[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ลู่เฉิงทำได้เพียงข่มใจอธิบายให้ภรรยาฟังอย่างใจเย็น 

"คุณนึกว่าเสี่ยวลู่ด่าผมเหรอ? ผิดแล้ว... แกกำลังช่วยประสานรอยร้าวให้ผมกับถิงเอ๋อร์ต่างหาก เส้อเส้อ คนที่ถิงเอ๋อร์เกลียดที่สุดไม่ใช่ผม แต่เป็นตัวเขาเอง"

ซ่งจิ่นเส้อแววตาสั่นไหว น้ำเสียงสั่นเครือ 

"คุณเองก็ไม่ได้เกลียดถิงเอ๋อร์ แต่คุณเกลียดตัวคุณเอง... พวกคุณสองพ่อลูก เหมือนกันไม่มีผิด"

"เพราะงั้นไงล่ะ ยิ่งเสี่ยวลู่ด่าผมแรงเท่าไหร่ ก็ยิ่งบีบให้ถิงเอ๋อร์หันกลับมามองตัวเองได้มากเท่านั้น และเขาถึงจะยอมกลับมาเรียกผมว่าพ่ออีกครั้ง" 

แววตาของลู่เฉิงเต็มไปด้วยความชื่นชมและลำเอียงเข้าข้างหลานสาวสุดๆ 

"เส้อเส้อ... หลานรักของเราคนนี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ"

"แน่นอนอยู่แล้ว ก็ลูกสาวแท้ๆ ของถิงเอ๋อร์นี่นา"

น้ำเสียงของซ่งจิ่นเส้อพลันแผ่วเบาลงราวกับกระซิบ 

"แต่แม่ของหลานรักเป็นใครกันนะ? ถิงเอ๋อร์ไปมีหลานรักกับใคร?"

เกือบยี่สิบปีก่อน หลังจากเกิดเรื่องเลวร้ายในคืนนั้นขึ้น ถิงเอ๋อร์ก็...

ถิงเอ๋อร์ไปมีลูกสาวโตขนาดนี้โผล่ออกมาได้ยังไง?

หรือว่าถิงเอ๋อร์กับ...

เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ลู่เฉิงกุมมือภรรยาแน่นเพื่อเรียกสติ 

"เรื่องนี้... อย่าพูดถึงอีกเลย ไม่ว่าแม่ของหลานรักจะเป็นใคร มันไม่สำคัญหรอก แกเป็นลูกสาวของถิงเอ๋อร์ แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ซ่งจิ่นเส้อพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด

'แม่ของหลานรัก' เป็นเรื่องต้องห้ามที่แม้แต่จะเอ่ยถึงก็ยังไม่กล้า แม้แต่คำเดียวก็ไม่กล้าถาม

การที่ถิงเอ๋อร์กลายเป็นจอมมารผู้ไม่สนโลกและทำลายตัวเองอย่างทุกวันนี้ ต้นเหตุก็มาจากฝันร้ายเมื่อยี่สิบปีก่อนนั่นแหละ

ตอนนั้น... พวกเขาคิดว่าถิงเอ๋อร์คงจะเสียผู้เสียคนไปแล้วจริงๆ

เป็นกู้เพียนหราน... ไม่รู้ว่ากู้เพียนหรานใช้วิธีไหน เขาหายตัวไปกับถิงเอ๋อร์สองวัน ปรากฏตัวอีกที ทั้งสองคนก็สภาพดูไม่จืด สะบักสะบอมเลือดท่วมตัว กระดูกซี่โครงหักไปไม่รู้กี่ท่อน

แต่หลังจากนั้น ถิงเอ๋อร์ก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง อย่างน้อยเขาก็แสร้งทำตัวเหมือนคนปกติได้แล้ว

เรื่องราวเมื่อยี่สิบปีก่อน ห้ามพูดถึง และยิ่งไม่กล้าพูดถึง

"อาเฉิง แล้วคุณว่าถิงเอ๋อร์จะยอมกลับมาเรียกคุณว่าพ่อเมื่อไหร่คะ?" ซ่งจิ่นเส้อถามอย่างร้อนใจ

