ณ กลางเมืองหลวงลูน่าของประเทศเรอา มีรัฐบาลที่ได้เข้ามาบริหารงานได้3ปีแล้วและรัฐบาลที่บริหารงานชุดนี้ได้ออกมาแฉการทำงานในระบบราชการในแต่ละหน่วยงานจนทำให้อีกฝ่ายมีท่าทีไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน่วยงานของกองทัพทหาร
ณ ตึกแห่งหนึ่งใจการเมืองหลวงของประเทศเรอา ภายในตึกนี้ เต็มไปด้วยบุคลากรชั้นนำของประเทศรวมตัวกันอยู่ พวกเขาทรงอำนาจมากในประเทศแห่งนี้ แต่พวกเขาก็ไม่มีสิทธิในการบริหารประเทศ พวกเขาทำเพียงรักษาความสงบสุขของประเทศแห่งนี้เอาไว้เท่านั้นทำหน้าที่คลายกองทัพทหารแต่ไม่ใช่เขาควบคุมเหล่าการ์เดี้ยนให้อยู่กับร่องกับรอย ใช่แล้วตึกนี้คือตึกของสมาคมการ์เดี้ยรแห่งประเทศเรอา วันนี้บุคลากรพวกนี้วิ่งวุ่นกันทั้งตึกเพราะได้ข่าวว่ามีการมาเยือนของคนระดับสูง
ไม่นานนักคนคนนั้นก็นั่งรถตู้มาเป็ขบวนๆ และมีคนของสมาคมไปรอต้อนรับคนพวกนั้นและคอยอำนวยความสะดวก มีรถนำขบวนมาด้วยกัน2คัน ประกอบหน้าและหลัง เมื่อมาถึงก็มีคนมาเปิดประตูให้ชายคนนั้น และมีคนคุ้มกันรอบๆ เขา พวกเขานำทางคนคนๆ เข้าไปในอาคารของสมาคมการ์เดี้ยน และเมื่อเปิดประตูเขาก็พบกับเ้าของตึกแห่งนี้
“สวัสดีครับผมประธานสมาคมการ์เดี้ยนฮันเตอร์แห่งประเทศเรอาครับ ยินดีอย่างยิ่งที่ท่านมาเยี่ยมพวกเรา ท่านนายพลของกองทัพทหารประเทศเรอา”
ประธานสมาคมยื่นมือเข้าหานายพลและนายพลคนนั้นก็ยื่นมือออกมารับ ท่ามกลางสายตาของคนทั้งสององค์กรนี้คือการพบกันอย่างลับๆ จึงไม่มีนักข่าวคนใดทราบถึงเื่นี้
ใช่แล้วนี่คือการพบกันของผู้นำที่คอยดูแลความสงบสุขของประเทศนี้เอาไว้
“ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบคุณเช่นกันครับประธานสมาคม”
พวกเขาทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันอย่างมีเล่ห์ั์
“งั้นไปคุยที่ห้องทำงานผมดีกว่านะครับจะได้คุยรายละเอียดเื่นั้นกัน”
“นั่นสินะ จะให้คุยตรงนี้ก็ยังไงอยู่”
ทั้งคู่ขึ้นลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้น20 เป็ชั้นของประธานสมาคม เมื่อทั้งคู่มาถึงก็ไล่ลูกน้องทั้งหมดที่ตัวติดพวกเขาออกไป
“พวกแกออกไปก่อน”
ลูกน้องทำตามอย่างไม่มรข้อขัดแย้งใดๆ ทั้งคู่ก็นั่งบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามกันและมีชาที่เตรียมไว้ให้เรียบร้อยเป็ชาที่มีราคานำเข้าจากต่างประเทศ ชานี้ไม่ได้หาซื้อกันง่ายๆ เป็ชาที่องค์จักรพรรดิของแต่ละประเทศดื่มกันและมีไม่กี่คนที่รู้ว่าชาที่ยอดเยี่ยมแบบนี้มีอยู่บนโลก
“ชาของพวกจักรวรรดิใช่ไหมเนี่ยกลิ่นหอมใช้ได้และรสชาติ—”
นายพลคนนั้นยกชาขึ้นดื่ม
“อืม ยอดไปเลยต่างกับชาตามท้องตลอดลิบลับ คงไม่ได้ใส่ยาพิษใช่ไหม ฮ่าฮ่าๆ”
เขาพูดหยอกล้อกับประธานสมาคมเพื่อทำความสนิทสนมนายพลคนนั้นถูกใจในชาถ้วยนี้มาก
“ถ้ามียาพิษจริงก็คงเป็คนระดับTOPของการ์เดี้ยนพวกเวทย์ยาพิษอะไรพวกนี้ แต่ประเทศของเราไม่มีการ์เดี้ยนสายพิษอะไรแบบนั้นถึงจะมี ก็มีแต่พวกระดับBลงไป คงทำอะไรท่านที่มีสกิลสายบริสุทธิ์ระดับSอย่างท่านนายพลไม่ได้หรอกแถมท่านยังมียศสูงสุดในกองทัพอีกต่างหาก”
“ฮ่าๆ ก็จริงตามนั้นละ ไม่ต้องยกยอผมขนาดนั้นก็ได้ เพราะท่านเองก็มีสกิลแรงค์Sเหมือนกันแถมเป็สายผสมด้วย”
บรรยายกาศตอนนี้เปลี่ยนเป็ตึงเคลียดในทันที
“งั้นเข้าเื่เลยละกันประธานสมาคม คุณคิดยังไงกับรัฐบาลชุดนี้”
“อืม~”
ประธานสมาคมใช้มือทั้งห้าทั้งสองข้างประสานกันหลับตาลงอยู่ครู่หนึ่งพร้อมเอ็นตัวไปด้านหลัง ไม่นานนักเขาก็ลืมตาขึ้น
“น่ารำคาญครับ แค่นั้นละ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นตัวนายพลที่อยู่ตรงหน้าประธานสมาคมก็ยิ้มที่มุมปาก โดยที่มีพวกเขาอยู่ห้องแค่สองคน พวกลูกน้องถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้ห้องห้องนี้โดยเด็ดขาด
“ผมเองก็เช่นกันพวกลูกน้องของผม ถูกตรวจสอบอย่างละเอียดกันทุกคน ที่มาที่ไปของเงินและการใช้งบประมาณ คุณเองก็คงเจอแบบเดียวกันใช่ไหมประธาน”
“ผมกำลังรอฟังสิ่งสำคัญมากกว่าเื่ความปวดหัวและความวุ่นวายภายในกองทัพคุณอยู่นะครับ ผมอยาก ฟังเื่ของอนาคตมากกว่า”
เพียงเท่านั้นทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันราวกับเข้าใจกันว่ากำลังคิดเื่เดียวกันอยู่
“งั้นแสดงว่าถ้าผมทำ คุณเองก็จะไม่เคลื่อนไหวอะไรใช่ไหมครับและคุณพร้อมจะสนับสนุมผมรึเปล่า”
“แน่นอนครับท่านนายพลถ้ายังเป็แบบนี้สมาคมเองก็อาจถูกยุบไปก็ได้ผมเลือกสู้ไปกับท่านจะไม่ดีกว่าหรอ”
“หึ หึ ถ้างั้นผมก็สบายใจหน่อยที่มีคุณหนุนหลัง ผมเองจะดำเนินแผนในทันที”
“เยี่ยมเลยครับท่านนายพล”
และทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันก่อนจากกัน
ใครจะไปรู้ว่ายุคสมัยอันดำมืดของประเทศเรอาเริ่มต้นจากตึกๆ นี้ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง