ภาคที่ 2 GAMES START ตอนที่ 10การอยู่ร่วมกัน
15 กันยายน พ.ศ.2575
เสียงนกร้องพร้อมกับเสียงไก่ขันพวกชาวบ้านต่างก็ตื่นแล้วก็เริ่มทำงานของตนเอง พวกเขาใช้ชีวิตไปเรื่อย ๆอย่างมีความสุข พวกเด็กทั้งหลายก็รวมกลุ่มกัน ไปวิ่งเล่น เตะลูกกลม ๆ อะไรสักอย่างแข่งปาหินกันบ้าง เล่นกันตามประสาเด็ก ๆพวกเซนที่นอนแยกห้องชายหญิงเดินออกมารับลมและแสงอาทิตย์ให้รู้สึกสดชื่น
"อา... " เซนบิดี้เีได้ยินเสียงกระดูกดัง
"เนื้อเสือก็อร่อยดีนะ แต่ก็ค่อนข้างเหนียว " คานะยืดเส้นยืดสายทั่วทั้งตัว
"ฉันว่ามันเหนียวมากเลยนะ พวกเธอกินได้ยังไง ? " สเตล่ามองหน้าคานะพลางนึกถึงรสััตอนเคี้ยวเนื้อเมื่อวาน
"เนื้อพวกมอนสเตอร์ยังกินยากกว่าอีกนะถ้าเธอจะมาอยู่กับเราคงหนีไม่พ้นแน่ ๆ "ซึฮากิตอบกลับขณะที่สเตล่าทำหน้าเอียนเมื่อนึกภาพตามเหมือนจะอ้วก
"พวกเ้าตื่นเช้ากันจริง ๆ เลย...เจี๊ยก "มังกี้ตามหลังออกมาพร้อมกับคิโนริที่เหมือนยังสะลึมสะลืออยู่
"มีใครข้องใจกับเสียงนั่นไหม ? " เซนกระซิบเบาๆ กับคานะ
"นั่นสิ " คานะพูดเสียงเบา ขณะที่สเตล่าพยักหน้าเห็นด้วย
"นี่เซนก้มหัวลงมาหน่อยสิ...เจี๊ยก " เธอปีนขึ้นขี่คอเซนอีกแล้ว
"เ้ามีแฟนหรือยัง มาเป็เ้าบ่าวของข้าไหม ? ...เจี๊ยก " คานะจ้องตาเขม็งเซนเองก็ใทำตัวไม่ถูกััได้ถึงรังสีอำมหิตจากด้านหลัง
"อย่าล้อเล่นสิครับ " เซนหัวเราะแห้ง ๆ หันไปมองหน้าคานะ
"ลงมาจากคอเขาเดี๋ยวนี้ "คานะพยายามดึงมังกี้ลงแต่มังกี้จับหัวเซนไว้แน่น พวกเขายื้อกันอยู่พักหนึ่ง
"อ๊าก ! พวกเธอใจเย็นกันก่อนได้ไหม ? " เซนเหมือนจะขาดใจเพราะถูกรัดคออยู่
"พี่กิ สอนหนูล่าสัตว์บ้างสิ " คิโนริเดินจูงมือพาซึฮากิเดินออกมาไม่ได้สนใจพวกเซน
"งั้นคงต้องสอนั้แ่การใช้มีดแล้วล่ะ " ยิ้มมุมปากพร้อม ๆกับหัวเราะหยอกล้อ
"เฮ้ ! สาว ๆ ปล่อยผมไปเถอะ " เซนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาพวกเธอเหมือนเก็บกดอะไรมาสักอย่างจนน่ากลัว
"ก็ได้ ๆ " เซนพูดด้วยความโมโหใช้มือแต่ละข้างแยกพวกเธอออกจากกันได้อย่างง่ายดาย
"ฉันไม่อยากจะใช้กำลังสักเท่าไหร่หรอกนะ "เซนจ้องมองพวกเธอจนเริ่มสงบสติลงบ้าง
"คานะ... "ก่อนที่เซนจะพูดต่อเธอก็รีบเดินหนีตามซึฮากิไปเสียแล้วเหลือมังกี้ที่ทำหน้าบูดเดินกลับเข้าบ้านไปเซนถอนหายใจด้วยความเซ็งแล้วค่อยเดินตามพวกซึฮากิไป
"คานะ เธอพูดอะไรกับเด็กคนนั้นเหรอถึงได้ทะเลาะกันพอดีว่าฉันฟังไม่รู้เื่เลย " คานะยืนงงอยู่พักหนึ่งหลังจากที่ทำหน้าเหมือนแยกเขี้ยวจะกัดตลอดเวลา
