“วันพรุ่งนี้ เวลา 09.00น. คุณ ชลเทพ มายืนยันตัวตนที่สำนักงาน และรับอุปกรณ์ เสื้อกับกระเป๋า หลังจากเสร็จสิ้นแล้ว คุณชลเทพ สามารถเปิดแอพและเริ่มงานได้เลยค่ะ”
sms ข้อความแจ้งเตือน เมื่อคิงอ่านข้อความจบก็รีบไปบอกข่าวกับแม่ นับว่าเป็ก้าวแรกที่ดี จากนั้นเขาก็ไปตรวจสอบสภาพรถมอเตอร์ไซต์คันเก่าของเขา รถคันนี้เป็รถที่แม่เก็บเงินไปซื้อมา เป็รถมือสองหรือมือที่สามก็ไม่แน่ใจ เอาเป็ว่ามันยังใช้งานได้ ตรวจนู้นนี่นั่นจนครบ คิงก็กลับขึ้นไปนอนพักในบ้าน ่เย็นเขามีนัดกับแป้งไปเดินตลาดนัดด้วยกัน ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกมาก จึงอยากนอนพักเอาแรงเสียก่อน
ตะวันคล้อยลับขอบฟ้า นาฬิกาปลุกก็ดังขึ้นเป็สัญญาณเตือนว่า ถึงเวลาต้องตื่นจากนิทรา คิงตื่นมาด้วยอาการงัวเงีย เขานั่งอยู่นิ่งๆ สักพักจึงค่อยลุกไปล้างหน้าล้างตา เสร็จแล้วจึงเดินลงไปยังรถมอเตอร์ไซต์ะโขึ้นคร่อมพร้อมกับถีบสตาร์ทรถขับออกไป เขาขับไปรับแป้งที่บ้านก่อนแล้วค่อยไปยังตลาดนัด เสียงเครื่องยนต์ของรถดับลง ทั้งสองมาถึงยังตลาดแล้ว คิงกับแป้งเดินดูของในตลาดพร้อมกับพูดคุยกันไปด้วย
“เป็ไงบ้างอะคิง ร่างกายโอเคแล้วใช่ไหม?”
“ก็ปกติแล้วนะ ไม่ได้รู้สึกไม่สบายหรือไม่ดีตรงไหน ไปตรวจล่าสุดก็ปกติดี”
“งั้นก็ดีแล้ว”
“ขอบคุณมากนะแป้ง ที่คอยมาดูแม่กับควีนตอนที่เราไม่อยู่”
“เฮ้ย เป็ไรเนี่ย เป็เพื่อนกันก็ต้องช่วยกันสิ”
“เราขอบคุณจริงๆ ในตอนที่เราไม่อยู่ ถ้าไม่ได้แป้งคอยมาดูครอบครัวของเรา เราไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเป็ไง”
“ไม่เป็ไรหรอก อย่าคิดมาก”
“ยังไงก็ ขอบคุณนะ”
ทั้งสองเดินวนดูของอยู่หลายรอบ มือทั้งสองข้างก็เต็มไปด้วยถุงกับข้าว เดินดูของต่ออีกสักพักทั้งคู่จึงชวนกันกลับ คิงไปส่งแป้งก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านคิงก็หิ้วถุงกับข้าวขึ้นไปแกะเทใส่จานรอแม่และน้อง กับข้าววันนี้ค่อนข้างพิเศษ มีทั้งขาหมู ต้มยำ และกุ้งเผา ควีนเห็นกับข้าวก็อดถามไม่ได้ คิงจึงบอกกับน้องสาวว่าเป็การฉลองที่ได้งานแล้ว หลังจากนั้นทั้งสามก็ทานข้าวกันอย่างมีความสุข
เช้าวันถัดมาเวลา 08.00น. คิงก็ขับรถคู่ใจออกจากบ้านไปยังสำนักงาน เนื่องจากในเมืองรถค่อนข้างติด เขาจึงเผื่อเวลาเดินทางเอาไว้ก่อน เวลา 08.53น. เขาก็มาถึง เมื่อจอดรถแล้วเขาก็รีบวิ่งไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นที่8 ที่สำนักงานตั้งอยู่
“สวัสดีครับ ผมมายืนยันตัวครับ”
“รบกวนแจ้งชื่อนามสกุลด้วยค่ะ”
