ตอนที่26 แต่การเคลื่อนไหวมือเร็วมาก
กู้เลี่ยงหวงวางสายจากเพื่อนร่วมรุ่นซึ่งพวกเขาเคยฝึกฝนทักษะการประเมินมาจากอาจารย์ที่เป็เพื่อนกันทำให้เขาและเจียงเฉียนสนิทสนมกันเป็พิเศษซึ่งเขาและเพื่อนล้วนได้รับความช่วยเหลือจากจ้าวหลงทำให้ทั้งคู่มาทำงานเป็ผู้จัดการร้านขายโบราณวัตถุ โดยประจำอยู่กันคนละสาขา
ส่วนสาขายู่หลงแอนทีคนั้นผู้ที่ทำหน้าที่เป็ผู้จัดการร้านคือ พานเฟยสุ่ยชายวัยกลางคนซึ่งเป็ลูกพี่ลูกน้องของเจียงเฉียนที่มีทักษะเฉพาะตัวดีทว่าอาจมีปัญหาสำหรับทักษะของนักประเมินที่ชื่อ จางซิยี่
ก่อนกลับหอพักเพื่อไปพักผ่อนบำรุงครรภ์ณิชาตัดสินใจที่จะไปห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกซื้อแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์ไว้ใช้งานเนื่องจากเธอเห็นว่าหอพักมีสัญญาณอินเทอร์เน็ตให้ใช้งานฟรีถึงแม้ว่าสัญญาณจะไม่เร็วมาก ทว่าเธอเชื่อมั่นใน
ทักษะของตนที่สามารถแก้ไขให้รวดเร็วขึ้นได้
“ตอนนี้ยังไม่ง่วงฉันไปซื้อคอมพิวเตอร์ไว้ใช้งานดีกว่า เอาไว้ค้นหาข้อมูลสำคัญอย่างน้อยอินเทอร์เน็ตที่หอพักก็พอใช้ได้ หากว่ามีอุปกรณ์ดัดแปลงขายคงดีไม่น้อยฉันจะดึงสัญญาณดาวเทียมมาใช้เสียเลย”
ณิชาพึมพำอย่างนึกสนุกที่จะได้รื้อฟื้นความรู้เก่าจากดาวเอเอสเธอนั่งรถแท็กซี่มาถึงห้างสรรพสินค้าฟิวเจอร์ แล้วก้าวลงจากรถพลางแหงนหน้ามองป้ายชื่อห้างด้วยความแปลกใจพร้อมกับแสดงความคิดเห็นอย่างสงสัยว่า
“ชื่อฟิวเจอร์เหมือนกันหรือว่ามีเ้าของคนเดียวกัน ทั้งโรงพยาบาล โรงแรม ห้างสรรพสินค้า ร้านสะดวกซื้ออะไรอีกละ?”
ความเข้าใจของณิชานั้นถูกต้องแล้วเพราะเครือฟิวเจอร์ของจ้าวหลงมีธุรกิจเล็กใหญ่มากมายแค่ผลกำไรแต่ละปีของเขาก็มีกินมีใช้อย่างสบายไปได้อีกหลายชาติ ทว่าเขาก็มีกิจกรรมตอบแทนสังคมรวมทั้งสร้างโรงพยาบาลและโรงเรียนในชนบทฟรีหลายแห่ง
เธอเดินเข้าไปในห้างขนาดใหญ่ด้วยความตื่นตาตื่นใจซึ่งพบว่าเป็ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่โตมากกว่าในเมืองไทยด้วยซ้ำไปทว่าณิชาไม่ลืมเป้าหมายแท้จริงของตัวเองเธอเดินตรงไปชั้นที่จำหน่ายคอมพิวเตอร์และวัสดุอิเล็กทรอนิกส์ในทันที
“สวัสดีครับสนใจคอมพิวเตอร์แบบไหนดีครับ?แล็ปท็อปหรือตั้งโต๊ะ?มีลำโพงแถมฟรีให้ด้วยนะครับ”
พนักงานขายคอมพิวเตอร์ร้านหนึ่งปราดเข้ามาทักทายณิชาอย่างเป็มิตรเนื่องจากเขาชื่นชอบคนสวยเป็พิเศษ โดยเฉพาะสาวสวยที่มาคนเดียวเช่นนี้โดยเขาหวังว่าจะจูงใจเธอให้ซื้อสินค้าซึ่งช่วยให้เขาได้เงินค่าเปอร์เซ็นต์การขายมากขึ้น
“ขอฉันเดินดูก่อนแล้วกันค่ะถ้าสนใจเครื่องไหนจะบอกอีกที?”
