ตอนที่ 4 เมา
่บ่ายของวันเดียวกันนั้นต้นหอมขับรถออกจากบ้านไปหาเพื่อนสนิทที่ชื่อกีกี้ กีกี้เป็ผู้ชายแต่หัวใจสาว
“หอม...หล่อนมานั่งอยู่ที่ห้องฉันนานแล้วนะเว้ยไหนตกลงแกกลุ้มใจเื่อะไร จะเล่าได้หรือยัง ฉันจะได้ปลอบใจแกถูก” น้ำเสียงมีจริตดัดให้พอฟังดูน่ารัก ในแบบของกีกี้
“แกช่วยฉันไม่ได้หรอกกีกี้”ต้นหอมนั่งเงียบอยู่นาน สุดท้ายก็ยอมที่จะพูดกับเพื่อนเธอแค่ไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าจากตรงไหนก่อนดี
“แล้วตกลงหล่อนเป็อะไรใครมาทำให้เพื่อนฉันเป็แบบนี้ หรือว่าแกยังเสียใจเื่พ่อไม่หาย” ต้นหอมส่ายหน้าให้เพื่อน...ไม่ใช่เื่นั้น!
“หรือว่ามีคนข่มขืนแก ที่ไหนเมื่อไหร่ ฉันจะได้ไปอยู่แถวๆนั้น” ต้นหอมส่ายหน้าอีกครั้งเธอไม่ได้โดนใครทำร้ายทั้งนั้น
“แล้วมันเื่อะไรหรือว่าแกป่วย...” ต้นหอมไม่ยอมเฉลยสักทีกีกี้จึงเดาไปเรื่อย
“ฉันต้องแต่งงาน...กีกี้”สุดท้ายต้นหอมก็ยอมเล่าให้เพื่อนฟัง
“กรี๊ด!! แต่งงานเหรอ กับใครที่ไหน หล่อมั้ย แล้วฉันรู้จักหรือเปล่า” กีกี้มีสีหน้าดีใจแทนเพื่อนสุดๆในขณะที่สีหน้าของต้นหอมกลับตรงกันข้าม
“ฉันเพิ่งรู้จักเขาได้เมื่อไม่กี่วันนี้เองกีกี้...ฉันควรจะทำยังไงดี” ถ้าเธอไม่ยอมแต่ง มรดกที่ควรจะเป็ของเธอก็คงต้องตกไปเป็ของคนอื่น ส่วนเื่มรดกของคุณพ่อที่มีมากมายนั้นเธอจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันมีที่มาที่ไปยังไง
“ก็แต่งสิยะการแต่งงานเป็อะไรที่ฉันใฝ่ฝันมาก ฉันอยากใส่ชุดเ้าสาวสีขาว กระโปรงยาวทำผมแต่งหน้าสวยๆ” ใบหน้าของกีกี้ตอนนี้ดูเพ้อฝันสุดๆ
“ก็ไม่ได้หลับนี่ทำไมถึงฝันเป็ตุเป็ตะได้ล่ะ” จบประโยคของต้นหอม กีกี้มองมาด้วยสายตาแบบว่า...อีนี่!
“นี่แก...ฉันฝันแต่ก็ไม่ได้ไปฆ่าใครตายหรือเปล่า ว่าแต่พระเอกของเธอเถอะ...หล่อมั้ย”
“กีกี้นั่นไม่ใช่ประเด็นนะประเด็นคือฉันไม่ได้รักเขา” กีกี้ทำหน้าเซ็งๆ เบะปากมองบนอยากจะสวมรอยแทนเพื่อนจริงจริ๊ง อยู่ดีๆก็มีผู้ชายมาให้กินถึงที่ส่วนกีกี้กว่าจะได้มาสักคนต้องใช้ความพยายามแทบตาย
“ถ้างั้น...เขารักแกเหรอ”
“ไม่รู้...”