“ชลเทพ หัวใจแกร่ง ครับ”
“รบกวนนั่งรอสักครู่ รอเ้าหน้าที่เรียกนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
คิงเดินไปยังโซฟากลางห้องเพื่อนั่งพัก เขานั่งพร้อมกับอาการหอบ รอบๆในสำนักงานมีคนอยู่เกือบ40คน ครึ่งนึงเป็พนักงาน อีกครึ่งเป็คนที่มาสมัครงาน เขารออยู่นานเกือบชั่วโมงจึงถูกเรียก พนักงานดำเนินขั้นตอนไม่นานก็เสร็จสิ้น คิงใส่เสื้อของบริษัทพร้อมกับแบกกระเป๋าใส่อาหารลงมาติดตั้งที่ท้ายรถ เสร็จแล้วเขาก็เปิดแอพพลิเคชั่นเพื่อรับงาน
“ตี๊ ดิ้ง ตี๊ ดิ้ง”
เปิดแอพรออยู่ราวเกือบสิบนาทีงานแรกก็เด้งเข้ามา เมื่อดูจุดหมายเสร็จแล้ว เขาก็ขึ้นคร่อมรถสตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไป มาถึงร้านก็นั่งรอคิวครู่หนึ่งจึงได้ออเดอร์ ได้แล้วก็รีบขับไปส่งให้ลูกค้าโดยทันที ใช้เวลาทำงานกับออเดอร์แรกเกือบ40นาที แต่ผลตอบแทนนับว่าค่อนข้างคุ้มค่า เขาได้ค่าเหนื่อยราวๆ60กว่าบาท
เมื่อส่งเสร็จแล้วเขาก็เปิดรับออเดอร์ต่อทันที กระบวนการทำงานเช่นนี้ดำเนินไปจนตะวันคล้อยลับหายไป วันนี้นับว่าเป็การเริ่มต้นที่ดี คิงสามารถหาเงินได้เกือบ700บาท นั่นนับว่ามากกว่าตอนที่คิงทำงานอยู่ร้านสะดวกซื้อเสียอีก แต่เขาก็รู้ดีว่ามันเสี่ยงกว่าหลายๆอย่าง ในเื่การขับรถ การรองรับอารมณ์ของลูกค้า ไหนจะเื่ปัญหาอื่นๆอีกมากมาย
แต่หากเทียบงานประจำกับงานขับรถส่งอาหาร ในตอนนี้การขับรถถือว่าตอบโจทย์มากที่สุด เขาจำเป็ต้องหาเงินให้ได้มากๆและเร็วที่สุด เพื่อจะไปจ่ายหนี้ให้หมดโดยไว เมื่อกลับมาถึงบ้าน แม่ก็เตรียมกับข้าวไว้คอยก่อนแล้ว ส่วนควีนกำลังทำการบ้านของตนอยู่ เห็นว่าคิงกลับมาแล้ว ทั้งสามจึงมานั่งล้อมกินข้าวกัน ทั้งแม่และควีนเห็นว่าคิงสามารถกลับมาใช้ชีวิตปกติได้ก็ดีใจ มื้ออาหารธรรมดาแต่เมื่อได้ทานกับคนที่เรารัก มันก็กลายเป็มื้อที่พิเศษทันที
“วันนี้เป็ไงบ้างพี่ ทำงานวันแรก”
“ดีนะ วันนี้ได้เกือบ 700 เลย”
“โห่ว ดีอยู่นะ ได้เยอะเลย”
“ดีอยู่ๆ”
“ตอนขับรถก็ขับระมัดระวัง ไม่ต้องรีบนะคิง แม่เป็ห่วง”
“ครับแม่ คิงจะคอยระวัง”
“มาๆกินข้าวกันต่อเถอะ”
วันเวลามักผ่านไปเร็วเสมอ วันนี้เป็วันที่คิงทำงานขับรถส่งอาหารครบ7วัน วันที่ผ่านมาการทำงานก็ผ่านไปด้วยดี รายได้ที่ได้มาก็สามารถนำไปช่วยแบ่งเบาภาระที่บ้านได้เป็อย่างมาก
“ตี๊ ดิ้ง ตี๊ ดิ้ง”
“ได้งานแล้ว”
หลังจากที่เปิดแอพรองานอยู่นานก็ได้ออเดอร์เสียที เห็นชื่อร้านที่แสดงในแอพ คิงก็ไม่ได้รีบร้อนไปรับออเดอร์ดังเช่นวันแรกๆ หลายวันที่ทำงานมาทำให้เขาเรียนรู้สิ่งต่างๆเกี่ยวกับการทำงาน บางร้านทำนาน อย่างเช่นร้านนี้ จึงไม่ต้องรีบ ถึงไปไวก็ต้องนั่งรออยู่ดี
