ณ หมู่บ้านเล็กๆในขณะนี้กำลังมีเด็กหนุ่มอายุ 15 ปี กำลังมองไปรอบๆอย่างระแวดระวังก่อนจะค่อยๆก้าวเดินเข้าไปในพงหญ้าอย่างช้าๆ..ร่างกายของเด็กหนุ่มสมส่วนดูทะมัดทะแมงทั้งๆที่ไม่ได้ฉายแววแข็งแรงออกมาแต่ก็ไม่มีวี่แววของความอ่อนแอเช่นกัน..เด็กหนุ่มมีหน้าตาสดใสขาวกระจ่างเพรียบพร้อมด้วยเล่ห์เหลี่ยมเจือปนเล็กน้อยทำให้ลักษณะภายนอกของเด็กหนุ่มเหมือนผู้ดีจากตระกูลใหญ่โต...
หลังจากที่เด็กหนุ่มออกมาจากพงหญ้าเบื้องหน้าของเด็กหนุ่มก็เป็ป่าที่ดูกว้างใหญ่สุดสายตา..เด็กหนุ่มยิ้มออกมาด้วยความเ้าเลห์ก่อนจะวิ่งฝ่าผืนป่านั้นไปอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับรู้เส้นทางของป่าแห่งนี้เป็อย่างดี..
เด็กหนุ่มวิ่งมาได้เกือบๆจะถึง 1 เค่อเต็มในที่สุดเบื้องหน้าของเขาจากป่าไม้จำนวนมากก็เริ่มมีสีฟ้าอ่อนๆออกมาจากแหล่งนํ้ากว้างใหญ่ที่อยู่ถัดไปจากป่าไม้..ผ่านไปอีกชั่วครู่เด็กหนุ่มก็ผ่านป่าทั้งหมดมาได้ในสุดทำให้เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มตอนนี้เป็เป็ทะเลสาบกว้างใหญ่ที่มีวิวทิวทัศน์งดงามเป็อย่างยิ่งชวนให้นึกถึงดินแดนในฝันของใครหลายๆคน..
"ฮ้า!! คิดถึงที่นี่จริงๆ!" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นก่อนจะวิ่งไปที่พุ่มไม้พุ้มหนึ่งใกล้ๆทะเลสาบ..เด็กหนุ่มคุ้ยในพงหญ้าอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหยิบเอาเบ็ดตกปลาที่ทำมาจากไม้ออกมาจากพุ้มหญ้า..
"เ้าคิดถึงข้าหรือไม่!? ถึงจะเพียงวันเดียวแต่ข้าคิดถึงเ้าแทบตกตาย!" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะนำเบ็ดตกปลาที่ทำจากไม้นั้นมาถูกับร่างกายของตนเองด้วยความรักใคร่..
เด็กหนุ่มมีรอยยิ้มกว้างออกมาก่อนจะถือเบ็ดตกปลาไม้ที่อยู่กับเขามาหลายปีอย่างทะนุถนอมตรงไปทางริมทะเลสาบอย่างรวดเร็ว..ถึงแม้เด็กหนุ่มจะทำเช่นนี้มาหลายรอบจนไม่สามารถนับได้แต่เด็กหนุ่มก็ยังรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่จะได้เหวี่ยงเบ็ดตกปลาลงไปในทะเลสาบครั้งแรกของวัน..ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังตั้งท่าจะเหวี่ยงเบ็ดลงไปในทะเลสาบนั้นเองจู่ๆก็มีเสียงแหลมเล็กะโออกมาจากที่เด็กหนุ่มใช้ผ่านมายังทะเลสาบ..
"ซุนฮุ่ยเฉิน!! ข้าว่าแล้วว่าเ้าต้องอยู่ที่นี่!" เสียงแหลมเล็กดังออกมาจากพุ่มหญ้าที่สั่นไหวก่อนจะปรากฏร่างของเด็กสาวที่มีหน้าตาสละสลวยและดูจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กหนุ่มที่มีนามว่าซุนฮุ่ยเฉิน..
"เฮ้อ..เ้าอีกแล้วหรือหลิวยุ่นฉาน.." ซุนฮุ่ยเฉินถอนหายใจออกมาก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างเบื่อหน่ายพร้อมกับเหวี่ยงเบ็ดตกปลาลงไปในทะเลสาบ..
