อีกฟากฝั่งของมหาวิทยาลัยชื่อดัง นักศึกษาสาวสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ ปีนี้เป็ปีสุดท้ายของการเรียน เธอทั้งสองถึงเวลาที่จะต้องออกฝึกงานแล้ว
"เฮ้อ!!"
"เป็อะไรไปแพท…ยังไม่ส่งเอกสารสังเกตการสอนหรอ?"
"ส่งไปแล้ว เเต่เเพทเเค่เซ็งที่เราสองคนไม่ได้ไปฝึกที่เดียวกันน่ะ!"
"ไม่เอาหน่า..สังเกตการสอนไม่กี่เดือนเอง อีกอย่างถึงจะฝึกงานคนละที่เเต่ข้าวก็ยังโทรหาแพทได้ นัดเจอกันได้นี่นา"
"มันก็จริงแหละ เเต่ถ้าได้ฝึกที่เดียวกันมันก็จะสนุกกว่านี้ไง เเต่ก็นั่นแหละ..มันทำอะไรไม่ได้แล้วนี่นา งื้อ!!"
"ไม่เอาหน่า…เเพทตี้คนสวยจะมากงอยด้วยเื่เเค่นี้น่ะหรอ?"
"งอนเเล่ว!!ไม่ต้องมาพูดด้วยเลย!!"
"โอ๋ๆๆ..งั้นเอางี้ไหมหลังจากทำงานพิเศษเสร็จ เราไปปาร์ตี้ฉลองกัน ดีไหม เดี๋ยวข้าวเลี้ยงเอง..อยากกินอะไรสั่งเต็มที่ โอเคไหม?"
"ก็ได้..เเต่…แพทขอเลือกร้านเองนะ! ฮึ?"
"ไม่มีปัญหา!...สำหรับเพื่อนรักคนนี้ ข้าวจัดให้จ้า!!"
"โอเค!! สบายใจละ..หิวแล้วอ่ะ ไปทานข้าวเที่ยงกัน"
"ไปสิ!!" ข้าวหอมรู้สึกโล่งใจเมื่อเธอสามารถทำให้เพื่อนสาวอย่างเเพทหายงอแงได้อีกครั้ง หลังจากทานข้าวเที่ยงเสร็จทั้งคู่ต้องแยกกันเพราะข้าวหอมจะต้องไปทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน ส่วนเเพทเองไม่ได้ทำอะไร เธอรีบตรงกลับหอเพื่อค้นหาร้านที่พวกเขาจะไปปาร์ตี้กันคืนนี้
"ปาร์ตี้ทั้งที จะไปร้านเบาๆได้ไงละ..นี่เลย!!อยากไปมานานละ ได้ยินมาว่าผับนี้หนุ่มๆเพียบ คืนนี้ต้องจิกมาได้ซักคนละวะ!! ไม่บอกยัยข้าวดีกว่าขืนบอกไปว่านัดที่ผับ ยัยนั่นได้โบกมือลาเเน่ๆ ดีล่ะจองโต๊ะเลยๆ" แพทรีบจองโต๊ะในร้านไว้และล้มตัวลงนอนเอาเเรงไว้เเดนซ์ตอนกลางคืน ขณะที่ข้าวหอมเองก็มาถึงที่ทำงานพิเศษเเล้ว
"โอเค..ได้ร้านแล้วหรอ ได้ๆ..เดี๋ยวข้าวเลิกงานแล้วจะโทรหาอีกที ตอนนี้ข้าวถึงที่ทำงานแล้ว เเค่นี้ก่อนนะ"
"อ้าว! ข้าวหอม วันนี้มาเร็วจัง..ไม่มีเรียนหรอจ้ะ?"
"สวัสดีค่ะพี่เเจ๋ว พอดีวันนี้ข้าวมีเรียนเเค่ตอนเช้าค่ะ ตอนบ่ายมีเเค่ส่งเอกสารยื่นเื่ฝึกงานค่ะ"
"จริงด้วย ข้าวหอมใกล้จะจบแล้วนี่นา แบบนี้ก็ต้องไปฝึกงานเป็คุณครูข้าวหอมแล้วน่ะสิ แล้วงานที่ร้านล่ะพี่จะทำยังไง ต้องรับพนักงานใหม่ไหนเนี้ย?"