“แx่งเอ้ย นานเกิน ถ้าไม่พร้อมขายก็ปิดร้านไป”
“ใจเย็นๆก่อนครับ ผมก็ทำตามคิว เนี่ยอีก2คิวก็ถึงคุณแล้ว”
“ห๊ะ 2 คิว! ผมรอมาเกือบชั่วโมงแล้วเนี่ย ลูกค้าก็เร่ง แล้วที่บอกทำตามคิว คิวบ้าบออะไร ผมมารอตั้งนาน พอลูกค้าหน้าร้านเข้ามา ก็ทำให้ก่อน แล้วเมื่อไรผมจะได้”
“เนี่ย อีกแปปเดียวจะถึงแล้ว”
“ไม่รอละ นานชิบ ผมยกเลิกเอง”
คิงขับรถมาถึงยังไม่ทันได้จอด ก็ได้ยินเสียงคนโวยวายออกมาจากด้านในร้าน เขาทราบถึงสถานการณ์ได้ทันที ไม่แปลกที่ไรเดอร์จะไม่พอใจ เพราะว่าปกติร้านนี้ก็ทำอาหารนานอยู่แล้ว แล้วนิสัยของเ้าของร้านก็ไม่ค่อยน่ารัก เวลาลูกค้าหน้าร้านเข้ามา เ้าของจะลัดคิวทางแอพทำให้ลูกค้าหน้าร้านก่อน
คิงเองก็รู้ดี แต่เขาจะแชทแจ้งกับลูกค้าก่อน หากลูกค้ารอได้ เขาก็รอได้ ถือว่าเป็การนั่งพักไปในตัว แต่หากลูกค้ารีบหรือรอไม่ได้ ก็จะยกเลิกออเดอร์ไปเอง เปลี่ยนมุมมองการใช้ชีวิตมันก็ง่ายขึ้น เขาเดินเข้าไปแจ้งเลขออเดอร์เสร็จก็นั่งรอ
ราวๆเกือบหนึ่งชั่วโมงจึงได้อาหาร เขารีบขับรถเพื่อไปส่งให้ลูกค้าโดยเร็ว มอเตอร์ไซค์คันเก่าเลี้ยวเข้าไปยังหมู่บ้านสุดหรูที่ตั้งอยู่กลางเมือง แลกบัตรเสร็จก็เข้าไปด้านใน เขาขับช้าๆเพื่อคอยดูบ้านเลขที่
“122/9”
“122/10”
“122/11 เจอแล้ว”
จอดรถเรียบร้อยแล้วเขาก็กดกริ๊งหนึ่งครั้ง สาวสวยเปิดประตูบ้านเดินออกมารับอาหาร เธอมีผิวที่ขาวราวกับหิมะ ดวงตาโฉบเฉี่ยวดูแล้วเซ็กซี่เป็อย่างมาก แก้มชมพูอมแดงเข้ากับริมฝีฝากสีแดงเสียเหลือเกิน และที่เด่นที่สุดก็คือหน้าอกหน้าใจของเธอ ที่มีขนาดใหญ่พอสมควร
“ส่งอาหารครับ”.
“ค่า เท่าไรค่ะ”
“ยอดชำระ 1,647 บาทครับ”
“แปปนะคะ …เอ่อ เงินสดไม่พอค่ะ เดี่ยวไปเอามือถือมาโอนสักครู่น้า”
“ได้ครับ”
แต่ก่อนที่สาวสวยจะเข้าไปเอามือถือ ก็มีคนเปิดประตูออกมา เขาเป็ชายร่างอ้วนท้วม แต่มีผิวพรรณที่ดี แลดูแล้วเป็คนที่มีอันจะกิน เขาเดินมาทางคิงพร้อมกับท่าทางที่หงุดหงิด
“ทำไมนานจัง?”
“คือเงินสดไม่พอนะคะ หนูกำลังจะไปเอามือถือมาโอนจ่าย”
“อ่อ งั้นเดี่ยวพี่จ่ายเอง”
คิงเปิดรูปสแกนจ่ายไว้รอแล้ว ชายอ้วนก็เปิดแอพสแกนหันไปยังมือถือของคิง ในตอนนั้นชายอ้วนก็รู้สึกคุ้นๆหน้าคิง ระหว่างที่ทำธุรกรรมเขาก็นึกขึ้นได้ ในตอนที่เรียนอยู่มอต้น เขาเป็เพื่อนเรียนอยู่ห้องเดียวกัน แต่เขาก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรมากนัก
“อ้าว คิงใช่ไหม?”
