หลังจากที่ทุกคน ได้พักผ่อน เช้าตรู่ทุกคนก็มารวมตัวกันที่โต๊ะอาหาร ทุกคนต่างก็รวมตัวกันเพื่อกินข้าวเช้า
“ท่านพี่ ั้แ่ท่านกลับมาจากนอกเมืองร่มนี้ดูท่านจะห่วงจังเลยนะเ้าค่ะ ไปไหนก็พกไปด้วย ฝนก็ไม่ตกเสียหน่อย หรือร่มนี้เป็ของมีค่าข้าขอดูหน่อยได้ไหมเ้าค่ะ”
“ฮูหยินสาม ไม่ว่าเ้าอยากจะดูอะไร ข้าไม่เคยหวงเ้า แต่ร่มนี้ไม่ได้ เ้าอย่าได้แตะต้องมัน”
“ทำไมค่ะ แค่ร่มหน้าตาแปลกประหลาด ถึงกับหวงกันขนาดนี้ดูท่าว่ามันจะมีค่ามากสินะ”
“ข้าขอเ้าละนะ อย่ายุ่งกับร่มนี้ ถ้าหากเ้าจะยุ่งให้ได้ตลอดหลายปีที่ข้ากับเ้าไม่เคยมีเื่กันรุนแรงแต่ครั้งนี้เราอาจจะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง เ้าเชื่อหรือไม่” และไป๋ชิงชิวก็มองหน้าฮูหยินสามด้วยสายตาที่น่ากลัวฮูหยินสามเห็นดังนั่นก็ใ เพราะไม่เคยเห็นนางจะทำสายตานี้มาก่อน
“ไม่ยุ่งก็ไม่ยุ่งสิ ก็แค่ร่มข้าไม่เห็นอยากจะได้มันเลย ร่มสวยๆดีกว่านี้มีเยอะไป”
“เช่นนั่นก็ขอบใจเ้า เอาละทานข้าวกันเถอะ”
“ท่านแม่รอง วันนี้ข้ากับน้องและท่านแม่ไปเที่ยวที่ทะเลสาบทางใต้ของเมืองนะครับ เห็นคนเขาว่าที่นั่นสวยงาม”
“เอาสิ พวกเ้าก็ไปเที่ยวกันเถอะแต่อย่าสร้างปัญหาให้แม่เ้ามากนักละ แม่เ้ายิ่งไม่ชอบให้เ้าก่อเื่อยู่ด้วย”
“แม้ ท่านพี่รองช่างรู้ใจข้าเสียจริงแต่ไม่เป็ไร ข้าไปด้วย ถ้าเขาก่อเื่ข้าจะสั่งสอนเขาเอง”
“เช่นนั่นก็ดี จริงสิ ซูเมิ่งเื่การค้าที่นี้เป็อย่างไรบ้าง เมื่อวานข้าไปดูที่สาขาส่วนกลางของเมืองการค้าถือว่าดำเนินไปได้ด้วยดี และพวกร้านตามฝั่งเมืองต่างๆเป็อย่างไรบ้าง”
“เรียนฮูหยินรอง หลายวันมานี้ ข้าได้ตรวจสอบ ทั้งทางทิศ เหนือ ใต้ออกและตก เป็ปรกติดีเ้าค่ะ จะมียอดขายตกไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้แย่มากนัก ข้าได้ทำสรุปไว้ให้ท่านดูแล้ว”
“ดีมากแล้วเรายังเหลืออะไรที่ต้องดูอีกหรือไม่”
“ถ้าทุกปี เราจะมาตรวจที่นี้ก่อนสิ้นปีแต่ครั้งนี้เรามาไวกว่าปรกติ ทำให้ข้อมูลไม่ได้ต่างจากปีที่แล้วมากและไม่มีอะไรน่าสงสัยเ้าค่ะ วันนี้ท่านสามารถดูและสรุปที่ส่วนกลางได้เลยเ้าค่ะหากเสร็จจากตรงนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วเ้าค่ะ”
“ดี ดีมาก งันวันนี้เดี๋ยวแม่ไปดูงานกับ ซูเมิ่ง หลังวันนี้ไปเราก็สามารถกลับเมืองหลวงได้แล้ว”
“ท่านแม่รอง เรามาถึงที่นี้ได้ ไม่กี่วันเองเราจะกลับแล้วหรือครับ ข้ากับท่านแม่ยังเที่ยวไม่หน่ำใจเลย ท่านอย่าเพิ่งรีบกลับเลยนะครับอยู่ต่ออีกสักหน่อย”
“เจียงเฟย เ้านี้ชอบเอาแต่เที่ยวเล่นจริงนะตอนอยู่ที่เมืองหลวง ให้เข้าสำนักศึกษาเ้าก็ไม่ไป เอาแต่เที่ยวเล่น แต่เอาเถอะแม่รองยังไม่รีบกลับ ถึงจะตรวจบัญชีแล้วแต่แม่ยังอยากไปดูหน้าร้านทุกสาขาการค้าของเรา เพื่อจะได้มั่นใจว่า คนของเรายังค้าขายได้ดีอยู่เอาเป็อีกสัก 3-4 วัน เราค่อยกลับกันก็ได้”
“ขอบคุณท่านแม่รอง”
“ส่วนพวกเ้า หลายวันนี้หากไม่มีงานอะไรก็ไปเที่ยวเล่นกันได้ ไม่ต้องค่อยตามแล้ว”
“ขอบคุณฮูหยิน” เหล่าคนใช้ที่เดินทางมาก็ดีใจ
หลักจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จ ก็แยกย้ายกันไป
“เยว่อิง แม่ไปหา ซูหมิ่งก่อนนะพวกเ้าก็คุยกันไป มีอะไรให้แม่ช่วย ก็บอกแม่”
“ท่านแม่ ท่านมีทางช่วยเื่ที่เราคุยกันไว้บ้างไหมเ้าค่ะ”ไป๋ชิงชิว ก็ยิ้มและส่ายหัว
“พวกเ้ามีกันหลายคน ก็ช่วยกันคิดส่วนแม่ก็ต้องไปจัดการเื่ของแม่เหมือนกัน แม่ไปละ”
“ขอบคุณท่านแม่”หลังจากไป๋ชิงชิวไปก็เหลือเพียง ถังเทียน ถิงถิง เซียงหยาง และหลินเยว่อิง
“ถังเทียน เมื่อคืนเ้าได้อะไรมาบ้างเล่าให้ข้าฟัง”
“ครับคุณหนู” แล้วถังเทียนก็เล่าสิ่งที่พบเจอที่บ้านสกุลเจียให้ทุกคนฟัง
ณ บ้านสกุลเจีย ในค่ำคืนนั่นถังเทียนแอบอยู่บนหลังคาบ้านนอนฟังทุกสิ่งอย่างสงบทุกคนในสกุลเจียมารวมตัวกันพูดคุย ทุกคนนั่งทำหน้าตาเคร่งเครียด
“ทำไมพวกท่านต้องโกหกข้า ข้าไม่อยากแต่งงานงานแต่งนี้เป็ของพี่เจียหนาน ทำไมข้าต้องแต่งแทน”เจียหนิงนางพูดไปร้องไห้ไป ทั้งรู้สึกผิดหวัง ไม่เป็ธรรม
“เ้าจะไปรู้อะไร เราให้เ้าแต่งไปก็แค่ชั่วคราว แค่สามปีเ้าก็ออกจากบ้านนั่นได้แล้ว ข้าก็ทำตามที่เ้า้าแล้วทำไมเ้าต้องทำให้เื่มันยุ่งยากด้วย”
“ไหนท่านย่าบอกว่า ข้าหาเงินให้ท่านครบ 100ตำลึง ท่านจะคืนที่ดินของพ่อข้ามาให้ และจะแยกบ้าน ท่านทำแบบนี้ ท่านหลอกข้า”
“หึ เ้าคิดจริงๆหรือว่าข้าจะยกที่ดินให้พ่อเ้าก็ได้ที่ดินจากปู่ของเ้า ปู่เ้าจะให้ใครมันก็เื่ของพวกข้าส่วนเ้าอยากแยกบ้านนักใช่ไหม ก็นี้ไง เ้าแต่งไปสกุลลิวก็เท่ากันออกจากบ้านข้าไปแล้ว ต่อไปเ้าอยากทำอะไรที่ไหน ก็ตามใจเ้า แบบนี้มันไม่ดีหรืออีกอย่างพี่หนานของเ้านางมีหน้ามีตา มีพ่อเป็ขุนนางจะให้เขาไปแต่งกับคนที่ตายแล้วได้อย่างไร อนาคตนางต้องแต่งกับผู้มีชาติตระกูลหากไม่เพราะคุณชายลิวอายุสั้น ปานนี้พี่ของเ้าก็สุขสบายแล้วอีกอย่างเ้าได้แต่งเข้าสกุลลิว ถึงแม้จะแต่งกับคนตายแต่เ้าก็ได้เป็สะใภ้คนโตของสกุลลิว อนาคตเ้าก็จะสุขสบายสกุลลิวต้องเลี้ยงเ้าดีแน่นอน”