"นี่ก็เป็อีกเื่ที่ฉันแปลกใจภาษาของโลกนี้ใช้คนละภาษากับพวกเราแต่ดันพูดคุยกันรู้เื่พอตอนที่จะหาหนังสืออ่านก็มีแต่ภาษาแปลก ๆ ที่ไม่รู้จัก "ซึฮากิพูดแทรกขึ้นมา
"ที่จะบอกก็คือพวกเราสามารถพูดคุยกับภาษาอื่นโดยที่ไม่จำเป็ต้องรู้ภาษาได้ แต่กับเธอสเตล่า...เธอเป็คนปกติที่อยู่ที่โลกนี้อยู่แล้วจึงไม่ได้มีความสามารถนี้เหมือนพวกเรา "
"จะบอกว่าพวกนายมาจากโลกอื่นยังงั้นเหรอ ? " สเตล่าใ ขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัยและไม่อยากจะเชื่อ
"ใช่ พวกเราถูกอัญเชิญมาที่โลกนี้เมื่อหลายเดือนก่อนแล้วก็หนีออกมาจนมาถึงตอนนี้นี่แหละ "เมื่อพูดเสร็จซึฮากิหันหลังเดินไปหาคิโนริ
"เอาเป็ว่าฉันจะอยู่เฉย ๆ ละกัน พวกนายจะทำอะไรก็ตามใจ " สเตล่าเดินตามหลังไปเงียบๆ ไม่ค่อยพูดจากับใครกวาดสายตามองบรรยากาศรอบ ๆ
"พี่กิเราจะไปที่ไหนกันเหรอ ? " เธอเดินจับมือของซึฮากิไว้ด้วยความกลัวเพราะมาที่แปลกๆ ไม่คุ้นเคย
"จะถึงแล้วเดี๋ยวคิโนริก็รู้เอง "ทางที่ถูกทำให้เตียนไว้พอที่จะเดินไปได้ง่าย ๆ ต้นไม้ถูกโค้นล้มไปตามทางจนไปถึงหน้าถ้ำที่ซึฮากิมาเมื่อวาน
"รีบ ๆ เข้าไปกันเถอะ ฉันล่ะตื่นเต้นจริง ๆ "เซนวิ่งซอยเท้าอยู่กับที่นำหน้าเข้าถ้ำไปก่อนเสียแล้ว
"สเตล่าเป็อะไร ? " คานะหันมาเห็นสเตล่าตัวสั่น
"ม-ไม่มีอะไร " แม้จะพูดแบบนั้นแต่ร่างกายมันฟ้องให้เห็นเธอเดินตามหลังซึฮากิเอาตัวชิดติดด้วยความกลัว
"พี่กิ ที่นี่มันที่ไหน "คิโนริก็เริ่มรู้สึกสั่นกลัวมากขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในถ้ำที่แสงค่อย ๆ น้อยลง
"คิโนริอยู่กับพี่ก็พอ ไม่มีอะไรมาทำอะไรเธอได้แน่นอน "ทั้งสเตล่าและคิโนริกอดซึฮากิแน่น เมื่อแสงที่มีจากคริสทัลน้อยมากจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรแล้ว
"ย๊าก ! " เสียงะเิพร้อม ๆ กับแสงไฟประกายออกมาด้านหน้าเซนกำลังสู้กับพวกค้างคาวขนาดั์สูงประมาณหนึ่งเมตรแต่ถ้าเทียบกับความสูงของถ้ำก็ดูเล็กไปเลยเพราะเมื่อมองขึ้นไปพวกเขาจะเห็นคริสทัลอยู่ไกลตามาก ๆค้างคาวจำนวนมากที่เกาะอยู่ข้างบนกำลังหลับอยู่ก็ตื่นบินเข้ามาเพราะเซนร่ายเวทโจมตีเสียงดังไปทั่ว
"สักครู่นะ "ทั้งเซนและคานะแบ่งพื้นที่ออกไปเพื่อจะได้ไม่โจมตีโดนกันซึฮากิหายไปเพียงครู่หนึ่งคว้าค้างคาวมาได้หนึ่งตัวมันกำลังดิ้นทุรนทุรายพยายามออกมาจากกำมือของซึฮากิ
