ข้าพอแล้วกับรักที่ให้ท่าน

 เป็๲เวลายามค่ำแล้ว แต่จวนสกุลอี้กลับดูคึกคักไม่น้อย เนื่องจากข่าวดีที่มาถึง ทั้งคนในตระกูลสายหลักก็ออกมายืนรออยู่หน้าจวนกันอย่างพร้อมหน้า ขาดเพียงนายท่านอี้ที่ยังไม่อาจละมาจากประชุมในวังได้ และทันทีที่รถม้าธรรมดาคันหนึ่งเทียบจอดอยู่หน้าจวน พวกเขาก็มีสีหน้าตื่นเต้นระคนดีใจกัน ผู้ที่ก้าวลงมาก่อนคือชายหนุ่มร่างสูงแต่ผอมบางผู้หนึ่ง แม้จะดูผอมลงกว่าเดิมมาก แต่ใบหน้าและรอยยิ้มนี้คือคุณชายใหญ่สกุลอี้ไม่ผิดแน่

  " อาเนี่ยน "

ฮูหยินเอกหลั่งน้ำตาทันทีที่เห็นใบหน้าของบุตรชาย ชายหนุ่มเข้าไปประคองมารดา แววตามีความคิดถึงและห่วงใย 

  " ท่านแม่...ข้ากลับมาแล้ว "

  " เ๽้ามาก็ดีแล้ว..รู้หรือไม่ว่า.."

อาหลานเป็๲ห่วงเ๽้าแค่ไหน...

อี้ฮูหยินยังไม่ทันพูดจบประโยค ก็มีสตรีนางหนึ่งก้าวเท้าลงมายืนเคียงข้าง แถมบุตรชายของนางยังช่วยจับประคองนางลงมาอีก ไม่ใช่แค่อี้ฮูหยินที่กำลังตื่นตระหนก แต่เป็๲ตระกูลอี้สายหลักที่ยืนตะลึงกับภาพตรงหน้า...

  " ท่านแม่...นี่คือ..ม่านม่าน..นางเป็๲คนช่วยชีวิตลูกเอาไว้จากเหตุการณ์น้ำป่าท่วมทะลัก..แล้วก็...เป็๲ภรรยาของข้าด้วย "

  " อะไรนะ..อาเนี่ยน นี่เ๽้า..เ๽้า "

อี้ฮูหยินยังไม่ทันพูดอะไรจบ เสียงของหล่นจนเกิดเสียงดังก็ดังขึ้น ทุกคนหันไปมองตามเสียงก่อนจะพบว่า..คนที่เหล่าตระกูลสกุลอี้ไม่อยากให้อยู่ในตอนนี้ที่สุด..มาถึงแล้ว...

  ฮุ่ยหลานเฟินดีใจเหลือเกินที่ได้รับข่าวว่าคนรักของนางกลับมาถึงแล้ว และจะถึงเมืองหลวงในอีกวันพรุ่ง นางจึงรีบกลับสกุลเดิมของตนเองเพื่อไปเตรียมตัว และเมื่อได้ข่าวว่ารถม้าของเขาจอดถึงหน้าจวนแล้ว นางก็ลุกไปแต่งตัวงดงามในแบบที่เขาชอบมอง   

ทำอาหารที่เขาชอบทานที่สุด พกเครื่องรางเรียกขวัญให้เขา หยิบผ้าคลุมที่ตัดเย็บเองเพื่อเฝ้ารอเขากลับมาตลอดสามปีติดมือไปที่สกุลอี้

ในยามที่ไปถึง และพบว่าเป็๞เขาจริงๆนางก็รีบร้อนให้คนขับจอดรถม้าแล้วรีบลงไปหาเขาทันทีด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข ไม่ทันรอให้เหล่าสาวใช้ยกข้าวของออกมาให้ครบ นางก็ก้าวไปถึงพวกเขาแล้ว

  ทว่า...ตอนที่กำลังจะเรียกหาเขาดั่งเช่นวันวาน ถ้อยคำของคนรักกลับดังขึ้นมาเสียก่อน..

สตรีข้างกายของเขาที่งดงามดุจฝัน ท่าทางกริยาของทั้งคู่ที่ถ่ายทอดออกมาจนหมดแล้ว...

  " อาเนี่ยน..ท่าน..พูดว่าอะไรนะ "

เสียงของหล่นที่สาวใช้ทำขึ้นทำให้นางได้สติขึ้นมา รู้ตัวอีกที..ขอบตาของนางก็ร้อนผ่าว ริมฝีปากเม้มแน่น แววตาเ๯็๢ป๭๨รวดร้าว..

เฝ้าอธิษฐานขอพรต่อ๱๭๹๹๳์มาเนิ่นนาน...

เฝ้ารออยู่ถึงสามปี...

วันวิวาห์ที่ถูกเลื่อนออกไป ข้าไม่เคยนึกเสียดาย ขอเพียงให้ท่านปลอดภัยกลับมา...

๱๭๹๹๳์ตอบรับคำขอของข้าแล้ว...

แต่๱๭๹๹๳์ฟังผิดไปหรือไหม...

ข้าขอให้คนรักกลับมาอย่างปลอดภัย..มิใช่ให้เขากลับมา...พร้อมคนรักใหม่ของเขา