ไม่นานหลังจากเสียงทะเลาะกันบริเวณสวนดอกไม้เงียบลง อาลัวรีบเข้าไปรายงานเื่ที่เกิดขึ้นแก่คุณหนูของตนในทันที
“คุณหนูดูเหมือนนายท่านจะโมโหในท่าทีของคุณหนูหานมากนะเ้าคะ”
“โมโหงั้นหรือสมน้ำหน้า ว่าแต่พวกเขาทะเลาะกันเื่อันใดงั้นหรือ”
“เื่นั้นไม่ทราบแน่ชัดเ้าค่ะเพียงแต่รู้ว่านายท่านโมโหที่คุณหนูหานทำท่าทีเช่นนั้นส่วนฮูหยินนั้นถึงกับเป็ลมล้มไป คุณชายใหญ่เองโมโหไม่ต่างกันเห็นบอกว่าพรุ่งนี้จะบุกไปจวนตระกูลหานเ้าค่ะ”
“เื่นี้ต้องสนุกอย่างแน่นอนเช่นนี้แล้วเห็นทีข้าเองก็คงต้องกลับไปจวนแม่ทัพเพื่อรอสมน้ำหน้านังคุณหนูนั่นและรอพี่เฟยหย่ากลับมาได้ตามเดิมอย่างไม่ต้องกังวลแล้วสินะ”
สตรีในอาภรณ์แดงนั่งหัวเราะชอบใจอยู่ในเรือน
ข่าวเื่ที่เกิดขึ้นถูกรายงานให้แก่บุรุษในอาภรณ์ดำชายหนุ่มกึ่งยิ้มกึ่งโกรธแค้นจนซูซินหยางที่ไม่เข้าใจในอารมณ์ของเพื่อนอดรนทนไม่ไหวจึงได้เอ่ยปากถามขึ้น
“ที่เ้าทำหน้าเช่นนี้เป็เพราะเ้าโมโหคุณหนูรองเซวียงั้นหรือ”
“นางกล้าดีอย่างไรมาทำร้ายเ้ากระต่ายน้อยของข้า”
“เ้ากระต่ายน้อยเ้าหมายถึงชุนเออร์งั้นหรือ”
“ชุนเออร์...”
“ใช่คุณหนูหานได้ตั้งชื่อให้หลานชายตัวน้อยของข้าว่าชุน หยางชุน”
“อื่ม ไม่เลว ๆ”
“ดู ๆไปแล้วที่เ้ายิ้มนั่นก็เพราะดีใจที่คุณหนูหานจัดการเื่ชุนเออร์ให้แก่เ้าใช่หรือไม่หากข้าเดาไม่ผิด ดูเหมือนเ้าจะแอบชอบคุณหนูหานเข้าให้แล้วสินะ แต่ก็นะ หากเ้าไม่รีบจัดการพิชิตใจนางข้าจะขอรับนางมาเป็เ้าสาวของข้านะ ฮ่า ๆ ๆ ”
เมื่อแหย่หยางเฟยหย่าเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มรีบเดินออกไปในทันทีทิ้งให้บุรุษในอาภรณ์ดำนั่งอารมณ์เสียอยู่ในห้องเพียงผู้เดียว
“อาปิง”
“ขอรับนายท่าน”
“จัดการเื่ชายแดนเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”
“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“อีกสามเดือนข้างหน้าเตรียมตัวกลับเมืองหลวง”
“ขอรับ”