“ถ้ามันดีแบบนั่น ก็ให้พี่หนานแต่งสิเ้าค่ะท่านย่าข้าไม่อยากแต่ง ท่านปู่ ข้ายังไม่อยากแต่ง”
“เจียหนิงเอ่ย เ้านะก็ 18 แล้วถึงวัยออกเรือนแล้ว ปู่ว่าครั้งนี้เ้าก็ช่วยครอบครัวเราเถอะนะ”
“แต่ว่าไหนพวกท่าน สัญญากับข้าแล้วไงทำไมท่านถึงผิดสัญญา ข้าก็เป็หลานพวกท่านเหมือนกันนะ”
ป้าสะใภ้ของเจียหนิงก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหว่านล้อม“ก็เพราะเ้าเป็หลาน พวกเราถึงเลี้ยงดูเ้ามาจนโตขนาดนี้ครั้งนี้ข้าแค่ขอให้เ้าช่วยลูกข้าเพื่อทดแทนบุญคุณแค่นี้เ้าทำไม่ได้หรือ พี่สาวของเ้านางมีชาติตระกูลที่ดีกว่า มีพ่อเป็คุณนาง อนาคตหากนางสบายนางต้องไม่ลืมเ้าแน่ยังไงนางก็เป็พี่น้องกับเ้า เชื่อป้าสะใภ้แต่งครั้งนี้เ้าไม่ลำบากหรอก”
“ไม่ ข้าไม่แต่ง ถ้าท่านอยากแต่งก็ให้ลูกสาวท่านไปแทนเลยข้าไม่อยากแต่ง”
“เด็กนี้พูดดีๆด้วย ไม่ฟังต่อให้เ้าขัดขืนยังไง เ้าก็ต้องแต่ง เราแจ้งไปทางตระกูลลิวแล้วหากเ้าไม่แต่งหรือคิดหนีตระกูลลิวได้ตามล่าเ้าแน่”
“ไม่ ข้าไม่แต่งข้าจะหนี พวกท่านก็หาคนมาแต่งเองแล้วกัน”
ในขณะที่นางจะลุกและออกไปทางลุงของนางก็เข้ามาจับตัว และตีให้คุกเข่าลง นางทั้งร้องไห้แล้วเ็ปไม่คิดว่าญาติสายเืจะทำกับนางเช่นนี้
“ท่านพ่อ ข้าว่าจับนางไปขังไว้นางจะได้ไม่หนี เดี๋ยวทางสกุลลิวมาค่อยปล่อยนางออกมา จะได้ให้สกุลหลิวพาตัวไป”
“ไม่ ข้าไม่ไป พวกท่านทอดทิ้งข้า ถ้าข้าตายข้าจะทวงแค้นกับพวกท่าน”
“หุบปาก ั้แ่วันนี้พวกเ้าไปนอนเฝ้านางเอาไว้ อย่าให้นางคิดสั้น ถ้านางจะตายก็ให้ไปตายที่สกุลลิว”
แล้วลุงของนางก็พาตัวนางไปขังไว้ในบ้านเล็กๆของนางที่อยู่ข้างๆกัน
“ท่านปู่เราต้องทำถึงขั้นนี้เลยหรือในเมื่อคุณชายตระกูลลิวตายไปแล้วเช่นนั่นเราก็บอกเลิกงานแต่งคืนสินสอดเขาไปไม่ได้หรือ ถึงข้าจะไม่ชอบนางสักเท่าไรแต่ก็ได้ชื่อว่ามีสายเืเดียวกัน ทำแบบนี้ข้าว่ามันเกินไป”
“ลูกแม่ เ้าไม่รู้อะไรสินสอดที่ทางสกุลลิวให้มา พ่อเ้าเอาไปวิ่งเต้นเพื่อขึ้นตำแหน่งแล้ว ส่วนพี่สาวเ้าก็เอาไปซื้อเสื้อผ้าเลี้ยงคุณหนูลูกขุนนาง ที่เหลือตอนนี้ไม่ถึง1ใน10 เราจะเอาอะไรไปคืนเขา”
“แล้วพวกท่านก็เลยให้นางไปแต่งแทน”
“แล้วเ้าจะข้าไปแต่งหรือไงข้ายังหาสามีตระกูลสูงศักดิ์ได้อีก ข้าไม่มีทางแต่งงานแล้วต้องไว้ทุกข์สามปีหรอกหรือเ้ารักมันมากกว่าพี่สาวของเ้าคนนี้”
“เื่นี้ข้าพูดไปก็ไร้ความหมายแต่เื่ในวันนี้ มันขัดต่อมโนธรรม คุณธรรม ที่ได้ร่ำเรียนมามันทำให้ข้าไม่รู้แล้วว่าที่ร่ำเรียนมาเพื่อเอาไปใช้หรือเป็เพียงแค่หนังสือไว้อ่านเล่น”
“พูดนั่นพูดนี้ พวกบัณฑิต คุณธรรมจอมปลอม”
“ท่านปู่ท่านย่า หากท่านจะส่งนางไปข้าคงไม่สามารถขัดท่านได้ แต่หลานขอให้ท่าน ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับนางทรัพย์สินของท่านอา คืนให้นางไปเถอะ ที่แค่ไม่กี่หมู่ อย่างน้อยก็ไม่ระอายใจต่อท่านน้าท่านอาที่ตายไป”
“ทำไมข้าต้องให้ข้าจะเอาไว้ให้พ่อของเ้าทั้งหมด ยังไงข้าก็ไม่ยอม ปู่เ้าก็ไม่ยอม”
“ข้ายอม”
“ว่ายังไงนะ! นี้ท่านพูดว่าอะไร”
“ให้นางไปเถอะ ชีวิตนี้ตอนเ้ารองอยู่เพราะหัวดีไม่เท่าเ้าใหญ่ ข้าเลยไม่ให้เขาเรียนต่อให้เขาทำงานลำบากเพื่อส่งเ้าใหญ่เรียนเื่ตอนนี้ก็ยังเอาลูกของเ้ารองมารับกรรมเพราะลูกเ้าใหญ่อีก ถึงข้าจะเห็นด้วยแต่ใช่ว่าข้าจะเต็มใจ ที่ข้าเลือกก็ต้องสิ่งที่ดีที่สุดให้ครอบครัวเราการสละนางจึงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุด แค่ที่ไม่กี่แปลง ให้นางไปเถอะจะได้ชดใช้ให้เ้ารองบ้าง”
“แต่ข้าไม่ยอม”
“หุบปาก ข้าตัดสินใจแล้ว จบลงตรงนี้ไม่ต้องมีใครพูดอีก แยกย้ายกันไป ข้าจะนอนแล้ว”
หลังจากที่ถังเทียนเล่าทุกสิ่งที่ได้ยินให้ทุกคนฟังทุกคนก็นั่งเงียบ ไม่พูดสิ่งใด แต่มีคนหนึ่งที่แอบฟังอยู่ และเดินออกมา ด้วยท่าทางโกรธไม่พอใจ
“พี่ใหญ่ เื่นี้ข้าไม่เห็นด้วยเราต้องช่วยนาง”
“เ้าสาม เ้าแอบฟังั้แ่เมื่อไร ทำไมไม่ไปกับแม่เ้า”
“พอดีว่าข้าลืมของเลยวิ่งกลับมาเอาเห็นพวกท่านพูดคุยกันอยู่ ข้าก็เลยได้ยิน แต่เอาเป็ว่า คนผู้นี้ น่าสงสารข้าเห็นว่าเราต้องช่วยนาง”
“เ้าพูดเหมือนเ้าช่วยนางได้อย่างนั่นแหละ”
“ก็ไม่เห็นยากอะไร ตอนที่ข้าไปเรียนเพื่อนของข้าก็เป็ลูกขุนนางกันทั้งนั่นเื่แย่งสาวๆของบุรุษก็มีมาเล่าให้ได้ฟังกันบ่อยไป”
“เ้ามีวิธีอะไรก็รีบพูดมา”
“นี้ท่านพี่ ที่สกุลเจียอยากแต่งสกุลลิวเพราะสกุลลิวมีหน้ามีตาการจะยกเลิกงานแต่งก็ต้องมีคนที่มีหน้ามีตามากกว่าไปคุย แค่พูดคำเดียวทั้งสองตระกูลก็ไม่อาจปฎิเสธได้ เื่มันก็ง่ายๆแค่นั่น”
“แล้วเ้าจะให้ใครไปคุยเราไม่รู้จักคนที่นี้นะ จะไปหาคนสกุลไหนที่พวกเขาจะเชื่อฟัง”
“นี้ท่านพี่ ท่านลืมอะไรไปหรือเปล่าท่านเป็ใคร อยู่ตระกูลใดกัน”
“อ่อ เป็อย่างนี้เ้าหมายความว่าให้ข้าเป็คนพูด แต่เด็กอย่างข้าใครเขาจะฟัง”
“ไม่ใช่ท่านพี่ แม่เราสองคนต่างหากให้ท่านออกหน้า จะมีใครกล้าไม่ฟัง ฮูหยินแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นนี้หมาตัวไหนมันจะกล้ารังแก”
