ณ.คฤหาสน์
1 ปีผ่านไป
มีซอล
ฉันลาออกจากงานที่คฤหาสน์แล้ว ตอนนี้กลับมาอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ที่เคยเช่าไว้ก่อนหน้านี้ ที่ลาออกเพราะฉันไม่ไหวกับการไปขึ้นลิฟท์ที่โรงแรมของภูเมฆทุกครั้ง นี่คือเหตุผลที่ฉันลาออกมา
ฉันกับภูเมฆ เราคบหากันและคุยกันตามปกติ ยังคงไปมาหาสู่กันทุกวัน แต่ส่วนภูเมฆจะเป็ฝ่ายมาหาฉันที่อพาร์ทเม้นท์ ด้วยพื้นที่จำกัด ภูเมฆจึงชอบชวนฉันกลับไปนอนที่คฤหาสน์เกือบทุกวัน
วันนี้เป็อีกวันที่ภูเมฆ มารับฉันไปนอนที่คฤหาสน์ เนื่องจากพรุ่งนี้ ท่านภูมินทร์ หรือพ่อของภูเมฆ กลับมาจากต่างประเทศ ท่านบอกว่าอยากกลับมาคุยกับฉันและภูเมฆ เื่การคบหากันและนั่งกินข้าวด้วยกัน..
ภูเมฆ: เธออยากแวะที่ไหนก่อนหรือเปล่า
มีซอล: กลับไปที่คฤหาสน์ดีกว่าค่ะ
ภูเมฆ : อันที่จริง เธอมาย้ายของมาไว้ที่ห้องพักก็ได้นะ เดี๋ยวฉันหาคนมาช่วยขนของให้ ส่วนมีซอลก็มานอนห้องฉัน ดีไหมครับ
มีซอล: เป็ความคิดที่ดีนะคะ แต่ฉันเกรงใจค่ะ กลัวว่าจะลำบากคนอื่น
ภูเมฆ : จะมาเป็แฟนฉัน มาเกรงใจกันทำไม
มีซอล: เกรงใจไว้ก่อนดีกว่าค่ะ ฮ่าๆ
--
13:00 น.
เมื่อ่เที่ยงผมไปรับพ่อมาจากสนามบิน พาท่านกลับมาที่บ้าน วันนี้ผมสั่งให้แม่บ้านทำอาหารไว้เยอะพอสมควร เพราะเห็นว่านานๆพ่อจะกลับมาที
ท่านภูมินทร์: แฟนแกล่ะ
ภูเมฆ: เธอกำลังลงมาครับ
ท่านภูมินทร์: ่นี้งานเป็ยังไงบ้าง
ภูเมฆ: โรงแรมของเราผลประกอบการดีครับ
มีซอล: สวัสดีค่ะท่านภูมินทร์
ท่านภูมินทร์: นั่งลงก่อนสิ , อยากกินอะไรตักได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจฉัน
มีซอล: ขอบคุณค่ะ
ภูเมฆ: ผมจะบอกพ่อว่า ผมกำลังคบกับ มีซอล อยู่ครับ หวังว่าพ่อคงไม่หาผู้หญิงมาให้ผมใหม่นะครับ
ท่านภูมินทร์: แกจะคบกับใครก็เื่ของแก แล้วเื่แต่งงานล่ะ
ภูเมฆ: เราเพิ่งประกาศคบกันนะครับ
มีซอล: ใช่ค่ะ หนูคิดว่าไว้แต่งงานปีหน้าก็ได้ค่ะ
ภูเมฆ: เธอแน่ใจนะมีซอล
มีซอล: แน่ใจสิคะ
ภูเมฆ: คืนนี้ฉันจะไม่เกรงใจเธอแล้วนะ
มีซอล: พูดอะไรของนายเนี่ย
ภูเมฆ: ฮ่าๆ เธอเขินแบบนี้ก็ดูสวยดีนะ
มีซอล: บ้าน่า
ท่านภูมินทร์: อะแฮ่ม
มีซอล: หนูขอโทษด้วยนะคะ