"เซนจุดไฟ " เซนพยักหน้าตอบรับแล้วแสงไฟก็สว่างไปทั่วบริเวณนั้นสเตล่าและคิโนริเงยหน้ามองเห็นค้างคาวั์บินว่อนก็เผลอร้องเสียงดังด้วยความใ
"พี่กิ หนูกลัว " ซึฮากิกอดเธอไว้ในอ้อมอกเพื่อให้ใจเย็นลง
"คิโนริลองถือมีดดูนะ " เขาปล่อยมือจากที่โอบตัวคิโนริไว้และยื่นมีดสั้นให้เธอ
"อ-อื้ม " เธอตอบแบบกล้า ๆ กลัว ๆถือมีดด้วยสองมือกำแน่นแต่ก็ยังสั่นอยู่ดี
"ลองแทงไปที่อกของตัวนี้ดูนะ "ซึฮากิหันไปอีกฝั่งหักปีกกับขาของค้างคาวที่จับไว้และถือโดยการจับคอไว้ปล่อยให้ตัวห้อยลงมา
"นั่นแหละ ออกแรงดันเข้าไปเลย " ปลายมีดแตะเข้าที่อกของมันเธอดันมันเข้าไปได้แค่นิดเดียวก่อนที่จะสะดุ้งปล่อยมีดตอนที่ค้างคาวดิ้นเพราะความเจ็บ
"ไม่เป็ไรเอาใหม่ "ซึฮากิพูดด้วยความนุ่มนวลพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจ เธอหยิบมีดขึ้นมาอีกครั้งคราวนี้ซึฮากิใช้มือทั้งสองข้างจับตัวค้างคาวไว้แน่นไม่ให้ขยับ
"ย๊าก ! "มีดได้แทงเข้าไปลึกจนเืกระเด็นติดหน้าเธอเสียงค้างคาวร้องจนน่ารำคาญ่ขณะที่เธอกลั้นใจแทงััได้ถึงจิตสังหาร ซึฮากิเองก็ยังใ
"หนูทำได้แล้ว หนูทำได้ ๆ ๆ "จากความกลัวกลายเป็เสียงหัวเราะคิโนริะโพร้อมกับะโโลดเต้นด้วยความดีใจ
"เก่งมากเลยคิโนริ " ซึฮากิหัวเราะเบา ๆตามเธอพร้อมกับปรบมือช้า ๆ
"หัวเราะด้วยล่ะ " เซนแอบมองขณะที่กำลังเผาค้างคาว
"อืม... " คานะเหลือบตามองด้วยความสงสัย
เวลาล่วงเลยไปกว่าสิบนาที
"หมดแล้ว ไปกันต่อเลย " เหลือเพียงซากค้างคาวทั้งถูกฟันแทงทั้งตัวที่ถูกเผาจนไหม้กระจัดกระจายเต็มไปหมด
"ปุยมานี่เร็ว " เซนเช็ดเืออกเพื่อที่จะอุ้มปุยขึ้นมา
"... " มันวิ่งออกมาจากด้านหลังพวกซึฮากิตรงไปหาเซน
"แกลองส่องแสงแบบที่คานะบอกทีสิ ฉันจะได้ประหยัดมานา "คานะลูบหัวปุยขณะที่พวกซึฮากิค่อย ๆ เดินตามมาทีหลัง
"พี่เซนนั่นอะไรอะ ที่มือมีแสงสว่างด้วย "คิโนริตาวาวเป็ประกายพยายามเขย่งตัวขึ้นดูใกล้ ๆ
"เดี๋ยวพี่ช่วย " ซึฮากิอุ้มคิโนริขึ้นบ่าข้างขวา
"พี่กิแข็งแรงจังเลย "รอยยิ้มอันแสนน่าเอ็นดูของเธอทำให้ซึฮากิยิ้มตาม
"เ้านี่เป็พวกพ้องเราอีกตัวหนึ่ง ชื่อปุย "คิโนริมองด้วยความงงหาที่มาของแสงนั่น
"หนูไม่เห็นจะมีตัวอะไรเลย " พวกเซนใยืนนิ่งไปพักหนึ่ง
แปลก ๆ ทำไมคิโนริถึงพูดแบบนั้น หรือปุยก็แค่เพื่อนในจินตนาการแต่พวกเราสามคนก็เห็นกันหมดนะ
"คิโนริไม่เห็นจริง ๆ เหรอ ? " ซึฮากิมองตาแล้วถามเธอพยักหน้าเป็การตอบ
"ฉันก็สงสัยมาั้แ่ก่อนหน้านี้แล้ว " สเตล่าเอ่ยขึ้นมา
ใช้ตรวจสอบกับพวกสัตว์ได้ไหมนะ ?