“เ้าดูจะรู้ทันคน ฉลาดกว่าปรกติไม่เหมือนเป็เ้าเลยนะ”
“เปล่าๆ ข้าก็แค่ได้ยินเื่ของพวกท่านข้าก็แค่แนะนำในสิ่งที่รู้ก็เท่านั่น”
“แต่ปรกติเ้ากลัวข้าไม่ใช่หรือทำไมตอนนี้พูดคุยเหมือนเ้าไม่กลัวข้าเลย” หลินเยว่อิงเดินไปที่ตรงหน้าของน้องชายจองมองที่ตาของเจียงเฟย จนเจียงเฟยต้องถอยออก จนลงไปนั่งบนเก้าอี้
“แฮ่ แฮ่ แฮ่ท่านพี่ท่านก็รู้ว่าท่านแม่ไม่ชอบท่าน ถ้าข้าทำเป็พูดคุยกับท่าน ข้าจะโดนท่านแม่ว่าเอาและยังพาลตัดเงินข้าอีก ท่านพี่ท่านก็อย่าถือสาข้าเลยนะ”
“หึ ถ้าแม่เ้ารู้ว่าเ้ากระล่อนแบบนี้นางก็คงตัดเงินเ้าหมดแน่ แต่เอาเถอะ พี่คนนี้ไม่เคยคิดร้ายกับน้องอยู่แล้ววันนี้เ้าหาทางออกให้พี่ วันหน้าข้ามีของขวัญให้เ้าแน่”
“จริงนะท่านพี่”
“เอาแหละ ถ้างันเราไปหาท่านแม่ให้นางไปช่วยคน”
“เอ๋! เดี๋ยวก่อนท่านพี่ข้าว่าท่านไปตอนนี้คงไม่ดีกระมัง”
“ทำไม”
“ก็เพราะถ้าท่านไปตอนนี้เื่ของทั้งสองบ้านก็จะคลี่คลาย ด้วยอำนาจของเรา ก็จะไร้ปัญหา แต่ถ้าเรารอพรุ่งนี้ไปที่งานแต่งของเขา เื่ก็จะเกิดขึ้น เมื่อเื่เกิดขึ้นก็ต้องมีคนที่ต้องรับผิดชอบ”
“เ้าหมายความว่า”
“ในเมื่อมีงานแต่งก็ต้องมีเ้าสาวหากนางไม่ต้องเป็เ้าสาวเพราะท่าน แล้วใครละที่จะต้องเป็เ้าสาว”
“อืม นี้น้องชายข้าอายุไม่ถึง12แต่มีความคิดได้ขนาดนี้ ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเนี้ย”
“ก็ท่านย่า บังคับให้ข้า อ่านตำราพิชัยาบทกลอนนั่นนี้ มาั้แ่5ขวบ ถ้าข้าไม่ได้อะไรเลย ก็คงโง่เต็มที่ เอาเป็ว่าพรุ่งนี้ข้าขอไปกับพวกท่านด้วยข้าไม่พลาดเื่สนุกๆแน่นอน ข้าขอตัวก่อนนะท่านพี่ และก็ข้าจำไว้แล้วนะของขวัญของข้า” แล้วหลินเจียงเฟย ก็วิ่งออกไป
“สงสัยว่าข้าต้องมองน้องคนนี้ใหม่เสียแล้วพร์ด้านยุทธธรรมดาไปหน่อย แต่เขามีสติปัญญาพอตัว หึ! นั่นสินะเื่แค่นี้ ด้วยอำนาจตระกูลเราแค่ตระกูลเล็กๆในเมืองนี้ เราจะสนใจทำไม”
“คุณหนูค่ะข้าว่าคืนนี้เราแอบไปบอกนางไว้ก่อนดีไหม พรุ่งนี้เกิดอะไรขึ้นนางจะได้ไม่ทำเสียเื่และให้นางสบายใจ ไม่คิดสั้นทำอะไรลงไปเพราะด้วยสภาพของนางตอนนี้หากมีโอกาสแม้เพียงเล็กน้อย ข้าเกรงว่านางจะทำอะไรลงไป”
“ก็จริงของเ้าแต่ยังไงเราก็คงต้องบอกท่านแม่ก่อน พรุ่งนี้ต้องให้นางเป็คนออกหน้าแทน”
หลังจากที่ได้ครับแนะนำของน้องชายอย่างหลินเจียงเฟย ก็ทำให้หลินเยว่อิงมีทางออกที่จะช่วยทาง เจียหนิงได้ เวลาก็ได้ล่วงเลยไป จนถึงในยามเช้า
จวนสกุลลิวภายในบ้านสกุลหลิวตอนนี้ จัดพิธีมงคล มีผ้าสีแดงหลายล้อมไปทั่วทั้งจวนสกุลลิวภายในห้องโถงที่จัดงานแต่งงาน ตอนนี้ได้มีญาติผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านของสกุลลิว และสกุลเจีย มีลุงและป้าสะใภ้ของเจียหนิงนั่งเป็ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเ้าสาวและแน่นอนในงานนี้ เจียหนาน ลูกพี่ลูกน้องของนางก็มา
“ท่านแม่ แล้วทรัพย์สินที่ท่านปู่ให้มาท่านจะให้นางจริงๆหรือเ้าค่ะ”
“แม่ไม่ให้นางหรอก เดี๋ยวพองานจบแล้วก็ค่อยกลับไปบอกปู่ของเ้า ว่านางไม่ยอมรับ ต่อให้ปู่เ้าอยากเอาความก็ไม่มีทางมาหานางที่นี้หรอกปู่แกเป็พวกปากว่าตาขยิบ เขาแค่้าคนที่ใจร้ายเป็คนลงมือแทนให้แค่นั่น”
“ดีแล้วท่านแม่มรดกต้องเป็ของบ้านเราเท่านั่น อิ อิ อิ” เจียหนานหัวเราะด้วยความชั่วร้ายและดีใจเป็อันมาก แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงดัง ให้คนในงานได้ยิน
“คารวะท่านนายอำเภอ แค่งานแต่งของหลานสาวข้าไม่น่าให้ท่านต้องลำบากมาให้เกียรติเลย”
“ไม่ได้หรอก เ้านะเป็ลูกน้องในอำเภอข้าและยังได้เกี่ยวดองกับท่านลิวอีก ข้าจะไม่ให้เกียรติได้ยังไง ต่อไปอนาคตของเ้าก็คงจะมีไม่น้อย”
“ท่านเกรงใจไปแล้ว”
“คารวะท่านนายอำเภอหากวันนี้ต้อนรับท่านไม่ดีโปรดให้อภัยด้วย”
“เ้าบ้านลิว อย่าได้เกรงใจไปเลยข้านั่นแสดงความยินดีที่ท่านได้ลูกสะใภ้ แต่ก็แสดงความเสียใจกับคุณชายท่านด้วย”
“ไม่เป็ไร ลูกข้าบุญน้อย แต่ได้ลูกสะใภ้ที่รักเขาจริงยอมแต่งงานแม้เขาจะตายไปแล้ว ก่อนเขาตายเขาอยากแต่งงานมาก อยากมีคู่ชีวิตวันนี้ข้าคงทำให้เขาสมหวังได้เท่านี้แล้ว”
“ท่านอย่าได้เสียใจไปเลย หักห้ามใจวันนี้เป็วันดีที่ลูกชายของท่านจะได้เ้าสาวเขามีเ้าสาวที่แสนดีค่อยอยู่เป็เพื่อน เขาคงดีใจไม่น้อยแน่”
“ขอบคุณใต้เท้า เชิญท่านตามสบายใกล้ได้เลิกงามยามดีแล้ว”
ในงานตอนนี้มีคนที่มีหน้ามีตา พ่อค้าต่างๆในเมือง ร่วมทั้งขุนนางบ้างคนมาร่วมงานแม้ลูกชายจะตายไปแล้ว แต่เ้าบ้านลิวก็จัดงานอย่างใหญ่โตเหมือนเขานั่นไม่ยอมรับว่าลูกของเขาได้ตายไปแล้ว ไม่นานนัก ขบวนที่ไปรับเ้าสาวก็มาถึง
“เ้าสาว....มาถึง...แล้ว” เมื่อเกี้ยวเ้าสาวมาถึง ก็มีคนใส่ชุดขาวถือป้ายิญญาของคุณชายสกุลลิวมารับตัวเ้าสาวออกจากเกี้ยวทำเหมือนประหนึ่งว่า เป็เ้าบ่าวมารับเอง
“ได้เลิกแล้ว เชิญญาติผู้ใหญ่ทั้งสอง เ้าบ่าวเ้าสาวกราบไหว้ฟ้าดินได้”
