ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่115 บังอาจ..อมดอร์ข้าเหรอ

"พี่หญิงใหญ่ท่านเป็นยังไงบ้าง.."

เสียงกริชเพชรถามหญิงสาวอย่างเป็นห่วง องค์หญิงสะดุ้งเฮือกหันมากระโดดตัวลอย โผเข้าอ้อมอกชายหนุ่ม

"ข้านึกว่าท่านจะไม่กลับคืนมาจากท้องทะเลเสียแล้ว รู้ไหมว่าท่านช่างโหดร้ายยิ่งกว่าอสูรตนใดที่ข้าเคยพบเห็น ดำดิ่งลงท้องทะเลไม่กี่อึดใจ เหล่าอสูรต่างเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ ลอยขึ้นเต็มน่านน้ำ ข้านั่งรอท่านหนึ่งวันเต็มๆ ก็ไม่ขึ้นมา.."

หญิงสาวตำหนิชายหนุ่ม ระหว่างรอองค์ชายสิบสี่ นางไม่รู้จะทำอะไรจึงเดินเก็บเนื้ออสูรในทะเลคัดเอาแต่เนื้อปลาที่หายากระดับเทพ เก็บไว้ให้องค์ชายสิบสี่หวังว่าเขาจะนำไปปรุงโอสถ จนเต็มถุงนิมิตชั้นยอดเยี่ยมมันเยอะแยะมากมายนางเก็บแทบไม่หวาดไม่ไหว

โดยเฉพาะเนื้ออสูร อสรพิษดาวตกนั่นมีคุณค่าในตลาดประมูลหลายล้านดอร์ มันเป็นเนื้อขั้นเทพที่ช่วยส่งเสริมกายอสูรให้แข็งแกร่งมากมาย จนต้องใส่ถุงนิมิตยอดเยี่ยมอีกหนึ่งถุงเต็มๆ แม้บอลดวงจิตแก่นแท้ของมันจะไร้ประโยชน์เพราะมีระดับที่ต่ำมากๆ

เพราะเหตุว่ามันเป็นอสูรที่ล้างผลาญกินเนื้อโดยตรงแบบไม่เลือก บอลดวงจิตของมันจึงไม่สามารถพัฒนาขึ้นมาได้ พวกมันดำรงชีวิตตามสัญชาตญาณเท่านั้น

อสูรพวกนี้แม้มีกายสูงส่งระดับขั้นเทพ แต่ในสายตาโลกอสูรแล้ว พวกมันก็คือสัตว์อสูรระดับทรัพยากร เพื่อพัฒนาอสูรชั้นเทพเท่านั้นเอง

แต่สุดท้ายนางก็ไล่เก็บเนื้อมันทั้งหมดเป็นมูลค่ามหาศาล บางส่วนเก็บไว้เพื่อพัฒนาตัวเอง

การลงมือของชายหนุ่มครั้งนี้เป็นอภิมหาการตีมอนสเตอร์ ระดับเก็บเกี่ยวที่มากโคตรๆ เหมือนใช้ตัวระดับเทพเลเวลร้อยมาเก็บมอนเลเวลเจ็ดสิบ ดูดทรัพยากรเข้ากระเป๋าแบบรัวๆ

"องค์ชายสิบสี่..ถ้าอีกหนึ่งก้านธูปไหม้น้องท่านไม่มา ข้าจะต้องไปตามท่านปู่เจ้าจี่มาค้นหาท่านอีกแรงหนึ่งแล้ว ดีที่เขตนี้เป็นเขตพิเศษที่นครอสูรวารีน้ำจืด ปกครองครอบคลุมไปถึงทะเลด้านใต้เกาะใหญ่ทั้งสาม ถ้าไม่เช่นนั้น กษัตริย์อสูรมหาสมุทร ต้องลงมาถามเรื่องราวการเข่นฆ่าสัตว์อสูรในมหาสมุทรเขตนี้แน่.."

