"ตอนที่แม่หลับไป 3 วันเป็เหตุเกิดมาจากท่านยมทูตที่เป็เ้าแห่งนรกได้ทำการแจ้งยึดิญญาผิด จึงทำให้แม่เหมือนกับิญญาออกจากร่างไปและได้ไปอยู่อีกโลกหนึ่ง และเมื่อท่านยมทูตที่ทำผิด้าแก้ไข จึงทำการเรียกิญญาของแม่กลับมาที่ร่างที่แม่จากไปที่โลกที่แม่เคยอยู่ และท่านได้ให้พรแม่ 1 ข้อ ท่านได้ให้มิติลับแก่แม่มา"
"มิติลับคืออันใดหรือขอรับท่านแม่ แล้วมันสามารถทำอะไรได้บ้าง"
"มิติลับคือที่ ที่พวกเราสามารถเก็บของจำนวนมากได้เปรียบเสมือนที่ดินขนาดใหญ่ ที่เราเข้าไปอยู่ได้หากตัวแม่เป็คนอนุญาตพวกเ้าก็สามารถเข้าไปอยู่ในมิติลับได้เช่นกัน"
"ท่านแม่เ้าคะข้าอยากเข้าไปที่มิติลับของท่านแม่ท่านแม่พาข้ากับท่านพี่เข้าไปได้หรือไม่เ้าคะ"
จางหลี่มี่ที่ได้ยินมารดาของตนพูดถึงมิติลับ ก็ทำให้ตนรู้สึกตื่นเต้นและอยากจะลองเข้าไปดูว่าในมิติลับเป็เช่นไร
"ได้แน่นอนสิเด็กดีแม่จะต้องพาพวกเ้าทั้งสองเข้าไปในมิติลับอยู่แล้ว"
"เย้ดีใจจังเลยเ้าค่ะท่านแม่"
หลี่หนิงฮวาที่เห็นท่าทางดีใจของบุตรสาวก็อดเอ็นดูไม่ได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็เพราะเธออ่อนแอและไม่เข้มแข็งจึงทำให้บุตรสาวและบุตรชายต้องเจอกับเื่เลวร้ายแบบนี้ หากตนตายไปจริงๆบุตรสาวและบุตรชายของตนคงจะกลายเป็ทาสของเรือนหลังนี้ไป
"งั้นพวกเ้ามาจับมือแม่แม่จะพาพวกเ้าเข้าไปในมิติลับ"
จากนั้นทั้งสามก็จับมือกันหลี่หนิงฮวาก็ตั้งจิตแล้วพาลูกทั้งสองเข้าไปภายในมิติลับ
"นี่ไงมิติลับของแม่"
"ว้าวท่านแม่สุดยอดไปเลยขอรับ ท่านแม่มีแม่น้ำมีูเามีต้นผลไม้ตรงนั้นจำนวนมากด้วยขอรับท่านแม่มันสามารถกินได้หรือไม่ขอรับ"
"แน่นอนว่าทุกอย่างในมิติลับพวกเราสามารถนำมันมากินได้ ไม่ว่าจะเป็ผลไม้ตรงนั้น หรือทั้งูเาหรือแม้แต่ปลาในแม่น้ำพวกเราก็สามารถจับมันมากินทั้งนั้น"
"ผลไม้นี้สีสวยจังเลยเ้าค่ะท่านแม่มันสามารถกินได้จริงๆหรือเ้าคะ"
"ผลไม้ที่ลูกจับอยู่ตรงนั้นคือเฉ่าเหมย(สตอเบอรี่)เฉ่าเหมยมีรสชาติเปรี้ยวอมหวานบางลูกก็เปรี้ยว บางลูกก็หวานพวกเ้าลองชิมดูลูกสีแดงของมัน ลูกสีแดงคือลูกที่สุกแล้วจะมีรสชาติอร่อยกว่าลูกสีเขียว"
"ท่านแม่เคยกินหรือไม่เ้าคะ"
