ฝงซื่อเจินพูดขึ้น “คุณนายใหญ่หรงไม่รู้เื่ที่ฉันไปดิสโก้เทกซะหน่อยเชื่อว่าถ้าท่านรู้ขึ้นมา ท่านคงไม่มีทางเลือกฉันแน่ฉันเองก็ไม่ได้รู้เื่บ้านตระกูลหรง ก็รู้แค่ 2 วันที่ผ่านมานี้เท่านั้น คุณนายใหญ่หรงดูแลครอบครัวมา10 กว่าปี ดูแลอย่างทั่วถึงไม่บกพร่องไม่เคยเอาเื่ภายในพูดออกมาให้คนอื่นได้ฟังเลยนอกจากเื่ที่ส่งตัวคุณไปที่ฉงชิ่ง”
หรงเจียซั่งสีหน้าคิดหนัก สายตาสับสนคลุมเครือเด็กน้อยถูกพลัดพรากจากครอบครัว แน่นอนว่าเป็ความเ็ปที่ฝังอยู่ในใจ
ฝงซื่อเจินแบมือออก “ดังนั้น ฉันไม่คิดว่าคุณนายใหญ่หรงจะหาครูสอนพิเศษคนหนึ่งที่ครอบครัวขัดสนมาสิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลดีอะไรกับท่านเลย จะต้องรู้ไว้ว่าฉันไม่ได้มาเพียงแค่สอนให้คุณเท่านั้น ฉันยังมาสอนคุณหนูอีกด้วย ถ้าฉันไม่ถือตัวเอาไว้พวกคุณหนูก็จะได้รับผลกระทบ ก็จะเจอคนอื่นๆ นินทาเอาได้”
หรงเจียซั่งเลิกคิ้ว อารมณ์กลับมาเย็นขึ้นความเจ็บช้ำกลายเป็ศูนย์ได้อย่างสวยงามอีกด้วย
“งั้นกับเื่สอนหรือไม่สอนผม มันเกี่ยวอะไรด้วย?”
“คุณนายใหญ่หรงย้ำแล้วย้ำอีกให้ฉันสอนคุณให้ดีๆคุณเป็คนที่ฉันต้องรับผิดชอบ” สองตาของฝงซื่อเจินมองตรงไป พูดอย่างจริงจังว่า“คุณชายใหญ่ ฉัน้าทำงานนี้จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นฉันจะต้องรักษาประวัติการทำงานที่ฉันหามาได้ให้ดีอีกด้วยดังนั้น คุณชายใหญ่ ฉันไม่อยากอยู่ในบ้านตระกูลหรงนี้เพียงแค่ครึ่งทางแล้วล้มเลิกไปซะยิ่งกว่าคุณซะอีกถ้าฉันขอรับประกันเลยว่าอยู่บ้านตระกูลหรง 1 วัน ก็จะรักษาบทบาทหน้าที่ให้ดี 1 วันทำหน้าที่ของครูที่ดี คุณชายใหญ่จะพิจารณาให้โอกาสฉันอีกสักครั้งได้รึเปล่าคะ?”
หรงเจียซั่งมองพิจารณาฝงซื่อเจินอย่างโล่งอก “คุณฝงผมรู้ว่าคุณเป็นักเรียนดีเด่นของมหาวิทยาลัยจินหลิงแล้วยังแก้โจทย์ปัญหาของหยางซิ่วเฉิงคนอ่อนหัดนั่นได้ แต่ว่า ผมยังยืนยันคำเดิมเกรงแต่ว่าคุณเป็ถึงครูสอนพิเศษ แต่กลับสอนผมไม่ได้”
เขาไม่เสียเวลาพูดต่อ ดึงประตูห้องหนังสือ
“ถ้าอย่างนั้นสมมุติว่าถ้าฉันพิสูจน์ได้ล่ะว่าฉันมีความสามารถที่จะสอนคุณได้จริงคุณก็จะยอมรับให้ฉันสอนคุณ?”