ณิชายิ้มน้อยๆ ให้กับพนักงานหนุ่มพร้อมกับแจ้งความ้าก่อนเธอ้าตรวจสอบคุณลักษณะของเครื่องเองดีกว่าฟังคำโฆษณาที่อาจเกินจริงของอีกฝ่าย
“ได้เลยครับทางนี้มีหลายยี่ห้อที่เพิ่งออกใหม่ของเดือนนี้สามารถซื้อได้ทั้งแบบสดและผ่อนนะครับ”
พนักงานขายยังกระตือรือร้นและให้ข้อมูลวิธีการชำระค่าสินค้าอย่างเป็กันเองซึ่งณิชาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจจากนั้นเธอเดินเลือกดูแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์และคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะจำนวนมากที่วางเรียงรายบนชั้นโดยที่มีป้ายระบุคุณลักษณะคร่าวของเครื่องไว้ด้านข้างช่วยให้เธอทดสอบเครื่องพร้อมกับดูป้ายโฆษณาว่าตรงกันหรือไม่
ขณะที่ณิชากำลังเคลื่อนตัวไปทดสอบแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์เครื่องที่สามพลันมีเสียงแสดงความใส่ใจจากพนักงานขายว่า
“ให้ผมช่วยทดสอบเครื่องแทนดีไหมครับ?”พนักงานชายคนเดิมอาสาช่วยเหลือณิชาทดสอบและดูคุณลักษณะเครื่อง
อย่างไรก็ตามพนักงานไม่คาดคิดว่าทักษะของณิชาจะเหนือกว่าบรรดาโปรแกรมเมอร์ที่เก่งกาจของทางร้านซึ่งพวกเขากำลังนั่งซ่อมและเช็กเครื่องอยู่ทางหลังร้าน โดยที่พวกเขาทำหน้าที่ตรวจสอบลูกค้าในร้านผ่านกล้องวงจรปิดตอนนี้ช่างเทคนิคกำลังให้ความสนใจในความสวยของณิชาอยู่
“ไม่เป็ไรค่ะฉันทดสอบเองได้ ขอบคุณนะคะ ถ้าสนใจเครื่องไหนแล้ว ฉันจะบอกอีกที”
ณิชายิ้มตอบอย่างสะกดกลั้นอารมณ์หงุดหงิดของตนเพราะเธอไม่ชื่นชอบให้มีคนเดินตามทุกฝีก้าวโดยเฉพาะถูกจับตามองจากที่ห่างไกล จึงพยายามขับไล่อีกฝ่ายอย่างนิ่มนวล
“ก็ได้ครับถ้า้าความช่วยเหลือ เรียกผมได้ทันทีเลยนะครับ”
พนักงานขายรีบตอบรับอย่างรู้งานเพราะเขาสังเกตท่าทางของณิชาที่ตั้งใจทดสอบเพื่อซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์แน่นอนจึงไม่้าให้ลูกค้ารายนี้หลุดมือไป เขารีบออกตัวอย่างสุภาพแล้วเดินห่างออกไปทันที
ณิชายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจที่พนักงานขายเดินออกไปประจำจุดอีกด้านแล้วช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นจึงลงมือทดสอบเครื่องคอมพิวเตอร์ทั้งหลายที่เปิดค้างไว้ให้ลูกค้าชมเธอพิมพ์คำสั่งบางอย่างเพื่อทดสอบการทำงานของเครื่องอย่างเชื่องช้าสาเหตุที่ต้องพิมพ์ช้าเพราะไม่้าให้พลังถูกดูดออกไปจนหมดสติหรือง่วงนอนอยู่นอกที่พัก
อย่างไรก็ตามการพิมพ์ที่ช้าของณิชาก็ถือว่าเร็วมากสำหรับคนทั่วไปโดยมีสายตาของโปรแกรมเมอร์สองคนหลังร้านหยุดงานซ่อมและเช็กเครื่อง ทั้งคู่ต่างจ้องมองการกระทำของณิชาด้วยความสงสัยพร้อมกับสอบถามกันและกันว่า
“พี่กังครับ ผู้หญิงคนนั้นเป็โปรแกรมเมอร์เหมือนพวกเราไหม?”
