ตอน 14
เปียโน
(ส่วนตอนท้าย)
พี่เลี้ยงพยายามหยุดความคิดเลื่อนลอย จึงหยิบแผ่นเสียง 'เคนนี จี' เปิดเพลง 'อีสเตอร์' เพื่อขับกล่อม หวังให้ลอริสได้เคลิบเคลิ้มอบอุ่นใจ หรืออาจขับกล่อมตนเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน
เพลงฟังเศร้าแต่ช่างเข้ากับหญิงสาวตุ๊กตาแสนงดงาม...
เกริกไกรแต่งตัวเสร็จด้วยชุดสบาย ๆ เดินเข้ามาที่โต๊ะกระจกแล้วแต่งผมเสริมหล่อ เอ่ยทักลูกสาวที่เงียบสงบผิดแปลก
“ปูบอกว่าไม่ได้หรอ เห็นเงียบเลย ปกติชอบแซวพ่อตอนหวีผมแต่งหล่อนี่นา...”
“เปล่าค่ะพ่อ...” สุรีย์รัตน์ส่ายหน้าปฏิเสธ “ปูบอกว่า... พี่เค้าเปิดห้องให้เล่นเปียโนได้ ขอแค่ห้ามถ่ายรูปน่ะค่ะ”
พ่อยิ้มกริ่มชื่นใจ “ไม่มีรูปก็ไม่เป็ไร แค่ลอริสได้เล่นเปียโนก็ดีถมแล้ว แล้วเพื่อนอีกสองคนล่ะ...”
“ฝ้ายกับมิ้นท์หรอคะ ติดต่อไม่ได้เลย สงสัยย้ายไปพักบ้านญาติ่ปิดเทอมกันอยู่”
สุรีย์รัตน์พลันเศร้าเสียดาย สี่สาวเพื่อนรักกันไม่ได้เจอหน้ากันในวันนี้ วันที่จะได้เห็นลอริสเล่นเปียโนอีกครั้ง
“เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีกนะ” พ่อช่วยปลอบโยนด้วยคำง่าย ๆ พลางเปลี่ยนแทร็กเป็เพลง 'ซองเบิร์ด' เมื่อเพลง 'อีสเตอร์' เล่นจบลง บรรยากาศเคยเศร้าหม่นค่อยเปลี่ยนเป็ครื้นเครง
ลูกสาวเข้าไปหยิบแซนด์วิชสลัดไข่ดาวสองห่อในตู้เย็น กลับมายิ้มสดชื่นเป็คนละคนแล้วยื่นหนึ่งห่อให้พ่อ “อาหารด่วนค่ะ แฮ่ะ ๆ”
เกริกไกรรับแล้วแกะห่อกิน พลางสบมองตุ๊กตามีชีวิตที่ก้มถักนิตติ้งอย่างตั้งใจ “เก่งมากนะ ลอริส ถักไปครึ่งผืนแล้ว วันนี้ก็ถักเปียน่ารักด้วย...”
“ใช่ค่ะ น้องเก่งมากเลย เรามาเอาใจช่วยกันนะคะ...” สุรีย์รัตน์แย้มอ่อนโยนให้พ่อและหญิงสาวรัสเซีย พลางกัดชิ้นแซนด์วิชแสนอร่อย
“พ่อว่า... อร่อยเหมือนกันนะ อาหารเช้าของฝรั่งง่าย ๆ”
“วันนี้เรากินแบบฝรั่งเหมือนลอริสเลยค่ะ แฮ่...”
มื้อเช้าผ่านล่วงง่ายดาย เกริกไกรหยิบกระเป๋าสีน้ำตาลจากโซฟานวม ยกมาวางใกล้ลอริสที่เงยหน้าหยุดงานนิตติ้ง
“แคน ยู โอเพ้น...” สุรีย์รัตน์ช่วยเอ่ยถาม “ทูเดย์... เอ่อ... วี วิล โก ทู เปียโน รูม อิน มาย ยูนิเวอร์ซิตี...”
ลอริสมีเพียงเงียบงันวาจา ท่าทีอาจยังไม่เข้าใจความหมาย ได้แต่สบมองตาซื่อ ๆ ระคนสงสัย
สุรีย์รัตน์ยังไม่หมดความพยายาม “เอ่อ... อ่า... เปียโน อิน มาย สกูล... อาฟเตอร์ โก ทู ฮอสพิทัล... ดู ยู วอนต์ ทู เพลย์ เปียโน้”
สื่อสารครั้งนี้ยากหน่อย แต่ก็คุ้มค่ากับผลสำเร็จ ลอริสก้มผงกอ่อนโยนดุจเคย เอื้อนเสียงหวานใสจับหัวใจ “ด๊า... ไอ มิส เปียโน...”
