หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

คืนที่กำหนดไว้

สายลับของหลินเหยียนแทรกตัวเข้าไปในหอเย็น

เตรียมเปิดเส้นทางลับให้นางหลบหนีออกจากวังหลวง

ทุกอย่างดำเนินไปตามแผน

จนกระทั่ง... ซูเหวินฉีถูกจับได้ในนาทีสุดท้าย!

ขบวนหลบหนีหยุดชะงัก

ทหารราชองครักษ์กรูกันเข้ามาล้อมรอบ

แสงไฟจากคบเพลิงสะท้อนแววตาดุร้ายของเหล่าทหาร

---

แต่แทนที่ซูเหวินฉีจะหนี

นางกลับ “ผลัก” องครักษ์ฝ่ายหลินเหยียนที่มาช่วยออกไป

ยืนเด่นอยู่กลางลานหิมะคนเดียว

> "เ๽้ากลับไป... ข้าไม่๻้๵๹๠า๱ให้หลินเหยียนต้องเดือดร้อนเพราะข้า"

ทหารชะงัก

ไม่คิดว่านางจะยอมจำนนง่ายๆ

ขณะเดียวกัน บนหอสูง

หลินเหยียนที่ซ่อนตัวอยู่ มองภาพตรงหน้า

กำมือแน่นจนเล็บจิกเ๧ื๪๨ไหล

แต่ไม่อาจก้าวออกไปช่วยตรงๆ

เพราะหากเขาเปิดเผยตัว นั่นหมายถึง สูญเสียทั้งอำนาจและชีวิต

---

ในวินาทีนั้น

เสียงของซูเหวินฉีดังขึ้นก้องกลางลาน

> "ข้า ซูเหวินฉี ยอมรับผิดในฐานะทูตทรยศ!"

"แต่ทั้งหมดนี้ ข้าทำด้วยตัวข้าเอง มิใช่ได้รับคำสั่งจากผู้ใด"

"ผู้ใดก็อย่าได้โทษเขา!"

คำพูดนั้นแทงทะลุใจหลินเหยียนยิ่งกว่าใบมีด

ขณะนางถูกจับมัด

ซูเหวินฉีหันหน้าขึ้นมองหอสูง...

แม้ไม่เห็นใคร แต่ราวกับมองทะลุเงามืดไปถึงเขา

ริมฝีปากของนางขยับเบาๆ

ไร้เสียง แต่หลินเหยียนรู้ทันทีว่าเธอเอ่ยว่าอะไร

> "อย่าเสี่ยงเพื่อข้า..."

---

เ๧ื๪๨กำเดาของหลินเหยียนไหลลงอาบริมฝีปาก

จากความโกรธ เกลียดตัวเอง และความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องนางได้ในตอนนี้

แต่เขายังต้องกัดฟันอดทน...

เพราะเกมที่เขาวางไว้ ยังไม่ถึงเวลาเปิดเผยไพ่ใบสุดท้าย!