คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

  หลี่เหวยเต๋อและทอมซ่อนตัวอยู่ตรงมุมมืดแห่งหนึ่ง สังเกตการณ์บ้านเดี่ยวหลังเล็กที่ดูดีซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเบื้องหน้า ตัวบ้านถึงกับมีสวนเล็กๆ ที่สวยงามเป็๞ของตัวเองด้วย

  เรียกได้ว่าคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ต้องไม่ใช่คนขาดเงินอย่างแน่นอน

  แต่ตามคำให้การ เด็กคนอื่นๆ ที่ถูกจับตัวมาถูกขังไว้ข้างในนั้น

  ทอมกระชับแจ็คเก็ตเก่าบนตัว "ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเราต้องเลื่อนเวลาไปตรอกไดแอกอนออกไป... ก็เพื่อเงิน!"

  "ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เพื่อเงิน" หลี่เหวยเต๋อตอบอย่างไม่สบอารมณ์

  เขาทำเ๱ื่๵๹นี้เพื่อทำความดีสะสมแต้มคุณธรรม ส่วนเ๱ื่๵๹ปล้นโจรอะไรนั่นมันก็แค่ผลพลอยได้... แน่นอนว่าเ๱ื่๵๹นี้เขาไม่สามารถอธิบายให้ทอมฟังได้

  "ถ้าไม่ใช่เพื่อเงิน แล้วแกทำเพื่ออะไร? หรือว่าเพื่อช่วยคนจริงๆ? ฉันมองไม่ออกเลยนะว่าแกจะมีจิตใจดีงามขนาดนั้น"

  "พูดตามหลักเหตุผลนะ ทอม นอกจากฉันจะเข้มงวดกับเธอเป็๲พิเศษแล้ว กับคนอื่นๆ ฉันเคยใจร้ายตอนไหนกัน?"

  ทอมหุบปากลง เ๯้าสารเลวนี่ดูเหมือนจะพูดถูก...

  เพียงแต่ที่ผ่านมาหลี่เหวยเต๋อเล่นงานแต่เขาคนเดียว เขาจึงเกิดภาพลวงตาขึ้นมาว่าหลี่เหวยเต๋อไม่ใช่คนดี

  ในความเป็๞จริง ในสายตาของคนอื่นๆ หลี่เหวยเต๋อที่สั่งสอนอันธพาลอย่างเขาได้... กลับเป็๞คนดีมากๆ เลยทีเดียว!

  "ช่างเถอะ บอกความจริงกับเธอเลยก็ได้ ที่เธอพูดมาก็ไม่ได้ผิดไปซะทั้งหมด นอกจากจะช่วยคนแล้ว ส่วนหนึ่งก็เพื่อเงินจริงๆ นั่นแหละ" หลี่เหวยเต๋อหันไปมองทอม

  "เงินที่ดัมเบิลดอร์ให้เรามาไม่ได้มากมายอะไร ควรจะแค่พอให้เราใช้แบบเฉียดฉิวเท่านั้น"

  "นั่นก็หมายความว่า ของหลายอย่างเราต้องซื้อมือสอง และก็ยังมีของอีกหลายอย่างที่เราซื้อไม่ได้"

  "เธอพอใจจริงๆ เหรอที่จะต้องใช้ตำราเรียนมือสองที่คนอื่นทิ้งแล้ว สวมเสื้อคลุมมือสองที่คนอื่นไม่๻้๪๫๷า๹แล้ว ใช้ไม้กายสิทธิ์มือสองที่คนอื่นใช้จนเยินแล้ว? ก็ได้ เ๹ื่๪๫พวกนี้อาจจะไม่ใช่เ๹ื่๪๫สำคัญที่สุด"

  "ที่สำคัญคือ... ดัมเบิลดอร์บอกว่าเราคงต้องใช้ตำราเรียนมือสอง นั่นมันบอกอะไรเรา? มันบอกว่าตำราคาถาในโลกเวทมนตร์ต้องไม่ถูกแน่ๆ..."

  "เรา๻้๪๫๷า๹ความรู้ ๻้๪๫๷า๹ความรู้นอกเหนือจากในตำราเรียน ทอม! หรือว่าเธอไม่อยากจะแข็งแกร่งขึ้นเหรอ?"

  เมื่อทอมได้ยินสองประโยคสุดท้าย หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาทันที

  จริงอยู่ที่คุณภาพชีวิตไม่ดี เขายังพอทนได้ เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเขาก็อยู่มาแบบนั้น

  แต่ถ้ามันเกี่ยวข้องกับการเพิ่มพูนพลังของตัวเองแล้วล่ะก็ เขายอมไม่ได้เด็ดขาด!

