time-

        “แล้วทำไมกูต้องมากับตัวด้วยเนี่ย”

        “หยุดบ่นกูช่วยมึงแล้วถึงคราวมึงต้องช่วยกูบ้าง”

        ลูซี่ได้ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยพร้อมกับกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายทั้งที่เธอตั้งใจจะมาตามดูแลไทม์แท้ๆแต่ทำไมเธอต้องมาช่วยลุคขายข้าวมันไก่ด้วยเนี่ย

        “ขอโทษด้วยนะคะคุณหนูที่ต้องทำให้มาลำบากแบบนี้”พี่ฮีซูถือถาดที่ใช้เสริฟพลางหันมาพูดกับเธอ

        “ไม่เป็นไรหรอกค่ะแค่นี้เอง ถ้าเป็นพี่ฮีซูหนูพร้อมช่วยเต็มที่แต่ถ้าเป็นเรื่องไอ้ลุคหนูจะวิ่งหนีทันที”

        “ไอ้สัสกูได้ยินนะ”ไม่พูดเปล่าลุคใช้ถาดเสิรฟอาหารเคาะหัวเธอก่อนลูซี่จะหันไปเตะขาพี่ชายเบาๆด้วยความหมั่นไส้ทำให้พี่ฮีซูที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับหัวเราะออกมา

        วันนี้สองพี่น้องแห่งตระกูลวรลักษณ์แวะมาช่วยพี่ฮีซูช่วยคุณแม่ขายข้าวมันไก่เนื่องจากคุณแม่ของพี่ฮีซูป่วยและน้องสาวก็ต้องเรียนด้วยแถมของขายก็เตรียมเอาไว้หมดแล้วเธอเลยต้องกลับมาขายข้าวมันไก่แทน

        ลูซี่หันกลับไปจัดข้าวมันไก่ใส่ห่อเพื่อเตรียมสำหรับลูกค้าที่สั่งกลับบ้านขณะที่กำลังทำหน้าที่อยู่นั้นเสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้นให้เธอต้องละสายตาหันไปมอง

        มือเรียวใช้นิ้วก้อยที่ไม่เลอะกดแชทพบว่าคนส่งมาคือดีน

        deankudou : อยู่ไหนเนี่ย

        Lucyxx​ : ระยอง

        Lucyxx​ : ทำไม

        deankudou : ไปทำไรที่นั่น

        Lucyxx​ : มาทำธุระ

        deankudou : ไม่ใช่ว่าตามน้องมันไปไง

        Lucyxx​ : รู้แล้วจะถามทำไม

        deankudou : ยัยนี่

        Lucyxx​ : แล้วสรุปมีไร

        deankudou : ไอ้ตัวหัวหน้ามันหนีไปได้

        Lucyxx​ : ไอ้พวกที่ไปกระทืบนายตอนนั้นอ่ะนะ

        deankudou : ไอ้พวกนั้นต่างหากที่โดนกระทืบ

        Lucyxx​ : จ้าๆ

        Lucyxx​ : แล้วมันหนีไปไหน

        deankudou : ระยอง

        Lucyxx​ : ห๊ะ แถวไหน

        deankudou : อำเภอเมือง

        ข้อความของดีนทำเอาลูซี่ถึงกับวางมีดที่กำลังสับไก่อยู่หมายความว่าเจ้าพวกนั้นอยู่ที่เดียวกับพวกเธออย่างนั้นหรอเนี่ย

        Lucyxx​ : กี่คน

        deankudou : 4

        deankudou : แล้วตอนนี้อยู่แถวไหน

        Lucyxx​ : อำเภอเมือง

        deankudou : กรรม

        deankudou : เอาเป็นว่าระวังไว้ด้วยล่ะกัน

        deankudou : เพราะพวกมันจ้องเล่นงานเธอด้วย

        Lucyxx​ : เค

        Lucyxx​ : มีอะไรอัพเดทให้ด้วย

        deankudou : เค

        หลังจากคุยกับดีนเสร็จลูซี่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาทั้งที่ตอนแรกคิดว่าทุกอย่างจะจบแล้วดันต้องมาคอยระแวงไอ้พวกบ้านั่นอีก