"แน่นอนว่าแม่ต้องเคยกินมิฉะนั้นแม่คงบอกรสชาติของเฉ่าเหมย(สตอเบอรี่)แก่เ้าไม่ได้ ตอนแม่อยู่ที่โลกนั้นแม่ได้กินของมากมายและได้เรียนรู้วิธีการทำอาหารที่หลากหลายกว่าที่พวกเราเคยทำในโลกนี้และแม่ยังได้ไปเที่ยวในที่สวยงามและแม่ยังได้ไปทะเลด้วย"
"ทะเลคืออันใดขอรับท่านแม่"
"ทะเลคือแม่น้ำสีฟ้ากว้างใหญ่แม่ไม่รู้ว่าที่สิ้นสุดของทะเลมันอยู่ที่ใด แต่แม่คิดว่าในแค้วนของพวกเรามีพื้นที่ที่ติดกับทะเล หากมีโอกาสแม่อยากจะพาพวกเ้าลองไปเที่ยวทะเลสักครั้งเพราะที่นั่นมีวัตถุดิบที่สามารถนำมาทำอาหารแล้วอร่อยมากแล้วทะเลยังเป็แม่น้ำที่สวยมากๆไม่เหมือนกับแม่น้ำทั่วไปแต่จะเป็น้ำสีฟ้า"
"ท่านแม่ทำไมเฉ่าเหมย(สตอเบอรี่)ถึงเปรี้ยวขนาดนี้ล่ะเ้าคะไหนท่านแม่บอกว่ามันหวานและอร่อย"
"มี่เอ๋อร์แม่ก็บอกอยู่ว่าเฉ่าเหมย(สตอเบอรี่)ลูกสีแดงคือลูกที่สุก ลูกสีเขียวและสีขาวนั้นคือลูกที่ยังไม่สุกจะมีรสชาติที่เปรี้ยวและไม่อร่อย"
จางหลี่มี่ที่ทำตามคำแนะนำของมารดาก็ได้ลองกิน เฉ่าเหมย(สตอเบอรี่)ที่ลูกสีแดงขนาดใหญ่เข้าปากทันที
"อร่อยมากเลยเ้าค่ะท่านแม่"
"พวกเ้ารีบไปเก็บผลไม้ที่พวกเ้าอยากกินเถอะ หรือพวกเราอยากเก็บอะไรในมิติลับ พวกเ้าก็เก็บไปเถอะแม่จะเดินสำรวจมิติลับหน่อยว่ามีอะไรบ้าง"
"เ้าค่ะท่านแม่/ขอรับท่านแม่"
แล้วเด็กน้อยทั้งสองก็เดินไปดูผลไม้ที่ตนสนใจส่วนหลี่หนิงฮวาก็ไปเดินดูรอบมิติลับว่ามีอะไรบ้าง เมื่อเดินดูรอบๆพบว่ามีผลไม้จำนวนมากแล้วยังมีสมุนไพรราคาสูง เช่นโสมเห็ดหลินจือ และสมุนไพรจำนวนมาก และยังมีแม่น้ำสายยาวที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มีกุ้งหอยปูปลาเต็มไปหมดเมื่อตรวจดูจนทั่วมิติลับ แล้วก็กลับไปหาเด็กน้อยทั้งสอง ที่ตอนนี้ตรงหน้าทั้งสองมีผลไม้กองโตจำนวนมากและมีผลไม้หลายชนิด
"ท่านแม่ข้ากับท่านพี่เก็บผลไม้มาจำนวนมากไม่รู้ว่าตัวไหนกินได้บ้างต้องรอถามท่านแม่ก่อน"
"ดีมากเด็กดีหากพวกเ้าไปเจออะไรในป่า หรือไปเจออะไรแปลกๆพวกเ้าต้องถามคนที่รู้เสียก่อนหากพวกเ้ากินโดยที่ไม่ถามพวกเ้าอาจจะได้รับพิษจากผลไม้หรือของที่พวกเ้ากินไป เพราะบางสิ่ง ก็เป็สิ่งที่มีพิษอาจทำให้พวกเ้าถึงแก่ความตายได้ บางอย่างก็สามารถทำให้แค่เวียนหัวและเป็ลม"
แต่หลี่หนิงฮวามองดูผลไม้ที่บุตรสาวและบุตรชายเก็บมาผลไม้ทุกอย่างกินได้ทั้งหมด
157