ลู่เฉิงยิ้มอย่างมีเลศนัย 

"เรื่องนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับหลานรักของเราแล้วล่ะ... ว่าแกจะตัดใจวาง 'ยาแรง' ใส่พ่อแกได้ลงคอหรือเปล่า"

ซ่งจิ่นเส้อไม่เข้าใจความหมาย แต่ลู่เฉิงไม่ยอมพูดอะไรต่อแล้ว

"เอาล่ะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมกับถิงเอ๋อร์แล้วนะ มีหลานรักอยู่ทั้งคน ครอบครัวเราจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเร็วๆ นี้แน่นอน"

คราวนี้ซ่งจิ่นเส้อน้ำตาไหลด้วยความดีใจ "หลานรักเป็นดาวนำโชคตัวน้อยของบ้านเราจริงๆ ค่ะ"

"บอกตามตรงนะ ผมอยากจะข้ามหน้าถิงเอ๋อร์ แล้วยกลู่กรุ๊ปให้หลานรักดูแลแทนแล้วเนี่ย"

"โรคเก่ากำเริบอีกแล้วใช่ไหมคะ? ฉันขอเตือนคุณไว้ก่อนนะ เลิกนิสัยเผด็จการแบบนี้ซะที หลานรักอยากทำอะไร ให้แกเป็นคนตัดสินใจเอง ห้ามคุณไปบงการชีวิตหลานนะ!"

"เส้อเส้อ... หลานรักของเราเป็นดาราหรือเปล่า? ทำไมผมดูหน้าแกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน"

"โธ่เอ๊ย! จะให้ฉันอกแตกตายรึไงคะ! หลานรักคือ 'ลูกสาวแห่งชาติ' ที่ดังที่สุดตอนนี้ไงล่ะ ใครใช้ให้คุณไม่สนใจวงการของลูกบ้างเลย! เดี๋ยวคุณรอก่อนนะ ฉันจะเสิร์ชไป่ตู้ให้คุณดูเดี๋ยวนี้แหละ"

"ให้เลขาฯ ไปตรวจสอบดีกว่า เร็วกว่า แล้วก็ข้อมูลแม่นยำกว่าด้วย"

.

ยี่สิบนาทีต่อมา

เพล้ง! โครม!

ลู่เฉิงโกรธจัดจนพังข้าวของในห้องทำงานของตัวเองเละเทะ!

แม้แต่ซ่งจิ่นเส้อผู้แสนอ่อนโยนราวน้ำใส ก็ยังโกรธจนปาแก้วชาในมือแตกกระจาย ขอบตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ

"รังแกกันเกินไปแล้ว!!!"

"ลู่เฉิง! ถ้าคุณไม่แก้แค้นให้หลานรักของฉัน ก็อย่ามาโทษถ้าฉันจะขอหย่ากับคุณ!"

"..."

"เส้อเส้อ อย่าเพิ่งใจร้อน... หลานรักของเรา ดูเหมือนคนที่จะยอมโดนรังแกแล้วไม่ตอบโต้เหรอ?" สมกับที่เป็นพญาราชสีห์เฒ่าแห่งสนามการค้า ลู่เฉิงสูดหายใจลึก สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว 

"เดี๋ยวผมโทรหากู้เพียนหรานถามดูหน่อย"

กู้เพียนหรานเห็นเบอร์ท่านประธานลู่โทรมา ก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบจิ้งจอกเฒ่าออกมาทันที

หลานสาวสุดที่รักของเขา... สมควรจะเป็นที่รักของทุกคนอยู่แล้ว

การพิชิตใจตาแก่ลู่ ก็แค่เรื่องกล้วยๆ!

ปมในใจของอี้ถิงกับท่านประธานลู่... ยี่สิบกว่าปีแล้ว ก็สมควรแก่เวลาที่จะคลี่คลายเสียที

"สวัสดีครับ ท่านประธานลู่..." กู้เพียนหรานยกมือขึ้น ส่งสัญญาณพักการประชุม แล้วรับสายด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์

.