เสียงของหญิงสาวกล่าวขณะชี้มือออกไปในท้องทะเล ที่มีเกาะใหญ่สามเกาะไกลสุดลูกหูลูกตาเกือบห้าหมื่นฟุต ซึ่งเป็นเขตพิเศษของอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืด ที่ได้รับสิทธิการปกครองพิเศษลามลงไปถึงทะเล เพื่อลูกหลานชั้นขุนนางและเชื้อพระวงศ์

จะได้มีที่เก็บเกี่ยวทรัพยากรมากขึ้น ซึ่งประชากรอสูรวารีน้ำจืดทั่วไป ไม่สามารถเข้ามาก่อนได้รับอนุญาตจากทางการ ชายหนุ่มยกยิ้มขณะหญิงสาวรายงานทุกอย่างให้เขาฟัง

"ว่าแต่พี่หญิงใหญ่ทำไม? ไม่ร่ายคาถา ปลุกข้าขึ้นมาเล่า..ข้าอุตส่าห์สอนคาถาสะท้อนใจปลุกจิตสำนึกมารให้ท่านแล้ว.."

กริชเพชรถามด้วยความสงสัย

"ข้าขอโทษนะ..ข้าไม่ได้ตั้งใจพี่หญิงตกตะลึงไม่เห็นอสูรตนใด จะแปลงร่างได้ดุร้ายเหมือนองค์ชายสิบสี่ เล่นไล่ฆ่าอสรพิษดาวตกจนเนื้อมันกระจายแทบจะปูเป็นพรม เต็มยอดภูเขาลูกนั้น จะไม่ให้พี่หญิงตกใจในแสนยานุภาพที่น้องจิงโจวทำได้อย่างไง

ท่านสับอสูรร้ายระดับเทพตัวนี้ เป็นหมูบะช่อแล้วเตลิดหนีเข้าป่าไป พี่หญิงตกใจทะยานตาม แต่ก็ตามไม่ทันเห็นอสูรน้อยใหญ่ในป่า แตกตื่น พากันล้มตายเป็นทางไปจนถึงริมทะเล

พี่หญิงเห็นท่านกระโดดลงน้ำไปพี่หญิงก็กระโดดตาม แต่เจ้ายิ่งดำดิ่งลงไปลึกเรื่อยๆ เหมือนมหาตภัย ที่กล้ำกรายผ่านชีวิตในใต้ท้องทะเล อสูรทุกระดับที่เจ้าผ่านไปตายสิ้นลอยขึ้นเป็นเบือ

พี่หญิงอกสั่นขวัญแขวนตะโกนส่งคาถาตามหลังเจ้าเท่าไรเจ้าก็ไม่ได้ยิน จะให้พี่หญิงทำยังไงได้เล่าจะอยู่ใกล้เจ้าตอนลงมือก็กลัวองค์ชายเด็ดหัวพี่หญิงขาด พี่เลยจำใจต้องนั่งรอองค์ชายอยู่ตรงนี้.."

เสียงของหญิงสาวอ่อยๆ ลง นางก็รู้ความผิดของตัวเองเหมือนกัน ที่ปล่อยให้องค์ชายสิบสี่บ้าคลั่ง ถล่มอสูรในแดนศักดิ์สิทธิ์ลามลงไปในทะเลเขตปกครองพิเศษ ของอสูรวารีน้ำจืด

เล่นเอาซะ ทรัพยากรที่มีค่าสูงล้ำที่ไม่มีใครสามารถเก็บเกี่ยวได้ เพราะมันเป็นแดนอสูรระดับเทพแม้แต่ท่านปู่เจ้าจี่ และองค์จอมกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดก็น้อยครั้ง ที่จะเข้ามาเก็บเกี่ยวทรัพยากรเหล่านี้ เพราะกำลังรบของพวกเขาไม่เพียงพอ