ไม่ช้าเ้าของกระเป๋าจึงปลดเข็มขัดทีละเส้นเอง บรรจงหยิบซองใสใส่บรรดาเอกสารสำคัญขึ้นมา สุดท้ายจึงหยิบแผ่นโน้ตเพลงทั้งแปดที่เคยใช้เล่นอิเล็กโทนเมื่อวันคริสต์มาส
เกริกไกรคว้าซองกระดาษน้ำตาลจากโต๊ะเขียนหนังสือ อาสาช่วยใส่แผ่นโน้ตเพลงทั้งหมด “เล็ตส์ เพลย์ เปียโน... อาฟเตอร์ ลันช์”
เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังอีกครั้ง เกริกไกรรีบเดินไปยกหูรับสาย “สวัสดีครับ... บ้าน...”
ชายวัยสี่สิบเอ็ดชะงักวาจาชั่วครู่เมื่อคุ้นเสียงจากปลายสาย “อ้าว... นายมีอะไรจะแจ้งอีกหรอ... ฉันจะโทร.ไปหาพอดีเลย เตรียมจะไปโรง'บาลกันแล้ว”
สองสาวไทยฝรั่งอยู่ไกลเสียงสนทนาปลายสาย ไม่อาจรับรู้ใจความที่สื่อบอกกับคนเป็พ่อ รู้เพียงมาจากคนสนิทคุ้นเคย
“ตอนนี้ยังไม่พร้อม รอให้ดีขึ้นก่อนแล้วค่อยคิดกันว่าจะทำยังไงต่อ ฉันไม่ลืมนะ ที่พี่สานิตย์เขียนแนบให้”
พูดกันอีกสักพักเกริกไกรวางหูลง สีหน้าเรียบเฉยสงบวาจา บ่งบอกไม่ถูกว่าเป็เื่น่าดีใจหรือน่าวิตก
สุรีย์รัตน์มองดูตลอด แต่สงวนคำถามเพราะรู้ว่ายังไม่ถึงเวลา ยามนี้ต้องเดินทางไปโรงพยาบาลกันแล้ว
แววตาจากหญิงสาวรัสเซียช่างซื่อบริสุทธิ์เหมือนเคย ผู้อุปการะสบเห็นจึงยิ้มบางเบาตอบรับ
เสร็จธุระของทุกคนจึงสมควรแก่เวลา สามชีวิตเริ่มออกเดินทางสู่โรงพยาบาลโรดสามศูนย์สอง
สองสาวชุดเดรสเทาและขาวนั่งเบาะหลังเคียงคู่ ประคองมือห่วงใยไปตลอดทาง
“อาวนัสโทร.มาหรอคะ...” สุรีย์รัตน์เอ่ยถาม ในใจก็เผลอคิดอยู่ว่าพ่ออาจไม่เต็มใจตอบ แต่แล้วอีกฝ่ายยอมปริปากเล่าหมดเปลือก
“พี่สานิตย์กับวนัสอยากให้ลอริสเรียนภาษาไทย แต่... พ่อบอกไปว่า รอให้หายดีก่อน...”
“หนูก็... คิดเหมือนพ่อค่ะ... พักนี้เราต้องดูแลน้องเยอะขึ้น เพราะน้าไหวติดงานตัดชุดไทยด้วยน่ะค่ะ”
ลูกสาวตอบเสียงแ่เบา พลางไล้เรือนผมสาวฝรั่งที่ถักเปียน่ารัก “คราซิวา... เบรดแฮร์...”
ลอริสก้มผงกอ่อนโยน เอื้อนเสียงนุ่มนวลแสนจริงใจ “สปาซิบะ...”
