“พรุ่งนี้พวกข้าจะให้คำตอบแก่ท่าน ท่านค่อยมาพบพวกข้า 2 คนก่อนรุ่งสางที่เรือนก็แล้วกัน อย่าให้ไฉ่หงรู้ พวกข้าขอปรึกษากันก่อน หากต้องหนีไปตลอดชีวิตคงไม่ดีแน่ มันมีหนทางอื่นที่ทำให้คนเ่าั้วางมือจากพวกข้าบ้างหรือไม่!?”
โม่โฉวจิบชาไปพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจมากนัก เขาเองก็ไม่ได้อยากยุ่งกับคนเหล่านี้ แต่เห็นว่าเป็บิดามารดาสตรีที่เขาพึงใจจึงยื่นมือช่วยเหลือ
“พวกท่านคงต้องตายเท่านั้น คนเ่าั้จึงจะวางมือ หรือพวกท่านจะแสร้งตายแต่คงเสียเวลาเตรียมการอีกหลายวันในการจัดการอำพราง ทำให้การเดินทางออกนอกแคว้นช้าไปอีก หากทำไม่แเีแล้วคนของทางราชสำนักสืบรู้ทีหลังว่าพวกท่านยังไม่ตายและยังไม่ออกนอกแคว้นคงจับพวกท่านไปเป็ทาสอยู่ดี ส่วนสตรีก็คงถูกขายให้หอนางโลม คนที่ตามฆ่าพวกท่านอาจจะตามมาด้วยหากรู้ข่าว พวกท่านคงต้องหนีศัตรูทั้ง 2 ด้านแล้ว ตัดสินใจดีๆ ข้าจะให้เวลาพวกท่านคิด 1 คืน!”
ไฉ่ชางและจางจิ้ง 2 สามีภรรยาได้แต่กุมมือกันจนเหงื่อเต็มไปหมด พวกเขาจนปัญญาแล้ว ไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรต่อไป แต่ก็อยากไตร่ตรองให้รอบคอบมากกว่านี้อีกสักหน่อย แม้จะผ่านไป 7 วันแล้วนับจากถูกราชสำนักขับไล่ ส่วนชายหนุ่มผู้นี้โผล่มาหาพวกเขาในวันหนึ่งหลังจากที่เกิดเื่ราวใส่ร้ายตระกูลมาพักใหญ่ แต่ด้วยการแนะนำต่างๆ ของเขาในการตอบคำถามคนจากราชสำนักครานั้น ทำให้คนตระกูลไฉ่ไม่ถูกทางราชสำนักสังหารทั้งตระกูล พวกเขาจึงคิดว่ารอดพ้นแล้ว
แต่กลายเป็ว่ายังมีศึกอีกหลายด่านรออยู่ นี่คือสิ่งที่ไฉ่ชางต้องตัดสินใจครั้งสำคัญอีกครั้ง! เขาเริ่มเหนื่อยล้าแล้วที่ต้องหนีปัญหาไปเรื่อยๆ ไม่หยุดหย่อน
หลังจากส่งแขกแล้ว สองสามีภรรยาได้แต่มองหน้ากันไปมา พวกเขามีหลายสิ่งในใจ ยังไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมา ทั้งยังไม่รู้ว่าหากเอ่ยออกไปจะดีหรือไม่
“เ้าคิดเห็นเช่นไร เราจะทำอย่างไรดี จะแยกกันหนีกับอาหงหรือว่าจะแสร้งตายให้คนเ่าั้สับสนเพื่อให้ลูกสาวเราได้หนีไปก่อนดี? แต่เราสองคนอาจจะหนีไม่ทันการ ข้าไม่อยากให้เ้าถูกจับไปขายให้หอนางโลม”
ไฉ่ชางเอ่ยถามความคิดเห็นของภรรยาตนอย่างไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี เขาเองมีสิ่งที่อยู่ในใจ ทั้งยังมีหลายอย่างที่ยังไม่เอ่ยปากออกไปมากมาย จนรู้สึกว่าน้ำท่วมปากแล้ว
“ท่านพี่คิดว่าเราจะหนีทันหรือไม่เ้าคะ? หากไม่ทันการข้าคิดว่าทำอย่างไรก็ได้ให้หงเอ๋อของเรามีชีวิตรอด หากชีวิตข้าสามารถช่วยบุตรสาวคนเดียวของเราได้ข้าย่อมยินดี ชีวิตนี้ข้าไม่เสียดายอะไรอีกแล้ว ข้าไม่ยินยอมถูกจับไปเป็หญิงคณิกาแน่นอนเ้าค่ะ ข้ายอมตาย! นางโตพอที่จะดูแลตนเองได้แล้ว หากเรายังพัวพันกันอยู่เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น สู้ทำให้มีสักคนมีชีวิตรอดอย่างไร้กังวลยังจะดีกว่า”