คำพูดนั้นเหมือนน้ำฝนเติมจนเต็มใจคนฟังหรงเจียซั่งคลายมือออก ค่อยๆ หมุนตัวกลับ
สาววัยรุ่นคนนั้นยืนตรงเป็ปากกาอยู่ข้างๆ โต๊ะหนังสือใบหน้าที่ละเอียดอ่อนมีเืฝาดสีแดงระเรื่อ ท่าทางมุ่งมั่น ตาทั้งคู่สดใสเหมือนกับว่ามีเปลวไฟคุกรุ่นอยู่ข้างใน
หรงเจียซั่งยิ้มดูถูกอย่างเ็า “คุณฝงคุณไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลยโรงเรียนทหารไม่ใช่แค่สอนให้ยิงปืนเดินสวนสนามเพียงอย่างเดียว”
“ฉันไม่ได้้ารู้ระดับความรู้ของคุณ”ฝงซื่อเจินพูดออกมาอย่างใจเย็น“ฉันเพียงแค่อยากจะแสดงให้คุณเห็นความตั้งใจในหน้าที่การงานของฉันแค่นี้ พอถึงเวลาคุณก็พิจารณาเอาเองว่าฉันมีคุณสมบัติพอที่จะสอนคุณหรือเปล่า ถ้าหากคุณรู้สึกว่าไม่ผ่านฉันก็จะรีบลาออกซะ และจะไม่เรียกร้องอะไรอีก”
หรงเจียซั่งกอดอกความอยากรู้อยากเห็นและความตะขิดตะขวงใจถูกกระตุ้นขึ้นมาจนสำเร็จ
“คุณฝงมีความมั่นใจในตัวเองมากคุณคิดว่าจะพิสูจน์ตัวเองยังไง?”
ฝงซื่อเจินปล่อยมือลง “ฉันมาสอนภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศสแล้วก็คณิตศาสตร์ คุณเลือกมาทดสอบฉันอย่างหนึ่ง”
หรงเจียซั่งเลิกคิ้ว “คณิตศาสตร์ละกันคุณมีแผนที่จะพิสูจน์ตัวเองอย่างไร?”
ตัวเลือกนี้ตรงกับที่ฝงซื่อเจินคิดเอาไว้อยู่แล้วในแววตาของหล่อนมีรอยยิ้ม บิดตัวหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า ขยายออกมา
นั่นคือไพ่!
เหมือนดาวตกพุ่งลงมาท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดมิดในยามค่ำคืนเดิมทีสายตาของหรงเจียซั่งแสนจะเ็า ทันใดนั้นก็ถูกจุดประกายขึ้นมาใบหน้าเหมือนได้เจอสิ่งที่ท้าทายแล้วจึงมีสีหน้าตื่นเต้นออกมา
ฝงซื่อเจินถามขึ้น “21 พ้อยต์ ไพ่บริดจ์ หรือโจ๊กเกอร์?”
“ไพ่บริดจ์” หรงเจียซั่งตอบโดยไม่ต้องคิด
ฝงซื่อเจินยิ้มอ่อน ผายมือทำท่าเชื้อเชิญหรงเจียซั่งไม่ตื่นตระหนก ปลดกระดุมแขนเสื้อออก พับแขนเสื้อม้วนขึ้นไปที่ข้อพับนั่งลงต่อหน้าฝงซื่อเจิน
นิ้วมือเรียวๆ ขาวๆ ของฝงซื่อเจินช่างนำโชคจั่วได้ไพ่ควีนจับไพ่ขึ้นมากรีดอย่างชำนิชำนาญ 2 ครั้ง แจกไพ่เรียบร้อย
“ชนะสองในสามเกม ให้คุณชายใหญ่เริ่มก่อน”
“ตาคุณ” หรงเจียซั่งเม้มปากแสดงแววตาขำขันโอ้อวด ยื่นมือออกมา
แสงแดดส่องอยู่กลางศีรษะเงาต้นไม้สูงหดลงสั้นนิดเดียว แสงที่ส่องเข้ามาในห้องหนังสือหดหายออกไปอากาศที่แห้งๆ และลมร้อนๆ ของ่ต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาพัดผ้าม่านบางๆ นั้นให้พลิ้วไสว พัดเส้นผมของคนที่อยู่ในห้องแต่ไม่อาจที่จะพัดเอาบรรยากาศตึงเครียดนั้นออกไปได้
ที่นี่กำลังเกิดสนามประลองฝีมือเพื่อวัดความเหนือชั้นฝงซื่อเจินเหมือนงู หรงเจียซั่งเหมือนจิ้งจอก สู้กันตลอดทาง โจมตีไม่โดนก็ประชิดเข้าหากัน หาทางที่จะเข้าไปจู่โจมกัดอย่างสุดชีวิต