เป็ครั้งแรกที่พาหญิงสาวรัสเซียเยือนโรงพยาบาล่เช้า อาจไม่คุ้นเคยเท่าใดเพราะคนใช้บริการหนาตา แต่เพราะเป็นัดหมายแพทย์และเป็โรคเฉพาะทาง จึงไม่มีคิวไม่ต้องนั่งรอปะปนกับผู้คน
แต่ที่น่าสำคัญกว่า คือแพทย์ที่จะเข้าพบเพิ่งมาถึงสถานพยาบาล สามชีวิตถูกเชิญให้เข้าไปรอในห้องวินิจฉัย ห้องที่เคยสนทนากับแพทย์เมื่อครั้งเก่าก่อน
รอประมาณสิบห้านาที แพทย์หญิงเข้าห้องแล้วพบสองคนไทยหนึ่งชาวต่างชาติ สองพ่อลูกตกตะลึงเล็กน้อย เพราะแพทย์ที่ได้พบกลับเป็คนละคนกับครั้งที่แล้ว
หลังจากสวัสดีทักทายต่อกัน ลอริสรับรู้ถึงมารยาทของคนไทย แม้ไม่ได้ยกมือไหว้แต่ก็ก้มผงกแสนอ่อนโยน นับเป็มารยาทงดงามหนึ่งของฝรั่งต่างชาติ
เกริกไกรเพิ่งเอะใจนึกขึ้นได้ “ใช่แพทย์ที่ผมพบครั้งแรกกับอีกคนนึง ตอนน้องฝรั่งเข้าห้องฉุกเฉินไหมครับ”
แพทย์หญิงตอบเสียงใส “ใช่แล้วค่ะ วันนี้แพทย์อีกคนมีตรวจที่โรดสามสิบเอ็ดทั้งวันค่ะ ก็เป็ดิฉันนัดพบแทนค่ะ”
เกริกไกรหันมาสบมองลูกสาว “คนนี้ก็เก่ง วางใจได้นะลูก...”
ลูกสาวผลิแย้มอบอุ่นใจ หลังจากแพทย์รับเล่มแฟ้มประวัติคนไข้ที่พยาบาลนำมาให้ สนทนาเล็กน้อยแล้วจึงเป็ขั้นตอนพาลอริสขึ้นเตียงตรวจ
คนเป็พ่อส่งสองสาวเข้าฉากม่านกั้น พูดให้กำลังใจเหมือนครั้งเก่า ลูกสาวเบิกยิ้มพริ้มเพราตอบรับอย่าได้เป็ห่วง ส่วนลอริสสบมองตาเชื่องเชื่อน่าทะนุถนอมเช่นเคย
ขั้นตอนตรวจเหมือนครั้งก่อน ๆ สองสาวเดินออกจากฉากกั้นแล้วนั่งใกล้เกริกไกร รอผลตรวจจากแพทย์ที่รับกระดาษจากเครื่องวิเคราะห์
“เทียบผลแล้ว กราฟค่าจังหวะเต้นหัวใจยังผันผวน จังหวะไม่ปกติอยู่ค่ะ ครั้งที่แล้วแพทย์อีกคนเปลี่ยนยาบำรุงอาการแล้ว ผลก็ยังเหมือนเดิม ก็คงต้องระมัดระวังมากขึ้น อย่าให้น้องเหนื่อยหรือหอบ แล้วถ้ามีอาการผิดปกติ เจ็บหน้าอกมาก หรือหายใจขัด ให้พามาที่นี่โดยเร็วนะคะ”
แพทย์ไม่ได้บอกเื่ระวังอื่นใดอีก คำเตือนก็คล้ายแพทย์คนก่อน สองพ่อลูกจึงไม่กังวลเท่าใด เพียงแต่แพทย์กลับจะเพิ่มยาอีกตัวเผื่อกรณีเ็ป คล้ายเป็ตัวช่วยไม่ให้ทนทุกข์ทรมาน
เสร็จทุกขั้นตอนในโรงพยาบาล ตราบจนเ้าหน้าที่บริการรถเข็นพาถึงที่จอดรถ ลอริสก้มผงกอ่อนน้อมแทนคำขอบคุณ
ชายวัยสี่สิบเอ็ดเมียงมองตุ๊กตารัสเซียแฝงห่วงใย ได้เห็นแววตาคู่งามแสนซื่อสนิท สีหน้าอิ่มเอิบน่ารักเข้ากับผมเปียมัดสวย
“วันนี้ลอริสน่ารักนะ ลูกว่ามั้ย... ถักเปียจนรู้สึกไม่คุ้นเลย”
เกริกไกรพรรณนาความงามหวังเติมแต่งความสุข ลูกสาวสบมองหญิงสาวฝรั่งแล้วแย้มบางเบาให้พ่อ “น้องเก่งแทบทุกอย่างเลยค่ะ ถักเปียเอง ทำดอกกุหลาบได้ ถักนิตติ้งก็เป็”
“แล้วก็เล่นเปียโนเพราะด้วย” พ่อเบิกเื่น่าตื่นเต้นถัดไป
ลูกสาวยิ้มแก้มปริดีใจ “เรามาทำให้ลอริสมีความสุขกันนะคะ...”
