ตอนที่ 20 ปลอมตัว
เช้าวันรุ่งขึ้นตั้มเดินเข้าไปที่ร้านที่เขาทำงาน เขาตรงเข้าไปหาเ้าของร้านและขอลาออก โดยอ้างเหตุผลสั้น ๆ ว่าอยากลองไปทำอะไรใหม่ ๆ แม้เ้าของร้านจะเสียดายเพราะตั้มทำงานดี แต่ก็รั้งไว้ไม่ได้
เมื่อก้าวพ้นประตูร้าน ตั้มสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกไปที่เบอร์ของนัตตี้
“ฮัลโหล…”
ปลายสายรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทันทีที่เห็นชื่อของตั้มโชว์หรา
“ได้เวลาทำงานแล้ว…”
ตั้มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“โทรหาเพื่อนของเธอ...อุ้ม บอกมันว่ามีนักธุรกิจ สนใจอยากจ้างมันเป็ที่ปรึกษาทางกฎหมาย...บอกไปว่ากระเป๋าหนักมาก จ่ายไม่อั้น นัดเจอกันคืนนี้ที่ร้านอาหารหรู ๆ สักที่...เอาที่แพงที่สุด”
“ตะ...แต่ว่า…”
“ไม่มีแต่!”
ตั้มสวนกลับ
“ถ้ามันปฏิเสธ หรือเธอทำพิรุธ...คลิปเมื่อคืนว่อนเน็ตแน่ ทำยังไงก็ได้ให้มันออกมา...เข้าใจไหม?”
“ข...เข้าใจแล้ว...เดี๋ยวฉันจะจัดการให้”
นัตตี้รับปากเสียงอ่อย
หลังจากวางสาย ตั้มก็ตรงดิ่งไปยังห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมือง เขาเดินเข้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมบุรุษ ตั้มเลือกหยิบสูทสีน้ำเงินคัตติ้งเนี้ยบ ราคาแพงมาลองสวม เขาจ้องมองเงาสะท้อนในกระจก...ภาพของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ กำยำ ไหล่กว้าง ผิวสีแทนที่ดูดีมีราศี ภายใต้เสื้อผ้าราคาแพงนี้ เขาดูเหมือนนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ ไม่มีเค้าโครงของอดีตนักโทษขี้คุกหลงเหลืออยู่เลย
ความคิดในใจตั้ม
“เงินนี่มันเปลี่ยนคนได้จริง ๆ สินะ...แค่ใส่สูทหน่อย กู ก็กลายเป็คนดูดีขึ้นมาทันที…”
เขาจัดการซื้อชุดทั้งหมดด้วยเงินของนัตตี้ที่เขาข่มขู่เธอมา รวมถึงนาฬิกาข้อมือหรูและรองเท้าหนังขัดมันเงาวับเพื่อให้การปลอมตัวสมบูรณ์แบบที่สุด
เวลา 19.30 น. ณ ภัตตาคารหรูบนชั้นดาดฟ้าตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ บรรยากาศในร้านโรแมนติกและหรูหรา แสงไฟสลัวเคล้าคลอด้วยเสียงเปียโนบรรเลงสด
ตั้มในคราบนักธุรกิจหนุ่มมาดเข้ม นั่งไขว่ห้างรออยู่ที่โต๊ะบริเวณกลางร้าน เขาจิบไวน์แดงราคาแพงอย่างใจเย็น สายตาคมกริบภายใต้กรอบความสุขุมคอยจับจ้องไปที่ทางเข้า
ไม่นานนัก...ประตูร้านก็เปิดออก หญิงสาววัยทำงานในชุดสูทกระโปรงสีครีมที่ดูเรียบหรูแต่แฝงความเซ็กซี่ ก้าวเข้ามาในร้าน ผมยาวตรงสลวยถูกจัดทรงมาอย่างดี ใบหน้าสวยเฉี่ยวสวมแว่นสายตากรอบบางที่เสริมบุคลิกให้ดูเป็สาวเก่งและฉลาด
'ทนายอุ้ม' มาถึงแล้ว...
เธอกวาดสายตามองหาโต๊ะที่นัดหมาย ท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและถือตัวเล็กน้อย สมกับที่เป็ทนายความชื่อดังที่ว่าความให้แต่คนมีระดับ
เมื่อพนักงานเดินนำเธอมาที่โต๊ะ ตั้มวางแก้วไวน์ลง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เขาขยับเสื้อสูทเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มการค้าที่ดูอบอุ่นแต่แฝงความลึกลับไปให้เธอ
“สวัสดีครับ…”
ตั้มทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกและสุภาพ
“คุณทนายอุ้มใช่ไหมครับ? ผม 'ธนา' ครับ... ยินดีที่ได้พบ”
อุ้มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้า เธอคาดหวังว่าจะเจอนักธุรกิจแก่ ๆ ลงพุง แต่กลับกลายเป็ชายหนุ่มหล่อเหลา หุ่นนายแบบ และดูมีเสน่ห์ดึงดูดทางเพศอย่างรุนแรงจนเธอเผลอใจเต้นผิดจังหวะ
“ส...สวัสดีค่ะคุณธนา”
อุ้มปรับสีหน้าเป็ยิ้มแย้ม ยกมือไหว้ตอบอย่างมีจริต
“เชิญนั่งครับ”
ตั้มผายมือเชื้อเชิญ เลื่อนเก้าอี้ให้เธออย่างสุภาพบุรุษ
เมื่ออุ้มนั่งลง ตั้มก็มานั่งลงฝั่งตรงข้าม จ้องมองใบหน้าสวย ๆ ของเธอผ่านแสงเทียน
1K