ณ ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ลู่กรุ๊ป

สองพ่อลูกเดินออกมาจากลิฟต์อย่างเท่ๆ... แล้วก็ต้องยืนเอ๋อแดก

"พ่อ... พ่อฉลาดปราดเปรื่องขนาดนี้ พ่อต้องคิดวิธีกลับบ้านไว้แล้วใช่ไหมคะ?"

ลู่อี้ถิง: "…………"

ไป๋ลู่กัดฟันกรอด 

"พ่อ! หนูเพิ่งจะด่ากราดคุณปู่ไปอย่างดุดัน พ่ออย่าหวังให้หนูเดินกลับไปขอให้คุณปู่ส่งรถมารับเรานะ เสียศักดิ์ศรีตายชัก!"

ลู่อี้ถิงตอบอย่างหน้าด้านๆ "แกนั่นแหละ ไปโบกแท็กซี่ซะ"

"พ่อเป็นดาราคนเดียวรึไง? หนูก็เป็นนะ!" ไป๋ลู่คล้องแขนพ่ออย่างฮึดฮัด 

"จะไปก็ต้องไปด้วยกัน พ่ออย่าหวังจะส่งหนูไปตายเอาดาบหน้าคนเดียว!"

โชคดีที่สองพ่อลูกเป็นดารามาหลายปี ออกจากบ้านโทรศัพท์อาจจะไม่พก แต่หน้ากากอนามัยไม่มีทางลืม!

สวมหน้ากากเสร็จ สองพ่อลูกก็หันมาสำรวจกันและกัน

ลู่อี้ถิงยื่นมือไปถอดฮู้ด (หมวกคลุมศีรษะ) จากเสื้อขนเป็ดของลูกสาว แล้วเอามาสวมหัวตัวเองหน้าตาเฉย

ไป๋ลู่: "…………" 

ไอ้พ่อบ้า!

ยังดีที่พ่อเธอยังพอมีความเป็นคนอยู่บ้าง เขาเอื้อมมือไปดึงฮู้ดจากเสื้อสเวตเตอร์ของเธอมาคลุมหัวให้เธอแทน...

สลับกันชัดๆ! เอาของดีไปใส่เอง แล้วเอาของห่วยๆ มาให้ลูก!

เพื่อความปลอดภัย สองพ่อลูกเจาะจงใช้แอปเรียกรถ โดยเลือกเกรดที่แพงที่สุด

พอขึ้นรถ คนขับก็ใช้สายตามองพวกเขาอยู่แวบหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าจำไม่ได้ว่านี่คือคู่หู 'ลูกสาวแห่งชาติ + ราชาจอเงินแซ่ลู่' แต่คงคิดว่าเป็นคู่รักสติเฟื่องที่ไหนสักคู่

ไป๋ลู่กับพ่อไม่กล้าพูดอะไรกันเลยตลอดทาง นั่งตัวลีบเป็นหมึกย่างแถวล่าง

ช่วยไม่ได้... ชื่อเสียงของสองพ่อลูกมันโด่งดังเกินไป

โดยเฉพาะลู่อี้ถิง เขาเดบิวต์มากี่ปี ก็ครองวงการบันเทิงมาเท่านั้นปี ฐานแฟนคลับกว้างขวางจนน่าตกใจ

อาจจะมีคนไม่รู้ว่าประธานาธิบดีอเมริกาคือใคร แต่ไม่มีทางที่ใครจะไม่รู้จัก 'ราชาจอเงินลู่'!

พอลงจากรถ สองพ่อลูกก็วิ่งหนีอย่างทุลักทุเล แล้วย่องเบาเข้าโครงการอีผิ่นหลานด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ เหมือนกันเปี๊ยบ ราวกับขโมยย่องขึ้นบ้าน

รปภ. A: "นั่นราชาจอเงินลู่กับเสี่ยวลู่ใช่ไหม?"

รปภ. B: "ยังต้องถามอีกเหรอ มองปราดเดียวก็รู้แล้ว"

รปภ. C: "สมกับเป็นเสี่ยวลู่จริงๆ... คว้าหัวใจราชาจอเงินลู่ผู้เป็นดอกฟ้า มาครองได้ง่ายๆ เลย งานดีจริงๆ!"