“กินข้าวก่อนเนอะ” เกริกไกรชวนพานั่งร้านอาหารห้องแอร์ในเขตโรงพยาบาล “พ่อลืมนึกไปเลย พาลอริสมากินอาหารที่อื่นไม่ได้”
โชคดีที่มีอาหารฝรั่งอย่างที่ลอริสคุ้นเคย มีอาหารง่าย ๆ ได้คุณค่าอย่างสลัดผักใส่กล่องและแซนด์วิชแฮม สองพ่อลูกตัดสินใจเลือกอาหารฝรั่ง อยากรับประทานให้เหมือนที่ลอริสเลือก เสมือนใช้ชีวิตร่วมสุขร่วมทุกข์เรียบง่ายไปกับผู้ป่วย
ผู้คนรอบข้างเริ่มสนใจ เริ่มพากันเมียงมองมาทางครอบครัวเกริกไกร คงสงสัยแต่ไม่มีใครกล้าถาม หนึ่งผู้ชายต่างวัยกับสองผู้หญิง แถมหนึ่งในสองหญิงสาวเป็ชาวต่างชาติ ผมสีน้ำตาลถักเปียติดกิ๊บโบแสนน่ารักยิ่งโดดเด่น ผิวพรรณผ่องขาวจนผิดต่างกับคนไทยเด่นชัด รู้ทันใดว่าไม่ใช่คนไทยที่ย้อมผมสีน้ำตาลแน่นอน
ลอริสคงไม่ทันสังเกตสังกาเท่าใด แต่สองพ่อลูกรับรู้ทันทีจากนิสัยคนไทยด้วยกัน จนใจทำอะไรไม่ได้นอกจากรับสภาพ ถูกเมียงมองตกเป็เป้าสายตาย่อมรู้สึกไม่สู้ดีอยู่บ้าง
ที่จริงเพราะเป็ครั้งแรกที่มาโรงพยาบาล่เช้า หากเป็่เย็นเหมือนครั้งก่อน ผู้คนดูบางตาจนแทบเหลือแต่ผู้ป่วยในและเ้าหน้าที่ จึงไม่ค่อยมีใครสนใจคนต่างเชื้อชาติสักเท่าใด
จบมื้อกลางวันยามต้องรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่บรรดาอาหารฝรั่งช่างอร่อยถูกปากสองพ่อลูก แม้แต่ลอริสก็ยังดูเจริญอาหาร พอช่วยหักกลบลบกันระหว่างความรู้สึกดีและแย่จากที่นี่
เกริกไกรหยอดเหรียญโทรศัพท์ถึงเพื่อนวนัส บอกกล่าวตามจริงว่าจะพาลอริสไปหอสมุดมหาวิทยาลัย
จากนี้ไป... คงถึงเวลาสร้างความสุขสมหวังให้ลอริส สองพ่อลูกตื่นเต้นพรรณนาไม่ถูก เฝ้าลุ้นขอให้บรรณารักษ์หอสมุดเปิดห้องเปียโน แม้เป็ไปได้เกินกว่าครึ่งแต่ก็เผื่อใจผิดหวังเช่นกัน
รถคันขาวเคลื่อนออกจากโรงพยาบาล มุ่งเส้นทางตรงต่ออีกหลายกิโลเมตร จนถึงมหาวิทยาลัยที่สุรีย์รัตน์เป็นักศึกษาร่ำเรียน
อากาศแสนร้อนอบอ้าว แม้เข้าสู่เดือนพฤษภาคมแล้วก็ตาม ยิ่งไม่เคยชินต่อลอริสที่อยู่เมืองหนาวถึงสิบห้าปี เมืองหนาวที่ชื่อ 'เลนินกราด' ใกล้พรมแดนประเทศแถบสแกนดิเนเวีย
แถมเมื่อพำนักที่บ้าน 'สุขสรวง์' กว่าเจ็ดเดือน หญิงสาวยังต้องอยู่ในห้องปรับอากาศเกือบตลอดเวลา
“ข้างนอกอากาศร้อนจังเลย... ต้องเปิดแอร์สุดเลยละ” เกริกไกรอุทานระหว่างรับบัตรจอดรถบุคคลภายนอก สบมองผ่านกระจกส่องหลังยามสองสาวเคียงประคองมือ แต่ภาพกลับไม่คุ้นตาเท่าใด
“ลอริสจะไหวไหมคะ... น้องดู... อิดโรยเล็กน้อย...”
สีหน้าลูกสาวอาบฉายกังวลจาง ๆ ผินมองตุ๊กตามีชีวิตที่ส่งเสียงหายใจชัดเจนกว่าเคย พลางสลับมองทิศทางรถแล่นเพื่อบอกนำทาง “เลี้ยวซ้ายแล้วจะเห็นตึกสีครีมค่ะพ่อ...”
“ลอริสมีอะไรผิดปกติไหมลูก...” เกริกไกรส่งคำห่วงใย
“อืม... ตะกี๊หายใจแรงค่ะ เหมือนน้องอาจดูเหนื่อย แต่ตอนนี้ปกติแล้ว... น้องอาจต้องพักผ่อนมากขึ้นหรือเปล่านะ...”