เสียงแม่สื่อบอกกำหนดการตามเลิกยามในงานแต่งให้ทุกคนกระทำตามพิธี เ้าสาวและเ้าบ่าวก็เดินเข้ามาตรงหน้าห้องโถงที่จัดงานไว้ทุกอย่างเตรียมพร้อม เมื่อทั้งสองกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จก็เป็อันจบพิธีพิธีกำลังจะเริ่ม เจียหนิงก็ตัวสั่น น้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาด้วยความกลัวไม่รู้ว่าคนที่จะมาช่วยนาง จะมาช่วยจริงหรือไม่และตอนนี้นางก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าที่คำนับกราบไหว้แล้วเรียบร้อย
“เ้าบ่าวเ้าสาวกราบไหว้ฟ้าดินได้” ตัวแทนเ้าบ่าวที่ถือป้ายิญญาอยู่นั่น เมื่อได้ยินจึงคำนับกราบไหว้แต่ทุกคนก็แปลกใจและมองไปทางเ้าสาว เ้าสาวไม่ยอมคำนับกราบไหว้”
“เ้าบ่าวเ้าสาวกราบไหว้ฟ้าดิน” แม่สื่อพูดอีกครั้ง แต่เ้าสาวก็ยังยืนนิ่งอยู่
“นี้มันหมายความว่าอย่างไร ท่านเจีย”
“ไม่มีอะไร ท่านลิวหลานสาวข้าอาจจะยังตื่นเต้น เดี๋ยวข้าคุยกับนางเอง” เจียจงลุงของเจียหนิง รีบลุกจากเก้าอี้ลงมาคุยกับเจียหนิง
“นี้เ้า ถ้าหากเ้ายังทำตัวมีปัญหาข้าจะไม่ไว้หน้าเ้า ปล่อยให้สกุลลิว ลงโทษเ้า แล้วเราก็จะไม่ให้อะไรเ้าด้วย”
ทันทีที่เจียจง กระซิบข้างหูของเจียหนิงนางก็คุกเข่าลง และร้องไห้พร้อมพูดออกมา
“ท่านลุงข้าไม่อยากแต่งจริงๆนะเ้าค่ะท่านปล่อยข้าไปเถอะ”
“นี้เ้า! หยุดพูดเดี๋ยวนี้ไม่งันเ้าจะถูกลงโทษ”
“ท่านเจีย นี้หมายความว่าอย่างไร” ในขณะที่ทางเ้าบ้านลิว เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ และทำท่าข่มขู่เจียจงก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมกับพูดว่า
“ในเมื่อนางไม่อยากแต่ง ก็ไม่ต้องแต่ง”ใช่แล้ว คนที่พูดออกมาคือ หลินเยว่อิง และทุกคนก็เดินเข้ามาพร้อมหน้ากันทั้งหมด ทั้งหลินเยว่อิง ไป๋ชิงชิว หลานเหมยหลิน(ฮูหยินสาม)และลูกๆของนางทุกคนมากันครบ
“นี้เจียงเฟย เ้าพาแม่มาทำไมเื่อะไรกันเนี้ย”
“ท่านแม่ท่านแค่ดูเฉยๆ เื่นี้สนุกออก เดี๋ยวข้าเล่าให้ท่านฟัง” แล้วหลินเจียงเฟยก็กระชิบเล่าให้แม่และพี่สาวของเขาฟัง ให้ได้รู้เื่ทั้งหมด
“พวกท่านเป็ใคร ข้าไม่เคยรู้จักพวกท่าน”
“คารวะฮูหยินหลิน”
“ท่านนายอำเภออย่าได้เกรงใจข้าแค่มาหาคนของข้าเท่านั่น”
“ใต้เท้านางคือ...”
“ฮูหยินแม่ทัพหลิน หลินจงเฮ่อ”
“ท...ท...ท่านหมายถึง แม่ทัพใหญ่แดนเหนือหลินจงเฮ่อ” เมื่อทุกคนได้ยิน ก็รีบคำนับเป็การใหญ่
“ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว ข้าน้อยเ้าบ้านลิวลิวอัน ขอฮูหยินโปรดให้อภัย ไม่ทราบท่านมาที่นี้มีเื่อันใดกับตระกูลข้า พร้อมรับใช้”
“เกรงใจไปแล้วท่านข้ามาวันนี้แค่มารับคนของข้า มารู้เมื่อเช้าว่านางหนีมางานแต่งงานคิดจะหนีข้าก็เลยมาตามตัวนาง”
“นางเป็ใคร โปรดบอกข้ามาได้เลย”
“ก็นางผู้นี้ไงละ เจียหนิงนางได้ขายตัวเองให้แก่ข้าแล้วด้วยเงิน100ตำลึง นางรับเงินไปแล้วแต่นางกลับหนีมาแต่งงาน ข้าก็เลยมาจับตัวนางไปก็แค่นั่น”
“เดี๋ยวก่อน ข้าเจียจง เป็ลุงของนางข้าว่าต้องมีเื่เข้าใจผิดแล้ว นางเป็หลานของข้า ข้าไม่เคยเอานางไปขายให้ท่านท่านจะบอกว่านางขายตัวเป็คนใช้ท่าน ข้าว่าเป็เื่เข้าใจผิดแล้ว”
“จะเข้าใจผิดได้อย่างไร นี้คือสัญญาการชื้อขายเงินนางก็รับไปแล้ว ท่านลองถามนางดูได้”
“ไม่! ไม่ได้นางยังเด็กอยู่ นางจะขายตัวเองได้อย่างไร”
“นางอายุครบ18 แล้ว ท่านนายอำเภอผู้ที่อายุครบ 18 ตามกฎหมายสามารถขายตัวเองได้หรือไม่”
“เรียนฮูหยิน หากอายุ 18สามารถขายตัวเองได้โดยที่พ่อแม่ต้องยินยอมครับ”
“นั่นไง ครอบครัวข้าไม่เคยยินยอมให้นางขายตัวเองเพราะฉะนั่นนางจะขายตัวเองให้ท่านไม่ได้”
“ทำไมจะไม่ได้ที่ข้ารู้พ่อแม่ของนางตายหมดแล้ว ท่านเป็แค่ลุงของนางเมื่อก่อนนางอาจจะต้องอยู่ใต้การปกครองของท่าน แต่ตอนนี้นางอายุ 18 แล้วนางจึงสามารถตัดสินใจด้วยตัวเองได้ ตามกฎหมายแล้ว ข้าว่าท่านไม่มีอำนาจนะ”
“คือ...ข้า...”ทางเจียจงถูกไป๋ชิงชิวไล่ต้อนจนไม่อาจจะโต้เถียงได้
“ถ้าแค่ 100ตำลึง ลูกสะใภ้ข้าข้าสามารถจ่ายคืนท่านได้”
“แบบนั่นไม่ดีกระมัง นางยังไม่ได้แต่งงานจนจบพิธีเลยแล้วนางจะเป็ลูกสะใภ้ท่านได้ยังไง”
“ทำไมจะไม่ได้ ถึงการแต่งจะยังไม่เสร็จสิ้นแต่ทางข้าได้ส่งสินสอดไปหมั่นหมายไว้แล้ว ถึงนางจะยังไม่เข้าพิธีแต่นางก็ถือได้ว่าเป็สะใภ้ของสกุลลิวเราแล้ว”
“เช่นนั่นก็ต้องผิดพลาดแล้ว”
“ผิดพลาดอย่างไร”
“เท่าที่ข้ารู้มาทุกคนต่างก็รู้ว่าลูกชายท่านได้ไปสู่ขอ คุณหนูเจียหนาน ลูกสาวของใต้เท้าเจียไม่ใช่หรือแล้วทำไมวันนี้ถึงกลายเป็เจียหนิงของข้าได้”
“นี้เป็เื่ของพวกข้าสองตระกูลท่านเป็คนนอกจะรู้อะไร การแต่งงานนี้เราตกลงกันไว้อย่างนี้เรามีคนในตระกูลของเราทั้งสองตระกูลเป็พยานได้ คนนอกไม่ได้อยู่พูดคุยด้วยไม่ว่าใครพูดสิ่งใด ก็เชื่อถือไม่ได้”
“ได้ในเมื่อพวกท่านว่ามาอย่างนั่นเราคงต้องถามตัวเ้าสาวแล้ว เพราะนางเป็คนที่ถูกสู่ขอนางจะต้องรู้เื่นี้เป็ธรรมดา เจียหนิงจ่ะ พวกเขาบังคับเ้าแต่งงาน หรือเ้าเต็มใจ”
“เรียนฮูหยินข้า!...”