องครักษ์ของหยางเฟยหย่ามองเ้านายของตนอย่างงงๆ แต่กระนั้นเขาก็มิคิดจะปริปากเอ่ยถามแต่อย่างใด ‘ทุกวันนี้มิใช่ว่าเราอยู่ในเมืองหลวงแล้วหรือขอรับนายท่าน’
ยามซื่อหานลี่กันพาหยางชุนออกมาเดินเล่นในตลาดหญิงสาวพาเด็กชายเดินซื้อขนมอร่อยมากมายหลายอย่างอีกทั้งยังพาไปซื้อของใช้ใหม่ ๆขณะที่กำลังเลือกซื้อของอยู่นั้นหยางชุนที่ยืนรออยู่หน้าร้านกลับพบเข้ากับเด็กที่เคยหาเื่ตน
“นั่นมันไอ้ตัวซวยมิใช่หรือ”
“ใช่ ๆวันนี้แต่งตัวดูดีกว่าเมื่อก่อนนะ ได้ข่าวว่ามีคนรับเ้าไปเลี้ยงแล้วงั้นหรือไหนมีเงินเท่าไหร่เอามาแบ่งข้าสิ”
เด็กชายรูปร่างใหญ่เดินเข้ามาเพื่อจะหาเงินในตัวของหยางชุน
“ข้าไม่มี”
เด็กชายรีบปัดมือนั้นออกจากชุดที่เขาสวมใส่‘ชุดนี้มามี้มอบให้ข้าข้าจะไม่ให้ใครแย่งมันไปหรือทำมันเลอะอย่างแน่นอน’
“พวกเราดูไอ้เด็กตัวซวยทำท่าสิ”
“ฮ่า ๆ ๆ”
“ทำไมเ้ามาเดินคนเดียวหรือว่าคนที่รับเลี้ยงเ้าป่วยตายไปแล้วอีกคน”
“อย่ามาว่ามามี้ของข้านะ”
หยางชนะโออกไปแต่เด็กกลุ่มนั้นกลับไม่สนใจ
“ชุดสวย ๆเช่นนี้ไม่เหมาะกับเ้าหรอก เหมาะกับข้ามากกว่า”
เด็กเ่าั้ค่อย ๆเดินเข้ามาล้อมตัวหยางชุนไว้เพื่อจะถอดชุดของหยางชุนขณะที่มือของเด็กตัวโตกำลังจะเอื้อมมาจับชุดนั้นกลับถูกมือนุ่มขาวจับไว้
“เด็กพวกนี้หรือที่เคยรังแกเ้า”
“มามี้”
เมื่อพบกับสายตาคมกริบของหานลี่กันเด็กชายตัวน้อยรีบก้มหน้าลงหลังจากเอ่ยเรียกหญิงสาวแล้ว
“ชุนเออร์เงยหน้าขึ้นเ้ามิได้ทำสิ่งใดผิด ไม่ต้องก้มหน้าตอนนี้ข้าถามเ้าอยู่ได้ยินหรือไม่”
หานลี่กันเอ่ยกับหยางชุนด้วยเสียงอันดุดันและดังพอควรเด็กชายตัวน้อยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตนั้นเอ่อไปด้วยน้ำตา
“ขอรับมามี้คนพวกนี้คือคนที่เคยทำร้ายข้าและว่าให้ข้า”
“ดีเช่นนั้นเ้าจงเอาคืนพวกมันให้หมดหากพวกมันไม่เจ็บตัวกลับไปเย็นนี้เ้าจะไม่ได้กินไข่ตุ๋นของโปรดเ้า”
“ไข่ตุ๋น”
เด็กชายนึกถึงไข่ตุ๋นอุ่น ๆ นุ่ม ๆรสอร่อยที่เขาชอบกินที่สุดขึ้นมา
“แต่ชุดที่ท่านแม่ทำให้...”