"เ้าจะถอนหายใจเพื่ออะไร!? ข้าสิที่ต้องถอนหายใจ! เ้าจะหนีชั้นเรียนของสำนักเมฆาครามเช่นนี้ได้อย่างไร!?" หลิวยุ่นฉานที่ดูเหมือนจะรู้จักกับซุนฮุ่ยเฉินกล่าวขึ้นมาอย่างไม่พอใจ..
"โอ้? เช่นนั้นข้าควรจะหนีชั้นเรียนของสำนักเมฆาครามเช่นไรดีล่ะ?" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยความเบื่อหน่ายโดยที่ไม่มองหน้าเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย..
"เ้า!! ฮึ่ม!! เ้าต้องกลับไปที่ชั้นเรียนเดี๋ยวนี้! มิเช่นนั้นข้าจะฟ้องบิดาของเ้า!" หลิวยุ่นฉานกล่าวข่มขู่เด็กหนุ่มออกมาด้วยโทสะ..
"นี่เ้าความจำสั้นหรืออย่างไร? เ้ามาตามข้าเช่นนี้หลายปีแล้ว..คิดหรือว่าท่านพ่อของข้าจะยังไม่ทราบเื่นี้?" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยราวกับโดนข่มขู่เช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว..
"เ้า..งั้นทำไมเ้าถึงหนีชั้นเรียนมาล่ะ!" หลิวยุ่นฉานชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าการข่มขู่ของตนเองล้มเหลวไม่เป็ท่า..
"เฮ้อ..ข้าจะบอกเ้ารอบที่สามร้อยแปดสิบสอง..ข้าเบื่อหน่ายกับบทเรียนเ่าั้แล้ว..ประวัติศาสตร์ ภาษา การฝึกตน..เ้าไม่เบื่อพวกมันบ้างเลยหรือ..?" ซุนฮุ่ยเฉินถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะกล่าวตอบเด็กสาวอย่างคล่องแคล่วไม่ติดขัดแม้แต่น้อย..
"ระ..เื่นั้น..แต่อย่างไรก็ตามเ้าก็ต้องกลับไปเรียนที่ชั้นเรียน! เ้ายังไม่ได้เปิดทะเลปราณของตนเลยมิใช่หรือ? คนอื่นที่อายุใกล้ๆกับเ้าต่างก็เปิดทะเลปราณกันหมดแล้ว!" หลิวยุ่นฉานนิ่งอึ้งไปเพราะไม่สามารถตอบคำถามของเด็กหนุ่มได้ชั่วครู่ก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมวางมาดกลับมาดังเดิมอย่างรวดเร็ว..
"..เช่นนั้นข้าขอถามคำนี้กับเ้าอีกครั้ง..ทั้งท่านพ่อข้าและผู้คนรอบๆต่างก็้าให้ลูกหลานของตนเองเป็ผู้ฝึกตน..คำถามของข้าคือเ้าจะฝึกตนไปเพื่ออะไร..? หากเ้าตอบข้าว่าเพื่อความแข็งแกร่งก็เชิญกลับไปได้เลยข้าจะไม่ไปกับเ้าอย่างแน่นอนหากเ้าไม่สามารถตอบคำถามของข้า.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่งก่อนจะขยับคันเบ็ดเล็กน้อยเพื่อเป็การหลอกล่อฝูงมัจฉาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ใต้ก้นทะเลสาบแห่งนี้..
"ฝะ..ฝึกตนเพื่อ..เพื่อปกป้องคนรอบข้างยังไงล่ะ!" หลิวยุ่นฉานทำท่าทีครุ่นคิดออกมาก่อนจะกล่าวตอบเด็กหนุ่มด้วยคำพูดที่ได้ยินกันมาจนหนาหู..
"ข้าก็กะไว้แล้วว่าเ้าต้องตอบเช่นนี้..งั้นคำถามต่อไปคือเ้า้าปกป้องใคร?" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวขึ้นราวกับว่าล่วงรู้อยู่แล้วว่าเด็กสาวจะตอบอะไรออกมาก่อนจะกล่าวถามขึ้นมาอีกครั้ง..