ไฉ่ชางหันมาจ้องมองภรรยาของตนเอง เขาคิดเห็นไม่ต่างกับนาง แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก แต่นางกลับเอ่ยออกมาอย่างไม่กลัวจนเขาแทบอยากจะร้องไห้ที่ทำให้ผู้ที่เขารักต้องมาเป็เช่นนี้ ทั้งบุตรสาวทั้งภรรยาต้องมารับกรรมเช่นนี้
“ข้าเองก็คิดเห็นไม่ต่างกับเ้าแต่ไม่กล้าเอ่ยปากออกมาเท่านั้น”
“ข้าเข้าใจท่าน เราไม่ได้ทำผิด! แต่หากเรายังตัดขาดคนที่ตามล่าพวกเราไม่ได้ อย่างไรพวกมันคงตามจองเวรจองกรรมเราไม่หยุดหย่อน หากเราไม่ตายพวกมันคงไม่วางมือ ข้ายอมตายเพื่อให้หงเอ๋อได้หนีไป หาใครมาแสร้งตายแทนตัวนางก็ได้ ส่วนเรา 2 คนอย่างไรก็คือความจริง ไม่ต้องอำพรางอะไรมาก น่าจะไม่เหลือบ่ากว่าแรงของโม่โฉวมากนัก แต่หากต้องแสร้งตายทั้ง 3 คนพร้อมกันเขาน่าจะหาศพผู้อื่นมาได้ยาก ท่านคิดเห็นเช่นเดียวกับข้าหรือไม่เ้าคะท่านพี่? อย่างน้อยข้าหวังเพียงให้หงเอ๋อไร้คนตามล่า ให้พวกเขาเข้าใจว่านางตายไปพร้อมกับเราจริงๆ ก็พอ”
ไฉ่ชางนั้นเริ่มคิ้วขมวดชนกัน เขาและฮูหยินของเขาอยู่กินกันมาจะ 20 ปีแล้ว บุตรสาวของเขาตอนนี้ก็อายุจะ 18 ปีในวันพรุ่งนี้ หากพวกเขาจากไปนางคงพอเอาตัวรอดได้ ทุกอย่างที่เขารู้มาตลอดชีวิตล้วนสอนนางไปหมดแล้ว เพียงแต่นางไม่เคยต้องอยู่ลำพังหรือต้องไปใช้ชีวิตในโลกภายนอกมาก่อน เขากลัวว่านางจะพบเจอผู้คนที่ไม่หวังดี กลัวว่านางจะรับมือได้หรือไม่ เขาห่วงเพียงแค่นั้น ในใจไฉ่ชางตอนนี้คิดถึงบุรุษนามโม่โฉวที่แสดงออกว่าพึงใจไฉ่หงของเขามากเพียงใด แม้จะรู้สึกขอบคุณที่เขาคอยช่วยเหลือ แต่ก็ไม่ไว้ใจจะให้เขาดูแลบุตรสาวเท่าใดนัก เพราะความรักไม่ใช่มีเพียงฝ่ายเดียว เขาตามใจบุตรสาวมาตลอด การเลือกคู่ครองของนางเขาก็ไม่อยากไปบังคับฝืนใจ แต่ก็ไม่ขัดที่มีคนหยิบยื่นน้ำใจช่วยเหลือ หากแต่ไม่คิดจะมอบนางให้ชายผู้นี้หรือฝืนใจนางให้อยู่กับเขา เพียงหวังว่าเขาจะเห็นแก่ไฉ่หงและช่วยเหลือนางให้รอดพ้นจากวิกฤติในครั้งนี้ให้ได้เท่านั้น
เขาต้องช่วยให้ไฉ่หงหาทางหนีทีไล่จากบุรุษผู้นี้ไว้ด้วย อย่างไรนางต้องได้มีชีวิตอิสระตามใจนาง ไม่ถูกผู้ใดบังคับฝืนใจ คิดได้ดังนั้นไฉ่ชางจึงเดินไปหยิบกระดาษพู่กันมาเริ่มร่างจดหมายเพื่อนำไปมอบแก่บุตรสาวของตนอย่างลับๆ เขาซ่อนทุกอย่างไว้ในข้าวของบุตรสาวของเขาที่มัดรวมกันไว้ในถุงผ้าเครื่องประดับมีราคาที่นางเอามาอวดแล้ววางทิ้งไว้ให้พวกเขาดูบางส่วน ช่างเป็ความโชคดีในความโชคร้าย นางยังพอมีเงินทองติดตัวอยู่บ้าง แต่หลังจากนี้นั่นคือชีวิตจริงแล้ว นางต้องเผชิญโลกด้วยตนเอง เขาเพียงอยากฝากคำถึงนาง ให้นางได้ตรึกตรองในการใช้ชีวิตต่อไปข้างหน้า นางจะได้ไม่เสียใจจนเกินไปนัก