Lv 5rabfit
STR300 AGI 350
VIT450 DEF 0
INT350 LUK 150
HP1550 MP 1013
เฮ้ย ๆ สเตตัสแบบนี้มันเกินไปแล้วมั้ง เลเวลห้าเหมือนกันแต่โดยรวมแล้วเหนือกว่าเราด้วยซ้ำนี่มันระดับพวกาาดันเจี้ยนเลยนี่หว่า
สกิลของเรายังมองได้แค่นี้ มันจะสามารถพัฒนาไปได้อีกไหมนะ ?
"เอาเป็ว่ามันล่องหนได้ พวกคนนอกน่าจะไม่เห็นเหมือนเรา "
"ช่างเถอะ เราลงไปชั้นต่อไปกัน " เซนเดินนำริ้วไปไกลโดยที่คานะพยายามตามหลังให้ทัน
"ให้พวกเขาได้ปลดปล่อยเถอะ " ซึฮากิยิ้มอ่อนค่อย ๆเดินตามไปพร้อมกับสเตล่าและคิโนริ
"ย๊าก ! " เซนวิ่งเข้าใส่ฝูงหมาป่าพร้อมกับคานะทั้งยิ้มและหัวเราะด้วยความสะใจฟาดฟันสู้กับพวกมันด้วยมีดสั้นคนละเล่ม
มีหมาป่าตัวหนึ่งที่วิ่งมาหาคิโนริเธอใกลัวจนตัวสั่นยกมีดที่ซึฮากิให้ขึ้นชี้ไปด้านหน้าเตรียมสู้
"มันอาจจะไวไปที่คิโนริจะล่าเ้าพวกนี้ "ก่อนที่หมาป่าจะะโเข้ามากัดซึฮากิคว้าคอของมันไว้เขาจับไว้แน่นพอที่จะสลัดไม่หลุดแต่ก็ไม่ได้แน่นจนหายใจไม่ออก
"เดี๋ยวพี่จะทำให้มันช้าลงสักหน่อย "ซึฮากิจับมันหักขาหลังทั้งสองข้าง จับมันอ้าปากใช้มือค่อย ๆหักฟันทีละซี่จนหมดปากต่อด้วยหักเล็มที่เท้า จนไม่เหลืออะไรที่จะทำร้ายคิโนริได้ก่อนจะโยนมันออกห่างไปไม่กี่เมตร
มันลุกขึ้นสู้ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายแม้เืจะกบปากและตามเล็บเท้าก็เช่นกันแต่ก็ไม่ยอมหนี
"จัดการมันเลยคิโนริ " ซึฮากิยิ้มให้กำลังใจขณะที่สเตล่ามองดูด้วยความกลัวเหมือนได้เห็นฆาตกรโรคจิตกำลังสอนการเป็ฆาตกรให้ลูกของตนเอง
ถึงพวกนี้จะเป็มอนสเตอร์ก็เถอะ แต่การสอนด้วยวิธีแบบนี้มันก็... สเตล่าพูดไปก็ขนลุกไปมองพวกเขาอยู่ไม่ห่างเท่าไหร่นัก
"แล้วเธอไม่ไปเพิ่มเลเวลบ้างเหรอ ? " ซึฮากิหันมาสบตากับสเตล่าพอดี
"แค่พวกเขาฉันก็ไม่ได้ทำอะไรแล้วแหละ ขอดูอยู่ไกล ๆ ก็พอ "เธอพูดพร้อมกับหัวเราะกลบเกลื่อนขณะที่หันไปดูเซนกับคานะไล่ฆ่าพวกหมาป่ากันอยู่
"... " ขณะที่ซึฮากิกำลังคุยกับสเตล่าคิโนริก็ได้ฆ่าหมาป่าตัวนั้นไปเสียแล้ว
"เก่งจริง ๆ เลย เอาอีกไหม ? " ซึฮากิลูบหัวคิโนริเธอพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า " เอาค่ะ "
ซึฮากิวิ่งไปจับหมาป่ามาอีกตัวทำแบบตัวเมื่อกี้เพื่อให้คิโนริสู้ได้ง่าย
พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็สามารถจัดการฝูงหมาป่าได้หมดและมุ่งหน้าลงไปชั้นต่อไป
"เหนื่อยยังไม่ออกเลย ชักจะเริ่มเบื่อแล้วสิ "เซนอุ้มปุยเพื่อส่องแสงเดินตีคู่ไปกับคานะสองคนนำหน้าพวกซึฮากิไป
"อืม...ไม่ได้เอาธนูมาซะด้วย ไม่รู้ว่าฝีมือจะตกลงไปมากไหม ?" คานะมองดูมือกำแล้วปล่อยนึกถึงการจับคันธนูรอยแผลและผิวของเธอด้านและหยาบ
"เดี๋ยวก่อน ! " เซนเอามือกันคานะไว้เหมือนได้กลิ่นอะไรบางและพยายามดมหาที่มา
"กลิ่นแบบนี้มัน " เมื่อพวกเขามองขึ้นไปก็เห็นหนอนตัวเล็กใหญ่อยู่กันนับหลายพัน
"นี่มันหนอนแบบเดียวกับดันเจี้ยนแรกเลยนี่หว่า " คานะนึกถึงอดีตนึกถึงกลิ่นและภาพอันน่าสะอิดสะเอียนเอามือปิดปากเหมือนจะอ้วก
"พวกเธอมองอะไรกัน ? " สเตล่าที่ตามมาทีหลังหยุดและเงยหน้าขึ้นมองตาม
"กรี๊ด ! " ขณะที่เธอมองขึ้นไปก็มีหนอนหล่นลงมาใส่หน้าของเธอหลังจากนั้นพวกหนอนก็เริ่มหล่นลงมาเรื่อย ๆ
"กรี๊ด ! "คิโนริที่เห็นพวกหนอนตกลงมาอย่างกับห่าฝนใร้องลั่นซึฮากิร่ายเวทลมบังบนหัวไว้ให้
"จัดการรวดเดียวไปเลยเซน "เพียงซึฮากิพูดออกมาเซนก็เริ่มร่ายเวทไฟ คานะวิ่งมารวมกลุ่มกับพวกซึฮากิร่ายเวทน้ำคลุมพวกเธอไว้เปลวไฟที่เผาทุกอย่างรอบ ๆ ตัวเซนจนไหม้เกรียมแม้คานะกับซึฮากิจะร่ายเวทป้องกันไว้แต่ไอร้อนก็ทะลุผ่านมาบ้างเหลือเพียงหนอนเกาะอยู่ที่ขาของเซนไม่กี่ตัว
"ไปกันต่อเลยไหม ? " เซนถามขณะที่ไล่แทงหนอนตัวที่เหลือ คิโนริเกาะตัวซึฮากิแน่นหลับตาสนิทไม่อยากเห็นภาพพวกนี้
"กลับกันก่อนก็ได้ วันหลังค่อยมาใหม่ "ซึฮากิจูงมือคิโนริพาเดินกลับขึ้นไป
"นี่คานะแข่งกันวิ่งกลับหมู่บ้านไหม ? " เซนยิ้มนึกสนุกหันไปถามคานะ
"จะเอาเหรอ ? " คานะก็ยิ้มแล้วตอบกลับเช่นกันพวกเขามองหน้ากันอยู่พักหนึ่ง
เพียง่ครู่เดียวเซนกับคานะก็วิ่งหายไปจากสายตาเสียแล้วสเตล่ายืนมองด้วยความงง
"ฉันนำแล้วนะ " คานะหัวเราะด้วยความสะใจนำหน้าเซนอยู่หลายเมตรเซนยิ้มอย่างมีเลศนัย
"[ เสริมกำลังระดับสี่ ] " ขณะที่คานะประมาทจู่ ๆเซนก็วิ่งนำไปด้วยความรวดเร็ว ไม่นานพวกเขาทั้งคู่ก็ออกมาจากดันเจี้ยนแล้ว
"ไอ้เวรนี่ [ เสริมกำลังระดับสี่ ] "ทั้งเซนทั้งคานะวิ่งตีคู่กันไปไม่กี่นาทีพวกเขาก็ไปถึงหมู่บ้าน คานะค่อย ๆลดความเร็วลงขณะที่เซนไม่ทำอย่างงั้นวิ่งตรงไปที่บ้านมังกี้