"อืม..ก็ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าไง! ข้าอาจจะปกป้องน้องสาวของข้าได้ด้วยในอนาคต!" หลิวยุ่นฉานกล่าวออกมาเหมือนกับเด็กน้อยที่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ตามเื่เล่าต่างๆที่พบเจอได้ง่ายอย่างยิ่ง..
"เช่นนั้นข้าจะกล่าวความจริงเพื่อทำลายความฝันของเ้าเอง..บิดามารดาของเ้าต่างก็มาจากตระกูลหลิวอันยิ่งใหญ่..เ้าที่มีพร์ระดับคนธรรมดาทั่วไปจะไปปกป้องบิดามารดาของเ้าที่มีตำแหน่งใหญ่โตของตระกูลได้อย่างไร? การมีตำแหน่งใหญ่โตในตระกูลหมายความว่าบิดามารดาของเ้าต่างก็เป็อัจฉริยะที่มีพร์เหลือล้นทั้งคู่..สำหรับน้องสาวของเ้าข้าพึ่งได้ยินมาว่านางเปิดทะเลปราณได้ทะเลปราณธาตุวายุที่หนึ่งในพันคนจะหาได้..แล้วในอนาคตเ้าที่มีแค่ทะเลปราณธรรมดาจะไปสู้น้องสาวของเ้าได้อย่างไรกัน?" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวความจริงออกมาอย่างตรงไปตรงมาก่อนจะขยับคันเบ็ดอีกครั้ง..
"นะ..นั่นมัน.." หลิวยุ่นฉานกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงสั่นสะท้านราวกับกำลังจะรํ่าไห้ออกมา..
"โอ้..แล้วยังมีอีกนะ..เ้าที่เรียนหนังสือก็ไม่ได้เก่งอะไรเมื่อเทียบกับคนอื่น..ในอนาคตเ้าต้องวางแผนอนาคตให้ดีๆล่ะ" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวเสียดแทงออกมาเพราะตัวเขาเองก็เคยมีความฝันอันยิ่งใหญ่เช่นกันก่อนที่มันจะพังทลายลงเพราะความจริงอันแสนเ็ป..ถึงแม้ซุนฮุ่ยเฉินตอนนี้จะดูไม่ได้เป็คนดีเท่าไหร่นักในสายตาของหลิวยุ่นฉาน..แต่ในความเป็จริงแล้วซุนฮุ่ยเฉินกำลังพยายามช่วยเด็กสาวที่หลงอยู่ในดินแดนแห่งความฝันตื่นขึ้นมาในโลกแห่งความจริง..ถึงแม้วิธีการของซุนฮุ่ยเฉินจะโหดร้ายไปบ้างก็ตาม..
"ฮึก..ฮื่อ!! ข้าไม่เชื่อใจเ้าหรอก..เ้ามันชอบพูดโป้ปด!!" หลิวยุ่นฉานรํ่าไห้ออกมาอย่างหนักเพราะคำเสียดแทงของซุนฮุ่ยเฉินก่อนจะกล่าวออกมาอย่างยากลำบากทั้งๆที่ยังรํ่าไห้อยู่..
"อืม..บางทีข้าอาจจะชอบพูดโป้ปดจริงอย่างที่เ้ากล่าวก็เป็ได้" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่สนใจเด็กสาวแม้แต่น้อย..คำกล่าวของซุนฮุ่ยเฉินทำให้หลิวยุ่นฉานที่กำลังรํ่าไห้อยู่เปลี่ยนเป็รํ่าไห้อย่างหนักในทันทีพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งโดยที่ไร้เรี่ยวแรงจะยืนขึ้น..
เวลาผ่านไป 1 เค่อหลิวยุ่นฉานก็ยังคงรํ่าไห้อย่างหนักอยู่เช่นเดิมทำให้ซุนฮุ่ยเฉินถอนหายใจออกมาในที่สุดก่อนจะดึงตัวตะขอของคันเบ็ดไม้ขึ้นมาจากทะเลสาบและเดินเข้าไปหาเด็กสาวด้วยความเบื่อหน่าย..
"เฮ้อ..เ้านี่มันขี้แยชะมัด..ข้ารู้ว่าความจริงมันโหดร้าย..บางทีข้าอาจจะร้องไห้หนักกว่าเ้าอีกเมื่อรู้ความเป็จริงของเื่ราวทั้งหมดที่ข้าเคยใฝ่ฝันไว้.." ซุนฮุ่ยเฉินถอนหายใจออกมาก่อนจะกล่าวด้วยนํ้าเสียงเชิงขอโทษพร้อมกับยกมือขึ้นทำให้คันเบ็ดไปแตะแก้มของเด็กสาว..หลิวยุ่นฉานยังคงรํ่าไห้อย่างหนักอยู่ตามเดิมถึงแม้จะเบี่ยงสายตามามองซุนฮุ่ยเฉินด้วยความงุนงง..
"..หากเหน็ดเหนื่อยจากความเป็จริงที่โหดร้าย..เช่นนั้นก็มีความสุขในโลกความฝันของตนเองก็พอ..ไม่ว่าความเป็จริงจะเป็อย่างไรมันก็ไม่เกี่ยวกับเ้าทั้งนั้น..สำหรับข้าแล้วการตกปลาก็เหมือนกับการละทิ้งโลกแห่งความเป็จริงและเข้าไปในโลกของความฝันเพื่อหลบหนีความจริง..ถึงแม้มันจะเป็เพียงแค่การหลบหนีความจริงแต่มันก็ช่วยให้เ้าสงบอารมณ์ของตนเองเพื่อที่เ้าจะใช้อารมณ์ที่สงบนั้นยอมรับความเป็จริงได้..อยากจะลองตกปลาดูหรือไม่..?" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อยก่อนจะโยนคันเบ็ดไม้ไปที่มือของเด็กสาว..
"ไม่ลองก็ไม่รู้จริงหรือไม่? บางทีเ้าอาจจะชื่นชอบมันก็ได้.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยอารมณ์ที่สงบนิ่งก่อนจะดึงมือของหลิวเย่ฉานเพื่อบังคับให้เด็กสาวลุกขึ้นยืน..
หลิวเย่ฉานลุกขึ้นยืนขึ้นมาด้วยความงุนงงเพราะคำพูดของซุนฮุ่ยเฉินทั้งๆที่ตัวของเด็กสาวยังคงสะอึกสะอื้นอยู่..
"เ้าไม่ต้องมาทำหน้างุนงงใส่ข้า..แค่ลองเหวี่ยงคันเบ็ดนั้นไปก็พอ..หรือเ้าจะบอกข้าว่าตกปลาไม่เป็? เช่นนั้นเ้าก็ไม่จำเป็ต้องเข้าชั้นเรียนโง่เง่านั่นแล้ว.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉยก่อนจะนั่งยองๆมองดูเด็กสาวที่กำลังมีสีหน้าประหลาดใจอยู่..เพราะคำพูดของซุยฮุ่ยเฉินทำให้ในที่สุดเด็กสาวก็พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองและพยายามจะเหวี่ยงคันเบ็ดไปข้างหน้า..
เฟี้ยว!!
เสียงแหลมของอากาศที่ถูกผ่าออกด้วยตะขอเล็กที่ถูกผูกอยู่กับเชือกเล็กๆบางอย่างพุ่งมาทางซุนฮุ่ยเฉินอย่างรวดเร็ว..ยังนับว่าโชคดีที่ซุนฮุ่นเฉินมีประสาทััค่อนข้างดีทำให้เขาย่อตัวหลบตะขอตัวนั้นได้อย่างหวุดหวิด..ผ่านไปอีกสองอึดใจตัวตะขอก็จุ่มลงไปในนํ้าของทะเลสาบในที่สุด..
"..เ้าเกือบจะสังหารข้าแล้วไหมล่ะ..หากข้าช้ากว่านี้สักนิดคงได้ไปเยี่ยมปู่ทวดในยมโลกแหงเลย.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึงในขณะที่กำลังจับไปที่อกข้างซ้ายของตนเอง..หัวใจของซุนฮุ่ยเฉินในตอนนี้เต้นรัวราวกับมีมือกลองมือดีกำลังบรรเลงเพลงให้ผู้คนรับฟังอยู่..