ท่านภูมินทร์: ตามสบายกันเถอะ พ่อไปพักที่โรงแรมดีกว่า
ภูเมฆ: เดี๋ยวให้ปันปันไปส่งนะครับ
---
ณ. โรงแรมเมฆราลัย
ปันปัน: พรัม
ฉันแอบชอบปันปันมานานแล้ว ตอนนี้ฉันมาดักรอเขาบริเวณห้องพนักงาน เพราะเขาขึ้นไปส่งท่านภูมินทร์ เรียบร้อยแล้ว เขาก็จะลงมายังห้องพักทันที แล้วรอเวลาห้าโมงเย็น ถึงกลับคฤหาสน์
เขามาแล้ว "ปัน"
ปันปัน: พรัม มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ
พรัม: ฉันไม่ได้มาคุยเื่งาน
ปันปัน: มีอะไรล่ะครับ , หรือ่ว่าเราจะไปคุยกันตรงอื่น
พรัม: ก็ดีเหมือนกันค่ะ
ปันปัน: โอเคครับ
บริเวณสนามหญ้าของโรงแรม
พรัม: คือว่า ... ฉันชอบนาย
ปันปัน: เธอพูดได้ตรงมากเลยนะครับ
พรัม: ไหนๆ ก็ไหนเลยแล้ว เรามาคบกันเถอะนะ
ปันปัน: เธอพูดมาแบบนี้ ผมก็ยินดีครับ
พรัม: จริงๆนะ
ปันปัน: ครับ
พรัม: ฉันโผเข้ากอดปันปัน จนเ้าตัวแทบเซไปข้างหลัง .. หลังจากนั้นฉันก็ไปส่งเขาที่ห้องพักพนักงาน ส่วนฉันก็กลับบ้าน เรานัดคุยในไลน์ ตอนประมาณสองทุ่ม .. ความรักของฉันสมหวังซะที
--
1 ปีผ่านไป
ภูเมฆ : ผมกับมีซอลประกาศแต่งงานกันอย่างเป็ทางการ พร้อมทั้งออกแบบการ์ดแต่งงาน และสถานแต่งงานของเราคือที่ คฤหาสน์แห่งนี้ บริเวณสวนริมน้ำบ่อปลา
ความคิดแรกผมอยากใช้สถานที่โรงแรมแต่งงาน แต่ผมลืมคิดไปครับว่ามีซอล กลัวลิฟท์ ทำให้ต้องล้มเลิกแผนแต่งงานที่โรงแรม กลับมาจัดงานแต่งงานที่คฤหาสน์ของเราแทน งานในวันนั้นก็มีแต่คนรู้จักของผมและของมีซอล เท่านั้นแหละ
มีซอล: ฉันรักนายนะ ภูเมฆ
ภูเมฆ ผมก็รักมีซอล นะครับ แต่งงานกับผมนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลมีซอล เป็อย่างดี และจะไม่ใช้งานเธอหนักด้วย
มีซอล: ฮ่าๆ ฉันยินดีช่วยนายทำงาน ฉันจะไม่บ่นนายลับหลังอีกแล้ว
ปันปัน: จริงเหรอครับ วันนั้นเห็นเธอยังบ่นอยู่กับผมเลยนะครับว่า ภูเมฆ ขี้งก ขอนิดขอหน่อยก็ไม่ได้
ภูเมฆ: อะไรนะ
มีซอล: นี่ นายปันปัน บางเื่เก็บเป็ความลับบ้างก็ได้ ฉันก็แค่บ่น
ภูเมฆ: อย่างนี้ต้องจัดการซะหน่อยแล้ว
มีซอล: ภูเมฆโน้มริมฝีปากมาประกบปากฉัน ทำให้ปันปันต้องเดินหนีไปด้วยความอาย
The End
705K