“ไม่แน่ใจเสี่ยวกุ้ยแต่การเคลื่อนไหวมือเร็วมาก เร็วกว่าพวกเราอีกแฮะ”
“นั่นสิครับแสดงว่าทักษะเธอเก่งกว่าเราหรือเปล่า?”
“ก็ไม่แน่หรอกนายลองส่งชุดคำสั่งไปที่เครื่องนั้นดูสิ จะได้รู้ว่าเธอเก่งไหม? จำไอพีเครื่องได้ไหมละ?”
“จำได้ครับงั้นผมจะทดสอบโปรแกรมที่เพิ่งเขียนใหม่ดีกว่า จะได้รู้ว่ามันมีจุดอ่อนตรงไหนบ้าง?”
“เฮ้! นายเขียนโปรแกรมจะแฮ็กฐานใครอีกละ?”
“ก็แค่หาเงินพวกในบ่อนไปใช้แค่นั้นแหละพี่นิดๆ หน่อยๆ เอง ใครบอกให้พวกมันทำชั่วละ?ผมก็ช่วยใช้เงินให้ไง”
“ระวังพวกมันจับได้ละพวกนี้ฆ่าคนเป็ว่าเล่นเลยนะ เดี๋ยวได้กลับบ้านเก่าเร็วกว่าปกติหรอก”
“ผมรู้แล้วครับผมส่งไปแล้วพี่ อ๊ะ! ฉิบหาย! โปรแกรมผมพังไม่เป็ท่าเลย! ผมอุตส่าห์เขียนมาเป็เดือนเชียวนะ”
“เอ๊! แสดงว่าเธอเก่งกว่านายละสิน่าสนใจผู้หญิงคนนี้จริง ทั้งสวยทั้งเก่ง มีแฟนหรือยังนะ?”
“โธ่พี่! สวยขนาดนี้ไม่เหลือมาถึงพี่หรอกน่า”
“เฮ้ย! ทำไมแกดูถูกฉันยังงี้วะ?”
“ไม่ใช่ๆผมพูดผิด ขอโทษพี่กังด้วยครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”
ณิชายิ้มมุมปากอย่างนึกสนุกที่จู่ๆมีโปรแกรมถูกแฮ็กเข้าเครื่องโผล่ขึ้นมา ขณะที่เธอกำลังตรวจสอบแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์พอดีอีกฝ่ายดูเหมือน้าทดสอบทักษะของเธอ ทำให้เธอพิมพ์คำสั่งตอบโต้แบบเด็กๆไปเพราะไม่้าให้เครื่องคอมพิวเตอร์ของอีกฝ่ายเสียหาย เนื่องจากเธอเข้าใจถึงเจตนาของอีกฝ่ายที่หลบซ่อนอยู่หลังร้านเป็อย่างดี
‘ฝีมือแค่นี้คิดจะเทียบฉันหรือ? ไปฝึกอีกสักสิบยี่สิบปีก่อนนะแค่โปรแกรมเด็กๆ คิดว่าจะทำอะไรฉันได้ แต่เครื่องนี้ลื่นไหลดีแฮะพิมพ์คล่องมือทีเดียว ระบบปฏิบัติการค่อยเขียนขึ้นมาใหม่ก็ได้สเปคเครื่องก็แรงสุดแล้วในตอนนี้’
ณิชาคิดสรุปอย่างตัดสินใจได้แล้วเพราะการที่เธอได้ทดสอบฝีมือกับอีกฝ่าย ทำให้เธอพึงพอใจในการทำงานที่ลื่นไหลของเครื่องซึ่งเหมาะสมในการใช้งานสำหรับตน อีกประการคือเธอค้นหาสเปคเครื่องคอมพิวเตอร์ล่วงหน้าแล้วโดยเห็นว่าแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์เครื่องนี้เป็สเปครุ่นล่าสุดของปี
