บทที่ 17 : เตรียมจัดงานเลี้ยง
เมื่อผ่านภารกิจได้ด้วยดีแล้ว แสงสีฟ้าขาวได้เกิดประกายไฟระยิบระยับสองข้างของนิดฮอก เขาไม่หันหน้าไปมอง ตาก็ยังคงจ้องผมอยู่ แต่เอ่ยปากทักทายด้วยเสียงเรียบ ๆ เหมือนข่มอารมณ์ไม่พอใจเอาไว้อยู่บ้าง
“ เฟรย์ นอร์น มาแล้วสินะ ขอบคุณสำหรับวัตถุดิบที่ส่งมาเรื่อย ๆ แม้มันจะไม่ใช่ศพมนุษย์ หรือศพคนเถื่อนก็เถอะ”
“ จะให้เอาวัตถุดิบอาหารที่เ้าชอบอย่างเนืุ้์ใส่เครื่องมือของวิทยะได้ไง” ประกายไฟสีฟ้าขาวทางซ้ายมือขยายขนาดจนเป็โฮโลแกรมร่างของเทพเฟรย์แบบเต็มตัวในชุดนักรบที่เปื้อนเืเปรอะตามส่วนต่าง ๆ เล็กน้อย และมือขวาของเขาก็แบกขาสัตว์สักชนิดที่ชิ้นใหญ่มากไว้บนบ่า
“ เ้าก่อเื่วุ่นวายไว้เยอะน่าดู แต่ก็ไม่ต่างจากเ้าในอดีตเท่าไหร่นัก”
“ ปัจจุบันเ้าคือสมาชิกคนที่ 6 ของกลุ่มเรา ผู้้าเปลี่ยนปัจจุบันให้ดีขึ้น”
“ และ้าเสาะหาหนทางไปอนาคตที่จะไม่ย้อนกลับไปวนประวัติศาสตร์เดิมซ้ำเป็หนที่ 14”
ประกายฝั่งขวา เป็เทพีนอร์นทั้ง 3 ที่พูด 3 ประโยคพร้อมกัน แต่ผมกลับเข้าใจได้โดยไม่สับสนกับสามประโยคที่ปล่อยคลื่นเสียงเข้าหู ส่งข้อความสื่อสารให้สมองประมวลผล ทั้งที่ปกติมนุษย์ทั่วไปไม่น่าฟังอะไรแบบนี้แล้วเข้าใจได้หรอก จนผมอดกังวลไม่ได้ว่า. . .
“ นี่ผมไม่ใช่มนุษย์แล้วงั้นเหรอ?” ผมพูดออกมาเบา ๆ ก่อนเทพเฟรย์จะหันมาสบตาผมแล้วหันไปมองนิดฮอกที่ยังคงยืนตัวตรง หน้านิ่ง แต่หัวเราะออกมาเป็คน(?)แรก
“ ฮ่า ๆ ๆ เ้านี่ตลกดีนะเนี่ย”
“ วิทยะ เ้าไม่ใช่มนุษย์ั้แ่ถูกเรียกตัวมาแล้ว สถานะเ้าตอนนี้คงเป็. . . กึ่งเทพ?”เทพเฟรย์พูดด้วยเสียงไม่มั่นใจนักขณะหันไปมองสตรีแห่งโชคชะตาทั้ง 3 ผู้ดึงผม ดึงเขา และนิดฮอกเข้ามาร่วมกลุ่ม ที่น่าจะรู้คำตอบดีที่สุด
“ ใช่ เ้าคือครึ่งเทพ ในตำแหน่งผู้รังสรรค์อาหาร ห้องครัวแห่งนี้เปรียบดั่งวังเทพของเ้าที่จะตอบสนองทุกความ้าที่จะปรุงอาหาร รังสรรค์เมนูมาเสิร์ฟตัวตนอันแสนสำคัญที่เป็ปมใหญ่ในการขับเคลื่อนแร็คนาร็อค” สามเสียงประสานกันเป็ประโยคเดียวตอบ ผมพยักหน้าขณะทำความเข้าใจตัวเองใหม่ ว่าไม่ใช่มนุษย์อ่อนด้อยไร้อำนาจวิเศษ แต่เป็พ่อครัวสุดเทพ ทำอะไรก็ได้ในครัว เหมือนดั่งการเปิดสูตรในเกมเลย