        “เป็นไร”ลุคหันไปถามขณะที่มือของเขาถือถาดเสริฟเปล่า“ไอ้ตัวหัวหน้ามันหนีมากบดานอำเภอเดียวกับเรา”

        ลุคเลิกคิ้วก่อนจะวางถาดดูเหมือนว่าลูกค้าในร้านจะเริ่มน้อยลงจนเกือบจะหมดแล้ว

        “แล้วมึงจะเอาไงตามล่าพวกมันมั้ย”

        “แน่นอนแต่ตอนนี้ต้องหาตำแหน่งที่แน่นอนของพวกมันก่อน”

        “แล้วจะหาพวกมันยังไง”ลูซี่มองหน้าคนเป็นพี่พลางใช้ความคิดก่อนจะยกมือถือโทรหาใครบางคน

        [ครับคุณหนู]

        “พี่ครามยังอยู่ระยองใช่มั้ยคะ”

        [ครับมีอะไรให้ผมทำหรอครับ]

        “ช่วยหาตำแหน่งของพวกสยามหน่อยค่ะดีนบอกว่าพวกนั้นกบดานอยู่ที่ระยอง อำเภอเมืองค่ะ”

        [รับทราบครับถ้าเจอแล้วให้จับพวกมันเลยมั้ยครับ]

        “ค่ะจับพวกมันได้เลยค่ะ”

        [รับทราบครับ]

        วางเสร็จเก็บมือถือลงกระเป๋าลูซี่ถอนหายใจออกมารอยที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ยอมรับว่าเธอค่อนข้างกังวลไม่ใช่เพราะที่ไอ้พวกหัวหน้าสยามแก๊งค์ที่เคยมีเรื่องกับดีนเมื่อตอนนั้นหนีไปแต่กลัวว่าพวกนั้นจะลอบทำร้ายไทม์มากกว่า

        พอยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดพี่ฮีซูที่เห็นเจ้านายทำสีหน้าไม่ดีจึงหันไปถามไถ่“มีอะไรรึเปล่าคะคุณหนู”

        “แค่กังวลเรื่องแก๊งค์​สยามน่ะค่ะ​เหมือนว่าหัวหน้ากับพวกมันอีกสองสามคนจะหนีมาดานที่ระยองนี่”

        “ให้พี่ช่วยค้นหามั้ยคะ”

        “ไม่เป็นไร​ค่ะ​วันหยุดพี่ทั้งทีจะให้พี่มาทำงานได้ไง​ อีกอย่างพี่ต้องดูแลคุณแม่ด้วย​เดี๋ยวทางนี้ให้พวกหนูกับพี่ครามจัดการดีกว่าค่ะ”

        “เรื่องนี้หนูกับพี่ครามจัดการเองค่ะ”

        พี่ฮีซูมองลูซี่ด้วยสีหน้าจริงจังเป็นการบ่งบอกว่าเธอจะไม่ยอมทำตามที่ผู้ที่เป็นเจ้านายบอก

        “คงไม่ได้หรอกค่ะพี่เป็นบอดี้การ์ดของตระกูวรลักษณ์ต่อให้ต้องปิดร้านถาวรพี่ก็ต้องทำหน้าที่ของบอดี้การ์ดจนกว่าร่างกายจะแตกสลายค่ะ”

        ลูซี่รู้อยู่แล้วว่าพี่ฮีซูต้องพูดแบบนี้เธอรักงานของเธอและทำงานของตัวเองได้ดีมาตลอด ไม่มีการขาดงานเลยแม้แต่น้อยมีแค่ครั้งที่นี้ที่แม่ป่วยลุคเลยอนุญาตทำให้เธอสามารถหยุดมาดูแลแม่ได้

        “แล้วคุณแม่กับน้องล่ะคะ”

        “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้น้องหยุดค่ะน้องสามารถมาดูแลแม่แทนได้”

        ลูซี่ถอนหายใจกับความดื้อรั้นกับพี่ฮีซู“ก็ได้ค่ะ”

        “ขอบคุณค่ะ”