"อ๊าก ! " มังกี้เดินออกมาพอดี เห็นพวกเซนวิ่งมาด้วยความเร็วจนหลบไม่ทันเซนะโขึ้นเพื่อไม่ให้ชนมังกี้แต่ก็หล่นลงมากระแทกกับพื้นนอนอยู่อย่างงั้นพักหนึ่ง
"บ้าพลังจริง ๆ เลย " คานะตามมาทีหลังนั่งพักหายใจข้าง ๆ เซน
"แล้วคิโนริล่ะ...เจี๊ยก " มังกี้ยืนอยู่ข้าง ๆก่อนจะนั่งลงพูดคุยกับคานะ
"พวกเขากำลังมาก็อาจจะหนึ่งชั่วโมงมั้งนะ "
"... " มังกี้จ้องหน้าคานะด้วยความสงสัยเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
"มีอะไรคะ ? " คานะถาม
"เ้าเป็อะไรกับเซน...เจี๊ยก " มังกี้ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยเหมือนจะกดดันให้ตอบ
"อ-เอ่อ... " คานะอ้ำอึ้งพูดไม่ออก
"เป็...ฉันกับเขาเป็แฟนกัน " คานะหลับตากลั้นใจพูดออกมาขณะที่เซนตื่นแล้วแถมได้ยินที่เธอพูดด้วย
"ก็ได้ ๆ ข้าขอให้พวกเ้าอยู่กันนาน ๆ ข้ารู้ว่าเซนเป็คนจิตใจดีผู้ชายแบบนี้ไม่ได้หาง่าย ๆ ซะด้วย...เจี๊ยก" คานะพยักหน้าตอบรับ
"ใช่ ๆ แต่เ้าตัวก็หัวทึบไปหน่อย ชอบทำอะไรแบบสุดโต่ง "คานะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
พวกเธอคุยอะไรกันเนี่ย กิกลับมาสักทีเถอะ เซนไม่แม้แต่จะกระดิกตัวนอนนิ่งแข็งเป็หินเกร็งจนจะเป็ตะคริว
สุดท้ายเซนก็เกร็งจนเป็ตะคริวแต่ก็พยายามทนไว้เหนื่อยไหลเต็มไปหมดไม่นานก็หลับไปอีกรอบ
เสียงร้องของปุยที่กำลังเอาหัวดันตัวเซน พวกซึฮากิกลับมาถึงแล้ว
"หนูขอไปล้างตัวก่อนนะ "เธอโบกมือยิ้มให้แล้ววิ่งเข้าไปในบ้านขณะที่มังกี้มองด้วยความสงสัยและใ
"เฮ้ ! พวกเ้าพาคิโนริไปทำอะไรมา ? " มังกี้จ้องซึฮากิแววตาต่างกับก่อนหน้านี้เหมือนพร้อมที่จะสู้ทันที
"เธอบอกว่าอยากล่าสัตว์บ้าง ผมเลยพาไปฝึกล่ามา "ซึฮากิยืนจ้องตาสวนไม่เดินไปไหน
ล่าสัตว์ ? พวกคานะที่ได้ยินต่างก็ทำหน้างงคิดเหมือนกัน
"แล้วเ้าไม่คิดจะบอกข้าก่อนเหรอ ? " เธอมองค้อนไม่พอใจพวกซึฮากิ
"งั้นผมขอบอกไว้เลยว่า หลังจากนี้ผมจะพาคิโนริไปฝึกล่าทุกวัน "ซึฮากิยืนกรานที่จะทำต่อไป
"เ้าพาไปล่าที่ไหน ? "
"ดันเจี้ยนที่เมื่อวานไปมา "
"ข้าไม่อนุญาต ที่นั่นมันอันตรายเกินไป " พูดเสร็จมังกี้ก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านไป
"หนูมาแล้ว " คิโนริออกมาจากบ้านเจอกับมั้งก็พอดีเธอมองเห็นสีหน้าไม่สบายใจเป็ทุกข์ของเ้าตัว