คำถามจากลูกสาวช่างยากจะตอบ พ่อได้แต่เอ่ยปลอบใจ “ให้น้องเล่นเปียโน อาจมีกำลังใจสู้นะ อาการน่าจะไม่เลวร้ายลง หวังว่านะ”
“งั้นจอดตรงร่มไม้ที่ใกล้ทางเข้าตึกนะคะ น้องจะได้ไม่โดนแดดตอนออกจากรถ แล้วก็พาเดินช้า ๆ เข้าตึกเลยค่ะ”
รถคันขาวจอดใต้ต้นหูกวาง พี่เลี้ยงโอบเอวประคองหญิงสาวฝรั่งสุดทะนุถนอม เดินเคียงตามทางปูอิฐแสนแช่มช้า เกรงว่าลอริสอาจเหนื่อยแล้วกลับมาหายใจแรงอีก
เกริกไกรถือซองสีน้ำตาลเดินตามหลัง ในใจก็ลุ้นให้ลูกสาวติดต่อบรรณารักษ์ได้สะดวก
ชั้นล่างเป็ผนังกระจกห้องนั่งเล่นพบปะพูดคุย แต่ยามนี้ปิดล็อกสนิท สุรีย์รัตน์พาลอริสขึ้นบันไดทีละก้าว แต่ละจังหวะสืบเท้าแช่มช้าสุดระมัดระวัง ทั้งคอยฟังเสียงหายใจพลางโอบเอวประคองเคียง
ลอริสไร้อาการผิดแปลกอื่นใดอีก เดินพร้อมพี่เลี้ยงเรื่อยมาจนถึงเคาน์เตอร์ยืมและคืนหนังสือ ได้พบบรรณารักษ์หญิงที่ปูเรียกว่าพี่อรดั่งคาด
“ขออนุญาตเปิดห้องเปียโนจะได้ไหมคะ... พอดีน้องฝรั่ง... อยากเล่นเปียโนค่ะ...”
เพราะเป็่ปิดเทอม จึงไม่เข้มงวดเื่ต้องใส่ชุดนักศึกษาเข้าหอสมุด สุรีย์รัตน์ยื่นบัตรนักศึกษาแสดงตน บรรณารักษ์ยิ้มแย้มแจ่มใสต้อนรับอย่างดี “ได้ค่ะ ขอแค่ห้ามถ่ายภาพนะคะ”
“ขอบคุณมากครับ...” เกริกไกรแย้มตอบแล้วแนะนำตน “ผมเป็พ่อของน้องสุรีย์รัตน์ครับ ส่วนหญิงฝรั่งก็เป็น้องสาวสุรีย์รัตน์ครับ”
ลูกสาวยกมือไหว้บรรณารักษ์ใจดี แล้วผินมองตุ๊กตารัสเซียที่เริ่มสื่อภาษากายน้อมนอบ
ลอริสก้มผงกงดงาม เอื้อนเสียงหวานจับหัวใจ “ซดราสท์ วุย ถิ”
บรรณารักษ์ยิ้มเคล้าสงสัย “ภาษาอะไรหรอคะ เพราะดีจัง”
“ภาษารัสเซียแปลว่าสวัสดีน่ะค่ะ น้องเป็ชาวรัสเซียค่ะ” สุรีย์รัตน์แย้มอ่อนโยน
ห้องเปียโนที่จะเข้าไปอยู่ฝั่งซ้าย มองจากเคาน์เตอร์เห็นเปียโนหลังเล็กสีน้ำตาลดูโดดเด่น แดดส่องกระทบผนังกระจกเล็กน้อย ส่วนห้องอ่านหนังสือใหญ่กว่าสามเท่าอยู่ฝั่งขวา
บรรณารักษ์เปิดลิ้นชักหยิบกุญแจแล้วเดินออกมา ไขประตูกระจกห้องเปียโนพร้อมเปิดไฟสว่าง “เชิญค่ะ จะใช้สักกี่ชั่วโมงคะ...”
“น่าจะแค่ชั่วโมงเดียวค่ะ น้องเค้าเล่นแค่สองเพลงสั้น ๆ” สุรีย์รัตน์ยิ้มตอบพลางก้มค้อม “ขอบพระคุณเป็อย่างสูงนะคะ”
เกริกไกรโน้มค้อมศีรษะขอบคุณตาม แต่ที่ประทับใจคือหญิงสาวผมน้ำตาลที่ก้มผงกเช่นกัน ภาพช่างตรึงตราจนบรรณารักษ์ผลิยิ้มพริ้มเพรา
“น้องน่ารักมากค่ะ ขอรอชมตอนเล่นเปียโนนะคะ”
ไม่กี่อึดใจคล้ายคนคุ้นเคยร่วมสมทบ ชุดสวมใส่น่ารักด้วยเสื้อยืดสีครีมและเอี๊ยมยีนขายาว สุรีย์รัตน์พลันยิ้มหน้าบานเป็ชามข้าว “อ้าว... ปู มาอยู่นี่นานแล้วหรอ...”