“ ยินดีด้วยที่ผ่านภารกิจครั้งนี้ พวกข้าเฝ้ามองเ้าอดทน ตั้งใจผลิตซอมบี้เจลลี่ป้อนกระเพาะหลุมดำไร้รสชาติ ไร้ััใด ๆ ของนิดฮอกในร่างหลุมดำแล้ว ทึ่งในพลังใจของเ้าจริง ๆ เพราะต่อให้มีพลังพิเศษที่ได้รับจากครัว แต่มันเสริมให้แค่คุณสมบัติไม่เหนื่อย ไม่เมื่อยล้าทางกาย แต่จิตใจเ้าที่อดทน ตั้งใจออกแบบรสชาติ รสัั รูปร่างซอมบี้เจลลี่นับหมื่นตัวอย่างไม่หยุดพักน่ะ. . . มันสุดยอดจริง ๆ” เทพเฟรย์ชมผมด้วยสีหน้า สายตาที่จริงจัง จริงใจจนมีรัศมีรุ้งฟุ้งฟิ้งแผ่ออกมาจากตัวเลยทีเดียว
“ เ้าใช้เวลาไปทั้งหมด 5 ปีตามเวลาในโลกเ้ากับการป้อนอาหารให้ัตะกละนี่”เทพีนอร์นตอบก่อนผมจะถามเสียอีกว่า ผมใช้เวลาไปเท่าไหร่
“ 5 ปีของมนุษย์งั้นเหรอ. . . ทำสิ่งเดิม ซ้ำ ๆ เพื่อเรียกตัวตนข้าให้กลับมาจากหลุมดำ เ้านี่เก่งจริง ๆแหละนะ วิทยะ” นิดฮอกยิ้มให้ พร้อมเดินมาตบบ่าสองข้างของผมเบา ๆ ก่อนหันไปมองเทพเฟรย์ที่โยนเนื้อที่แบกมาลงกับพื้น “ และเ้าก็ด้วย . . . การเติมวัตถุดิบให้เครื่อง 3DPrinter ตลอด 5 ปีในครัวนี้คงต้องล่าสัตว์มาไม่ต่ำกว่าหมื่นตัวเลยสินะ”
“ ข้าล่าไปแค่พันกว่าตัวเอง ที่เหลือเป็ฝีมือทุกคนที่แอสการ์ด และอัล์ฟเฮล์มช่วยกันน่ะ”เขาตอบพร้อมยักไหล่ “ ส่วนนี่เป็ขาหมูป่าจากป่าดำที่บุกหมู่บ้านเกรนิสเต้ ข้าได้ส่วนแบ่งมานิดหน่อยจากการแวะไปช่วย ”
เทพีนอร์นโบกมือเบา ๆ ส่งภาพความทรงจำตรงเข้าสมองผมทันทีโดยที่ผมไม่ต้องร้องขอ หรือถามอะไร ก็เข้าใจได้ในเวลาไม่นานว่าวัตถุดิบที่นำมาใช้ทำเจลลี่ซอมบี้ เทพเฟรย์เป็หัวหอกในการสรรหาทั้งคอลลาเจน เจลาตินจากกระดูกสัตว์ต่าง ๆ รวมถึงผลไม้ ด้วยการหยิบยืมคำทำนายของเทพีนอร์นทั้ง 3 ว่านิดฮอกแหวกรากอิ๊กดราซิล จนทะลุหลุดไปนอกอาณาเขตอิ๊กดราซิล แล้วหายตัวไปอย่างลึกลับ
แม้หลายคนจะมองว่าัดำตนนี้เป็ตัวการแทะรากอิ๊กดราซิลให้สั่นคลอน อ่อนแอและผู้ปกครองคนตายอีกภพภูมิที่อาจเป็ปัญหาในอนาคต แต่เทพีนอร์นก็บอกว่านิดฮอกเป็ผู้ปกป้องไม่ให้สัตว์ประหลาดนอกอิ๊กดราซิลเข้ามาด้วย เพราะพวกมันจะโดนัดำกินหมดก่อน และในตอนนี้ ัดำไม่อยู่เฝ้ารากอิ๊กดราซิล จะทำให้เกิดปัญหาที่น่ากลัว อย่างปิศาจอสูรกายนอกเหนือ 9 โลกจะบุกเข้ามา จนเกิดเป็แร็คนาร็อคที่อยู่นอกเหนือคำทำนายที่โอดินเห็น
นั่นทำให้บิดาแห่งสรรพสิ่งภายใต้กิ่งก้านใบอิ๊กดราซิลถึงกับนั่งไม่ติด รีบหาวิธีแก้ไขโดยการไปห้อยหัวใต้กิ่งอิ๊กดราซิลใกล้บ่อน้ำแห่งปัญญาอีกหน จนบรรลุวิธี คือออกล่าสัตว์ ตัดแบ่งเนื้อติดกระดูกมาวางสุมเรียงกันบริเวณรากอิ๊กดราซิลแต่ละส่วน เพื่อล่อให้ัดำกลับมาที่
อิ๊กดราซิล