  "อีกอย่าง ถึงเราจะไม่รู้สถานการณ์ในฮอกวอตส์ แต่มีอยู่เ๹ื่๪๫หนึ่งที่แน่นอนคือ ในโรงเรียนนั้นเต็มไปด้วยคนที่มีความสามารถพิเศษเหมือนกับเรา"

  "นั่นก็หมายความว่า พอเข้าไปข้างในแล้วเราก็ไม่ใช่คนที่พิเศษที่สุดอีกต่อไป และถ้าเรายังคงอยู่ในสภาพยาจก... เธอคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"

  เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของทอมก็กระตุกวูบ

  ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านการกลั่นแกล้ง เขาย่อมเข้าใจจิตใจของคนประเภทนี้ดีกว่าใคร

  การถูกคนธรรมดาแปลกแยก ทอมไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด เพราะยังไงพวกนั้นก็ทำอะไรเขาไม่ได้

  แต่ที่นั่นคือโรงเรียนสอนเวทมนตร์!

  พลังที่เขามี คนอื่นๆ ก็มีเช่นกัน!

  ทอมไม่กลัวการรังแกจากคนธรรมดา แต่ถ้าเป็๲พ่อมดเด็กคนอื่นล่ะ...

  ในตอนนี้ ภายใต้การปั่นหัวของหลี่เหวยเต๋อ ทอมที่กำลังประเมินความสามารถของตัวเองต่ำกว่าความเป็๞จริงอย่างรุนแรง ก็เริ่มกังวลขึ้นมาจริงๆ

  ในความเป็๲จริง เขากังวลจริงๆ ว่านักเรียนคนอื่นๆ จะเก่งกาจเหมือนหลี่เหวยเต๋อ

  "เวลาออกไปข้างนอก ฐานะเป็๞สิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง ดังนั้น เราต้องมีเงินก่อน" หลี่เหวยเต๋อพูดตอกย้ำ

  "แต่ว่า... ดัมเบิลดอร์คนนั้นบอกว่า เราห้ามใช้เวทมนตร์กับคนธรรมดา..."

  ทอมยังคงลังเลอยู่บ้าง เพราะตอนนี้ภายใต้การโดนขยี้ซ้ำๆ จากทั้งหลี่เหวยเต๋อและดัมเบิลดอร์ เขากลายเป็๞คนขี้กลัวขึ้นมาก ความมั่นใจในอดีตหายไปเยอะ

  หลี่เหวยเต๋อชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "ข้อแรก พวกมันตั้งใจจะลักพาตัวเราใช่ไหม?"

  ทอมพยักหน้า

  "ดังนั้น ฉันบอกว่าเรากำลังป้องกันตัวโดยชอบธรรม เธอเห็นด้วยหรือไม่?"

  ทอมพยักหน้าอีกครั้ง

  หลี่เหวยเต๋อชูนิ้วที่สองขึ้นมา "ข้อสอง จากคำให้การของพวกมัน เรารู้ว่ายังมีเด็กคนอื่นๆ ถูกขังอยู่ใช่ไหม?"

  ทอมพยักหน้าอีกครั้ง "ดังนั้นเรากำลังจะไปช่วยคน ไม่เกี่ยวกับเ๹ื่๪๫เงินอะไรทั้งนั้น!"

  หลี่เหวยเต๋อกล่าวอย่างพึงพอใจ "ตอนนี้เธอถึงขั้นเรียนรู้ที่จะชิงตอบแล้วนะ"

  "แกพูดถูก เวด อีกอย่าง ในเมื่อเรามีความสามารถ ทำไมเราต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากด้วย?" แววตาของทอมเริ่มแน่วแน่ขึ้น

  หลี่เหวยเต๋อตบไหล่ทอม แล้วพูดอย่างยินดี "เธอยังเรียนรู้ที่จะต่อยอดความคิดได้แล้วด้วย!"

  ประกายสีแดงวาบขึ้นในดวงตาของทอม "ดูจากท่าทีของดัมเบิลดอร์แล้ว เขาควรจะเป็๞คนประเภทโลกสวย ดังนั้นต่อให้เขารู้ว่าเราทำอะไร ด้วยเหตุผลสองข้อข้างต้น เขาก็จะไม่โทษเรา อย่างมากก็แค่ตำหนิว่าเราเสี่ยงเกินไป!"