“เพิ่งอ่านนิยายรอในห้องครึ่งชั่วโมงได้น่ะน้ำ สวัสดีคุณพ่อนะคะ”
ปูไหว้อ่อนโยนต่อผู้ใหญ่ช่างน่าเอ็นดู เกริกไกรแย้มอบอุ่นเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม “สวัสดีนะน้องปู”
“ดีใจได้เจอลอริส... น้องสวยมากค่ะคุณพ่อ... ถักเปียด้วย... ผมยาวเร็วแซงหนูไปแล้ว...” ปูหยีตาพริ้มส่งมอบให้หญิงสาวผมสีน้ำตาล ลอริสเหมือนรับรู้อาการทายทักจากเพื่อนพี่เลี้ยง ทั้งยังจดจำได้เสมอจากวันฉลองคริสต์มาส จึงก้มผงกอ่อนโยนตอบรับ
สามสาวและหนึ่งบุรุษเข้ามาในห้องเปียโน เกริกไกรหยิบกระดาษโน้ตเพลงทั้งแปดแผ่นจากซองน้ำตาล ตระเตรียมให้ลอริสใช้บรรเลงเพลง
“เล็ตส์ ซิต ดาวน์...” พี่เลี้ยงเลือกคำง่าย ๆ ให้ลอริสผ่อนคลายอิริยาบถ เกรงว่าจะเหนื่อยหอบที่ต้องขึ้นบันได
ตุ๊กตารัสเซียนั่งลงบนเก้าอี้เล่นเปียโน เกริกไกรมอบแผ่นโน้ตเพลงให้ทั้งหมด ที่เหลือปล่อยให้ผู้บรรเลงเลือกลำดับเพลงก่อนหลัง
ปูยกสองมือขึ้นมาแนบคาง “งดงามจังเลย สาวรัสเซียผมเปีย เล่นเปียโน...” สุรีย์รัตน์ช่วยเอ่ยคำแสนอบอุ่น “เหมือนเ้าหญิงมากเลยนะ...”
บรรณารักษ์ใจดีก็คล้ายอดใจไม่ได้ จึงเข้ามาในห้องเพื่อรอชมสาวสวยฝรั่งเล่นเพลงเพราะ
ลอริสทอดมองทุกคนช่างแสนซื่อ แววตาอ่อนโยนน่าทะนุถนอมเกินบรรยาย แม้แต่บรรณารักษ์ที่เพิ่งเห็นยังอดพรรณนาไม่ได้
“น้องตาสวยมาก ชุดเดรสก็น่ารัก... เหมาะกับเปียโนจริง ๆ ค่ะ”
ไม่กี่อึดใจจากนี้ ความเงียบเริ่มห้อมล้อมห้องเปียโน แม้แต่เสียงกระแอมก็ไม่อยากให้มี
ลอริสเลือกเล่นเพลงหนึ่ง เริ่มวางมือบนแป้นกดขาวดำ เพราะเป็เปียโนที่เข้าใจง่ายกว่าอิเล็กโทน จึงรู้พลันว่าควรวางมือที่ตำแหน่งใด
ได้ยินเสียงกดโน้ตเปียโนสองสามครั้ง คล้ายคงทดลองเสียงว่าเป็อย่างไร ไม่ช้าจึงเริ่มบรรเลงเป็เพลงตามแผ่นโน้ต
เสียงเพลงจังหวะผ่อนคลายเคลิบเคลิ้ม ทั้งสองพ่อลูกและปูที่ร่วมฟังต่างรู้ทันที เพลงที่กำลังเล่นมีความหมายว่า 'ตุ๊กตา'
สองนาทีเศษผ่านไป ลอริสเล่นจบไปเพลงหนึ่ง แต่ที่น่าทึ่งคือแผ่นโน้ตที่วางตรงหน้ากลับแสดงแค่หน้าแรก
“ลอริสเล่นเพลงโดยไม่ได้ดูแผ่นโน้ตซ้อนที่เหลือหรอ... น้องทำได้ไงกัน...” ปูอุทานตื่นเต้น เกริกไกรพลันปากอ้าตาค้าง
“ลอริส... เธอเก่งกว่าที่ฉันคิด... มากเลย...” สุรีย์รัตน์ได้แต่รำพันอึ้งตะลึง รู้สึกตื้นตันจับหัวใจ
บรรณารักษ์ปรบมือชื่นชม ที่เหลือจึงเริ่มตื่นจากภวังค์ ต่างช่วยกันปรบมือยาวส่งกำลังใจ
ลอริสช่างเหมือนเ้าหญิงมารยาทงาม ก้มผงกอ่อนโยนแล้วเอื้อนเสียงหวาน “สปาซิบะ...”