"มังกี้เป็อะไร ? " คิโนริถามด้วยความเป็ห่วง
"ข้าแค่หิวนิดหน่อย มากินข้าวเที่ยงกันดีกว่า...เจี๊ยก "มังกี้เปลี่ยนสีหน้าเป็ยิ้มแทนทันทีที่คิโนริทัก
"อ่อ...แล้ววันนี้มีอะไรกินบ้างคะ ? " คิโนริเดินยิ้มร่าเริงตามหลังมังกี้
"พี่กิมาเร็ว " เธอะโบอกและรีบวิ่งมาจูงมือซึฮากิไป
"สนิทกันสุด ๆ เลย " เซนที่นอนอยู่ลุกขึ้นมายืนข้าง ๆ คานะ
"อืม...กรี๊ด ! ตื่นแล้วก็ไม่บอกใหมด "คานะเกือบจะตบด้วยหลังมือไปแล้ว
"ขึ้นมานี่มา " เซนอุ้มปุยขึ้นมาและเดินตามซึฮากิไปที่ห้องอาหาร
"ว่าแต่คนอื่น ๆ จะไม่เห็นปุยจริงเหรอ ? รู้สึกแปลกมากๆ ที่มีแค่เราที่เห็น " เซนบ่นไปเรื่อยขณะที่เดิน
"ทุกคนมาพร้อมแล้วใช่ไหม ? เ้าเสือเมื่อวานที่เราแบ่งให้บ้านอื่นไปพวกเขาเลยแบ่งอาหารมาให้เราบ้าง...เจี๊ยก "
บนโต๊ะที่มีอาหารหลากหลายทั้งผักผลไม้ เนื้อย่าง ปลาย่างแค่เห็นก็น้ำลายไหลแล้ว
"กินกันได้เลย...เจี๊ยก " มังกี้หยิบผักกับผลไม้ขึ้นมากิน
"อิ้ม... " เซนแอบเอาอาหารให้ปุยที่อยู่ด้านหลัง
"แล้ว่บ่ายเราจะทำอะไรต่อ ? " คานะพูดขณะที่เคี้ยวยังไม่เสร็จ
"ไม่รู้สิ คิโนริอยากทำอะไรต่อ ? " ซึฮากิหันไปถามคิโนริที่นั่งอยู่ข้างๆ
"อา...หนูอยากจะไปช่วยงานคุณปู่ " เธอทำท่าคิดอยู่พักหนึ่ง
"งั้นก็ตามนั้น " ซึฮากิยิ้มให้คิโนริอย่างอ่อนโยนส่วนพวกเซนก็มองด้วยความสงสัยอีกแล้ว
"พวกนี้ก็เก็บไว้กินตอนเย็นนะ...เจี๊ยก "พวกเขาล้างมือจนสะอาดเดินกันไปตามไร่และสวน มังกี้ก็มาด้วยเช่นกัน
"สวัสดีค่ะ ! "คิโนริะโทักทายวิ่งเข้าไปหาคนที่กำลังก้มเก็บผลผลิตอยู่
"ว่าไงคิโนริ " ชายชรามีหูคล้าย ๆ กับคิโนริพูดช้า ๆเสียงเบาและแหบ เขามองแล้วยิ้มให้
"วันนี้เหลืออะไรให้ช่วยบ้างคะ ? " คิโนริมองไปรอบๆ หาสิ่งที่จะทำ
"วันนี้เหลือแค่เก็บฟักทองพวกนี้แหละจ้ะ "เขามองไปที่พื้นที่ไร่ฟักทองที่มีเถากระจัดกระจายออกมามีช่องทางเดินเป็แถวตรงตลอดพื้นที่หลายไร่
"ได้เลยเชื่อมือหนูได้ "คิโนริเดินไปหยิบมีดอีกเล่มนำมาใช้ตัดฟักทองออกมา
"เราจะช่วยด้วยอีกแรง "ซึฮากิเดินตรงเข้าไปชักมีดสั้นของตัวเองออกมา
"ใส่ในรถเข็นได้เลยนะ ถ้าเต็มแล้วก็เข็นไปเก็บที่ตรงนั้น "รถเข็นที่ทำจากไม้มีฟักทองอยู่ภายในนั้นทั้งอันที่ดูสภาพดีและไม่ดี
"ข้าเสียดายฟักทองที่เสียจริง ๆ...เจี๊ยก " มังกี้เองก็มาช่วยด้วยเหมือนกัน