แม้ใจอยากจะได้มากเพียงใด อย่างเช่นอสูรดาวตกที่องค์ชายสิบสี่ฟันซะแหลกลาญ ทั้งสองท่านก็เข้ามาหมายจะเด็ดชีพมัน ไปพัฒนากายอสูรของพวกเขา แต่ก็ต้องผิดหวังมันหนีจมหายดำดิ่งลงสู่มหาสมุทรที่มีแรงอัดมหาศาล ถ้าไม่ใช่กายอสูรครึ่งเทพระดับสามขึ้นไป ยากที่จะลงไปในเขตที่กริชเพชร หลุดลงไปเข่นฆ่าพวกปลาหมอดึกดําบรรพ์เหล่านี้ได้

"อ๋อ..ข้าเข้าใจละ..ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อประสานร่างแล้ว จะเป็นสภาพใดจึงได้แต่ขอร้องพี่หญิง ให้ปลุกข้าขึ้นจากจิตมารไม่นึกว่าพลังการทำลาย มันจะมากมายขนาดนี้ต่อไปข้าจะต้องระมัดระวังในการใช้เวทย์บทนี้ ต้องตรึกตรองให้หนักๆ เหมือนที่ท่านจอมจักรพรรดิอสูรวารีเตือนไว้.."

กริชเพชรรำพึงบอกหญิงสาวเบาๆ นางพยักหน้าเห็นด้วย ชายผู้ที่ดูเหมือนอ่อนแอตรงหน้ากลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จนตัวนางเองต้องหวาดหวั่น เมื่อเห็นร่างอสูรผสานระดับพรีเมี่ยมของเขา

"เออพี่หญิงใหญ่..ข้าได้เจ้าสิ่งนี้มาแต่ตอนนี้พลังจิตอสูรของข้า อยู่ในสถานะปิดกั้นไม่สามารถใช้ได้หนึ่งวัน จึงไม่รู้ว่ามันคืออะไรพี่หญิงรู้หรือไม่ว่าลูกแก้วสีฟ้านี้มันเป็นอะไร"

ชายหนุ่มพลิกข้อมือขึ้นก็ปรากฏลูกแก้วที่เขาเก็บไว้ในกล่องเทพอย่างดี มันมีพลังอาถรรพ์ที่ส่งออกมาแฝงด้วยการคุกคาม ที่มีกลิ่นอายดึกดำบรรพ์ จนหญิงสาวหน้าถอดสีพลังนี้ไม่สามารถอธิบายได้ มันเหมือนกำลังควบคุมจิตใจให้เหม่อลอยเวิ้งว้างเปล่าเปลี่ยว และหดหู่ยังไงบอกไม่ถูก

วูบๆ ๆ!!

"? "

"..."

"องค์ชายสิบสี่นี่มันบอลเศษเสี้ยวดวงจิตพงศ์พันธ์อมนุษย์ ที่หายสาบสูญไปจากโลกอสูรเมื่อหมื่นปีที่แล้วดูตรงนี้สิ มันจะมีอักขระโบราณสลักอยู่ในบอลดวงจิต มันเป็นวิชาคาถาทั้งหมดที่พวกเขาเรียนรู้และถ่ายทอด สู่บอลดวงจิตแก่นแท้ นี่คงจะเป็นดวงจิตของอมนุษย์สายพันธุ์วารีที่ลึกลับ

พวกมันฝังตัวอยู่ใต้มหาสมุทรนับแสนโยชน์ น้อยครั้งที่จะขึ้นมาบนบก ท่านปู่เจ้าจี่เคยเล่าว่าสมัยก่อนเกิดสงครามระหว่างอสูรและพวกปีศาจ พวกเราเคยร่วมมือกันโจมตีพวกอมนุษย์ จนพวกเขาสูญพันธุ์ไปจากโลกอสูร เพราะพวกนี้เป็นพวกที่มีชีวิตเติบโตด้วยการดูดพลังธรรมชาติ ของพื้นพิภพในการพัฒนาตัวเองไม่เหมือนพวกเรา