มือนวลขาวเลือกแผ่นโน้ตอีกชุดวางหน้าแรกสุด ชั่วขณะถัดมาจึงบรรเลงเพลงเนิบช้า บางจังหวะชวนให้รู้สึกหม่นเศร้าจาง ๆ ทั้งปูทั้งสองพ่อลูกต่างรู้พลันว่าเป็เพลงจากคืนคริสต์มาส เพลงที่มีความหมายว่า 'ไข่มุก'
เช่นเดียวกับเพลงแรก ลอริสบรรเลงเล่นเปียโนจนทุกคนตกตะลึง เริ่มต้นเล่นตามแผ่นโน้ตที่แสดงเพียงหน้าแรก ที่เหลือกลับเล่นจากความเคยชินฝึกหัดจดจำโน้ตเพลงมา
เพลงจบลงในสองนาที เสียงปรบมือยาวจากทุกคนพร้อมเพรียง หญิงสาวผมเปียสีน้ำตาลก้มผงกอีกครา ทอดแววตาแสนซื่อละมุนต่อทุกคนไม่เจื่อนจาง
สีหน้าช่างอิ่มเอิบดั่งได้รับความสุขความสมหวัง แม้ไร้แย้มไร้ยิ้มใดปรากฏก็ตาม
“สปาซิบะ...” คำเอื้อนแสนหวานไม่เคยขาดหาย ห้องเปียโนพลันอบอวลฉากสุดประทับใจ แม้ไร้รูปถ่ายแต่ก็อยากเก็บไว้เป็ความทรงจำ
ลอริสผินหน้ามาทางพี่บรรณารักษ์ ไม่ลืมน้ำใจที่อุตส่าห์ไขกุญแจเปิดประตูห้องให้ จึงก้มค้อมชดช้อยดุจสิ่งตอบแทน
“น่ารักจริง ๆ ค่ะ...” บรรณารักษ์แสนใจดีเอ่ยคำละเมียด ปูจึงช่วยพรรณนาให้รู้จักมากขึ้น “น้องชื่อลอริสค่ะพี่อร ขอบคุณจากใจเลยค่ะ”
“ขอบคุณคุณอรนะครับ”
“ขอบคุณพี่อรมาก ๆ ค่ะ ที่ทำให้น้องลอริสมีความสุข”
สองพ่อลูกไม่ลืมน้ำใจจากบรรณารักษ์ หญิงสาวผู้ดูแลจึงยิ้มแย้มอ่อนโยน “ไม่เป็ไรค่ะ เป็่ปิดเทอมอยู่เลยไม่เข้มงวด”
บรรณารักษ์ขอตัวลาทำหน้าที่ต่อ ที่เหลืออยู่ในห้องเปียโนร่วมกันเพียงไม่นานนัก ครึ่งชั่วโมงผ่านไปจึงได้เวลาต้องจากกัน
เกริกไกรและสุรีย์รัตน์เตรียมพาลอริสกลับบ้าน ปูจึงเอ่ยทักระคนห่วงใย “เสียดายเจอกันแป๊บเดียว ฉันคงอยู่ต่อเพื่ออ่านนิยาย... แต่น้ำไม่ต้องห่วงนะ ฉันนั่งอ่านคนเดียวได้นะ”
“ฉันขอโทษจริง ๆ นะปู... ไว้เปิดเทอมคงได้เจอนาน ๆ เหมือนเดิมนะ...” สุรีย์รัตน์รำพันอ่อนเอื่อยแล้วโบกมือลา
สองพ่อลูกอำลาบรรณารักษ์ ลอริสก้มค้อมอ่อนโยนอีกครั้งหลังจากเห็นพี่เลี้ยงน้อมไหว้ ทั้งก้มผงกอำลาปูจนสาวชุดเอี๊ยมพลันแย้มปลาบปลื้ม
มือนวลพี่เลี้ยงประคองเอวสาวฝรั่งเดินลงบันได แต่ละก้าวเชื่องช้าดั่งคราวเยือนมา ตราบจนได้พาขึ้นรถที่จอดใต้ต้นหูกวาง รถคันขาวค่อยเคลื่อนตัวออกจากเขตมหาวิทยาลัย
สองสาวไทยฝรั่งประคองมือนั่งเบาะหลังไปตลอดทาง จนจังหวะพี่เลี้ยงปรือตาง่วงงัวเงีย มือหลุดประคองจากลอริสไม่รู้เนื้อรู้ตัว
พยับเมฆดำตั้งเค้าส่งสัญญาณ เกริกไกรพยายามขับไปให้ถึงบ้านก่อนฝนจะตก ไม่ทันสังเกตเหตุการณ์จากเื้ั
สุรีย์รัตน์ตื่นทันทีที่รถหยุดรอสัญญาณไฟ
“อาร์ ยู... เฮิร์ต...” สายตาพี่เลี้ยงพลันเห็นลอริสเอื้อมมือกุมหน้าอกซ้าย เพียงวินาทีถัดมาจึงลดมือลงแล้ววางแนบตัก
เกริกไกรเห็นผ่านกระจกส่องหลัง อุทานแ่เคล้าห่วงใย “ลอริส...”