“อ้าว...แล้วยังไง เล่ามาซิล่ะี้เีเดาแล้ว...เหนื่อย” กีกี้นั่งลงที่พื้นหันหน้าเข้าหาเพื่อนใบหน้าบ่งบอกว่าตั้งใจรอฟังสิ่งที่เพื่อนกำลังจะเล่าสุดๆ
“เื่ทั้งหมดมันก็มีอยู่ว่า...”จากที่นั่งทำหน้าเศร้ามาทั้งวันสุดท้ายต้นหอมจึงยอมเล่าเื่ราวทั้งหมดให้เพื่อนฟัง
“เอาน่า...มีคนดูแลแกมันก็ดีแล้วอยู่ๆกันไปเดี๋ยวก็รักกันไปเองนั่นแหละ” ต้นหอมใคร่ครวญคิดแล้วคิดอีกจะเอายังไงกับชีวิตของตัวเองดี แต่พอคิดเยอะเข้าเธอก็ได้รู้ว่า...ตอนนี้เธอไม่มีใครแล้วจริงๆ
“ถ้าเป็แกล่ะกีกี้ แกจะทำยังไง”
“แต่งสิยะ จะรออะไรฉันไม่มีผู้ชายตกถึงท้องมานานแล้ว ถ้าได้มีเป็ของตัวเองเป็ตัวเป็ตนคงดี”หรือว่าเธอควรจะยอมรับเงื่อนไขของคุณพ่อ แต่เอาจริงๆเธอก็ตกลงยอมรับไปแล้วแหละเซ็นชื่อไปแล้วด้วย ถึงได้มานั่งคิดหนักอยู่แบบนี้
“กีกี้คิดแบบนี้เหรอ”หรือว่าเธอควรจะคิดแบบที่กีกี้คิดดี
“อือดิทำไม...แกก็ยังไม่ได้มีใครนี่ จะอาลัยอาวรณ์อะไรนักหนา ถ้ามีผัวอยู่แล้วก็ว่าไปอย่าง”
“แต่ฉันต้องไปอยู่กับเขาที่อิตาลีนะ”ถึงที่นั่นจะเป็บ้านเกิดของคุณพ่อของเธอก็จริงแต่ไม่รู้ทำไมั้แ่ที่เธอเกิดจนเธอโตขึ้นมาคุณพ่อยังไม่เคยพาเธอไปที่บ้านเกิดของท่านเลยสักครั้ง
“แล้วยังไงยะผัวอยู่ที่ไหนเมียก็ต้องอยู่ที่นั่น มันก็เป็เื่ที่ถูกที่ควร”
“กีกี้...แกจะไม่คิดถึงเพื่อนคนนี้แล้วเหรอ”
“ไม่ต้องมาอ้อนฉันไปอ้อนว่าที่ผัวเธอโน่น ฉันล่ะอิจฉา”น้ำเสียงสะดีดสะดิ้งในแบบน่ารักๆของกีกี้ทำให้ต้นหอมเริ่มยิ้มขึ้นมาได้
“อ่ะๆ ถ้าแกคิดถึงฉันแก่ก็โทรมาหาฉันก็ได้ อยากจะเห็นหน้า เห็นขา หรืออยากจะเห็นตรงไหนก็บอกฉันจะให้แกดู” จะได้หายคิดถึง!
“บ้า...”
“เลิกเศร้าค่ะจะมีผัวทั้งทีต้องยิ้มให้กว้างๆเข้าไว้รู้มั้ย”
“กีกี้...”
“อะไรอีกยะ”ต้นหอมไม่กล้ากลับไปสู้หน้าเขา เธอไม่รู้ว่าควรจะมองหน้าเขาด้วยสายตายังไงดีเื่ที่เกิดขึ้นทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ คนแปลกหน้าคนนั้นอีกหน่อยเธอจะต้องแต่งงานกับเขา
“กีกี้...ฉันยังไม่อยากกลับบ้านไปซื้อเครื่องดื่มมานั่งดื่มกันหน่อยดีมั้ย” เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้ายังไงดีเมากลับบ้านไป วิธีนี้จึงเป็ทางออกที่ดี
“นอนที่นี่ไม่ได้นะยะวันนี้ฉันมีนัด”
“ไหนบอกว่าไม่มีผู้ชายตกถึงท้องมานานแล้วไง”
“ก็จะมีวันนี้นี่แหละดื่มได้เดี๋ยวฉันนั่งดื่มเป็เพื่อนแกเอง แต่มืดๆแกต้องกลับนะ”
“อือๆได้”
.
.
หลังจากที่พินัยกรรมได้ถูกเปิดต้นหอมก็ได้หายตัวออกจากบ้านไปตอนนี้ท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเธอจะกลับมาด้านนอกฝนทำท่าจะตกแล้วด้วย
อัคราฟตั้งหน้าตั้งตารอเธอกลับมาั้แ่บ่ายครั้นจะออกไปตามหาเขาก็ไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่สักเท่าไหร่ โทรไปเธอก็ไม่รับสายจนตอนนี้เขานั่งไม่ติดที่แล้ว
“ไอ้เรน...มึงไปตามคนในบ้านมาสักคนเอาคนที่ขับรถได้นะ กูจะออกไปตามหาหนูหอม”
“แล้วนายรู้เหรอครับว่าจะต้องไปตามหานายหญิงที่ไหน”
“ก็กูบอกอยู่นี่ไงว่าให้ไปตามคนที่ขับรถได้มา” คุณอาหนุ่มเริ่มร้อนใจไม่รู้ว่าเป็เพราะเขาหรือเปล่าที่เป็ต้นเหตุทำให้เธอหายไป
“ครับๆ”กว่าเรนจะพูดกับคนงานในบ้านรู้เื่ได้ ก็เล่นใช้ภาษามือกันอยู่พักใหญ่ แต่เมื่อได้คนในบ้านที่สามารถขับรถได้อัคราฟก็ไม่สามารถพูดคุยกับผู้ชายคนนั้นรู้เื่ได้อยู่ดี นั่นจึงทำให้เขาโมโห
“โธ่เว้ย!”