“ข้าจะเย็บให้เ้าใหม่อีก3 ชุดไปเลย”
เด็กชายที่อยู่ตรงนั้นแม้จะไม่เข้าใจในเหตุผลที่สตรีในอาภรณ์ชมพูพูดแต่พวกเขาพอจะเดาออกว่าตนจะต้องสู้กับไอ้เด็กตัวซวยนี้อย่างแน่นอนพวกเขาจึงเตรียมที่จะรับมือไว้ เพียงไม่นานผลแพ้ชนะก็ออกมาหยางชุนเนื้อตัวเปรอะเปื้อน เสื้อผ้ามีรอยฉีกขาดและเนื้อตัวมีแต่รอยช้ำดวงตาเขียวปูดหนึ่งข้างจนหานลี่กันทั้งอดสงสารและอดขำไม่ได้
“ฮื่อ ๆ ๆ”
กลุ่มเด็กชายเนื้อตัวมอมแมมไม่ต่างจากหยางชุนเพียงแต่เจ็บน้อยกว่าได้เดินจากไปทิ้งไว้เพียงแต่เด็กชายที่เสื้อผ้าขาดวิ่นนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ ๆ เด็กชายก่อนจะคุกเข่าข้างกายเด็กน้อยนั้น
“เ้าเจ็บแผลงั้นหรือ”
หานลี่กันเอ่ยถามเด็กชายตัวน้อยหยางชุนส่ายหน้าไปมาก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาที่รินไหลนั้น
“ขะ ข้าไม่เจ็บแต่...ข้าทำเสื้อที่มามี้เย็บให้ขาด”
“ฮ่า ๆ ๆ เ้าเด็กโง่ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจะตัดให้เ้าใหม่อีก 3 ชุดขาดแค่นี้ไม่เป็ไร เ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงให้เ้าเอาคืนเด็กพวกนั้น”
เด็กชายตัวน้อยส่ายหน้าไปมาหานลี่กันอมยิ้มก่อนจะปัดเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นให้แก่เด็กชายและนำผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดฝุ่นบนใบหน้าที่ปูดบวมนั้น
“วันนี้หากเ้าหนีปัญหาปัญหาก็ไม่มีทางที่จะหมดไป วันนี้พวกมันแกล้งและรังแกเ้าแม้วันนี้เ้าจะยอมแต่วันหน้าเ้าแน่ใจหรือว่าพวกมันจะไม่แกล้งเ้าอีกบางเื่เราก็ต้องยอมอ่อนน้อม แต่เราจะไม่ยอมอ่อนแอ”
“อ่อนน้อมแต่ไม่อ่อนแอ”
“ใช่ ไม่ว่าเื่ใด ๆก็ตามหากเ้าไม่ได้ทำผิด มามี้คนนี้จะอยู่เคียงข้างเ้าอย่างแน่นอน ขอเพียงอย่างเดียวเ้าจะต้องไม่โกหกมามี้...เ้าทำได้หรือไม่”
“ข้าทำได้ขอรับ”
“เช่นนั้นเรากลับจวนไปกินไข่ตุ๋นกัน”
“ไข่ตุ๋น ๆ ๆ”
อาิและอาิ่มองสองแม่ลูกคุยกันก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ‘’ ทุกวันนี้ทั้งคุณหนูและคุณชายแทบน้อยจะไม่ใช่แม่ลูกกันแล้วแทบจะเป็เพื่อนเล่นกันเสียมากกว่า เฮ้อออ’
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
เสียงหัวเราะจนตัวงอของซูซินหยางทำให้หยางเฟยหย่าไม่พอใจเล็กน้อยแต่บุรุษในชุดดำกลับมิได้แสดงท่าทีประการใด
“ยิ่งรู้จักนางข้ายิ่งถูกใจนางยิ่งนักนางช่าง....สอนชุนเออร์ได้ตรงตามใจข้าเสียจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ”
หยางเฟยหย่าเองก็ยังต้องยอมรับกับตัวเองว่าหานลี่กันมีวิธีการสอนบุตรชายของเขาได้แปลกประหลาดจริงๆ
ไม่ไกลออกไปในรถม้าตระกูลเซวียบุรุษในรถม้าอดอมยิ้มไม่ได้กับท่าทีของหานลี่กันและหยางชุนชายหนุ่มอยากพบเพื่อที่จะคุยกับทั้งสองจึงได้รออยู่ตรงนี้และทันเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง
“คุณชายใหญ่คุณหนูหานและคุณชายน้อย...”
เสียงพ่อบ้านจ้าวเอ่ยขึ้นแต่กลับถูกเซวียหนิงเทียนห้ามไว้
“ชุนเออร์ถูกกระทำมาโดยตลอดหากเขาไม่ยอมสู้ด้วยตัวเอง เขาก็จะไม่มีวันสู้ใครได้ ที่นางสอนอาจไม่เหมือนใคร แต่….ข้าชอบ”
บุรุษหนุ่มพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะปิดม่านลง รถม้าค่อยๆ เคลื่อนไปอย่างช้า ๆ จนหายลับตาไป
545
