ในเมืองแห่งหนึ่งในแคว้นใดก็ไม่ทราบได้ มีตระกูลเศรษฐีผู้มั่งคั่งพอตัว เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกวุ่นวายเป็อย่ามาก ราวกับว่ากำลังจะมีเื่น่ายินดีและหวาดหวั่นจะเกิดขึ้นในไม่ช้า
“เร็วเข้านายน้อยกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า เราต้องเตรียมน้ำร้อนกับผ้าโดยเร็ว”เสียงแหบแห้งของหญิงชราดังขึ้นมาแต่ไกล
มองเข้าไปใกล้ๆข้างๆของหญิงชรามีชายวัยสามสิบต้นเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายไม่อยู่สุขไม่ ด้านหลังของเขาก็มีเหล่าคนรับใช้สองสามคน ที่มีอาการไม่ต่างจากผู้เป็นายเท่าไรนัก
หญิงชราเมื่อเห็นอาการของชายผู้นั้น ก็หันมายิ้มอย่างผ่อนคลาย “ไม่ต้องกังวลไปนายท่านชาญ จากสุขภาพของคุณนายก่อนหน้านี้ ที่ข้าได้ตรวจดูแล้ว คุณนายมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง กว่าสตรีทั่วไปนัก ข้ารับรองได้ว่าบุตรของท่านจะต้องเป็เด็กชายที่แข็งแรงเป็แน่แท้ ด้วยความดีของท่านที่สั่งสมมา ์ย่อมไม่หักหาญน้ำใจคนดีเช่นท่านหรอกนา”
แต่ทว่าใบหน้าของชายผู้นั้นไม่ได้คลายลงแม้แต่ กลับกล่าวเสียงทุ้มด้วยความคร่ำเครียด “ข้าก็อยาก ให้เป็เช่นที่ท่านยายหมอตำแยกล่าว แต่ข้าเคยสูญเสียบุตรไปแล้วคนหนึ่ง หากข้าเสียบุตรอีกคนแล้วล่ะก็ ภรรยาที่รักของข้า มีหวังได้ตรอมใจแน่แท้ ข้ามิอยากให้เื่เลวร้ายเช่นนั้น เกิดขึ้นเลยจริงๆ”
“อาจารย์คงมาแล้ว-วว”
เสียงตระโกนดังลั่นมาแต่ไกล พร้อมกับมีร่างของชายสองคนที่ อายุอานามแลดูต่างกันเป็อย่างมาก ผู้หนึ่งมีอายุใกล้เคียงกับเศรษฐีหนุ่ม ส่วนอีกผู้หนึ่งอายุราวๆเจ็ดสิบปีเศษ นิ้วก้อยซ้ายของชายชราขาดด้วยการถูกตัด ตามตัวก็เต็มไปด้วยาแจากคมดาบ
“ท่านอาจารย์” เศรษฐีหนุ่มร้องเรียกอย่างตกตะลึง
ชายหนุ่มอีกคนที่มาพร้อมกับชายชรายิ้มบางๆ พร้อมเอ่ยขึ้นมา “ชาญ เมื่อสามวันก่อนข้าได้ลองทำนายดูและทราบว่าเ้าจะต้องเสียบุตรอีกคน เพื่อชดใช้กรรม ที่เ้าและสามีภรรยา เคยร่วมกันสร้างเอาไว้ เมื่อข้าทราบว่า ตอนนี้เ้ากำลังจะมีเื่ลำบากเกิดขึ้น ข้าเลยถือวิสาสะ ตามอาจารย์มาช่วยทำพิธี ให้บุตรของเ้าคลอดออกมาอย่างแข็งแรงปลอดภัย ข้ารบเร้าท่านอยู่ตั้งนานเลยนะกว่าท่านจะยอมมานะเนี่ย”
เศรษฐีหนุ่มเมื่อทราบเช่นนั้นก็ถึงกลับน้ำตาคลอเบ้า เขามรู้ว่าท่านอาจารย์ รังเกลียดเื่ยุ่งยากที่สุดในโลก ยิ่งเป็เื่การเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของมนุษย์ผู้หนึ่งด้วย ต่อให้แค่นให้ตายท่านอาจารย์ก็ไม่ยอมทำ เพราะการทำสิ่งนั้น ก็ย่อมต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนด้วย สิ่งแลกเปลี่ยนที่ประเมินค่ามิได้