และการสืบพันธุ์ของพวกเขา ก็ใช้แบบแยกดวงจิตเป็นตัวอ่อนเลี้ยงให้เติบโตดังนั้น ถ้าดวงจิตของพวกเขาไม่ถึงพันปี ก็จะไม่สามารถขยายพันธุ์ได้

เมื่อเกิดการสู้รบกันอย่างหนัก แม้ว่าพวกเขาจะเก่งกาจกว่าเราแต่ก็มีจำนวนน้อยกว่าหลายแสนเท่า จึงถูกล้างผลาญจนหมดโลก

ดวงจิตของพวกเขาก็ถือว่าเป็นสิ่งมีค่า พัฒนาเป็นอาวุธระดับเหนือโลก กลายเป็นของวิเศษประจำทวีปต่างๆ

ซึ่งบางส่วนนำมาต่อสู้กันเองระหว่างทวีปเสียหายดับสูญไป จนล่วงเลยเวลามาถึงตอนนี้ก็เหลือไม่ถึงยี่สิบชิ้นที่เป็นอาวุธระดับเหนือโลกเป็นของหายากสุดๆ

องค์ชายสิบสี่ท่านได้บอลดวงจิตของพงษ์พันธ์ อมนุษย์สายพันธุ์อสูรวารี ถือว่าเป็นวาสนาที่น่าอิจฉา ไม่อาจแพ่งพายออกไปให้คนอื่นรู้ได้"

นางพิจารณาลูกแก้วในมือ ก่อนที่จะส่งคืนให้กริชเพชร

"องค์ชายสิบสี่เก็บมันไว้ที่เก่าเถอะมันมีพลังครอบงำมากล้นเหลือเกิน ถ้าจิตใจของเราไม่เข้มแข็งมันจะยึดครองร่างกาย ดูดซับพลังบอลดวงจิตแก่นแท้เราไปเป็นอาหารได้อย่างสบาย

ทั้งๆ ที่มันไม่มีชีวิตอยู่ก็ตาม มันเหมือนพวกผีของโลกอสูรและโลกคนคู่ขนานของแท้ ใครพบเจออิทธิฤทธิ์ของมัน ต้องหวาดกลัวจับขั้วหัวใจแบบไร้เหตุผล.."

หญิงสาวบอกชายหนุ่มขณะที่ขนลุกเกรียว ถอยหลังออกจากเขาอย่างลืมตัว กริชเพชรพลิกข้อมือเก็บแก้วสีฟ้า ที่มีอักขระโบราณนั้นสลักไว้เขาก็รู้สึกเหมือนนางกล่าวเหมือนกัน

"รอให้ข้าสามารถใช้พลังจิตอสูรอ่านข้อความนั้นก็คงจะรู้เองว่า มันเป็นคาถาอาวุธของพวกอมนุษย์ระดับเหนือโลก อย่างที่พี่หญิงใหญ่บอกหรือไม่

ถ้าใช่ข้าก็คงจะใช้มันในการรบกับผู้อื่นข้าไม่อยากใช้ เวทย์ประสานกายระดับพรีเมี่ยม นับวันมันยิ่งดูน่ากลัวจริงๆ แม้แต่ข้ายังกลัวการประสานกายแต่ละครั้งเลยนะพี่หญิง"

ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับเหม่อมองท้องฟ้าก่อนตัดสินใจว่า ถ้าไม่เข้าตาจนจริงๆ จะไม่ใช้เวทประสานกายอสูรระดับพรีเมี่ยม ตามคำแนะนำของจักรพรรดิอสูรวารี

