ทองหยิบทิพย์เทียมทัด
สามหยิบชัดน่าเชยชม
หลงหยิบว่ายาดม
ก้มหน้าเมินเขินขวยใจ
หอประมูลมู่หยาง ภายในห้องที่โอ้อ่ากว้างขวาง แบ่งเป็สัดส่วน ครึ่งหนึ่งของห้องเต็มไปด้วยตำรามากมายหลากหลายบทความ ถึงแม้จะมองดูอึมครึมไปบ้างตามลักษณะนิสัยของเ้าของห้อง ที่ไม่ค่อยจะใส่ใจผู้คน
นอกจากคนในครอบครัวที่เป็สิ่งสำคัญแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่ถ้าหากไม่มีประโยชน์เกื้อหนุนกิจการของตัวเองแล้ว เขาขอผ่านวันๆ ก็อยู่แต่กับบัญชีห้างร้านต่างๆ ก็ไม่ไหวจะทำ ไหนจะเื่ที่มารดาขยันแนะนำบุตรสาว บ้านโน้นทีบ้านนี้ที จนทุกวันนี้หนีมานอนที่หอประมูลผ่านมาร่วมปี ยังไม่พ้นส่งคนมาตามได้ทุกวัน ดูท่าวันนี้ก็คงเหมือนเดิมเช่นทุกวัน เพราะเสียงฝีเท้า ที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ทุกที จอมยุทธ์ในคราบพ่อค้าอย่างเขาไม่ยากที่จะได้ยิน
“พี่ใหญ่น้องเข้าไปนะเ้าคะ” คำขอที่ไม่้าคำตอบ เมื่อเ้าของเสียงเปิดประตูเข้ามานั่ง จิบชาดับกระหายเป็ที่เรียบร้อย มู่อิงฮวา น้องสาวคนเล็กที่ทุกคนตามใจจนใกล้จะเสียคนเข้าไปทุกที
“พี่ต้องทำงาน” คำสั้นๆ ไม่มีใครบอกก็รู้ว่าไล่ แต่ใครสน ขืนกลับจวนไปตัวเปล่า ไม่มีความคืบหน้า ท่านแม่รู้เขา
ไม่รู้จะหาบุตรชาย บ้านไหนให้นางอีก นางพึ่งจะสิบหกเองจะให้รีบออกเรือนทำไม ไม่ได้ๆ ต้องหาทางให้พี่ใหญ่กลับบ้านให้ได้ ยิ่งถ้าทำให้พี่ใหญ่ออกเรือนเร็วๆ ได้ความดีความชอบ ก็จะทำให้ข้ายืดเวลาแต่งงานกับบุรุษที่ข้าหาได้มีใจไปอีกนาน
“สามสี่วันมานี้ มีร้านขนมเปิดใหม่หน้าร้านขายตำราเ้าคะ ลือกันว่าอร่อยและแปลกตายิ่งนัก น้องเลยให้ซือซือไปเข้าแถวซื้อมา กว่าจะได้ต้องไปเข้าแถวรอร่วมสองวันแนะเ้าคะ น้องรู้ว่าพี่ใหญ่ชอบทานขนมน้องเลยเอามาฝาก พี่ใหญ่ลองชิมหน่อยนะเ้าคะ น้องกินแล้วอร่อยยิ่งนักเ้าคะ” มู่หยางเฉิง มองขนมในจานก็ให้แปลกใจในรูปร่างหน้าตาของขนม เขามั่นใจว่าไม่เคยเห็น ขนมรูปร่างแบบนี้ที่ไหนมาก่อน เพราะตัวเขาเอง
ก็เป็อีกคนที่ชอบทานขนมหวานยิ่งนัก แต่ก็มีแต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้ว่าเขาชอบทานขนมหวาน มันไม่เหมาะกับคน อย่างเขาท่านพ่อเคยบอกไว้ หนุ่มหน้าหยกผู้แสนองอาจ กับขนมหวาน บิดาชอบหัวเราะเขาั้แ่เด็กจนโต
“ถ้าพี่กินแล้วขอทำงานเงียบๆ ได้หรือไม่ ฝากบอกท่านแม่ถ้ายังไม่เลิกหาภรรยาให้ พี่ก็จะยังไม่กลับ”
“จะขยันไล่อะไรนักหนา ทุกคนเขาก็โดนกันหมด มิใช่หรือ พี่ใหญ่ก็อายุมากแล้วจะเสียสละเพื่อน้องๆ บ้างไม่ได้หรืออย่างไรแต่งๆ ไปเถอะท่านแม่จะได้เลิกบังคับน้องเสียที จริงๆ แล้วแค่พี่ใหญ่มีอนุสักคนสองคนท่านแม่ก็เลิกบังคับพี่แล้ว”
หยางเฉิงที่กำลังกินขนม แทบไม่ได้ยินเสียงน้องสาวพูดเลย ในหัวเขามันลั่นดังปุปุๆ ยิ่งกว่าเลื่อนขั้นพลังยุทธ์เสียอีก เขาไม่เคยกินขนมที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย เขาคงต้องหาเวลาไปดูหน้าตาแม่ค้าแล้วละ ถ้าถูกชะตา อาจจะว่าจ้างมาไว้ทำให้เขากินที่หอประมูล
