ณ บ้านสวนหลังใหญ่
แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายแก่ทอแสงผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าเพื่อรับลมเข้ามาตกกระทบในห้องครัว...
ในครัวตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นควันฉุนฟุ้ง พร้อมทั้งยังมีเสียงไอดังออกมาเป็ระยะ ระยะ และตามมาด้วยเสียงบ่นพึมพำของชายหนุ่มที่ฟังแล้วช่างนุ่มละมุนหู
“แค่ก แค่ก”
“คุณแม่ครับ น้องภีมบอกแล้วไงว่าให้คุณแม่ออกไปรอด้านนอก เดี๋ยวเื่ในครัวน้องภีมจัดการเอง”
“ให้แม่ช่วยเถอะนะตาภีม ลูกพึ่งทำงานกลับมาเหนื่อย ๆ”
“ไม่เหนื่อยหรอกคับแม่ ที่ร้านมีลูกมือเยอะเลย”
“เอาน่า ให้แม่ช่วยนะ”
“ตามใจคุณแม่ครับ แล้วจะมาบ่นเหนื่อยทีหลังไม่ได้นะ”
ชายหนุ่มรูปร่างดีไว้ผมรองทรง ใส่เสื้อยืดสีเทาพอดีตัวส่งยิ้มอ่อน ๆ ให้กับหญิงวัยกลางคน...
ในมือข้างขวาของเขาตอนนี้กำลังใช้ตะหลิวผัดพริก กระเทียม และเนื้อสับ ที่อยู่ในกระทะไปมาจนส่งกลิ่นหอม ก่อนที่เขาจะตบท้ายด้วยการใส่ใบกะเพราลงไป การที่เขาใส่ใบกะเพราลงไปเป็ลำดับสุดท้ายก็เพื่อไม่ให้ใบกะเพราเหี่ยวและมีสีดำ
“เดี๋ยวแม่ช่วยตักข้าวนะลูก”
“ครับแม่ ตักให้อร่อย ๆ นะ”
“อร่อยแน่นอนจ้า”
ภาพูดพร้อมทั้งหยิกแก้มลูกชายตัวแสบไปหนึ่งที ภีมและแม่ของเขามักจะหยอกล้อกันเป็ประจำเวลาช่วยกันทำงาน หลังจากที่ชายหนุ่มกลับมาจากต่างประเทศเขาจึงย้ายมาอยู่กับแม่เพราะที่นี่อากาศบริสุทธิ์และการแข่งขันน้อยกว่าในเมืองหลวงอีกทั้งวัตถุดิบบางชนิดในสวนของเขาก็ปลูกเอง มันจึงช่วยเขาลดต้นทุนลงไปได้เยอะ
ภาเตรียมจานข้าวและน้ำดื่มวางที่โต๊ะนอกชานบ้าน ก่อนที่ภีมจะยกผัดกะเพราเนื้อสับ และไข่ดาวที่เขาเก็บไข่มาจากเล้าเป็ดหลังบ้าน ที่ไข่แดงมีสีแดงเยิ้มสวย แต่ไข่ขาวกลับกรอบๆ มาวางสมทบ
บรรยากาศรอบบ้านของเขาเต็มไปด้วยสีเขียวของแมกไม้ และวิวเขาที่อยู่ไม่ไกลนัก ในฤดูนี้แม้ว่าตอนกลางวันจะค่อนข้างร้อนไปหน่อย แต่พอตกเย็นอากาศกลับเย็นสบายแทบจะไม่ต้องเปิดแอร์ บรรยากาศดี ๆ แบบนี้ ก็ยิ่งทำให้อาหารที่อร่อยอยู่แล้วอร่อยทวีคูณไปอีกเป็ร้อยเท่า
สองแม่ลูกส่งยิ้มให้กันก่อนที่จะลงมือทานมื้อเย็นที่แสนธรรมดาแต่ไม่ธรรมดากันอย่างเอร็ดอร่อย
ภีม หนุ่มหล่อนักเรียนนอกโปรไฟล์ดีเ้าของร้านอาหารเปิดใหม่ในจังหวัดกาญจนบุรี หลังจากที่เขาจบการศึกษาทางด้านอาหารมาจากเมืองนอก เขาก็เริ่มทำร้านอาหารด้วยตนเอง โดยพื้นเพทางครอบครัวของชายหนุ่มก็มีกิจการร้านอาหารหรู และก๋วยเตี๋ยวเรืออยุธยาที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น แต่ด้วยความที่ภีมเป็คนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงและชอบความท้าทาย เขาจึงได้พยายามสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตนเองแม้ว่าทางบ้านจะพร้อมซัพพอร์ตเขาในทุก ๆ เื่ก็ตาม
แม้ว่าในตอนที่ภีมกำลังศึกษาอยู่ที่ต่างประเทศ เขาก็มักจะออกไปหางานพิเศษทำ ไม่ว่าจะเป็งานล้างจาน หรืองานผู้ช่วยเชฟตามร้านอาหารไทย และร้านอาหารยุโรป ในการที่เขาไปอยู่ต่างประเทศั้แ่เด็กนั้นมันก็เป็ข้อดีที่ทำให้เขาเก่งทั้งทำอาหารและงานบ้าน งานเรือน เพราะอยู่ที่โน่นเขาไม่ได้มีพี่เลี้ยงตามไปด้วย ชายหนุ่มจึงต้องลงมือทำเองทุกอย่างทั้งปัด กวาด ซัก ล้าง และทำอาหารทานเอง
หลังจากที่ชายหนุ่มกลับมาจากต่างประเทศ เขาก็ได้รวบรวมเงินเก็บที่เขาได้จากการทำงานพาทไทม์และเงินที่เขาเก็บเล็กผสมน้อยมาั้แ่เด็กเพื่อสานฝันตนเองในการเป็เ้าของร้านอาหาร การที่เขารู้จักคุณค่าของเงินก็เพราะพ่อของเขาสอนให้เขารู้จักประหยัดอดออมมาั้แ่ยังเล็ก แต่น่าเสียดายที่พ่อของเขาดันจากไปก่อนที่จะเห็นเขาประสบความสำเร็จ
“ผมจะประสบความสำเร็จให้ได้ครับพ่อ” ชายหนุ่มถือรูปของพ่อไว้ในมือก่อนที่จะปฏิญาณกับตนเองอย่างแน่วแน่
แม้ว่าพ่อและแม่ของเขาจะปูทางไว้ให้ลูกชายแล้วก็ตาม แต่เขาก็อยากจะพิสูจน์ตัวเองว่าเขาก็เป็คนเก่งคนหนึ่งที่สามารถประสบความสำเร็จด้วยตัวเองได้ เขาจึงตัดสินใจจะผลักดันร้านอาหารของเขาให้เป็ที่รู้จักโดยการเข้าร่วมการแข่งขันการทำอาหารจากเห็ดโคน ซึ่งเป็งานใหญ่ประจำจังหวัด หากเขาไม่ชนะอย่างน้อยร้านก็ยังจะเป็ที่รู้จัก แต่ถ้าหากเขาชนะขึ้นมาร้านของเขาก็จะดังระดับประเทศเพราะงานนี้คงมีสำนักข่าวและยูทูปเบอร์เดินทางมาร่วมงานกันเยอะ
500
