตกตะลึงตาค้างไปตาม ๆ กัน!
หลินเฟิงเองก็ใไปเหมือนกัน การเตะครั้งนี้แม้จะไม่ได้ออกแรงอะไรมากมาย แต่ยังไงซะตัวเองก็เป็ถึงผู้วิวัฒนาการ คนธรรมดาจะมารับพละกำลังของเขาไหวได้ยังไง?
รีบหนีดีไหม?
ไม่ได้! ในห้างสรรพสินค้ามีกล้องวงจรปิดอยู่เต็มไปหมด แล้วตัวเองจะหนีไปไหนได้ล่ะ?
ในขณะที่หลินเฟิงกำลังลังเลอยู่นั้น บรรดา รปภ. ที่ได้รับแจ้งเหตุก็รีบพากันเข้ามาล้อมตัวเขาเอาไว้ทันที ตามมาด้วยเสียงโทรศัพท์แจ้งความกับตำรวจจากใครบางคน
เมื่อหลินเฟิงเห็นว่าเื่ราวบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมา แล้วยืนรอให้ตำรวจมาจัดการเื่นี้อยู่ที่เดิมอย่างว่าง่าย...
โลกใบนี้มันช่างกลมเสียเหลือเกิน หลินเฟิงถูกพาตัวมาที่สถานีตำรวจเขตอวี่ฮวาอีกครั้ง ส่วนไอ้หน้าขาวคนนั้น ก็ถูกรถพยาบาลหามส่งโรงพยาบาลไปเป็ที่เรียบร้อย
มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? หลินเฟิงสงสัยเป็อย่างมากว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้งเจ็บเพื่อเรียกร้องค่าเสียหาย!
แต่พอคิดได้ว่าหลังจากที่ตัวเองกลายเป็ผู้วิวัฒนาการ พละกำลังในร่างกายก็พุ่งทะยานขึ้นมาตั้งไม่รู้กี่เท่าตัว หัวใจของเขาก็เริ่มกลับมารู้สึกกระสับกระส่ายอีกครั้ง
ขณะที่นั่งอยู่ในห้องสอบสวนเดี่ยว สีหน้าของหลินเฟิงก็ดูย่ำแย่เอามาก ๆ เพราะคนที่เข้ามาสอบสวนเขาไม่ใช่คุณตำรวจ แต่กลับเป็บุคคลปริศนาสองคนที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน!
ปัง!
"ไอ้หนู จงสารภาพกระบวนการทั้งหมดที่แกไปก่อเื่ทำร้ายร่างกายกลางถนนมาซะดี ๆ !"
"สารภาพโทษจะลดลง แต่ถ้าขัดขืนโทษจะหนักขึ้น!"
"แกลวนลามแม่สาวคนนั้นยังไง? แล้วแกทำร้ายคนอื่นได้ยังไง?"
"สารภาพมาแต่โดยดี ไม่งั้นแกได้เจอดีแน่!"
ชายสวมชุดสูทสองคนที่มีรูปร่างอ้วนคนหนึ่งและผอมคนหนึ่ง ไม่เปิดโอกาสให้หลินเฟิงได้อธิบายอะไรเลย พอเข้ามาถึงก็ยัดข้อหาจงใจทำร้ายร่างกายใส่หัวเขาซะแล้ว!
"ฉัน้าพบหัวหน้าฉู่!" หลินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
ชายสวมชุดสูททั้งสองคนหันมามองหน้ากัน ชายที่มีรูปร่างอ้วนท้วมคนนั้นเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า "โอ๊ะ? นี่แกรู้จักหัวหน้าฉู่แห่งหน่วยสืบสวนอาชญากรรมด้วยเหรอ?"
"ถามอะไรไร้สาระ ถ้าฉันไม่รู้จักฉู่อิ๋งอิ๋ง แล้วฉันจะให้พวกแกไปเรียกเธอมาทำไม?" หลินเฟิงพูดชื่อของฉู่อิ๋งอิ๋งออกมาตรง ๆ
เห็นเพียงแค่ทั้งสองคนส่งสายตาหากันอีกครั้ง จากนั้นชายรูปร่างผอมก็เดินออกจากห้องสอบสวนไป ทิ้งให้ชายร่างอ้วนคนนั้นนั่งจ้องหน้าหลินเฟิงด้วยสายตาที่เ็าอยู่ที่เดิม
ผ่านไปไม่นาน ชายร่างผอมคนนั้นก็เดินกลับมา ทันทีที่เข้ามาเขาก็ตบโต๊ะพร้อมกับแผดเสียงคำรามว่า "ไอ้หนู แกหลอกฉันงั้นเหรอ? หัวหน้าฉู่บอกว่าไม่รู้จักแกเลยสักนิด!"
