ท่ามกลางความเงียบงันของทะเลทรายมรณะยามรุ่งสาง เสียงะเิกึกก้องจากการพังทลายของวิหารแห่งการล่มสลายยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในอากาศ ฝุ่นทรายหนาทึบค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นรอยแยกมิติสีครามที่ค่อยๆ ปิดตัวลงอย่างช้าๆ หลินเทียนก้าวเดินออกมาจากรอยแยกนั้นพร้อมกับอุ้มร่างของรัญยาไว้ในอ้อมแขน ทุกลมหายใจของเขาส่งกลิ่นอายที่บริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งกว่าที่เคยเป็มา
ในมือขวาของเขา 'กระบี่ัพลิกฟ้า' บัดนี้ไม่ได้เป็เพียงเศษโลหะที่ต่อติดกันอีกต่อไป แต่มันคือศาสตราวุธระดับเทพเ้าที่สมบูรณ์แบบ 100% ใบดาบยาวเรียวสีดำขลับประดับด้วยลวดลายัครามที่ดูเหมือนจะขยับเขยื้อนได้จริง ทุกครั้งที่แสงอาทิตย์ตกกระทบ มันจะสะท้อนประกายเงินยวงและอัสนีสีน้ำเงินเข้มออกมาประหนึ่งดวงดาวที่ถูกบีบอัดไว้ในคมดาบ พลังงานจากชิ้นส่วนทั้งสามหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับหัวใจัในตัวหลินเทียน จนเขาสามารถััได้ถึงความคิดและความรู้สึกของจิติญญากระบี่ที่หลับใหลมานานนับพันปี
หลินเทียนวางรัญยาลงบนผืนทรายที่นุ่มนวลอย่างแ่เบา เขาโคจรปราณัสีครามเข้าไปในร่างของนางเพื่อรักษาอาการาเ็ภายใน "ขอบใจเ้ามากรัญยา... หากไม่มีเ้า ข้าคงไม่อาจเข้าถึงวิหารนั้นได้"
รัญยาค่อยๆ ลืมตาขึ้น นางมองดูหลินเทียนและกระบี่ในมือของเขาด้วยความทึ่ง แววตาของนางเต็มไปด้วยความยำเกรง "เ้าทำได้จริงๆ... เ้าคือผู้สืบทอดที่แท้จริง แสงสว่างจากกระบี่ของเ้า... มันทำให้ข้ารู้สึกว่าความมืดมิดที่ปกคลุมเผ่าของข้ากำลังจะจางหายไป"
ทว่า ในขณะที่ความหวังเริ่มผลิบาน ท้องฟ้าที่เคยเป็สีทองยามเช้ากลับพลันเปลี่ยนเป็สีม่วงคล้ำอย่างรวดเร็ว เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นเป็รูปทรงที่น่าสยดสยองประหนึ่งดวงตาั์ขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองลงมาจากสรวง์ แรงกดดันมหาศาลที่เหนือกว่าาาไร้บัลลังก์นับร้อยเท่าถาโถมลงมาจนผืนทรายรอบข้างสั่นะเื
"มันมาแล้ว..." เสียงของหลินเทียนทุ้มต่ำและเย็นเฉียบ เขารับรู้ได้ทันทีว่านี่คือตัวตนที่แท้จริงเื้ัหุบเขาไร้เนตร... 'จอมเทพไร้เนตร' ผู้ที่ก้าวข้ามขอบเขตผสานจิติญญาสู่ระดับที่มนุษย์มิอาจเอื้อมถึง
"หลินเทียน... เ้ามดปลวกที่บังอาจทำลายหมากของข้า..." เสียงที่ทรงพลังดุจสายฟ้าฟาดดังก้องมาจากฟากฟ้า "เ้าคิดว่าการรวบรวมเศษเหล็กนั่นจะช่วยให้เ้ารอดพ้นจากกาลวิบัติได้งั้นรึ? ชะตาของตระกูลัครามถูกกำหนดให้ดับสูญไปพร้อมกับโลกใบนี้ และเ้า... จะเป็คนสุดท้ายที่ข้าจะบดขยี้ด้วยมือของข้าเอง!"
เงาสีดำขนาดมหึมาพุ่งทะลวงเมฆลงมา ก่อตัวเป็รูปดาบั์ที่ทำจากเงามืดมุ่งเป้ามาที่หลินเทียน หลินเทียนไม่ได้หลบหนี เขาชูกระบี่ัพลิกฟ้าขึ้นเหนือศีรษะ ปราณัในร่างะเิออกมาจนกลายเป็ัครามั์ที่แผ่ขยายปีกปกคลุมทั้งทะเลทราย แสงสีขาวบริสุทธิ์จากกระบี่พุ่งทะยานขึ้นไปปะทะกับดาบแห่งเงามืดจนเกิดเสียงะเิที่สั่นะเืไปถึงดวงดาว
"ข้าไม่สนว่าเ้าจะเป็เทพหรือมาร!" หลินเทียนตวาดก้อง แววตาสี sapphire ของเขาโชติ่ "หากเ้ากล้าขวางทางล้างแค้นของข้า ข้าก็จะฟัน์ให้ขาดสะบั้น และฝังเ้าลงในหลุมศพที่เ้าสร้างขึ้นมาเอง!"
หลินเทียนใช้พลังของกระบี่ที่สมบูรณ์แบบฟาดฟันออกไปเพียงครั้งเดียว ปราณกระบี่รูปัอัสนีพุ่งฉีกม่านเมฆสีม่วงจนกระจายหายไปชั่วคราว ทิ้งไว้เพียงคำเตือนสุดท้ายของจอมเทพที่เลือนหายไปพร้อมกับเงา "ข้าจะรอเ้า... ณ ยอดหอคอยไร้เนตร... สถานที่ที่จะเป็สุสานที่แท้จริงของัคราม!"
เมื่อความสงบกลับคืนมา หลินเทียนหันไปมองรัญยา "เ้าจงกลับไปหาคนในเผ่าของเ้าและเตรียมตัวให้พร้อม าสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น ข้าต้องมุ่งหน้าสู่หุบเขาไร้เนตรเพื่อจบเื่ราวนี้"
รัญยาพยักหน้าอย่างมั่นคง "ข้าจะรวบรวมนักรบแห่งเผ่าทรายเคลื่อนเพื่อสนับสนุนเ้า... จงมีชีวิตรอดกลับมานะ หลินเทียน"
หลินเทียนทะยานร่างหายไปในเส้นขอบฟ้า มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือที่ตั้งของหุบเขาไร้เนตร สถานที่ลึกลับที่เป็ต้นกำเนิดของความแค้นทั้งหมด ในมือของเขาคือกระบี่นิรันดร์ที่ตื่นรู้ และในใจคือปณิธานที่ไม่สั่นคลอน มหากาพย์แห่งกระบี่นิรนามบทที่ยี่สิบสี่จบลงท่ามกลางพายุที่กำลังก่อตัว และโลกทั้งใบกำลังสั่นะเืด้วยการกลับมาของราชันัที่แท้จริง!
296