“ท่านพี่คิดว่าไฉ่หงจะเข้าใจพวกเราหรือไม่เ้าคะ ข้าไม่อยากให้นางเสียใจเื่ของพวกเรา แต่ข้าก็คิดว่าเราคงหนีไม่ทันแน่ๆ สู้ทำให้ไฉ่หงสามารถหนีไปได้อย่างดีก็พอ”
ไฉ่ชางพยักหน้าช้า เขาเขียนไปพลางมองหน้าภรรยาไปพลาง หลายสิ่งหลายอย่างเขาพยายามเขียนให้กระชับและรวบรัดที่สุด เพื่อให้บุตรสาวเข้าใจ นางเป็คนเข้มแข็ง แม้จะก้าวร้าวไปบ้างแต่ก็ดีที่นางเป็คนไม่ยอมใคร เขาเพียงอยากให้นางไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาในครั้งนี้ โอกาสรอดครั้งนี้มีเพียงครั้งเดียว เขาต้องทำให้นางรอดชีวิตและหนีไปให้ได้ ต่อให้ตัวตายเขาก็ยอม
“ข้าพยายามอธิบายให้นางเข้าใจในจดหมายนี้ และบอกให้นางหลบเลี่ยงโม่โฉวไว้ เพราะข้าก็ไม่แน่ใจในตัวเขา แม้เขาจะพึงใจไฉ่หงแต่บุตรสาวเรากลับไม่รู้เื่เขาเลย ข้าจึงไม่อยากให้นางต้องฝืนใจรับเขามาอยู่ข้างกาย”
“เ้าค่ะ ข้าเข้าใจ ความรักมันบังคับจิตใจกันไม่ได้ ให้นางได้เลือกเองเถอะนะเ้าคะ หากชายหนุ่มนามโม่โฉวผู้นั้นจริงใจจริงๆ เขาควรต้องพิสูจน์ตนเองกับไฉ่หงไม่ใช่กับเรา การช่วยเหลือพวกเราก็ทำให้พอเห็นว่าเขาเป็คนมีน้ำใจอยู่บ้าง แต่เื่นิสัยใจคออื่นเราก็ยังไม่รู้ได้ ทั้งไม่รู้ว่าบุตรสาวเราจะพึงใจเขาหรือไม่”
“เ้าคิดเห็นตรงกันกับข้า ข้าช่างโชคดีนักที่มีเ้าข้างกาย เราจะอยู่ด้วยกันไปจนถึงลมหายใจสุดท้าย ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่ทำให้เ้าต้องทรมาน เราจะจากโลกนี้ไปพร้อมๆ กัน”
ไฉ่ชางและจางจิ้งหันมองหน้ากันน้ำตาคลอหน่วย ครั้งนี้พวกเขาเลือกแล้ว ทั้งยังคิดเห็นตรงกันทุกอย่างเสมอ ตลอดเวลาที่ร่วมใช้ชีวิตคู่ด้วยมาเกือบ 20 ปี จะทำสิ่งใดพวกเขาล้วนปรึกษากันไม่ว่าเื่ใด ครานี้ก็เช่นกัน...
“ข้าเชื่อใจท่านเ้าค่ะ หวังเพียงไฉ่หงได้ใช้ชีวิตดีๆ แทนพวกเราต่อจากนี้ก็พอ ข้าไม่ขอสิ่งใดแล้ว นับจากนี้เราไม่ต้องหลบหนีผู้ใด ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาทำร้ายเราและไฉ่หงได้อีก ขอเพียงนางหนีไปได้ข้าก็พอใจแล้วเ้าค่ะ”
ไฉ่ชางพยักหน้าเห็นด้วย เขาไม่กลัวตาย กลัวเพียงบุตรสาวและฮูหยินของเขาจะถูกจับไปยังหอนางโลมและรับกรรมในสิ่งที่พวกเขาไม่ผิด เขายอมตายดีกว่าจะต้องทำให้นางเสียศักดิ์ศรี ฮูหยินของเขาเองก็ไม่ยอมถูกจับ นางเลือกทางเดินของนางแล้ว นี่คือหนทางที่พวกเขาเลือกเอง...
461
![ในร่มเงารัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578648491_60990627.webp)