“เจียหนิง!” เจียจงพูดแทรกขึ้นมา“เ้าจะพูดสิ่งใดก็อย่าโกหกคิดถึงครอบครัวสายเืของเ้าด้วย”
“ใช่ๆ เจียหนิง เ้าเป็สะใภ้ข้าแล้วต่อไปข้าจะดูแลเ้าอย่างดี เ้าแต่งเป็สะใภ้เข้ามาในตระกูลข้าก็ถือว่าเ้าเป็ลูกของข้าเช่นกัน ต่อหน้าทุกคนในที่นี้ ข้าลิวอันขอสัญญาต่อหน้าแขกทั้งหลาย เจียหนิงลูกสะใภ้ข้าเมื่อแต่งงานเข้ามาแล้วข้าจะดูแลนางเหมือนเป็ลูกสาวแท้ๆของข้า หากผิดคำพูดขอให้ลูกของข้าไม่ไปสู้สุขคติเป็ผีเร่ร่อนเจียหนิงเ้าอย่าได้ไปเป็คนใช้ของใครเลยแค่เ้าบอกมาคำเดียวข้าจะจัดการให้เ้าทุกอย่าง เงิน100ตำลึง เื่เล็กน้อย”
“พวกท่านนี้เข้ากันเป็ปี่เป็ขลุ่ยกันดีจริงนะอีกคนขู่นาง อีกคนเสนอทางเลือกให้นาง หลอกเด็กไร้เดียวสาคนหนึ่ง แลกกับความสุขทั้งชีวิตเพื่อตระกูลของพวกท่าน หน้าไม่อายจริงๆ”
“ฮูหยินหลิน! ถึงท่านจะเป็คนใหญ่คนโตแต่หากคิดจะรังแกคนอย่างพวกเรา เราก็ไม่ยอมท่านง่ายๆแน่นอน”
“ข้าจะรังแกอะไรพวกท่านสุดท้ายแล้วพวกท่านโต้เถียงกับข้าก็ไม่มีประโยชน์ ใบสัญญาในมือข้ามีแต่นางเท่านั่นที่ผูกพัน ต่อให้ท่านจ่ายเงิน ก็ไม่เกี่ยวกับนางสุดท้ายแล้วก็อยู่ที่นางจะเลือกสิ่งใด หากนางเลือกที่จะรับเงินท่าน เราก็จะไป แต่หากนางเลือกจะไปกับข้าวันนี้ไม่ว่าใครก็ห้ามนางไม่ได้”
“ดี! นี้เจียหนิงนี้เป็ทรัพย์สินของพ่อแม่เ้า พวกเราไม่คิดจะหุบมันไว้เลยนะ เมื่อเ้าแต่งงานแล้วเ้าก็จะได้มันไปทันที เ้าว่าอย่างไร” เจียหนิงมองหน้าของลุงที่พูดหน้าตาดูลนลาน เหมือนคนกำลังจนตรอก และนึกถึงเื่เมื่อคืนที่ถังเทียนได้ไปหานาง
คืนก่อนวันแต่งงานในค่ำคืน ที่ผู้คนในหมู่บ้านหลับนอนกันหมดแล้ว ถังเทียนได้มาหาเจียหนิงตอนนี้ทุกคนในบ้านนอนกันหมดแล้ว แต่ในบ้านเล็กๆที่ขังเจียหนิงไว้มียายแก่คนหนึ่งนั่งเฝ้าและหลับอยู่หน้าประตู ใช่แล้วนางก็คือย่าของเจียหนิงนางกลัวว่าเจียหนิงจะหนีนางจึงมาเฝ้าดูเองในคืนสุดท้าย เมื่อถังเทียนมาถึงก็อยู่บนหลังคาบ้านอย่างเงียบเฉียบ ไม่มีใครรู้ เมื่อถังเทียนเห็นดังนั่นจึงค่อยๆลงมา และทำการจี้สกัดจุดหลับใส่ยายแก่ที่กำลังหลับอยู่ทำให้นางไม่รู้ตัวและหลับโดยไม่รู้สึกตัว
“แม่นาง แม่นาง แม่นางเจียหนิง”ถังเทียนเรียกเบาๆที่ประตูที่ล็อคไว้
“ท่านเป็ผู้ใด”
“ข้ามาจากสกุลหลินเ้าของร้านที่เ้าไปทำงานเป็ประจำ”
“เถ้าแก่ส่งท่านมาช่วยข้าหรือ”
“ไม่ใช่เถ้าแก่แต่เป็ คุณหนูใหญ่ให้ข้ามาช่วยเ้า”
“คุณหนูใหญ่นางคือใคร ทำไมถึงมาช่วยข้า”
“ตอนนี้ไม่มีเวลา เ้ารับนี้ไปแล้วประทับลายนิ้วมือสะ ถ้าไม่อยากจะแต่งงาน”ถังเทียนสอดจดหมายเข้าไปในล่องประตู
“นี้มัน ท่านให้ข้าขายตัวเป็ทาสรับใช้”
“ใช่ นี้เป็ทางเดียวที่คุณหนูจะช่วยเ้าได้หากเ้าไม่อยากแต่งงานก็ประทับรอยนิ้วมือสะ เร็วเข้า”
“คุณหนูของท่านคือ ไป๋ชิงชิว ยังงันหรือ” ในจดหมายระบุชื่อเป็แม่ของหลิยเยว่อิง ใช่และนี้เป็แผนของนาง
“นางเป็แม่ของคุณหนูข้า เ้ารีบเข้าเถอะ”เจียหนิงลังเลไม่กล้าที่จะประทับรายมือแต่ใจหนึ่งก็คิดว่าไม่มีทางเลือก หากไม่ประทับก็อาจจะไม่มีทางลอดนางจึงคิดว่านางทำงานกับร้านของสกุลหลินมานาน นางคงไม่ถูกขายให้ลำบาก อย่างมากก็เป็คนงานให้สกุลหลินนางคิดว่าก็ยังมีชีวิตที่ดีกว่าตอนนี้ นางจึงได้ กัดนิ้วตนเองจนเืออกและประทับลายนิ้วมือลงบนสัญญาด้วยเื และยืนออกไปให้ถังเทียน
“ท่านจะช่วยข้าไปตอนไหน”
“เ้าจงฟังให้ดี พรุ่งนี้ไปร่วมงานแต่งตามปรกติพวกข้าจะไปช่วยเอง ไม่ว่าใครบอกอะไรเ้าอย่าได้ตกลงเด็ดขาด”
“แล้วข้าต้องทำอะไรบ้าง นี้ นี้ นี้”ไม่ทันแล้วถังเทียนได้หายไปแล้ว
ตอนนี้เมื่อนางนึกถึงคำที่ถังเทียนพูดเมื่อคืนก็เกิดความมั่นใจขึ้นมา แต่ในใจก็ยังลังเลกับคำพูดของลุงและเ้าบ้านลิว ถ้าหากเป็เื่จริงนางก็จะมีชีวิตที่ดี และยังได้ทรัพย์สินของพ่อแม่คืนอีก
“ท่านลุง ท่านพูดมานั่นจริงหรือไม่”
“จริงสิ ข้าไม่โกหกเ้าหรอกข้าเป็ลุงของเ้านะ เจียหนิง”
เมื่อไป๋ชิงชิว และหลินเยว่อิงได้ยินที่นางถามก็รู้สึกว่าตนจะทำไม่สำเร็จ มองหน้ากัน หลินเยว่อิงทำหน้าไม่ยอมรับแต่ไป๋ชิงชิวก็ส่ายหัว ไม่ให้หลินเยว่อิงทำอะไร
“ข้าไม่เต็มใจจะแต่งงาน พวกเขาบังคับข้าทั้งที่งานแต่งนี้เป็ของนาง(นิ้วชี้ไปที่เจียหนาน) แต่พอคุณชายลิวตายนางไม่อยากแต่ง จึงได้รวมหัวกันทุกคน ส่งข้ามาแต่งแทน ข้าไม่อยากแต่งและข้าไม่รับเงินท่านด้วย ข้าไม่ใช่ลูกสะใภ้ท่าน ลูกสะใภ้ท่าน โน้นยืนอยู่ตรงนั่นเจียหนานที่ลูกชายของท่านไปสู่ขอ ไม่ใช่ข้า” ใครจะคิดว่าหลังจากที่นางได้คำตอบจากลุงของนางนางจะพูดออกมาทันทีด้วยเสียงที่ดัง และมั่นใจ เหตุผลเพราะเจียหนิง นางอยู่กับครอบครัวนี้มาั้แ่เด็กๆั้แ่พ่อแม่ของนางตาย นางก็ถูกทุกคนในบ้านนี้เลี้ยงมา และทุกครั้งที่คนบ้านนี้จะหลอกใช้นางทุกครั้งนางจะสังเกตเห็นได้ตลอด จนรู้ว่า ท่าทางเมื่อพวกเขาหลอกลวงเป็ยังไงทันทีที่เจียจงตอบนางท่าทางก็ฟ้องทันที เพราะเขาไม่คิดจะมอบทรัพย์สินอะไรให้นางอยู่แล้วเมื่อเจียหนิงพูดเสร็จ ก็คุกเข่าไปทางไป๋ชิงชิว