รปภ. D: "ชู่ว! ถ้าคุณถังถาม พวกเราต้องรูดซิปปากให้สนิทนะ การที่เสี่ยวลู่กับราชาจอเงินลู่คบกันมันไม่ง่ายเลย ถ้าขืนมีข่าวหลุดออกไปแม้แต่นิดเดียว วงการบันเทิงได้แตกตื่นกันพอดี!"

เหล่า รปภ. ต่างพากันเข้าใจผิด คิดว่าพ่อลูกคู่นี้เป็นคู่รักต่างวัยซะงั้น!

พอเข้าลิฟต์ได้ ไป๋ลู่กับพ่อถึงถอดหน้ากากอนามัยออก แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน

"แม่เจ้าโว้ย... เกือบหัวใจวายตาย!"

"อึดอัดจะตายชัก!"

สองพ่อลูกยืนพิงผนังลิฟต์ หอบหายใจแฮกๆ มองหน้ากัน... แล้วก็หลุดขำพรืดออกมาพร้อมกัน

ฮ่าๆๆๆๆ!

เสียงหัวเราะก้องไปทั่วลิฟต์ ราวกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็น ลอยออกมาจากอกของสองพ่อลูก เชื่อมต่อกันในอากาศ แล้วพันเกี่ยวกันไว้แน่นหนา...จนไม่มีวันแยกจากกันได้อีก

ไป๋ลู่ยื่นกรงเล็บน้อยๆ ออกไปจิ้มแขนพ่อ 

"พ่อตัวเหม็น"

ลู่อี้ถิงคว้ากรงเล็บเธอไว้ แล้วกระตุกเบาๆ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด 

"ยัยเด็กตัวเหม็น"

ไป๋ลู่ซุกหน้าลงกับอกพ่อ จมูกเริ่มแสบอีกแล้ว "ในที่สุด... พ่อก็ยอมรับหนูแล้วสินะ"

ลู่อี้ถิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แก้เก้อ "พ่อไม่ยอมรับแกตอนไหน? ก็พาแกกลับบ้านตระกูลลู่แล้วนี่ไง"

ชิ... ปากแข็ง!

ฉันไม่ถือสาพ่อผู้ทำตัวเป็นเด็กโข่งหรอกนะ

ก่อนหน้านี้วันนี้ พ่อยังไม่ยอมรับเธอหรอก... ปากบอกว่ารับ แต่ใจยังไม่รับ

แต่ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอเป็น 'เสื้อนวมกันหนาวตัวโปรด' ของพ่อล่ะ

ฉันจะไม่ฉีกหน้าพ่อหรอกนะ เพราะพ่อเป็นหนุ่มซึนเดเระ (ปากไม่ตรงกับใจ) ขั้นรุนแรง ถ้าโดนฉีกหน้า เดี๋ยวจะง้อยากเอาน่ะสิ!

ติ๊ง! ลิฟต์จอดที่ชั้นพักอาศัย

หน้าประตูห้อง 886

ลู่อี้ถิงยืนกอดอก มองดูยัยลูกตัวแสบที่ไม่ยอมเข้าบ้าน แล้วเลิกคิ้วถาม "รอให้พ่อ เอาเกี้ยวแปดคนหามมาเชิญแกเข้าบ้านรึไง?"

แววตาขี้เล่นของไป๋ลู่พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา เธอจัด 'ยาแรง' ให้พ่อบังเกิดเกล้าไปหนึ่งดอก

"พ่อ... อย่าห้ามหนู และพ่อก็ห้ามหนูไม่ได้ด้วย"

"..."

"หนูจะฆ่าไอ้คนที่วางยาพิษคุณย่าให้ตาย... ภายในสามวัน!"

ลู่อี้ถิงสีหน้าตื่นตระหนก ตาเบิกกว้าง "ลู่เสี่ยวลู่! จะก่อกบฏรึไง? แกกล้าเหรอ!!!"