“ครับ? ใช่ครับ”
“เราเอง ตี๋ ที่เคยเรียนห้องเดียวกันตอนมอต้นไง”
คิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งจึงนึกออก เป็เพราะ่เวลาผ่านมานานบวกกับในอดีตคิงกับตี๋ก็ไม่ได้สนิทกันสักเท่าไร เมื่อเวลาผ่านไปก็ไม่แปลกที่จะลืมกันไป เขากลับแปลกใจมากกว่าที่ตี๋สามารถจำเขาได้เสียมากกว่า
“ทำงานขับรถส่งอาหารได้เงินเดือนเท่าไร จะพอใช้หรอ”
คิงอึ้งกับคำถามที่ตี๋เอ่ยออกมา เขารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้นิสัยไม่ค่อยดีสักเท่าไร แต่ก็ไม่คิดว่าชายอ้วนจะถามคำถามแบบนี้ออกมา เดิมทีั้แ่สมัยที่เรียนด้วยกัน เพื่อนๆในห้องส่วนใหญ่ต่างก็ไม่ได้ชอบนิสัยของชายอ้วนคนนี้สักเท่าไร เขามีลักษณะนิสัยเป็คนที่ชอบเอาเปรียบคนอื่นเสมอ และเป็คนที่ชอบเอาตัวเองเป็ศูนย์กลางตลอด ความผิดเขาเท่าูเา ความผิดเราเท่าเส้นผม นี่คือคติของชายอ้วน
“เอ่อ… ก็พออยู่ได้นะ”
“อ่อๆ จะว่าไปงานแบบนี้มันก็เหมาะกับนายดีนะ ได้ข่าวว่าเรียนไม่จบด้วยใช่ไหมล่ะ”
คิงอึ้งไปอีกครั้งกับคำพูด เขารับรู้เจตนาของชายอ้วนดีและไม่คิดจะเสียเวลาไปกับคนแบบนี้อีก เมื่อเช็คว่าได้รับเงินค่าอาหารครบแล้ว คิงก็กล่าวขอตัวกลับทันที แต่ก่อนที่จะได้ออกไปชายอ้วนได้แจ้งข่าวเื่งานเลี้ยงรุ่นที่จะจัดขึ้นในอีก4เดือนข้างหน้าให้กับคิง เขาย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้คิงไปให้ได้ คิงตอบกลับแบบส่งๆแล้วจึงรีบขับรถออกไป
“คนแบบนี้มันมีเยอะจริงๆ” คิงพูดกับตัวเอง
“ตี๊ ดิ้ง ตี๊ ดิ้ง”
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง แสดงให้รับรู้ว่ามีออเดอร์เข้ามาอีกครั้ง คิงจอดรถดูรายระเอียดงานครู่หนึ่ง เมื่อรู้ปลายทางแล้วเขาก็ขับรถไปต่อ ในวันนั้นหากไม่ไปเจอเพื่อนเก่า เขาก็เจอลูกค้าที่นิสัยน่ารักตลอด เขาคิดแค่ว่า ตี๋ ก็เป็แค่เื่ไม่ดีเื่หนึ่ง เขาละความสนใจเื่ของเพื่อนเก่าเอาไว้แค่นี้
ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว แสดงถึงเวลาที่เขาต้องกลับบ้าน รถมอเตอร์ไซต์คันเก่า แล่นรับลมตามเส้นทางเลียบคลองที่เต็มไปด้วยขยะ ตลอดทางประกอบไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพรรณ หากในคลองไม่มีขยะ นับได้ว่าเป็บรรยากาศที่ดีไม่น้อย ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ก็กลับมาถึงบ้าน
เป็ดังเช่นทุกๆวัน แม่และน้องสาวก็ได้เตรียมกับข้าวกับปลารอพร้อมแล้ว คิงรีบเข้าไปในบ้านเพื่อจะร่วมทานอาหารโดยไว ในระหว่างกลับบ้าน ท้องของเขาก็ร้องเป็ระยะๆ เตือนว่าควรหาอะไรทานได้แล้ว ในตอนที่ทั้งสามกำลังทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ควีนก็ได้ถามขึ้น
“วันนี้เป็ไงมั้งพี่ ไปส่งที่ไหนมาบ้าง”
ในตอนคิงกำลังนึกคำตอบที่จะให้กับควีน ในหัวของเขาก็รู้สึกปวดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับโดนไฟช็อต จู่ๆภาพในหัวก็เวียนเข้ามาเรื่อยๆ ั้แ่ภาพแรกที่เขาตื่นขึ้นมาจนถึงปัจจุบัน เขาสามารถจำมันได้ทั้งหมด สามารถจำถึงบ้านเลขที่ เวลา สถานที่ได้ทั้งหมด
“พี่ พี่ พี่คิง!!”
“หะ ห๊ะ ว่าไงๆ”
“พี่เป็อะไรหรือเปล่า อยู่ๆก็นิ่งเงียบไป”
“อ่อ เปล่าๆ พี่ไม่เป็ไรๆ”
“แล้วสรุปวันนี้เป็ไงบ้าง”
“อ่อๆๆ วันนี้ก็ดี ได้พันกว่าๆ ไปส่งก็หลายๆที่นะ รอบๆเมืองเลย”
คิงเลือกที่จะตอบกว้างๆออกไปก่อน เขายังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว คิงก็ขอตัวไปยังห้องนอนของตัวเองก่อน แม่และควีนหันมองตากันครู่หนึ่งแล้วยิ้มให้กันพร้อมกับกลับไปกินข้าวกันต่อ
932