"องค์ชายสิบสี่..ท่านนำถุงเนื้ออสูรระดับเทพเหล่านี้ ไปไว้เป็นทรัพยากรพัฒนาตัวเองให้สูงขึ้นเถอะ พี่หญิงได้มาจากซาก ที่เจ้าไล่เข่นฆ่าในเขตแดนต้องห้ามเหล่านี้ มันมีมากมายเหลือล้นพี่หญิงเก็บส่วนหนึ่งไว้บ้าง แต่ส่วนมากก็จะมอบให้เจ้ามันมีประโยชน์ ในการพัฒนาพลังการรบของน้องชายสุดที่รักของพี่"

เสียงหญิงสาวพูดเขินๆ ขณะยื่นส่งถุงนิมิตระดับยอดเยี่ยมทั้งสองใบให้กริชเพชร เขาพลิกข้อมือก็เก็บถุงทั้งสองใบเข้าไปในถุงนิมิตของตน แล้วส่งถุงนิมิตขั้นเทพให้องค์หญิงใหญ่ เพราะเข้าใจว่านางมีแต่ถุงระดับยอดเยี่ยมเท่านั้น การบรรจุของจึงมีความจำกัด

"นี้ข้าให้พี่หญิงในถุงนิมิตระดับเทพนี้มีกล่องสมบัติบรรจุคาถา และวิญญาณอาวุธระดับเยี่ยมพร้อมกับ แท่งผลึกเนตรมรกตอีกกล่องหนึ่งไว้พัฒนากายอสูรของพี่หญิง ในระหว่างที่ปกครองอาณาจักรอสูรวารีหิมะ

เพื่อไม่ให้ผู้ใดแข็งข้อต่ออำนาจของท่าน หลังจากชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทอสูรวารีน้ำจืด ข้าจะนำพี่หญิงไปส่งถึงนครอสูรวารีหิมะ ตามคำท่านปู่สั่งที่แต่งตั้งท่านเป็นพระราชินีที่นั่น"

หญิงสาวเมื่อมองหน้าชายหนุ่มนางขอบคุณชายคนรักกอดเขาอย่างซาบซึ้ง

"องค์ชายสิบสี่ท่านเป็นชายในดวงใจของข้าจงจดจำไว้ ข้าจะรอท่านเสมอที่ดินแดนอสูรวารีหิมะ ท่านสัญญากับข้าได้ไหมว่าจะไปหาข้าที่นั่นถ้ามีโอกาส"

หญิงสาวออดอ้อนชายหนุ่มร่างอวบอั๋นของนางกระชับกอดเขาไว้ในอ้อมอก

"ได้สิทำไม? จะไม่ได้..ข้าสัญญาข้าจะไปทำอาหารเลิศรส ที่ข้าคิดค้นขึ้นมาให้พี่หญิงใหญ่ทานแน่นอน ความใฝ่ฝันของข้าในโลกนี้คือเป็นยอดกุ๊กอันดับหนึ่ง จะบุกเบิกการทำอาหารปรุงสุกให้เหล่าอสูร ในการพัฒนากองทัพของเราให้เกรียงไกรด้วยเนื้อบริสุทธิ์ พลังรบของพวกเราจะต้องเหนือกว่าทุกอาณาจักรในโลกอสูร"

นี่คือความจำเป็นที่เขาคิดได้หลังจากคำสั่งขององค์จักรพรรดิอสูรวารี พูดถึงสงครามที่จะเกิดขึ้นอีกสิบปีข้างหน้า เพราะสัญญาสงบศึกของโลกคู่ขนานจะสิ้นสุดลง เขาต้องเตรียมกองทัพที่เข้มแข็งในอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดให้แข็งแกร่ง

เพื่อปกป้องตัวเองจากการลุกลานนานาประการที่จะเกิดขึ้นในอนาคต เพราะกริชเพชรไม่อยากให้คนที่เขารู้จักดับสูญไปแม้สักคนเดียว จิตใจของชายหนุ่มตั้งมั่น ว่าจะพัฒนากองทัพของสองเขตแดนที่เขามีความสัมพันธ์ด้วย