        พี่ฮีซูยกยิ้มพอใจกับคำตอบก่อนจะหันกลับไปทำงานของตัวเองต่อลูซี่กลับมาทำงานของตัวเองพลางนึกคิดและตีกับความคิดของตัวเองอยู่ในหัวพวกแก๊งค์สยามมันเล็งเธอและดีนทำให้ลูซี่มีความกังวลและห่วงว่าไอ้พวกที่เหลือมันจะไปทำร้ายไทม์

        “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นเป็นห่วงไอ้ไทม์รึไง”

        “อือ”

        “ไม่ต้องห่วงหรอกน่าไอ้ไทม์มันไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย”

        “รู้”แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงเป็นกังวลอยู่ดี

        ครืด~~~

        เสียงสั่นจากโทรศัพท์ให้เธอออกจากความคิดหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์แสดงชื่อของไทม์ พอเห็นแบบนั้นเธอเห็นแบบนั้นก็รีบกดรับทันที

        “ฮัลโหลค่ะ”

        [พี่นี่ผมเองนะ] เสียงอันคุ้นหูที่ไม่ใช่ไทม์แต่เป็นติมเพื่อนสนิทของไทม์

        “ว่าไงแล้วไทม์ล่ะ”

        [ไทม์กับไอ้บูมหายไปไหนไม่รู้ทิ้งข้าวของเอาไว้ตอนนี้พวกผมกำลังหาอยู่]

        “แล้วตอนนี้ได้เบาะแสอะไรมั่งมั้ย”

        [ไม่เลยพี่เพราะตรงหาดที่พวกผมไปนั่งเล่นมันไม่มีใครเลย เลยไม่มีใครเห็น]

        “ส่งโลเคชั่นให้หน่อยเดี๋ยวพี่ไป”

        [ได้พี่]

        หลังจากวางสายไม่นานติมก็ส่งโลเคชั่นมาให้ลูซี่กดเช็คตำแหน่งพบว่าตำแหน่งที่พวกเด็กๆอยู่มันอยู่ค่อนข้างไกลจากตรงที่พวกเธออยู่กว่า 20 โลแต่ก็ไม่ได้ไกลจนทำให้เธอไปไม่ได้

        ลูซี่หันไปดึงเสื้อคนเป็นพี่ชายที่กำลังมีความสุขกับการช่วยพี่ฮีซูขายข้าวมันไก่

        “อะไร”ลุคหันมองน้องสาวด้วยใบหน้าที่บ่งบอกว่ากำลังถูกขัดจังหวะ “ไปช่วยหาน้องก่อน”

        “ห๊ะ? หาทำไม”

        “ไทม์กับบูมหายไปไหนไม่รู้ตอนนี้ติมกับเพื่อนกำลังตามหาอยู่”ลุคที่ได้ยินก็ขมวดติ้วอยู่ครู่ก่อนจะหันไปบอกกับพี่ฮีซู“เดี๋ยวผมไปหาน้องก่อนนะครับ พอดีน้องหายไปไหนไม่รู้”

        “เดี๋ยวพี่ไปด้วยค่ะ”พี่ฮีซูหยิบเสื้อคลุมเหมือนเตรียมจะไปด้วย “ไม่ต้องเลย พี่รออยู่นี่แหละ”

        “ไม่ค่ะหน้าที่อารักขามันหน้าที่ของพี่”

        “พี่เจ็บอยู่ผมจะให้พี่ไปได้ไง”ประโยคของลุคทำให้ลูซี่ที่ได้ยินถึงกับขมวดคิ้ว พี่ฮีซูไปบาดเจ็บตอนไหนเนี่ย

        “แต่ม้นคือหน้าที่ของพี่พี่เป็นบอดี้การ์ดพี่จะปล่อยให้หัวหน้าตัวเองไปเผชิญอันตรายได้ไง”

        “นี่คือคำสั่งอยู่พักที่นี่และห้ามไปไหนเด็ดขาด” ลุคออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มเขาจะไม่ยอมให้พี่ฮีซูไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด

        “คงไม่ได้ค่ะพี่ต้องขอโทษนะคะที่ต้องปฏิเสธแต่อย่างที่บอกไป มันเป็นหน้าที่ของพี่ค่ะไม่ว่ายังไงพี่ก็จะไป” ลุคถอนหายใจเฮือกใหญ่ส่วนลูซี่ก็ได้แต่มองสถานการณ์ที่มันดูแปลกๆ

        “เฮ้อ~ ก็ได้แต่เกิดอันตรายผมจะส่งพี่กลับทันที”

        “ขอบคุณค่ะ”

        หลังจากคุยตกลงกันเสร็จลูซี่ก็ออกมารอลุคกับพี่ฮีซูที่ด้านนอกร้านขณะนั้นเองติมก็ได้ส่งโลเคชั่นใหม่มาให้พร้อมกับข้อความส่งมา

        tim????: ส่งโลเคชั่น

        tim????: ผมเจอเบาะแส

        tim????: มีคนบอกว่าเจอพวกไอ้ไทม์อยู่กับพวกผู้ชายแถวโรงแรม

        Lucyxx​ : โอเคค่ะ

        Lucyxx​ : เดี๋ยวพี่ไป

        คุยเสร็จเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงพลางถอนหายใจเพื่อคลายความเครียดตอนนี้ในใจของเธอไม่อยู่เป็นสุขได้แต่ภาวนาว่าให้ไทม์ปลอดภัยด้วยเถอะ

        ดวงตาค่อยๆลืมเห็นภาพตรงหน้าที่เบลอจนแทบจะมองไม่เห็นไทม์พยายามขยับตัวเพื่อสำรวจแต่กลับขยับไม่ได้มือทั้งสองถูกมัดไขว้หลังและรู้สึกจุท้องที่โดนต่อยก่อนจะโดนจับตัวมา

        ไทม์กวาดสายตาสำรวจรอบๆเห็นเพียงลางว่าเหมือนเป็นห้องมืดๆ แล้วก็เหมือนจะมีคนนอนอยู่ข้างๆคิดว่าน่าจะเป็นบูม

        ไทม์ค่อยๆไถตัวเองไปยังคนที่นอนอยู่ก่อนจะใช้หัวเข่าเขี่ยตัวเพื่อทำการปลุก

        “บูมๆๆ”

        “อืม…”บูมค่อยๆ ขยับก่อนจะเด้งตัวขึ้นมา “ทะ-ที่นี่ที่ไหนอ่ะ แล้วเรามาอยู่นี่ได้ไง”

        “คงโดนพวกนั้นจับตัวมาแหละ”

        “เดี๋ยวนะแว่นมึงหายไปหนิ แล้วมองเห็นหรอ” ไทม์ส่ายหัวเล็กน้อย “ไม่ค่อยเห็นอ่ะ”

        ปัง!!!!

        เสียงเปิดประตูดังลั่นให้สองหนุ่มต้องหันไปมองก่อนจะพากันเขยิบตัวหนีเพื่อป้องกันตัวเอง

        “ตื่นสักทีนะ”ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินตรงมาหาพวกเขาก่อนจะเดินมากระชากแขนไทม์ให้ลุกขึ้น

        “จะเอาเพื่อนฉันไปไหน-อั่ก!!!”ยังไม่ทันพูดจบหนึ่งในชายฉกรรจ์ก็ยกเท้าถืบท้องบูมจนเขาจุกก่อนจะลงไปนอนกองกับพื้น

        “บูม!!แกทำอะไรเขา!!”ไทม์พยายามจะเข้าไปช่วยเพื่อนแต่ด้วยแรงอันน้อยนิดทำให้เขาไม่สามารถจะหลุดพ้นจากการจับกุมจากชายฉกรรจ์อีกสองคนที่ล็อคตัวเขาเอาไว้ทำให้เขาทำได้แค่ดิ้นเท่านั้น

        “หุบปาก!!รำคาญ!!”ชายคนหนึ่งตะโกนด่าไทม์ก่อนจะลากตัวเขาออกไปจากห้องโดนไม่สนคำโวยวายของเขาเลยแม้แต่น้อย“ปล่อยนะเว้ย! ปล่อย!”