“ฉันเอาเครื่องนี้ค่ะ”ณิชาเงยหน้าขึ้นบอกพนักงานขายที่คอยเหลือบมองเธอเป็ระยะ
“ได้ครับผมจะให้พนักงานนำเครื่องใหม่ออกมาให้นะครับเครื่องนี้เป็เครื่องทดลองสำหรับทางร้าน”
พนักงานขายรีบอธิบายให้ณิชาฟังเนื่องจากเครื่องดังกล่าวที่เธอชี้เลือกเอานั้นเป็เครื่องทดลองสำหรับจัดแสดงของทางร้านซึ่งอาจเก่าและเกรงว่าเธอจะไม่พอใจในสภาพใช้งานที่ผ่านมือมาหลายคน
อย่างไรก็ตามณิชาส่ายหน้าพลางบอกเขาตามตรงว่า“ไม่ค่ะ ฉันจะเอาเครื่องนี้แหละ ไม่เอาเครื่องใหม่”
พนักงานขายชะงักครู่หนึ่งเนื่องจากคาดไม่ถึงว่าเธอจะยืนยันรับเครื่องรุ่นทดลองแทนเครื่องใหม่แกะกล่องทว่าเขาไม่กล้าขัดใจลูกค้าเช่นเธอจึงตอบตกลงอย่างเข้าใจว่า
“ได้ครับ ผมจะนำไปใส่กล่องให้เช่นนั้นไปติดต่อที่แผนกจ่ายเงินเลย ้าอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?”
“มีค่ะพวกคุณมีตัวแปลงสัญญาณและ..........”
ณิชาพยักหน้าพลางบอกรายการสินค้าที่เธอ้ารวมทั้งชุดเครื่องมือช่างที่จำเป็สำหรับการดัดแปลงแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ซึ่งเธอตั้งใจที่จะแปลงโฉมให้มันเป็มากกว่าแค่คอมพิวเตอร์พกพาทั่วไป
พนักงานขายจดรายการสินค้าที่ณิชา้าไม่ทันรวมทั้งมีบางรายการที่เป็ชื่อทางเทคนิคเฉพาะ ทำให้เขายิ้มแหยๆแล้วตอบกลับณิชาอย่างเขินอายว่า
“ขอโทษนะครับคุณลูกค้ารอสักครู่ได้ไหมครับ?ผมจะให้พวกพี่ชายที่เข้าใจศัพท์พวกนี้ มาคุยกับคุณลูกค้าเองเพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร?และทางร้านเรามีหรือไม่มีนะครับ”
“ได้ค่ะ”ณิชาพยักหน้ารับอย่างผ่อนคลาย
จากนั้นพนักงานขายรีบเข้าไปตามช่างเทคนิคของทางร้านออกมาปรากฏว่าช่างออกมาพร้อมกันสองคน สร้างความแปลกใจให้กับพนักงานขายเป็อย่างยิ่ง เพราะทั้งคู่เต็มใจออกมาโดยไม่เกี่ยงงอนกันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
“สวัสดีครับ” ต้ากังและต้ากุ้ยสองพี่น้องคนละสายเืทักทายณิชาด้วยความสนใจ
“สวัสดีค่ะพวกคุณมีอุปกรณ์พวกนี้ไหมคะ?”