ให้เจริญขึ้นเป็นนักรบที่เกรียงไกรจากอาหารปรุงสุก ชายหนุ่มมีความเชื่อมั่นเช่นนั้น นครอสูรวารีน้ำจืดและนครอสูรวารีหิมะ ต้องเป็นนครที่เข้มแข็งนี่คือเป้าหมายที่เขาต้องก้าวต่อไปให้ได้

"พี่หญิงใหญ่เรากลับพระตำหนักกันเถอะ พี่หญิงออกมานานมากแล้ว ป่านนี้องค์ฮองเฮาลีหงษ์คงเป็นห่วงพี่หญิง ส่วนข้าต้องพักผ่อนไม่สามารถรบได้เพราะติดสถานะอมตะหนึ่งวัน ใช้พลังจิตและพลังเวทย์ไม่ได้ ตอนนี้ไม่เหมาะต่อการไปหาความลับของลูกแก้วอมนุษย์"

กริชเพชรกลายร่างเป็นหนอนชิเมโจได๋ขั้นที่สี่ แล้วพานางวาร์ป กลับพระตำหนักองค์หญิงเจ้าลีหมิงทันที

หลังจากส่งหญิงสาวเสร็จร่ำลาพระนางฮองเฮาฝ่ายซ้ายซึ่งดูนางจะมีสีหน้าที่ดีขึ้น เมื่อกริชเพชรบอกเรื่องที่จอมจักรพรรดิอสูรวารีแต่งตั้งองค์หญิงเจ้าลีหมิง ขึ้นเป็นราชินีแห่งอาณาจักรอสูรวารีหิมะแทนปู่ของนาง

พระนางลีหงษ์ตัดสินใจเดินทางไปอยู่กับลูกสาว และมีแผนการว่าจะหลบหนี ไปซ่อนตัวอยู่กับองค์ชายเจ้าโป๊เชียงเพราะห่วงใย เขาต้องลำบากที่นั่นหลายร้อยปี และองค์กษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดคงไม่ให้อภัย ในสิ่งที่นางทำลงไป หญิงสาวจึงตัดสินใจ ไปรับชะตากรรมเดียวกับชูรักของนาง

กริชเพชรกลับมาอยู่ที่ห้องส่วนตัวแล้วเข้าไปฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของตนในห้องสีชมพู หลังจากที่ฟื้นฟูพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ตัวเอง จนสมบูรณ์เต็มที่และออกมานั่งหน้าพระตำหนัก

'อยากรู้จังเลยว่าบอลดวงจิต อมนุษย์มันซ่อนคาถาอาวุธอะไรอยู่ ใช่แล้วลองถามมุกกระจกกรูเกิลดูลืมซะสนิทเลย'

กริชเพชรพลิกข้อมือออกปรากฏมุกกรูเกิล และแท่งผลึกเนตรมรกตออกมา

'จัดไปเต็มๆ พันแท่ง..หมื่นดอร์..เอิ๊กๆ ..แค่นี้พอกินไหม'

กริชเพชรเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ สลายผนึกเนตรมรกต กลายเป็นควันสีน้ำเงินออกปกคลุมมุกแก้วกรูเกิล

วาบๆ ๆ!!

หมอกควันพลังธรรมชาติของแท่งผนึกเนตรมรกต ถูกมุกกรูเกิลดูดซับเข้าไปกินจนหมด แท่งผลึกเนตรมรกตมูลค่าหมื่นดอร์ หายวับไปกับตา

แต่ทุกอย่างหลังจากนั้นเงียบสงบไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนอง ชายหนุ่มนั่งมองพิจารณาอย่างสงสัย

"อ้าวเฮ้ย? ..ทำไม? เงียบอย่างนี้ เจ้าไม่เห็นให้ข้อมูลอะไรข้าเลย..ไอ้มุกกรูเกิล..บังอาจ..อมดอร์ข้าเหรอ"

...........................................................................................................................................................................................