อาจารย์คงหน้านิ่งขมวดคิ้วเอ่ยขัด “ไม่ต้องมาทำเป็ซึ้ง ข้าไม่ได้ทำเพื่อเ้า ข้าทำเพื่อตัวเองต่างหาก ข้าแก่จนจะลงโลงปูนี้แล้ว ก็อยากจะลองเปลี่ยนชะตาชีวิตบ้างสักครั้ง ตายไปจะได้ไม่ขายขี้หน้าใคร”
เมื่อกล่าวเสร็จอาจารย์คงก็เดินไปรอบๆคฤหาสน์ ขมวดคิ้วแน่น “ิญญาเร่ร่อน เป็ไปได้ยังไง บ้านที่มนุษย์อยู่อาศัยได้ ไม่สมควรมีิญญาเร่ร่อนสิ เป็ไปได้อย่างไร มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เมื่อคิดได้เช่นนั้นอาจารย์คงก็ นับนิ้วคล้ายคำนวณอะไรบางอย่าง ‘ดาวเพชฌฆาต กาลกิณี กลียุค นี่มันชะตาทรราชนี่ เป็ไปได้อย่างไร ครอบครัวของชาญ จะให้กำเนิดทรราชน้อยเช่นนี้ได้ ไม่ดีแน่หากเป็เช่นนี้ เมื่อทารกน้อยคนนี้กำเนิดขึ้นมา จะต้องเกิดเื่ใหญ่ขึ้นแน่ ให้เกิดขึ้นมาไม่ได้ จะทำอย่างไรดี จริงสิก่อนอื่นต้องกำจัดสัมภเวสีสิบตนนี้ก่อน ต้องส่งพวกมันไปเกิด จะให้มีภาคีทรราชไม่ได้ เมื่อทรราชไร้ซึ่งภาคี ก็ไม่ต่างจากคนธรรมดา’
เมื่อคิดได้เช่นนั้นอาจารย์คงก็ไม่อยู่เฉยพลางร่ายคาถาส่งิญญาร้ายขึ้นมา เมื่อเป็ภาคีทรราชย่อมไม่ใช่ิญญาดีแน่แท้ เพราะฉะนั้นบทส่งิญญาร้ายต้องมีผลแน่
เมื่อกล่าวบทคาถาจบ อาจารย์คงก็ถอนหายใจยาวพรืด ด้วยความโล่งอก แต่ทว่าไม่ทันไร ก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะว่าที่แห่งนั้นกับยังเหลือิญญาเด็กอยู่หนึ่งตน เมื่อพินิจพิเคราะห์ อยู่นานสองนาน ก็เข้าใจได้ในที่สุด นี่ไม่ใช่ หนึ่งในิญญาร้ายภาคีทรราช แต่เป็บุตรชายของเศรษฐีหนุ่มที่แท้งไปในปีก่อน
“ิญญาเด็กนี่... ข้าจะต้องทำอย่างไรดี อ่าใช่แล้ว ก็ใช้ิญญาเด็กนี่สวมเข้าไปในร่างทรราชน้อยนั่น ให้สองิญญารวมกันเป็หนึ่งจะได้สะกดเ้าทรราชน้อยนั่นได้”
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว อาจารย์คงก็ผลักิญญาเข้าไปในห้องแห่งหนึ่งที่มีบรรดาคนรับใช้และภรรยาของเศรษฐีหนุ่มผู้นั้นที่กำลังเตรียมตัวคลอดลูกในไม่ช้า
อาจารย์คงนั่งลงท่าขัดสมาธิพึมพำเบาๆฟังไม่ได้ศัพท์
ในขณะนั้นเอง เกิดลมพายุโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงราวกับว่าจะเกิดเหตุวิปโยคขึ้น บ้านเรือนที่มีคามแข็งแรงทนทานไม่พอ พร้อมจะพังลงครืนได้ทุกเมื่อ
เศรษฐีหนุ่มเองเผยท่าทางวิตกกังวลออกมา เขาไม่รู้เลยว่าทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้ และเห็นอาจารย์ของเขามีท่าทางเคร่งเครียด เหมือนกับว่ากำลังตนเองทำอะไรบางอย่าง โดยที่เขาไม่รู้อะไรเลย
เขาหันไปหาชายหนุ่มที่มาพร้อมกับอาจารย์ของ ส่อแววตาสงสัย คล้ายกับจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ข้า... ไม่รู้..”