ส่วนเนื้อนั้น เก็บไว้กินกันเองได้ แต่ต้องไม่ลืมเอาผลไม้หลากชนิดไปวางคู่กับกองกระดูกติดเนื้อด้วย เพื่อให้กลิ่นผลไม้ล่อแมลงมากัดกินพวกมันแทนเนื้อ ซึ่งทั้งหมดนี้ เทพีนอร์นเป็คนยัดเยียดภารกิจให้เทพโอดินเอง ซึ่งไม่ต้องให้เขาไปห้อยหัวอีกรอบหรอก แต่เทพีนอร์นอยากแกล้งเขานิดหน่อยเท่านั้น
“ อืม. . . ผมได้วัตถุดิบมาทำซอมบี้เจลลี่ 10,000 ตัว ในเวลา 5 ปี จากการล่าครั้งใหญ่ตลอด 1 เดือน เป็อัตราส่วนเวลาที่แตกต่างกันดีนะครับ และผมคิดว่าเื่ปริมาณวัตถุดิบน่าจะมี 2-3 ตัวแปรที่ทำให้มัน. . . ดูไม่สมเหตุสมผลตาม Logic ในหัวผม”
“ Logic ในหัวเ้ามันใช้ไม่ได้กับต่างโลก ต่างมิติ ต่างจักรวาลหรอก”
“ ดังนั้นอย่าไปคิดมากเลย เพราะตอนนี้. . .”
“ พวกเรามีภารกิจใหม่ให้เ้า กับนิดฮอกร่วมกันทำ”
เทพีนอร์นทั้ง 3 ประสานเสียงกันอีกครั้งแต่คราวนี้เป็คนละประโยค ผมหันไปมองนิดฮอกที่ยังยืนนิ่ง หน้าไม่ขยับ รอยยิ้มยังค้างอยู่ ดูเหมือนัตนนี้จะควบคุมรูปลักษณ์ใบหน้าในร่างมนุษย์ไม่ถนัดสินะ เลยดูเหมือนเป็รูปปั้นมากกว่าสิ่งมีชีวิต
“ อ๊ะ เผลอคิดไปซะละ ขอโทษนะครับท่านนิดฮอก” ผมพูดออกมาพร้อมโค้งหัวให้พญาัผู้เกือบกลายเป็หลุมดำตรงหน้า
“ เอ่อ ข้ารู้ตัวดี. . . ข้ายังไม่ชิน แล้ว. . . ภารกิจคืออะไร?” เขาพยักหน้าให้ผมก่อนหันไปมองเทพีนอร์นทั้ง 3
“ ตอนนี้เวลาใน 9 โลกผ่านไป 1 เดือน 5 วัน พวกข้าแจ้งโอดินว่าเ้ากลับมาแล้ว ภารกิจของเราที่ได้รับมอบหมายจากผู้อยู่เหนือวัฏจักร A-B คือ. . . ปรุงเนื้อหมูแซริมเนียร์ในเมนูใหม่ ๆ 5 เมนู แข่งกับพ่อครัวแอนด์ริมเนียร์ ให้ิญญานักรบกล้าในวัลฮัลลามากกว่า 1,500 คน จาก2,500 คนเลือกลงคะแนนให้เมนูของพวกเรา”
“ แข่ง ทำ อา หาร ?” ผมเลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจ “ ว้าว. . . แปลก . . . แต่ก็ท้าทาย 1,500คนงั้นเหรอ ยาก ถ้าพลาดแล้วโทษคือจุดจบ?”
ผมหน้าชาไปทันทีเมื่อเห็นเทพีนอร์นทั้ง 3 พยักหน้าให้ จนอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น อารมณ์กังวลแผ่ออกมาจนทุกคนในวงสนทนาััได้ นิดฮอกเอื้อมมือมาเขย่าไหล่ผมเบา ๆ เป็การเรียกสติ
“ จะกลัวอะไร เ้ามีความรู้ ความสามารถ และพระเ้าแห่งวงการอาหารสมัยใหม่อยู่ไม่ใช่เหรอ ขนาดข้าที่ไม่อาจรับรู้รสชาติใดมาตั้งร้อยปี ยังกลับมาเอร็ดอร่อยกับรสชาติอาหารของเ้าได้ แค่ิญญาคนตาย 1,500 คนมันจะยากอะไร !”
________________________________________
เตรียม จัด งาน เลี้ยง ฉลอง ของ ิญญา นักรบ !?
พูดคุย / ติดตามข่าวสารกันได้ที่
Kuronekoyuriya | Facebook
https://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya
266