“นางท่าน ข้าเป็คนรับใช้ของท่านหากข้าจะแต่งงานต้องได้รับการยินยอมจากท่านเท่านั่นวันนี้เจียหนิงไม่ยินยอมเ้าค่ะ ขอนายท่านโปรดให้ความเป็ธรรม”
“ฮะ ฮะ ฮ่า”หลินเยว่อิงหัวเราะออกด้วยความสะใจ
“ท่านนายอำเภอ ในเมื่อคนใช้ของข้าพูดมาแบบนี้ข้าคงต้องขอให้ท่านให้ความเป็ธรรมแล้ว พวกเขาบังคับคนของข้าให้มาแต่งงานถ้าหากพวกเขาไม่ยินยอมปล่อยนางไป ข้าจะเอาเื่ถึงที่สุด”
“ฮูหยินท่านไม่ต้องกังวลเื่นี้มีคำตอบแล้ว ข้าจะให้คำตอบท่านแน่นอน”ในใจของนางอำเภอก็คิด นี้เขาถูกหลอกใช้แล้ว เมื่อวานตอนเย็นฮูหยินหลินท่านนี้มาหาและบอกว่าให้มารวมงานแต่งในวันนี้ เนื่องจากเป็คนรู้จักเขาก็ไม่กล้าขัดเพราะตัวเป็เพียงแค่นายอำเภอเล็กๆ หากนางไม่พอใจไปฟ้องเ้าเมืองแล้วเขาจะอยู่อย่างไร ถึงนางจะไม่ใช่ขุนนาง แต่สถานะของนางก็มากพอที่ทำให้ขุนนางเล็กๆคนหนึ่งต้องตายได้ซึ่งอันที่จริง ไป๋ชิงชิว จึงแกล้งทำเป็ว่าไม่รู้จัก ให้นายอำเภอแนะนำและพามาแต่ความจริงไม่ได้เป็เช่นนั่น แต่้าให้เขามาเป็พยานไม่ให้สองตระกูลต้องขัดขวางนางได้
“ท่านเ้าบ้านลิว และเ้าเจียจง ข้าว่าพวกท่านทั้งสองเลิกราเสียเถอะหากยังล่วงเกินคนของสกุลหลินมากกว่านี้ ข้าเกรงว่า มันจะร้ายมากกว่าดีหากพวกเขาฟ้องร้องขึ้นมา ข้าว่าไม่เป็ผลดีกับพวกท่านเลย”
“ก็ได้ ข้าไม่ยุ่งกับนางแล้วก็ได้หากเป็คนของท่าน ท่านก็เอาตัวไป แต่วันนี้สกุลเจียต้องหาคำตอบให้ข้า สกุลลิวของเราส่งสินสอดไปสู่ขอสกุลเจียแล้ว วันนี้ยังไงก็ต้องแต่ง หากนางไม่สามารถแต่งได้เจียจงเ้าต้องให้ลูกของเ้าแต่งกับลูกชายของข้า”
“ท่านพ่อ ไม่นะ ข้าไม่แต่ง ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย”
“ท่านลิว ลูกของข้ายังเด็กอยู่จะให้นางแต่งงานกับคนตาย ชีวิตของนางต้องลำบากแน่ ท่านเมตตาอย่าให้นางแต่งเลย”
“ใช่ๆ ท่านลิวข้ากับสามียินดี ที่จะชดใช้ให้ท่านท่านอย่าเอาลูกสาวข้าเลยนะ ข้าขอร้อง”
“หึ ตอนสุดท้ายที่สนุกที่สุด เริ่มขึ้นแล้ว”ทางเจียงเฟยที่เฝ้าดูอยู่ ก็ดูทุกอย่างด้วยความสนุกตอนนี้เื่ได้มาถึงตอนสุดท้าย ที่เขาได้บอกกับพี่สาวของเขาเอาไว้แล้วแต่กระนั่นคนผู้หนึ่งกลับมองเื่นี้ด้วยหน้าตาที่ไม่พอใจและเคร่งเครียดนั่นก็คือ ฮูหยินสาม แม่ของเขานั่นเอง
“หึ! ชดใช้อย่างนั่นหรือได้! งันเ้าเอาสินสอด 10000 ตำลึง ที่ข้าให้พวกเ้าไป คืนมาให้ข้าทั้งหมดถ้าวันนี้ข้าไม่ได้ ยังไงลูกสาวเ้าก็ต้องแต่งกับลูกชายข้า”
“ไม่นะ ท่านลิว ข้าสัญญาว่าจะหามาคืนให้ท่านแต่ข้าต้องขอเวลา ท่านได้โปรดเมตตาด้วย”
“ถ้าวันนี้ไม่มีคืน ก็ไม่ต้องพูดกันแล้วเด็กๆจับนางเข้าพิธี” แล้วคนรับใช้ผู้หญิง ก็เข้ามา 2-3 คน จับเจียหนาน
“ไม่นะ! ข้าไม่แต่ง! ไม่นะ!”
“ท่านลิว! โปรดเมตตาด้วยท่านลิว!”
“จับนางแล้วกราบไหว้ฟ้าดิน”
“ไม่นะ! ท่านพ่อท่านแม่ ช่วยข้าด้วย” เจียหนานร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวังและพ่อแม่ของนางก็ไม่อาจทำอะไรได้ เพราะสกุลลิวได้ให้คนรับใช้ชายหลายคน มายืนคุ้ม ไม่สามารถหนีออกจากที่นี้ได้
“นางทำตัวเอง เคราะห์ของนาง ยังจะให้คนอื่นรับแทนพอตัวเองโดนบ้างก็คร่ำครวญ” เจียงเฟยพูดออกด้วยความสะใจที่เห็นคนชั่วได้รับกรรมที่ตนก่อไว้แต่คนหนึ่งที่ยืนดู อย่างนิ่งเงียบคือแม่ของเขาเอง และทุกคนก็ไม่ได้สังเกตมีแต่เพียงเจียงผิง บุตรสาวของนางที่สังเกตเห็น จึงได้เอ่ยถามขึ้น
“ท่านแม่ ท่านเป็อะไร” หลานเหมยหลิน ก็มองหน้าลูกสาว และค่อยๆเดินออกมา จนทุกคนแหลกใจทั้งไป๋ชิงชิว หลินเยว่อิง หลินเจียงผิง หลินเจียงเฟย ต่างก็มองตามด้วยความงุนงง
“พอได้แล้ว!” ทุกคนได้ยินเสียงของฮูหยินสามต่างก็เงียบลง
“ท่านลิว ค่าสินสอดที่พวกเขาติดท่าน10000ตำลึง ข้าจะชดใช้ให้ หยุดเื่พวกนี้ได้แล้ว”
“ท่านเป็ใคร”
“ข้าคือ ฮูหยินสามของท่านแม่ทัพหลิน”
“วันนี้ดูสกุลหลินจะมีความแค้นกับสกุลข้าไม่ทราบว่าสกุลลิวของข้าไปทำอะไรให้ท่านแม่ทัพ ต้องไม่พอใจกันฮูหยินของท่านทั้งสองถึงต้องมาขวางข้าแบบนี้ ทั้งที่เื่นี้ไม่เกี่ยวกับพวกท่านคนของพวกท่าน ท่านก็ได้ไปแล้ว ท่ายังจะเอาอะไรจากพวกข้าอีก”
“เื่นี้ไม่เกี่ยวกับสามีข้าท่านบอกว่าแค่คืนเงินมาเื่ก็จบ ข้าก็คืนเงินให้แล้ว ท่านจะยังเอาอะไรอีก”
“ขอบคุณ ฮูหยินสาม ขอบคุณฮูหยินสาม”
“พวกเ้าอย่าเพิ่งดีใจไปข้าไม่ได้ช่วยพวกเ้าเปล่าๆแน่ พี่รองครั้งนี้ท่านช่วยข้าได้หรือไม่”นางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนทุกคนแปลกใจ
“ได้สิ ซูเมิ่ง เ้าไปที่หอการค้า เอาตั๋วเงินมาให้ท่านลิว”
“ขอบคุณ ขอบคุณ”
“ซูเมิ่งเดี๋ยวก่อน”
“เ้ามีอะไรอีก น้องสาม”
“เราจะให้เงินเขาเปล่าๆไม่ได้ ทำสัญญาซื้อขายตัวนาง แล้วให้นางไปทำงานที่ร้านค้าของเรา หากนางทำงานชดใช้เงินไม่หมด ชีวิตนี้ห้ามนางไปจากร้านเรา”