ชายหนุ่มตอบกลับมาด้วยใบหน้าซีดขาว ถึงแม้เขาจะไม่เคยเห็นการเปลี่ยนชะตาชีวิตมนุษย์มาก่อน แต่เขาก็ได้อ่านในบันทึกเก่าๆมาบ้างแต่ก็ไม่ได้มีการบ่งบอกเลยว่า จะมีเหตุการณ์ที่รุนแรงเช่นนี้เกิดขึ้น
เพียงแต่ว่า อาจจะเกิดเหตุการณ์ ที่จะเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตบางส่วนในภายหลัง และไม่มีเหตุการณ์ที่จะกระทบกระทั่งต่อผู้อื่น
แต่ทว่า ในตอนนี้กลับมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นอย่างมาก มีพายุลมแรงกรรโชก บ้านเรือนที่ทนแรงลมบางหลังก็ถูกพัดหายไปในท้องฟ้า เสียงผู้คนร้องไห้ระงมดังพัดผ่านมาตามสายลม
เศรษฐีหนุ่มเมื่อครั้งยังหนุ่ม แม้ว่าจะเป็คนเลวร้าย แต่ทว่า หลังได้อยู่กับภรรยา อันเป็ที่รักนิสัยดั้งเดิมก็ค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อยๆ กลายเป็ผู้มีจิตใจเมตตา เอื้อเฟื้อแก่เพื่อนมนุษย์ ยิ่งได้เห็นเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่ตนเองเป็ต้นเหตุเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก
หยาดเหงื่อค่อยๆไหลลงจากใบหน้าย้อยมาถึงคาง หลังจากนั้นก็หยดลงบนตัก
อาจารย์คงพลันลืมตาอันฝ้าฝาง ตอนนี้ดวงตาของอาจารย์คง ไร้ซึ้ง ประกายดั่งเช่นตอนแรกที่มาอีกแล้ว ิัของเขาก็เหี่ยวย่นลงไปมาก ราวกับว่าเขาได้ไปเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นและทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ เขาจึงต้องแลกด้วยอายุไขและดวงตาของเขา
ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ เขามีร่างกายไม่ต่างจากชายชราอายุร้อยปี
“อาจารย์!!”
“อาจารย์!!”
เศรษฐีหนุ่มกับชายหนุ่ม ร้องเรียกพร้อมกันด้วยความใ คุกเข่าอ้าแขนรับอาจารย์ของตนที่กำลังจะสิ้นเรี่ยวแรงและแก่ชราลงไปมาก
“ไก่ ท่านอาจารย์เป็อะไรมากหรือไม่ เหตุใดท่านจึงแก่ชราลงไปมากขนาดนี้” เศรษฐีหนุ่มกล่าวถามอย่างกระวนกระวาย
ชายหนุ่มที่มาพร้อมกับอาจารย์คง ขมวดคิ้วแน่น พลางจับข้อมืออาจารย์คงแน่น ก่อนคิ้วที่ขมวดจะคลายลง
“ไม่เป็ไร ท่านอาจารย์ปลอดภัยดี ท่านแค่เสียอายุขัยไปบางส่วนก็เท่านั้น พักฟื้นไม่นานเดี๋ยวก็หาย เ้าไม่ต้องเป็กังวล ไปหรอก”
อุแว้ อุแว้
ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว เป็เด็กชาย
เสียงเจียวจาว อย่างตื่นเต้นดีใจ ดังออกมาจากในห้อง กลบเสียงร้องของทารกน้อยซะมิดเลย
ไก่ยิ้มให้ชาญพลางพยักหน้า ว่า “ไปดูลูกเ้าเถอะ ส่วนอาจารย์ข้าจะดูแลเอง”
ชาญมีท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้ารับ เพราะอยู่ตรงนี้เขาก็ช่วยอะไรอาจารย์ของเขาไม่ได้อยู่แล้ว จึงเข้าไปในห้องด้วยความตื้นตันใจเป็อย่างมาก
ไก่ถอนหายใจอย่างคลายใจ พลางส่งพลังให้อาจารย์ของตนเองอย่างขะมักเขม้น แต่ทว่าหลังจากผ่านไปเพียงครู่เดียว เสียงหัวเราะเฮฮาที่กลบเสียงทารกน้อยหายไป แต่ทว่าผ่านไปนานสองนาน เสียงของทารกน้อย ก็ยังไม่ดังออกมาอีกเลย
“ไม่ถูกทำไมเสียงทารกน้อยไม่ดังออกมา.. แย่แล้ว ไม่ใช่เสียงหัวเราะ ดังกลบเสียงร้อง แต่ทารกน้อยหยุดร้องต่างหาก ”
ไม่คิดได้เช่นนั้นไก่ก็หน้าซีดวางอาจารย์นอนลงบนพื้น ก่อนเข้าไปในห้องอย่างตื่นตระหนกL
326