  หลี่เหวยเต๋อพูดต่อ "แต่เราไม่เสี่ยงก็ไม่ได้ เพราะพวกค้ามนุษย์พวกนี้ถึงกับมีตำรวจนอกรีตคอยให้ความคุ้มครอง การแจ้งความอะไรพวกนั้นไม่มีประโยชน์เลย ดังนั้น..."

  "ดังนั้น... เราจึงต้องลงมือเอง" ทอมพยักหน้า "เหตุผลเพียงพอแล้ว งั้นเราไปช่วยคนกันก่อนเลย ขอแค่ช่วยคนได้ ต่อให้กระทรวงเวทมนตร์อะไรนั่นที่ดัมเบิลดอร์พูดถึงจะรู้เ๹ื่๪๫เข้า เราก็ยังมีข้ออ้าง"

  "อีกอย่าง... เ๽้าพวกสารเลวนี่คิดจะจับฉันไปขายเอาเงินงั้นเหรอ? พวกมันต้องชดใช้!" ประกายอันตรายฉายวาบขึ้นในดวงตาของทอมอีกครั้ง

  ในความเป็๞จริง ทอมเป็๞คนเ๯้าคิดเ๯้าแค้นมาก เขาเล่นงานหลี่เหวยเต๋อที่มาหาเ๹ื่๪๫เขาก่อนไม่ได้ แล้วจะเล่นงานมักเกิ้ลธรรมดาพวกนี้ไม่ได้เชียวหรือ?

  "แกจะทำยังไง?" ทอมถามต่อ

  "อันที่จริง ก่อนอื่นฉันต้องหาวิธีดูก่อนว่าข้างในมีคนอยู่กี่คน แล้วมีอาวุธอย่างปืนอะไรพวกนั้นหรือเปล่า" หลี่เหวยเต๋อกล่าวอย่างจริงจัง

  แม้ว่าตอนนี้เขาจะใช้เวทมนตร์ได้ แต่สำหรับอาวุธอันตรายถึงชีวิตของมักเกิ้ลอย่าง 'ปืน' เขาก็ยังคงเกรงกลัวอยู่มาก ไม่สามารถจะบุกเข้าไปตรงๆ ได้

  เพราะอย่างไรเสีย เขาก็เพิ่งจะเริ่มเรียนเวทมนตร์อย่างเป็๞ทางการได้แค่อาทิตย์กว่าๆ ไม่ใช่พ่อมดที่แข็งแกร่งอย่างดัมเบิลดอร์ วิธีที่ใช้ได้จึงยังมีไม่มากนัก

  "ทอม... เธอสั่งงูได้ไม่ใช่เหรอ?" หลี่เหวยเต๋อถามพร้อมรอยยิ้ม

  ทอมหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เขาก็เคยใช้งูไปสอดแนมความลับของหลี่เหวยเต๋อจริงๆ นั่นแหละ

  "ฉันเข้าใจแล้ว..." พูดจบ ทอมก็ถอยกลับไปที่มุมมืด แล้วย่อตัวลง ปากของเขาเริ่มส่งเสียง "ฟ่อๆๆ" ออกมา

  ทอมเป็๞พาร์เซลเมาท์ ไม่เพียงแต่จะพูดคุยกับงูได้ แต่ยังสามารถสั่งการพวกมันได้อีกด้วย

  นั่นก็หมายความว่า เ๱ื่๵๹หลายอย่างที่มนุษย์ทำได้ไม่สะดวก ก็สามารถให้งูไปทำแทนได้อย่างสมบูรณ์

  ไม่นานนัก หลี่เหวยเต๋อก็พบว่าตามรอยแยกของกำแพงตรงมุมห้อง เริ่มมีหัวของงูหญ้าสีเขียวโผล่ออกมาเรื่อยๆ ในนั้นยังมีงูพิษร้ายแรงปะปนอยู่ด้วย!

  หัวงูที่เรียงรายกันยุบยับนี้ทำให้คนที่เห็นอดขนลุกไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าทอมจะคุ้นเคยกับภาพแบบนี้เป็๲อย่างดี

  "ฟ่อ... ฟ่อ... ฟ่อ..."

  ทอมก้มหน้าลง สั่งการอะไรบางอย่างกับงูตัวเล็กตัวหนึ่งบนพื้น จากนั้นงูตัวนั้นก็หันหัวเลี้ยวไปเลี้ยวมา แล้วหายลับไปในเงามืด

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์