“ไปจัดการ ตามที่ฮูหยินสามบอก” “ค่ะ”
“ส่วนเ้า เื่ที่เ้าเอาน้องสาวมารับกรรมแทน อย่าคิดว่าวันนี้รอดไปได้จะสุขสบาย หากเ้าหาเงินมาคืนข้าไม่ได้เ้าก็ทำงานชดใช้ไปจนตาย” เมื่อนางพูดจบ นางก็เดินออกไปในทันทีทุกคนต่างก็แปลกใจในท่าทีครั้งนี้ของฮูหยินสาม
“ท่านแม่ รอข้าด้วย” ทางเจียงเฟยและเจียงผิงก็รีบตามแม่พวกเขากลับไป
หลังจากที่ ซูเมิ่ง จัดการทุกอย่างจบลงทุกคนก็แยกย้ายกับ เหลือแต่เพียงความคับแค้นใจของสกุลลิวแต่ก็ไม่อาจที่จะเรียกร้องจากผู้ใดได้
ทุกคนต่างก็พากันกลับมาที่ โรงเตี๊ยมรวมทั้งเจียหนิง ในห้องของไป๋ชิงชิว
“ข้าน้อยขอขอบคุณ ฮูหยินที่ช่วยข้าไว้”
“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ที่ข้าช่วยเ้าเพราะลูกสาวของข้าให้ช่วย”
“ขอบคุณคุณหนูใหญ่เ้าค่ะ”
“เอาละ เ้าจะทำยังไงต่อถ้าข้าอยากให้เ้ามาอยู่รับใช้ข้า เ้ายินดีหรือไม่”
“ข้าน้อยยินดีแต่ข้าน้อยยังมีเื่ที่ยังต้องจัดการที่นี้เ้าค่ะ”
“มีอะไรเ้าก็พูดมาตามตรงอย่าบอกนะว่าเ้ายังห่วงเ้าพวกนั่นหรือเ้าจะกลับไปและรอวันที่เขาจะขายเ้าอีกรอบ”
“ไม่เ้าค่ะ เพียงแต่ ที่ดินของพ่อแม่ข้าข้ายังไม่ได้คืนจากพวกเขา”
“นี้เ้าค่ะฮูหยิน ก่อนที่พวกเขาจะลงลายมือข้าได้ทำตามที่ท่านบอก” แล้ว ซูเมิ่ง ก็นำสิ่งหนึ่งให้ทางไป๋ชิงชิว
“นี้คือโฉนดที่ดินบ้านของเ้าข้าเอามันมาให้เ้าแล้ว”
“ขอบคุณฮูหยิน ขอบคุณฮูหยิน”
“ต่อไปเ้าต้องติดตามลูกข้า ที่ดินของเ้าหากเ้าไม่อยู่ดูแล ต่อไปคงมีปัญหาแน่ๆ เอาแบบนี้ ข้าจะขอเช่าที่ดินของเ้าและดูแลที่ดินให้ข้าอยากได้ที่สร้างโกดังพักสินค้า ก่อนขึ้นเรือเพื่อส่งขายไปต่างแดนที่ของเ้าแม้จะไม่มาก แต่ก็ใหญ่พอที่จะสร้างโกดังเก็บสินค้าได้ เ้าว่าอย่างไร”
“ชีวิตนี้ท่านช่วยมา หากท่าน้าทำสิ่งใด ข้ายินดีเ้าค่ะขอแค่ขอได้มันคืนข้าก็พอใจ”
“ดี ซูเมิ่งราคาเช่าที่เหมาะสมควรเป็เท่าไร”
“ที่ของนางมีอยู่ 2หมู่ สร้างโกดังใช้พื้นที่ 1หมู่ก็เพียงพอส่วนอีก 1 หมู่ จะเหลือไว้สำหรับสร้างที่พักคนงานได้เ้าค่ะ ค่าเช่าทั่วไปอยู่ที่ 10ตำลึงต่อหมู่ในการทำการเกษตร หากแต่จะใช้ทำการค้าจะอยู่ที่ 50ตำลึงต่อหมู่เ้าค่ะ”
“เช่นนั่นก็ 100 ตำลึงเ้าว่าอย่างไร”
“ข้ายินดีเ้าค่ะสุดแท้ตามที่ฮูหยินเห็นสมควร”
“ดี ซูเมิ่งเอาเงินให้นาง ส่วนโฉนดที่ดินของเ้าข้าจะเก็บเอาไว้ให้เ้ามีปัญหาหรือไม่”
“ข้าเชื่อใจท่านเ้าค่ะ ข้ายินดีติดตามท่านไปมีพวกท่านคอยดูแลและใช้ประโยชน์จากที่ดินของท่านพ่อ ข้าน้อยก็เบาใจ”
“เื่ครั้งนี้ นอกจากเ้าจะพ้นเคราะห์แล้วข้าเองก็ได้ประโยชน์ด้วย จากนี้เ้าไม่ต้องสนใจใคร สนใจตัวเองและรับใช้ลูกข้าให้ดีอนาคตเ้าจะไม่เป็เช่นทุกวันนี้แน่”
“ข้ายินดีรับใช้ท่าน ขอบคุณ คุณหนูที่รับข้าน้อยไว้ด้วย”
“ไม่ต้องห่วง ท่านแม่ข้าพานางไปก่อนนะเ้าค่ะไม่รบกวนท่านแล้ว”
หลังจากนั่นทุกคนก็แยกย้ายแต่ในใจของไป๋ชิงชิวยังมีเื่ให้คิด ในใจนางสงสัยและเป็กังวลกับท่าทีของฮูหยินสามในวันนี้ั้แ่นางกลับมา ก็อยู่แต่ในห้องและไม่พูดกับใครเจียงเฟยและเจียงผิงก็ได้แต่นั่งรออยู่ข้างล่าง ถามพวกเขา พวกเขาก็บอกแม่ของพวกเขาไม่ออกไปไหนกลับมาที่พักและเข้าห้องไม่ออกมาอีก จึงไม่กล้ารบกวนนาง ไป๋ชิงชิวจึงตัดสินใจไปเคาะที่ประตูห้องของ ฮูหยินสาม เพื่อที่จะดูว่านางเป็อะไรไป
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตู
“ใคร”
“น้องสาม ข้าเอง ข้าขอเข้าไปได้หรือไม่”
“เชิญ” และไป๋ชิงชิวก็เปิดประตูเห็นฮูหยินสามนั่งอยู่บนโต๊ะ หันหลังมองหน้าต่างอยู่ นางจึงเดินเข้าไปและปิดประตูเมื่อถึงที่ก็ค่อยๆ ลงนั่งที่โต๊ะตัวเดียวกันในห้องนั่น
“เ้าเป็อะไรหรือไม่วันนี้ดูไม่เป็ตัวเ้าเลยนะ”
“ท่านสนใจข้าด้วยหรือ ข้าก็แค่ เห็นเด็กสองคนที่ถูกผู้ใหญ่บังคับให้แต่งงานเพื่อประโยชน์ของพวกเขาเอง ย้อนนึกถึงตัวเองแล้วข้าก็เกิดเห็นใจพวกนางก็แค่นั่น”
“ข้าเองก็เข้ามาตอนที่เ้าเองก็อยู่มานานแล้ว ข้าก็ไม่เคยสอบถามความเป็มาของเ้า หรือเ้าจะถูกบังคับแต่งเข้ามายังงันหรือ”
“ก็ไม่เชิง แต่ตอนนั่นบ้านข้าไม่มีทางเลือกเราเป็ตระกูลพ่อค้า ไม่มีอำนาจ วันหนึ่งก็มีคู่แข่งที่มีอำนาจเกิดขึ้น พ่อข้าเป็พ่อค้าสุจริตไม่มีนอกมีในกับพวกขุนนางแต่โชคดีได้เคยรู้จักกับฮูหยินเฒ่า เพราะฮูหยินเฒ่านางก็ทำการค้ากับพ่อข้า เลยได้มีโอกาสร่วมค้ากันพอเราถูกคู่แข่งใช้อำนาจกลั่นแกล้ง ครอบครัวข้าก็จนตรอก ประกอบกับตอนนั่นที่สกุลหลินเกิดเื่ คุณชายใหญ่าเ็จนไม่อาจมีลูกได้ เหลือก็เพียงแต่ท่านแม่ทัพที่เป็ลูกคนรองและน้องสาวของท่านเองก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีทายาทสักทีฮูหยินเฒ่าเลยเสนอจะช่วยพ่อข้า โดยให้ข้ามาเป็อนุ ถามว่าใครละอยากจะเป็อนุ ข้านั่นไม่ได้ถูกบังคับแต่ก็เหมือนบังคับตัวเองเพราะไม่มีทางเลือก พ่อข้าไม่บังคับข้าเลยสักครั้ง และข้าก็รู้ดีและต้องเข้ามาเป็อนุ”