“เนี้ยต...” ตุ๊กตารัสเซียส่ายหน้าเพียงเบา...
“หรือเราคิดผิดคะ... ที่พาลอริสมาเล่นเปียโน...” สุรีย์รัตน์เริ่มรำพันเลื่อนลอย ฝ่ายพ่อได้แต่ไร้วาจา สีหน้าสื่ออารมณ์บ่งบอกไม่ถูก
ในรถพลันสงบเงียบชั่วครู่ คนขับจึงเริ่มพรรณนากลั่นกรอง
“ลอริส คงมีความสุขมากตอนเล่นเปียโน...” เกริกไกรชะงักพูดเล็กน้อย พลางขับต่อเมื่อได้สัญญาณไฟเขียว “พ่อก็... ตอบไม่ได้นะลูก... เพราะเป็ความปรารถนาหนึ่งของน้อง... ให้น้องสมหวัง”
“ตอนนี้น้องดูเหนื่อยเล็กน้อยนะคะ อาจจะหอบนิด ๆ หายใจชัดกว่าตอนออกจากมหา'ลัย” สีหน้าพี่เลี้ยงอาบเคล้ากังวล เกริกไกรตระหนักดีว่าลูกสาวคงหวาดหวั่นจึงเริ่มปลอบโยน
“ถ้าน้องนั่งพักในห้องคงจะดีขึ้นนะ...”
รถถึงจุดหมายดั่งตั้งใจ สุรีย์รัตน์พาลอริสเข้าสู่บ้านพักก่อนฝนจะตกโปรยปรายไม่กี่นาที ฟ้าแลบฟ้าร้องมาพร้อมพยับลมพยับฝนช่างน่ากลัว
ห้องกระจกนั่งเล่นอบอวลบรรยากาศไม่คุ้นนัก ภายนอกลมแรงฝนกระหน่ำสาดซัด ภายในดูสงบปลอดภัยพอให้อบอุ่นใจได้บ้าง
ลอริสนั่งสงบพักกายบนเก้าอี้นวมสีไข่ สองมือนวลขาววางแนบตักพร้อมผ้าพันคอที่ยังไม่ได้ถักต่อ สีหน้าเรียบเฉยจนบ่งบอกไม่ถูกว่าสุขหรือเศร้า เฝ้ามองสายฝนเทกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา ฟ้าแลบฟ้าร้องยังได้ยินตลอด
เป็ภาพไม่คุ้นนักสำหรับหญิงสาวลี้ภัยจากเมืองหนาว ที่บ้านเกิดคงมีพายุเหมือนกันแต่เป็พายุหิมะมากกว่า
ครึ่งชั่วโมงผ่านเลย พยับฝนเริ่มเบาดุร้ายลง มองเห็นน้ำเทเป็สายไหลจากลอนกระเื้ัคา
พี่เลี้ยงเฝ้าห่วงหาห่วงใยไม่ห่าง ฟังสังเกตเสียงหอบหายใจแรงที่ไม่ได้ยินแล้ว สองมือนุ่มประคองอีกสองมือขาวผ่อง พลางถามไถ่ด้วยประโยคเดิม ๆ
“อาร์ ยู เฮิร์ต...”
เกริกไกรเฝ้าดูผ่านแววตาห่วงใยไม่แพ้กัน
ลอริสได้แต่ส่ายหน้าแ่เบา เอื้อนวาจาสุดแสนหวาน “เนี้ยต...”
ฝนซาเม็ดลง บรรยากาศไยช่างหม่นเทาชวนเศร้าเช่นนี้...
-จบตอน-
![เพลิงคู่ปฏิพัทธ์ [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1701270353_99567873.webp)
1K
