พิชิตรักจอมอหังการ_End

        โทมัส และ กุสุมา ได้เดินทางจากอิตาลีไปยังนอเวย์ กันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยชายหนุ่มพา กุสุมา ไปยังบ้านของตนเอง ซึ่งจะเรียกว่าบ้านก็ไม่น่าจะใช่ เพราะมันใหญ่พอๆ กับคฤหาสน์ของ โอดีน เลยก็ว่าได้

        “ที่นี่บ้านคุณหรือคะ?” กุสุมา เงยหน้าขึ้นมองดูไปรอบๆ อย่างอึ้งๆ และลานตาไปหมด มันช่างกว้างใหญ่ไพศาลซะนี้กระไร

        “ใช่แล้ว นี่คือบ้านของผม” โทมัส ก้มล้มบอกคนตัวเล็ก ใช้มือใหญ่โอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ แล้วพาเดินเข้าไปในบ้าน

        “มันใหญ่จังเลยค่ะ แล้วอย่างนี้ไม่ต้องทำความสะอาดกันจนเหนื่อยเลยหรือคะ?” กุสุมา เงยมองหน้าคนที่กำลังพาเธอเดินเข้าไปในบ้าน เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้ 

        “ไม่เหนื่อยหรอกเพราะมีคนทำความสะอาดกันอยู่หลายคน” โทมัส บอกกล่าวยิ้มๆ พร้อมกับยกแขนแกร่งขึ้นมาคล้องคอเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว

        “แล้วกี่คนหรือคะ?” กุสุมา ยังเอ่ยถามขึ้นมาอีกอย่างสงสัย

        “ก็ประมาณสักสิบคนน่าจะได้นะ” โทมัส หยุดคิดนิดหนึ่ง เลื่อนมือใหญ่มาดึงรั้งเอวบางให้เข้ามาหาตัว ก่อนจะตอบคนช่างซักช่างถามออกไป

        “เดี๋ยวเราก็จะได้เจอกับพวกเขาทุกคนที่อยู่กันที่นี่” โทมัส ก้มลงจุมพิตที่ปากบางจิ้มลิ้ม เพื่อตัดบทไม่ให้สาวเจ้าได้ซักถามขึ้นมาอีก แล้วค่อยๆ ถอนปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยบอกคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความอายอย่างเห็นได้ชัด

        “ทำไมชอบจูบประเจิดประเจ่ออย่างนี้คะ สุอายก็เป็นนะ” กุสุมา ต่อว่าชายหนุ่มกระปอดกระแปดออกมาอย่างไม่จริงจังนัก

        “ก็สุของผมน่ารักนี่นา ผมก็อดใจไว้ไม่ไหวสิ” โทมัส กระซิบบอกที่ข้างหูเล็กด้วยน้ำเสียงกระเซ้าแหบพร่า ทั้งยังส่งสายตากรุ่มกริ่มหวานเยิ้มมาให้ด้วย จึงถูกคนตัวเล็กส่งค้อนให้วงใหญ่หนึ่งวง

        “เอาล่ะเราไปเจอคนที่ทำงานอยู่ที่นี่กันเถอะ ถ้าขืนไม่ไปผมกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวมากกว่านี้ แล้วพาคุณขึ้นไปเยี่ยมชมห้องนอนของเรา แล้วจะไม่ได้ทักทายคนอื่นๆ เลยก็เป็นได้นะ”

        โทมัส กล่าวกระเซ้าเย้าแหย่ และแถมยังมองคนตัวเล็กด้วยสายตาลามเลีย แสดงถึงอารมณ์ที่กำลังคุโชนขึ้นมาอย่างที่ กุสุมา เห็นอากัปกิริยานั้นได้ชัดเจน

        “คุณโทมัส! อีตาบ้า หื่นจริงเลยคุณเนี้ย พาสุไปเจอคนที่นี่เลยคะ” กุสุมา อ้าปากค้างทำตาโต ก่อนจะว่ากล่าวชายหนุ่มอีกครั้ง พร้อมกับเร่งเร้าให้ชายหนุ่มพาไปเจอคนอื่นๆ อย่างเร็วไว

        “หึหึ!” โทมัส หัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งคนตัวเล็ก ก่อนจะพาเดินเข้าไปยังห้องโถงของบ้าน

        ซึ่ง ณ ที่นั้นมีผู้คนราวๆ สักยี่สิบคนเห็นจะได้ มายืนรอกันอยู่ก่อนแล้ว

        “สวัสดีครับคุณโทมัส” ทุกคนเมื่อเห็น โทมัส และ กุสุมา เดินเข้ามา ก็ต่างพร้อมใจกันกล่าวทักทายชายหนุ่มออกไป พร้อมกับยิ้มส่งมาให้ผู้เป็นเจ้านายของพวกเขาด้วย

        “สวัสดีทุกคน ที่ฉันเรียกให้ทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตาก็เพื่อ จะแนะนำบุคคลสำคัญให้รู้จัก นี่คือคุณกุสุมา เป็นคู่หมั้นของฉัน เธอจะมาอยู่กับฉันที่นี่”

        โทมัส กล่าวทักทายกับพนักงานทุกคน และแนะนำ กุสุมา ให้ทุกคนได้รู้จัก ซึ่งมือใหญ่ก็ยังคงโอบกอดเอวบางเอาไว้อยู่อย่างนั้นอย่างไม่ยอมปล่อย

        “สวัสดีค่ะ” กุสุมา มองดูพนักงานของที่นี่ ส่งยิ้มโปรยไปให้ ก่อนจะกล่าวทักทายอย่างเชื่อมสัมพันธไมตรี

        “เอมม่า ช่วยแนะนำแต่ละคนให้คุณกุสุมาได้รู้จักด้วย” โทมัส หันไปสั่งให้หัวหน้าแม่บ้านเป็นผู้แนะนำแต่ละคน

        “ค่ะคุณโทมัส นี้คือ....” เอมม่า เดินแนะนำพนักงานแต่ละคนให้ กุสุมา ได้รู้จักจนครบถ้วนทุกคน ไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่คนเดียว

        “เอาละที่ฉันอยากจะพูดบอกก็มีเพียงแค่นี้ ขอบใจทุกคนมากที่มารับฟัง และขอให้ทุกคนปฏิบัติต่อคุณกุสุมา เหมือนดังปฏิบัติต่อฉัน เพราะอีกไม่นานคุณกุสุมา ก็จะมาเป็นเจ้านายของที่นี่ด้วยอีกคน” กล่าวจบ โทมัส ก็โอบพา กุสุมา เดินผ่านทุกคนขึ้นไปยังชั้นบน ซึ่งไปยังห้องนอนของเขา

        “สุเหนื่อยมากไหม? เย็นนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองเปิดตัวสินค้าตัวใหม่ ของบริษัทเอลเสต็ท พอจะไปงานกับผมได้ไหม? ที่รัก” โทมัส ว่าพลางพาเดินขึ้นบันไดไปพลาง

        “สุไปได้ค่ะ ไม่ได้เหนื่อยมากมายสักเท่าไร แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ สุอยากะเดินดูรอบบ้านน่ะค่ะ คุณพาสุเดินดูนะคะ” กุสุมา กล่าวออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมกับส่งสายตาเว้าวอนมาให้

        “ก็ได้ครับ ที่รัก แต่ก่อนอื่นเราขึ้นไปเดินดูห้องนอนกันก่อนแล้วกันนะทูนหัว” โทมัส พูดบอกพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ จึงถูกหญิงสาวส่งค้อนให้กลับไปหนึ่งวง

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