“ที่แท้เ้าก็เข้ามาเพราะแบบนี้ข้าก็เข้าใจมาตลอดว่าเ้าเข้ามาเพื่อแย่งท่านแม่ทัพไปจากน้องสาวข้า”
“หึ หึ หึ ก็ไม่เชิงอีกนั่นแหละข้ายอมรับว่าถึงข้าจะเป็อนุ แต่ข้าก็มีความคิดที่อยากจะเป็ใหญ่เหมือนผู้หญิงทุกคน วันที่น้องสาวท่านใกล้ตายข้าก็ยอมรับว่าในใจก็แอบคิดยินดีด้วยส่วนหนึ่ง แต่ข้าก็ไม่อาจต่ำทรามถึงขั้นนั่นตอนที่น้องสาวท่าน บอกให้ท่านแม่ทัพรับท่านมาเป็ฮูหยินรอง เพื่อดูแลเยว่อิงตอนนั่นข้าทั้งโกรธและอิจฉาท่านมาก ข้าจึงคอยหาเื่ท่านมาตลอดแต่วันนี้ข้านั่นได้เห็นเด็กสองคนนั่น ที่ไม่มีทางเลือกข้าจึงคิดว่าถ้าในวันนั่นมีใครมอบทางเลือกให้ข้า ข้าจะยอมมาเป็อนุไหมนะทำไมตอนนั่นถึงไม่มีใครช่วยข้าบ้าง ข้าจึงได้มอบทางเลือกให้นางไปเพื่ออนาคตนางจะได้สำนึกและเลือกทางเดินที่ดีได้ ส่วนท่าน ท่านพี่รองข้าเมื่อก่อนมีอิสระ อยากทำอะไรก็ได้ทำมาวันนี้ข้ากลับโตมาเป็ผู้ใหญ่ที่คิดแต่จะชิงดีชิงเด่นเป็ที่หนึ่งทั้งที่จริงข้าก็รู้ว่าข้านั่นตระกูลต้อยต่ำ เทียบท่านไม่ได้เลยยังไงฮูหยินเฒ่าก็ไม่มีทางยกข้าเป็ใหญ่แน่ ข้าคิดแล้วก็เหนื่อย รู้แก่ใจแล้วจะดิ้นรนไปทำไมจากนี้ข้าขออยู่อย่างสงบ แล้วดูเจียงผิงและเจียงเฟยเติบโตแล้วยิ่งใหญ่เหมือนพ่อเขาก็พอแล้ว”
“เ้าเองก็มีเื่ในใจไม่น้อยตลอดมาข้าก็เข้าใจว่าเ้าจะแทนที่น้องสาวข้า ข้าจึงตั้งกำแพงไว้กับเ้าแต่เ้ารู้ไหมว่าข้านั่นทำไมถึงยอมแต่งงานมาเพื่อดูแลท่านแม่ทัพและเยว่อิง”
“หรือท่านถูกบังคับมาเหมือนกัน” ไป๋ชิงชิวส่ายหัว
“ไม่มีใครบังคับข้า แต่เป็โชคชะตาข้าและน้องสาวเป็ลูกของมหาบัญฑิตอย่างที่เ้ารู้ แล้วท่านแม่ทัพก็พบรักกับน้องสาวข้าพวกเขาแต่งงานตามที่ตนเองนั่นวาดฝันไว้ แต่กับข้าไม่ใช่ ข้านั่นมีคนรักคนหนึ่งเขาเป็ขุนนางที่มีชื่อเสียง แต่ข้าขอไม่บอกว่าเขาเป็ใครเรานั่นได้หมั่นหมายกันไว้แล้ว ก่อนที่ น้องสาวข้าจะแต่งงานเสียอีก พออายุ 18 ข้าก็ป่วยหนักจนต้องกินยารักษาอยู่นาน พอหายจากอาการป่วยแล้ว ก็คิดว่าจะแต่งงานกับคนรักแต่โชคชะตาก็เล่นตลก ด้วยยาที่รักษาชีวิตข้าไว้กลับทำให้ข้าไม่สามารถมีบุตรได้อีกพอเื่นี้รู้ถึงพ่อแม่ของคนรักข้า พวกเขาก็ถอดหมั่นทันทีโดยไม่รีรอและเขาเองก็ห่างจากข้าไปและไม่สนใจข้าอีกเลย มันทำให้ข้าเสียใจมาก จนเวลาผ่านไป ไม่มีใครที่อยากแต่งงานกับคนอย่างข้ายังไงข้าคงไม่มีทางมีคู่ครองหรือบุตรได้ จนอายุก็ล่วงเลยไปจนถึงวันที่น้องสาวข้าใกล้จะจากไป ตอนนั่นนางจึงขอให้ข้าดูแลเยว่อิงและยกนางให้เป็ลูกของข้าก่อนจะจากไป และทางท่านแม่ทัพก็รับปากนางว่าจะรับข้าเป็ฮูหยินใหญ่ต่อจากนางแต่ข้ารู้ตัวว่าไม่อาจแทนที่นางได้ และข้ากับท่านแม่ทัพก็ไม่ได้รักกันฉันสามีภรรยาถึงเราจะร่วมเตียงกัน แต่ข้าก็รู้ว่าเขาไม่อาจลืมนางได้ข้าจึงไม่ยอมรับเป็ฮูหยินใหญ่ ข้าจะเป็ฮูหยินรองตลอดไป ชีวิตข้าจึงมีเพียงแค่ปกป้องคนที่น้องสาวข้ารัก และดูแลพวกเขาอย่างดี”
“นี้ท่านก็มีเื่ที่ต้องเผชิญมาไม่น้อยการที่หญิงไม่สามารถมีบุตรได้ เท่ากับว่าจะไม่มีสายเืของตนเป็ทุกข์ที่ถ้าใครพบเจอ ก็อาจจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะมีเื่ทุกข์ขนาดนี้เมื่อก่อนที่ข้าว่าท่านมีลูกไม่ได้ ข้าเพียงแค่คิดว่าท่านร่างกายอ่อนแอไม่มีความสามารถ ที่แท้ท่านก็เป็เช่นนี้ ข้าขอโทษท่านจริงๆข้าไม่ควรว่าท่านอย่างนั่น”
“ช่างมันเถอะ ข้าเองก็คิดว่าที่เ้าเข้ามาจะใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อตระกูลตนเอง ข้าเองก็ไม่คิดว่าเ้าเองก็มีเื่ที่ต้องบีบบังคับขนาดนี้เอาเถอะเื่ที่แล้วไปแล้ว ก็แล้วไป จากนี้เรามาเลี้ยงลูกๆของเราทั้งสามให้พวกเขาได้เติบโต และแข็งแรงมีความสุขเถอะ พวกเขาถึงจะไม่ใช่เืเนื้อของข้าแต่ข้าก็รักพวกเขาเหมือนลูกแท้ๆ”
“ขอบคุณท่านพี่จากนี้เราจะช่วยเลี้ยงพวกเขากัน ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ น้องสาวท่านเป็ดีอยู่แล้วเพราะอย่างที่ท่านพูดถูกต้องแล้ว ไม่ว่าเขาจะร่วมเตียงกับข้า แต่ข้าก็รู้ว่าใจเขาไม่เคยอยู่กับข้าเลยเราอายุจะ40 กันแล้ว แก่งแย่งกันไป ไร้ประโยชน์โดยแท้”
“งันจากนี้ไป เราเลิกเรียกฮูหยินนั่นนี้กันเถอะนะเรามาเป็พี่น้องกันจริงๆเถอะ เ้ายินดีเป็น้องสาวข้าไหม”
“ดี ดีเลย ไม่ต้องสนใจฮูหยินอะไรท่านเป็พี่ข้า ข้าเป็น้องสาวท่าน พี่ใหญ่”
“ดีแล้ว น้องเล็ก” “พี่ใหญ่”“น้องเล็ก” ทั้งสองต่างก็ได้ปรับทุกข์ความในใจของกันออกมาทำให้เข้าใจกันมากขึ้น ทั้งสองจึงไม่คิดจะชิงดีชิงเด่นกันอีกเพราะทำไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาต่างก็ต้องตกอยู่ในสถานะปัจจุบันเพราะมีเื่ราวให้บังคับต้องเป็เช่นนั่นและด้วยความที่รักลูกเหมือนกัน จึงเข้าใจกันได้ง่ายขึ้น จึงพลัดกันเรียกพี่เรียกน้องกันด้วยความปิติยินดี
50K