"อะไรนะ? เธอบอกว่าไม่รู้จักฉันเหรอ?" หลินเฟิงถึงกับอึ้งไปในทันที นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่สองวันเองนะ อีกฝ่ายกลับลืมเขาไปแล้วเนี่ยนะ? ไม่มีเหตุผลเลย หรือว่าเธอจะเป็โรคความจำเสื่อม?
"ไอ้หนู ฉันจะให้โอกาสแกเป็ครั้งสุดท้าย ถ้าแกไม่ยอมสารภาพมาแต่โดยดี ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจก็แล้วกัน!" จู่ ๆ ชายร่างอ้วนก็เดินไปที่ประตูห้องสอบสวน จากนั้นก็เอื้อมมือไปกดสวิตช์บนผนังสองสามครั้ง ทันใดนั้น กล้องวงจรปิดในห้องก็หยุดทำงานทันที
บ้าเอ๊ย! นี่พวกมันเตรียมจะเล่นงานเขาในที่ลับงั้นเหรอ?
"ตกลงว่าพวกแกเป็ใครกันแน่?" หลินเฟิงะโถามเสียงดัง "ที่นี่คือสถานีตำรวจนะ ไม่ใช่ที่ที่จะให้พวกแกมาทำกำเริบเสิบสานได้!"
"พวกเราเป็ใครน่ะเหรอ?" ชายร่างอ้วนหัวเราะลั่นขึ้นมากะทันหัน เขาชี้ไปที่หลินเฟิงแล้วพูดว่า "อย่างแกน่ะ ยังไม่คู่ควรที่จะรู้สถานะของพวกเราหรอก!"
ปัดโธ่เว้ย! หลอกใครกัน? การที่สามารถเดินเข้าออกสถานีตำรวจได้อย่างเปิดเผย แถมยังเข้ามานั่งสอบสวนในห้องสอบสวนได้อีก สถานะของสองคนนี้แปดในสิบส่วนก็คงเป็ตำรวจนั่นแหละ!
แต่ทว่า ทำไมสองคนนี้ถึง้าจะลงมือกับเขาล่ะ? ตกลงแล้วพวกเขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่?
"คนที่ถูกฉันเตะจนาเ็คนนั้น ตกลงแล้วเขาเป็ใคร?" จู่ ๆ หลินเฟิงก็เอ่ยปากถามขึ้นมา
ชายร่างอ้วนหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "โอ๊ะ? ไหวพริบดีเหมือนกันนี่!"
"เขาเป็ใคร?" น้ำเสียงของหลินเฟิงเริ่มเ็าขึ้นเรื่อย ๆ
ชายร่างอ้วนเบิกตากว้าง จากนั้นก็พูดกับหลินเฟิงด้วยท่าทีไม่รีบร้อนว่า "ไอ้หนู ครั้งนี้แกไปล่วงเกินคนใหญ่คนโตเข้าแล้ว จะโทษก็ต้องโทษที่แกมันตาไม่ถึงเอง!"
บ้าจริง! เป็อย่างที่คิดไว้เลย! นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้หน้าขาวคนนั้นจะหาคนมาแก้แค้นเขาได้เร็วขนาดนี้ แล้วหมอนั่นมีสถานะอะไรกันแน่?
แล้วตอนนี้ควรจะทำยังไงดี? จะยอมปล่อยให้สองคนนี้มาลงมือกับตัวเองโง่ ๆ งั้นเหรอ? ฉันไม่ใช่ตัวคนร้ายเสียหน่อย พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับฉัน?
หลินเฟิงที่กำลังโกรธจัดอดไม่ได้ที่จะะโเสียงลั่น "การกระทำของพวกแกมันผิดกฎหมายนะ ฉัน้าจะพบหัวหน้าฉู่!"
"หึ ๆ หัวหน้าฉู่ไม่ใช่คนที่แกนึกอยากจะพบ ก็จะได้พบหรอกนะ!"