"หืม? เ้าหมายถึงอะไรกัน..?" หลิวยุ่นฉานที่สงบสติของตนเองไม่ให้สะอึกสะอื้นได้แล้วกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..
"เฮ้อ..ช่างมันเถอะ.." ซุนฮุ่ยเฉินถอนหายใจออกมาก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างหมดอารมณ์..เวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่คันเบ็ดของซุนฮุ่ยเฉินก็ถูกฉุดกระชากอย่างรุนแรงจากบางสิ่งใต้ทะเลสาบ..
"อะ..อ๋า!? ขะ..ข้าควรทำเช่นไรดี..?" หลิวยุ่นฉานกล่าวออกมาด้วยความงุนงงในขณะที่พยายามยื้อคันเบ็ดไม้ไม่ให้หลุดจากมือ..
"..นี่มันบ้าอะไรกัน..ข้าเหวี่ยงคันเบ็ดไปถึง 1 เค่อเต็มแต่กลับไม่เจอปลาแม้แต่ตัวเดียว..แต่หลิวยุ่นฉานที่เป็เด็กสาวขี้แยนี่กลับมีปลามาติดเบ็ดหลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจเนี่ยนะ..แม้แต่พวกปลาเ่าั้ยังชมชอบสตรีมากกว่าบุรุษเช่นข้าเลย.." ซุ่ยฮุ่ยเฉินบ่นพึมพำออกมาก่อนที่สีหน้าของเขาจะกลายเป็ยํ่าแย่อย่างยิ่งในทันที..
"จะ..เ้า!! ขะ..ข้าควรทำเช่น..หวา!!" หลิวยุ่นฉานกล่าวถามออกมาอย่างตะกุกตะกักในขณะที่เพิ่มแรงเข้าไปที่แขนทั้งสองข้างในการจับคันเบ็ดให้มั่นคง..ซุ่ยฮุ่ยเฉินได้สติกลับมาในที่สุดก่อนจะวิ่งเข้าไปที่หลิวยุ่นฉานอย่างรวดเร็วพร้อมกับจับคันเบ็ดไม้ด้วยสองมือและออกแรงดึงสุดแรงจนตัวคันเบ็ดเริ่มงอเป็ตัว U กลับด้าน..ผ่านไปอีกสองอึดใจคันเบ็ดไม้ก็ถูกดันกลับมาอย่างแรง..ทั้งหลิวยุ่นฉานและซุ่ยฮุ่ยเฉินต่างก็กระเด็นไปข้างหลังจนหกล้มก้นจ้ำเบ้ากันทั้งคู่..
"อูย..เจ็บจัง..อ้ะ!! นั่นมันปลานี่! มันตัวใหญ่มากเลย! ข้าตกปลาครั้งแรกในชีวิตได้แล้ว!" หลิวยุ่นฉานลุกขึ้นมาพร้อมกับลูบสะโพกของตนเองอย่างเบามือก่อนจะกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นปลาตัวหนึ่งติดอยู่กับตะขอของคันเบ็ดไม้..
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
โน๊ตจากผู้เขียน : สวัสดีครับผม DotJumpDot หรือจะเรียกอีกชื่อคือ จัมพ์ ก็ได้ครับ..ผมแต่งเื่นี้ขึ้นมาระหว่างการเขียนเื่ สรรพธาตุสังหารเทพ เนื่องด้วยความเบื่อหน่าย..เื่ระดับขั้นการฝึกตน,อาวุธ,ชื่อเมืองต่างๆหรือแม้แต่เนื้อเื่บางส่วนก็ยังไม่ได้คิดเลยจนสามารถเรียกได้ว่ามีแค่โครงเื่จริงๆ..เวลาการลงของเื่นี้ไม่แน่นอนเป็อย่างยิ่งเพราะผมจะให้ความสำคัญกับการเขียนเื่ สรรพธาตุสังหารเทพ เป็อันดับหนึ่งแต่หากมีเวลาว่างหรือถูกใจผู้อ่านทั้งหลายผมก็จะมาลงเื่นี้ต่อให้อย่างรวดเร็วแน่นอนครับ! ^-^
254