ตอนนี้เม็ดฝนได้เทลงมาอย่างหนักแล้วแต่คุณอาหนุ่มก็ยังคงเดินไปเดินมารอหลานสาวอยู่ที่หน้าบ้าน สายตาของเขามองออกไปคิดว่าอีกเดี๋ยวเธอก็คงจะกลับมา
“นายครับทานอาหารเย็นก่อนมั้ยครับ” ลูกน้องทั้งสองคนเดินมาตามเ้านายหนุ่มเมื่อเห็นว่าตอนนี้ก็เลยเวลาอาหารเย็นมานานแล้ว
“พวกมึงไปกินเถอะ กูยังไม่หิว”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอารมณ์ ลูกน้องทั้งสองคนจึงรีบเดินกลับเข้าไปในบ้าน
เมื่อเวลาผ่านไป รถยนต์สองคันได้ขับตามกันเข้ามาคันแรกเป็รถยนต์ของต้นหอม แต่อีกคันไม่คุ้นตาเลย
อัคราฟยืนกอดอกด้วยท่าทางเคร่งขรึมมองดูรถยนต์สองคันที่วิ่งตามกันเข้ามา...
ร่างสูงของผู้ชายรูปร่างดีคนหนึ่งเปิดประตูรถเดินลงมาอัคราฟเห็นดังนั้นถึงกลับควันออกหู แต่!! ผู้ชายคนที่เปิดประตูรถลงมาส่งเสียงทักทายหวานหูความคิดก่อนหน้านี้ของอัคราฟ จึงหยุดอยู่แค่นั้น
“สวัสดีค่ะ ใช่คุณอามั้ยคะ”กีกี้ลงจากรถได้เห็นชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาดวงตาสีฟ้า เขาคนนั้นไม่ใช่คนไทยน่าจะเป็คนเดียวกับที่ต้นหอมเล่าให้ฟัง กีกี้รีบเดินลงมาจากรถแล้วเอ่ยทักทายคุณอาของเพื่อนก่อนที่จะเดินอ้อมมาอีกทาง
กีกี้เดินอ้อมมาเปิดประตูรถ เอาคนเมาลงมาจากรถอัคราฟเห็นดังนั้นจึงรีบปรี่เข้าไปช่วย กีกี้เตือนเพื่อนแล้วว่าอย่าดื่มเยอะแต่ต้นหอมก็ไม่ยอมฟัง
“เกิดอะไรขึ้น”
“เพื่อนกี้เมาค่ะ”
“มา...ผมเองครับ”อัคราฟรับเอาหลานสาวของเขามาประคองไว้
“ขอบคุณนะคะ กี้ฝากดูแลหอมด้วยยังไงกี้ขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“ขอบคุณมากนะครับ ที่พาหนูหอมมาส่งผมเป็ห่วงเธอแทบแย่ โทรไปเธอก็ไม่รับสาย”
“อ่อ...มือถือของยัยหอมน่าจะอยู่ในรถค่ะ”กีกี้มีผู้ชายขับรถตามมารับด้วย เขาจึงพยายามทำกิริยานิ่งๆเข้าไว้ แต่ในใจอยากจะกรี๊ดและะโดังๆดีใจแทนต้นหอมที่ได้ผู้ทั้งหล่อทั้งล่ำ แถมยังน่าหม่ำสุดๆ
“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”
“หอมเป็เพื่อนกี้ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ นางมีเื่ไม่สบายใจนิดหน่อย คออ่อนก็แบบนี้แหละ”ว่าที่ผัวหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้ แต่อีนี่กลับมานั่งทุกข์ใจ เป็ฉันหน่อยไม่ได้จะฉลองเก้าวันเก้าคืนเลยดูจากหุ่นล่ำๆแบบนี้ท่ายากน่าจะเยอะ...กีกี้คิดในใจ
551
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