“อย่าได้พูดเื่อนุอีกพี่ไม่ชอบ พี่หาเงินหาทองเหนื่อยสายตัวแทบขาด จะรับคนมาเลี้ยงให้สิ้นเปลืองทำไม” ตายๆ ใครได้แต่งให้พี่ชายข้า สตรีนางนั้นต้องน่าสงสาร ชะตาชีวิตตกต่ำแน่ๆ แล้วท่านจะให้ภรรยาท่านกินข้าวไหมเ้าคะพี่ใหญ่ แล้วถ้านางอยากได้เครื่องประดับอาภรณ์ใหม่ ท่านไม่ขับนางออกจากจวนหรือเ้าคะ เค็มยิ่ง อิงฮวาจะยิ้มก็ไม่ได้ จะหัวเราะก็หัวเราะไม่ออก เมื่อนึกถึงชะตาชีวิตว่าที่พี่สะใภ้
“พี่ใหญ่อร่อยใช่ไหมล่ะเ้าคะ เห็นซือซือว่าแม่ค้าเป็เพียงสาวน้อย ยังมิพ้นวัยปักปิ่นเ้าคะ”
อิงฮวามองจานขนมที่ไม่หลงเหลือแม้แต่ชิ้นเดียวอย่างภูมิใจ ที่หาของมาหลอกล่อพี่ใหญ่ของนางได้ แต่นางคงไม่รู้เท่าความคิดของพี่ชายที่ คิดจะซื้อตัวคนทำมาผูกขาดไว้ที่ตัวเอง อย่างไม่คิดที่จะแบ่งปันให้ใคร ซึ่งคนอย่างหยางเฉิงไม่เคยทิ้งจุดอ่อนไว้ให้ใครได้ต่อรอง เขาต้องรีบก่อนที่ใครจะคว้าไป การค้าใครเร็วใครได้
“กลับไปได้แล้วพี่จะทำงาน เราเองก็ไปดูร้านผ้าได้แล้ว อย่าลืมให้ใครเอาบัญชีของเดือนนี้มาให้พี่ด้วย อย่ามัวแต่เที่ยวเล่น เ้าโตจนจะออกเรือนได้อยู่แล้ว ไปกลับได้แล้ว”
อิงฮวาส่งค้อนหน้างอ คอเคล็ดให้พี่ชาย แต่ก็ไม่ลืมย่อตัวคำนับ ผู้เป็พี่ชายตามที่ถูกสั่งสอนมา ส่วนผู้เป็พี่ชายก็มองเพียงนิดแล้วทำงานต่อดั่งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอคล้อยหลังน้องสาวเพียงหนึ่งเค่อ
“คุณชายใหญ่คุณชายรองมาขอพบขอรับ” ให้มันได้อย่างนี้สิ วันนี้จะได้ทำงานทำการไหม
“ให้เขามา แล้วให้ใคร ไปเอาน้ำชาและของว่างมาใหม่ด้วย”
สิ้นเสียงสั่งก็ปรากฏร่าง ของน้องชายที่ดูหน้าไม่สบอารมณ์อะไรมาสักอย่าง แตกต่างจากปกติที่เป็หนุ่มเ้าสำราญ เข้าได้กับทุกคน ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ตระกูลข้าหน้าตาดียิ่ง
“พี่ใหญ่ท่านต้องช่วยข้า ท่านแม่บังคับข้าอีกแล้ว จวนนายอำเภอจัดงานปักปิ่นบุตรสาวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า ไยต้องเป็ข้าที่ต้องไปร่วมงาน ท่านแม่คิดจะจับคู่ให้ข้ากับคุณหนูนกแก้วนั่นข้าไม่ยอมนะพี่ใหญ่ ท่านต้องช่วยข้า”
“ตัวใครตัวมัน ข้าจะทำงาน ไปทำงานของเ้าเสียเ้ารอง” ตัวข้าเองยังจะเอาตัวไม่รอด หนีมาอยู่นอกจวน แล้วจะไปช่วยใครได้ พี่ใหญ่ได้แต่ขอโทษเ้าแล้วน้องรอง
“แต่คุณหนูนกแก้วนางชอบท่าน” ก็เห็นมาเฝ้าพี่ใหญ่อยู่บ่อยๆ ทำไมท่านแม่ไม่ให้พี่ใหญ่เป็คนไป ทำไมต้องเป็ข้า
“พี่ใหญ่ท่านก็เป็แบบนี้ทุกที ขอให้รักสาวแล้วสาวไม่รักทีเถอะจะสมน้ำหน้าให้ หึ!”
“ออกไป หน้าตาอย่างข้า ไม่ต้องรอให้ใครมารัก หรือเ้าไม่รู้ ไปจัดการบัญชีเดือนนี้มาให้พี่ ไปได้แล้วคุณชายรอง”
“เอะอะก็ไล่ๆ ไปก็ได้” พ้นน้องทั้งสองไปเพียงไม่นาน ิเทียนก็เข้ามาอีกคน
“นายน้อย คุณหนูจางอี้หลิน และคุณหนูฉูเจินเจิน มาขอพบขอรับ” นายน้อยเป็คำเรียกของบ่าวรับใช้ ไว้เรียกผู้สืบทอดกิจการของตระกูลต่อจากผู้เป็บิดา ที่ถูกเรียกว่านายใหญ่อีกที
“ไม่ให้พบ เบื่อจริงพวกไม่มีงานมีการทำ ข้าเหนื่อยจะตาย คนพวกนี้ขยันมาก่อกวนข้ายิ่งนัก ข้าไม่พบใครภายในเดือนนี้ทั้งเดือน นอกจากคู่ค้าแล้วอย่าให้ใครมากวนข้าเข้าใจไหมิเทียน”
“ขอรับนายน้อย” ตายแน่ิเทียนข้าต้องตอบสาวงามทั้งหลายที่ขยันมาได้ทุกวันว่าอย่างไร บอกว่านายน้อยตายแล้วจะได้หรือไม่ หรือจะเข้าไปถามนายน้อยดีว่าตอบแบบนี้ดีหรือไม่ดีอย่างไร
****
36K