หรงเจียซั่งนำหน้า 1 ตา ฝงซื่อเจินตามมาติดๆ กระชั้นชิดสูสีมากจบเกมแรก หรงเจียซั่งถูกต้อนจนมุม เติมตัวเล่นเข้ามาใหม่ แต้มถูกหักลงไปฝงซื่อเจินยังคงเหลือ 10 แต้มเหมือนเดิม มีวิธีออกไพ่อย่างเป็ลำดับของตัวเองเหมือนงูที่กัดศัตรูเอาไว้ กัดฟันแน่น กัดแน่นเข้าแน่นเข้ากดดันเข้าไปที่ลมหายใจตรงหน้าอกฝ่ายตรงข้ามรู้สึกถึงหัวใจของสัตว์ที่ถูกล่านั้นกำลังเต้นเบาลงๆ จนกระทั่งหยุดลง
ปลายจมูกของหรงเจียซั่งมีเหงื่อหยดซึมออกมา แก้มขาวๆ เริ่มมีเืฝาดออกมาให้เห็นเหมือนก้อนเมฆขาวๆ ที่ถูกแสงสะท้อนให้มีสีสัน เหมือนหน้าของเขาถูกเติมแต่งด้วยสีสันที่ยากจะพรรณนาออกมาเป็คำพูดได้
เขาพยายามที่จะกอบกู้ อยากจะหลุดจากเงื้อมมือของฝงซื่อเจินแต่ว่าผู้หญิงคนนี้เหมือนฝนตกตอนฤดูใบไม้ผลิเสียจริง ฝีมือแข็งแกร่งเผ็ดร้อนขั้นสุดกัดไม่ยอมปล่อย กัดแล้วกัดอีกลึกเข้าไป
เกมสุดท้ายจบลงไม่ต้องนับคะแนนเลย ก็รู้แพ้ชนะ
หรงเจียซั่งกัดฟันกรามแน่น ถอนหายใจยาวหนึ่งที ลุกขึ้นยืนเดินไปอีกด้านหนึ่งรินน้ำดื่ม
ฝงซื่อเจินปาดเหงื่อบนหน้าบางอย่างนิ่งๆเก็บไพ่เป็ระเบียบ
ท่ามกลางเสียงกรีดไพ่หรงเจียซั่งยืนอยู่ตรงหน้าต่าง หันหน้าตรงมามองผู้หญิงคนนี้อย่างจริงจัง
ฝงซื่อเจินหน้าตาสะสวยและดูดี มีความงามบางอย่างที่ซ่อนอยู่ทำให้คนที่เจอหล่อนรู้สึกว่าหล่อนเป็ผู้หญิงที่อ่อนโยนอบอุ่นได้ง่ายแต่ว่าหรงเจียซั่งกลับมองเห็นเื้ัที่มีจิติญญาอันกล้าแกร่งของผู้หญิงคนนี้ในวันนี้ระหว่างประลองก็ได้เผยโฉมหน้าทำให้ผู้ชายอย่างเขารู้สึกได้ถึงวิธีสยบพลังนั้นแล้ว
คู่ต่อสู้ที่สูสี กู่พลังทะเยอทะยานนั้นแทรกซึมไปตามกระดูกสันหลังเหมือนกับกระแสไฟวิ่งทะลุไป ทำให้หัวใจเต้นอย่างไร้การควบคุม
ฝงซื่อเจินเก็บไพ่เสร็จแล้ว ลุกขึ้นยืนขำส่งไปทางหรงเจียซั่ง “ขอบคุณคุณชายใหญ่ที่ออมมือให้”
หรงเจียซั่งกลืนน้ำชาลงไป พูดกระซิบอย่างไม่เต็มใจ “ฝีมือคุณเตรียมการมาดี ผมแพ้อย่างไม่มีข้อแม้ คุณอยู่ต่อได้ ผมจะไม่พูดอะไรให้คุณนายได้ยิน”
“ขอบคุณคุณชายใหญ่”ฝงซื่อเจินยิ้มอย่างชื่นบาน สายตาเปล่งออกมาระยิบระยับ “อย่างนั้นวันพรุ่งนี้เชิญคุณมาเรียนให้ตรงเวลานะคะ”
หรงเจียซั่งพยักหน้า ยังคงเฉยชา ไม่แฮปปี้เหมือนเดิมหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างมองท้องฟ้าที่สดใส
ฝงซื่อเจินเก็บกระเป๋าหนังสือเรียบร้อย ก้าวขาเบาๆ เดินไปทางประตูห้องหนังสือ
ขณะที่มือจับลูกบิดประตู หล่อนก็หยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่งหันมาพูดกับหรงเจียซั่งว่า “ฉันไม่ได้เจอคู่แข่งที่แข็งแกร่งแบบคุณมานานแล้วฉันเคยเป็หัวหน้าชมรมไพ่บริดจ์ที่มหาวิทยาลัยหญิงล้วนจินหลิงนำทีมไปแข่งไพ่บริดจ์ชนะมาแล้วทุกที่ เรียกว่าเป็จ้าวแห่งไพ่บริดจ์เลยละถึงคุณจะแพ้แต่ก็ไม่น่าเสียดาย หรงเจียซั่ง”
หรงเจียซั่งแสดงอารมณ์สีหน้าท่าทาง หันตัวกลับไปแต่กลับมองเห็นแค่หลังไวไวของฝงซื่อเจินเดินไปแล้ว
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0818cc58522cbd86eda61452a3988291
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่เมืองศิวิไลซ์ที่ไหน ขอฝากแฮชแท็ก #เมืองศิวิไลซ์ #readAwrite ด้วยน้า
619