ณิชาทักทายกลับอย่างเป็มิตรก่อนที่จะสอบถามเกี่ยวกับอุปกรณ์ที่เธอ้า ซึ่งทั้งสามคนสื่อสารกันด้วยศัพท์เทคนิคเฉพาะเป็ภาษาอังกฤษโดยมีพนักงานขายในร้านและลูกค้าที่เข้ามาดูสินค้าต่างพากันเหลียวมองท่าทางการสนทนาของณิชาและช่างของร้านด้วยความสงสัย
“คุณมีความรู้ที่สูงและซับซ้อนเสียจริงพวกผมไม่เคยเรียนรู้เื่เหล่านี้มาก่อนเลย”
ต้ากังพูดชื่นชมณิชาอย่างจริงใจเขาและน้องชายร่วมสาบานเติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำให้มีแซ่เหมือนกันโดยที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่ตนเองเป็ใครโดยทั้งคู่ได้รับการฝึกฝนทักษะทางคอมพิวเตอร์ั้แ่เด็กเพราะครูใหญ่ของสถานเลี้ยงกำพร้าเห็นแววและความสนใจ
อย่างไรก็ตามวันนี้ต้ากังและต้ากุ้ยเพิ่งรับรู้ว่าความรู้ที่พวกเขาเคยเล่าเรียนด้านคอมพิวเตอร์เ่าั้ ล้วนเป็แค่เล็กน้อยเปรียบเหมือนยอดูเาน้ำแข็งบ่งบอกว่าพวกเขาล้วนมีสายตาคับแคบซึ่งแตกต่างจากณิชาทำให้ทั้งคู่ต้างจ้องมองณิชาด้วยสายตาแสดงความทึ่งและชื่นชม
“หากอนาคตข้างหน้าฉันมีธุรกิจของตัวเองพวกคุณยินดีมาทำงานกับฉันไหม?”
ณิชาสอบถามชายหนุ่มทั้งคู่อย่างจริงจังเพราะััได้ถึงความจริงใจที่ทั้งคู่มีให้รวมถึงความซื่อสัตย์และจงรักภักดีซึ่งเธอสามารถรับรู้ได้จากสัญชาตญาณ โดยเธอตั้งเป้าหมายที่จะสร้างความยิ่งใหญ่และมั่งคั่งให้กับตัวเองก่อนกลับไปแก้แค้นสองแม่ลูกในประเทศไทย
“ยินดีครับงั้นพวกเราแลกเบอร์วีแชตไว้เลย หากน้องสาวมีงานก็โทรหรือส่งข้อความแจ้งพวกเราได้เลย”
ต้ากังและต้ากุ้ยตาโตเป็ประกายอย่างยินดีเพราะพวกเขา้าเรียนรู้ทักษะขั้นสูงจากณิชาซึ่งทั้งคู่เชื่อมั่นว่าการมีโอกาสได้ทำงานร่วมกับณิชาย่อมจะทำให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตามากกว่านี้แน่นอน
“ดีค่ะเบอร์ของฉันตามนี้เลย” ณิชาพยักหน้าอย่างยินดีพลางยื่นโทรศัพท์สแกนรหัสไอดีของกันและกันไว้
จากนั้นณิชาสอบถามพวกเขาเกี่ยวกับอุปกรณ์ทั้งหลายอีกครั้งด้วยความกังวลใจว่า
“สรุปว่ามีอุปกรณ์บางตัวต้องให้มีคำสั่งซื้อจากทางกองทัพก่อนงั้นหรือคะ?”
“ใช่ครับถึงพวกผมจะแฮ็กคำสั่งซื้อได้ แต่เวลาส่งของเข้ามาจากต่างประเทศมันเสี่ยงเกินไปที่จะมีการรับแบบปกติ ต้องอาศัยคนในเครื่องแบบช่วยถ้าเอามาแบบวิธีลับ มันเสี่ยงกับพวกเราทุกคนเกินไป”
ต้ากุ้ยบอกกับณิชาเสียงเบาเขารู้สึกไว้วางใจเธอและคิดว่าสิ่งที่เธอ้านั้นไม่ได้ก่อให้เกิดผลเสียหายกับทางการหรือประเทศแน่นอนจึงยินยอมบอกความลับสำคัญให้กับเธอตามจริง
2K