"ไม่ต้องห่วงเลยค่ะพี่เเจ๋ว ข้าวเลือกฝึกงานใกล้ๆเเถวมหาวิทยาลัยนี่ล่ะค่ะ เพราะฉะนั้น…ข้าวยังมาทำงานได้ตามปกติค่ะ"
"ดีจังๆ…ถ้างั้นวันนี้พี่ปิดร้านเร็ว เพื่อเลี้ยงฉลองให้ว่าที่คุณครูข้าวหอมดีกว่า คืนนี้ไปฉลองกับพี่นะ ไปทั้งร้านนี้แหละพี่เลี้ยงเอง"
"ขอบคุณนะคะที่พี่เเจ๋วเมตตาข้าว เเต่เอาไว้เป็วันหลังได้ไหมคะ พอดีวันนี้ข้าวนัดกับเเพทไว้แล้วน่ะค่ะพี่เเจ๋ว"
"ยัยเเพทอีกแล้วหรอ เฮ้อ!!พี่ไม่เคยทันยัยนี่เลยซักครั้งสินะ งั้นเอาไว้วันหลังก็ได้จ้ะ เเต่พี่ดีใจด้วยนะว่าที่คุณครูข้าวหอม"
"ขอบคุณค่ะพี่เเจ๋ว" ด้วยความที่ข้าวหอมเป็คนอัธยาศัยดี น่ารัก เข้ากับเ้านายและเพื่อนร่วมงานได้ดี ทุกคนในร้านจึงเอ็นดูเธอเป็พิเศษ อีกทั้งเธอเป็คนขยันตั้งใจทำงาน ทำทุกอย่างตามที่เ้านายสั่งและเธอก็ปฏิบัติกับลูกค้าทุกท่านด้วยความสุภาพเรียบร้อย ไม่แปลกที่เ้านายจะเสียดายลูกจ้างดีๆเช่นนี้ ในเวลาเดียวกันโรงเรียนมัธยมข้างๆก็เลิกเรียนพอดี พายุ คิตตี้และเวลเก็บสมุดหนังสือเข้าใต้โต๊ะพร้อมกับนั่งคุยกันหลังเลิกเรียน
"เฮ้ย!เลิกเรียนแล้วไปไหนต่อวะพายุ?"
"กลับบ้านดิ…เย็นนี้มีนัดทานข้าวกับพ่อว่ะ"
"ตี้เองก็มีนัดกับหนุ่มรุ่นน้องแล้วอ่ะ พายุอย่าหึงนะคะ พอดีว่าน้องเขาตื๊อมานานละ ตี้ไม่อยากปฏิเสธความหวังดีของน้องเขาอ่ะ"
"เธออยากกินน้องเขาก็บอกไปตรงๆ จะร่ายยาวทำไม ไอ้ยุมันไม่ได้อยากฟังซักหน่อย"
"แกจะไม่จบใช่ไหม?"
"เอาล่ะๆ..หยุดทะเลาะกันได้แล้ว...ว่าแต่แกล่ะที่ไหน?"
"ผับเปิดใหม่ แถวนี้แหละ ได้ข่าวว่าต่ำกว่า 18 ก็เข้าได้นะ ขอเเค่มีอัดฉีดนิดหน่อยก็ปิดปากได้ละ ว่าไงสนใจเปลี่ยนแิหน่อยไหม?"
"ไม่ว่ะพอดีว่า…..เฮ้ย!แปปนึงนะ พ่อโทรมาว่ะ ครับพ่อ…ยุเลิกเรียนล่ะครับ วันนี้พ่อจะ…..''
"(ยุลูก…วันนี้พ่อไม่ได้กลับไปทานข้าวด้วยนะ พอดีพ่อมีประชุมด่วนน่ะลูก ยังไงนัดเราเอาไว้วันหลังนะลูก)"
"ห้ะ…เเต่พ่อครับ….วันนี้เรา….."
"(พ่อต้องไปแล้ว กลับบ้านดีๆนะลูก ถึงบ้านแล้ว message มาบอกพ่อด้วยนะ พ่อรักลูกนะ บาย)" พายุถูกพ่อตัดสายทั้งๆที่ยังพูดไม่จบประโยค เเขนที่ตกลงทำให้เพื่อนสนิทอย่างเวลรู้ได้ทันทีว่าคำตอบที่พายุได้จากพ่อคืออะไร เขาเดินเข้ามาตบไหล่ให้กำลังใจเพื่อน เช่นเดียวกับคิตตี้ที่เดินเข้ามาจับมือพายุไว้เเน่นเพื่อให้กำลังใจเพื่อนอีกคน
5K