"มีของที่เสียเยอะแค่ไหน "ซึฮากิถามขึ้นมาขณะที่ช่วยกันเก็บผลผลิต
"ก็อาจจะหนึ่งในสี่เลยมั้ง...เจี๊ยก "
"คุณปู่ครับ พื้นที่ตรงนี้ปลูกอะไรบ้างครับ ? " ซึฮากิะโถามคุณปู่ที่อยู่ห่างออกไป
"ก็มีแค่ฟักทองนี่แหละ "เขาพยายามพูดให้เสียงดังที่สุดเท่าที่ทำได้แล้วแต่โชคดีที่ซึฮากิหูดีเลยได้ชิน
พวกเขาใช้เวลาตลอด่บ่ายเก็บเกี่ยวผลผลิตที่ไร่จนหมดรวมทั้งทำความสะอาดเก็บซากเถาที่เหลือด้วย และนั่งพักกันที่บ้านของคุณปู่
"คุณปู่ได้ใช้พวกปุ๋ยไหมครับ ? "
"ก็ใช้พวกมูลสัตว์ เพราะใกล้ ๆ นี้มีที่เลี้ยงสัตว์อยู่ "ซึฮากินั่งคิดอยู่พักหนึ่ง
"ทุกคนฟังนะอย่างแรกเลยหลังจากที่เก็บเกี่ยวฟักทองแล้วเราจะเปลี่ยนไปปลูกพวกถั่วต่อเพื่อปรับสภาพดินเลี่ยงการปลูกพืชประเภทแตงต่อกันนาน ๆ " ทุกคนหันมาฟังอย่างตั้งใจ
"ปุ๋ยจากมูลสัตว์ต้องใช้ตอนที่มันยังสดเพื่อให้ได้ประโยชน์สูงสุดปุ๋ยพวกนี้จะทำให้ดินร่วนซุยมากขึ้นช่วยให้รากทำงานได้ดีเวลารดน้ำให้พยายามรดน้ำที่โคนต้น คุณปู่ทำงานมานานน่าจะรู้วิธีปลูกอยู่แล้วผมจะไม่พูดเื่พวกนั้นถ้าเราทำตามนี้ก็น่าจะลดปริมาณฟักทองที่เสียได้พอสมควร"
แต่ถ้าเราทำปุ๋ยแบบพิเศษได้ก็คงจะดี
"... " เซนกับคานะนั่งจ้องซึฮากิไม่พักเลย
"มีอะไร ? "
"บ้านนายทำการเกษตรเหรอถึงได้รู้เยอะ ? " เซนขณะที่ลูบหัวปุยที่อยู่ในอ้อมอก
"นั่นสิ ๆ " คานะนั่งพิงไหล่เซนแล้วก็ลูบปุยด้วยเช่นกัน
นี่พวกเอ็งติดไอ้ตัวนั้นขนาดนี้เลยเหรอวะ
"พวกนี้มันก็ความรู้พื้นฐานไม่ใช่หรือไง ? " ซึฮากิตอบกลับ
"ขอโทษด้วยละกันที่เราสองคนไม่รู้ "พวกเขายังจ้องหน้าซึฮากิอยู่
"มัวคุยอะไรอยู่กลับกันได้แล้ว...เจี๊ยก " มังกี้กับคิโนริลุกขึ้นยืนเตรียมตัวเสร็จแล้ว
"ครับ ๆ " ซึฮากิและคนอื่น ๆ ลุกเดินตามไป
"ไว้เจอกันนะคะ ! "คิโนริยิ้มโบกมือให้คุณปู่ก่อนจะเดินกลับมาที่บ้าน
"พรุ่งนี้เราเอาอาวุธหลักไปเถอะ ฉันอยากจะใช้ดาบนั่นเต็มแก่แล้ว" เซนคุยไปเรื่อยตอนที่นอนหงายหน้าท่ามกลางความมืดข้าง ๆมีซึฮากิส่วนสเตล่ากับคานะอยู่อีกห้องหนึ่ง
"ตามใจนายเลย ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว "ซึฮากิรีบพูดเหมือนอยากจะนอนแล้ว
"จัดไป " สักพักพวกเขาก็หลับไปจนได้ยินเสียงกรนเล็กน้อยจากเซนบางครั้งก็ละเมอพูดอะไรออกมาก็ไม่รู้
4K