"เมื่อกี้นี้ฉันไปถามหัวหน้าฉู่มาแล้ว เธอบอกว่าไม่รู้จักแกเลยสักนิด บัดซบเอ๊ย! ทำให้ฉันต้องวิ่งไปเสียเที่ยว ความหงุดหงิดนี้จะต้องเอามาลงที่แกให้ได้!"
"วางใจเถอะ พวกเราจะต้อนรับแกเป็อย่างดีเลยล่ะ!"
"รับรองว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้บนตัวแกแม้แต่นิดเดียว!"
เมื่อมองดูชายสวมชุดสูทสองคนที่กำลังค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ก้นบึ้งดวงตาของหลินเฟิงก็เต็มไปด้วยเปลวเพลิงที่ลุกโชน
ปึก!
ชายร่างอ้วนชกเข้าที่ท้องของหลินเฟิงอย่างกะทันหัน แต่ร่างกายของหลินเฟิงกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็มองกลับไปด้วยสายตาที่เย็นเยียบ
ปึก!
ชายร่างผอมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ปล่อยหมัดกระแทกเข้าที่หน้าอกของหลินเฟิงเช่นกัน แต่หลินเฟิงก็แค่เงยหน้าขึ้นมามอง แล้วหันสายตาไปจ้องเขาแทน
"โอ๊ะ? ทนมือทนเท้าดีนี่!" ชายร่างอ้วนพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาขยิบตาให้ตำรวจร่างผอม ซึ่งฝ่ายหลังก็รีบล้วงเอากระบองออกมาจากเอวทันที
"ในเมื่อแกไม่กลัวหมัด งั้นก็มาลิ้มรสชาติของกระบองดูหน่อยก็แล้วกัน!" ชายร่างผอมหัวเราะอย่างชั่วร้าย
ร่างกายของผู้วิวัฒนาการนั้นแข็งแกร่งอย่างที่คิด หลินเฟิงโดนต่อยไปสองหมัดแต่กลับไม่เป็อะไรเลย แต่พอชายร่างผอมควักกระบองออกมา หลินเฟิงก็จำต้องป้องกันตัวแล้ว!
"ตายซะ!" ชายร่างผอมฟาดกระบองลงมาอย่างแรง เล็งเป้าหมายไปที่หัวไหล่ของหลินเฟิงอย่างโเี้
หลินเฟิงไม่หลบไม่หนี ปล่อยให้กระบองฟาดลงบนไหล่ของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็สวนเท้าเตะออกไปอย่างรวดเร็ว ฟาดเข้าที่หน้าอกของชายร่างผอมอย่างจัง
ปึก!
ชายร่างผอมร้องเสียงหลง ร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่วออกไป ร่างกายที่หนักไม่ถึงร้อยจินของเขากลิ้งไปกองอยู่ที่มุมห้องอย่างทุลักทุเล
"นี่แกกล้าตอบโต้เหรอ?" ชายร่างอ้วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตกตะลึง เขารีบชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วเล็งกระบอกปืนไปที่หัวของหลินเฟิง!
บ้าเอ๊ย! สองคนนี้เป็ตำรวจจริง ๆ ! หลินเฟิงใสุดขีด
ทำไงดี? การกระทำเมื่อกี้นี้ถือว่าเป็การทำร้ายเ้าพนักงานหรือเปล่า?
"ไอ้หนู แกกล้าตอบโต้เหรอ? ฉันบอกเลยนะว่าแกจบเห่แน่!" ชายร่างอ้วนแผดเสียงคำราม
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำขู่ของชายร่างอ้วน หลินเฟิงก็กดเปิดระบบค้นหาสมบัติตามสัญชาตญาณ เขาอยากจะค้นหาสมบัติสักชิ้นมาช่วยตัวเอง แต่ในช่องเก็บของกลับมีเพียงแค่หีบสมบัติทองแดงสองใบกับด้ายแดงอีกสี่เส้นนอนนิ่งอยู่เท่านั้น
แถมสิทธิ์ในการเปิดหีบสมบัติของวันนี้ก็ถูกใช้ไปจนหมดแล้ว ตอนนี้เขาไม่สามารถเปิดหีบสมบัติทองแดงสองใบนี้ได้เลย!
หรือว่าจะต้องใช้ด้ายแดงพวกนี้มามัดสองคนนี้เอาไว้? ด้ายแดง? ผู้หญิง? ฉู่อิ๋งอิ๋ง?
ในชั่วพริบตานั้น จู่ ๆ หลินเฟิงก็เกิดความคิดที่บ้าบิ่นขึ้นมา...
355
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
