กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ไป๋เทียนยังไม่พูดอะไรขณะมองดูหลินเฟยจัดการกับปัญหาของตัวเอง แต่ยังมีอีกคนที่รู้สึกกดดันไม่แพ้กันพ่อของหญิงวัยกลางคนที่ถูกเรียกให้ออกมา มันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลินเฟยคิดจะทำอะไรมันได้แต่ก้มหน้าลงแล้วรอให้ถึงรอบของตัวเอง
''ทำไม? ข้าไม่เหมือนนักอาคมตรงไหน''ปั่ก! เหรียญสัญลักษณ์ของนักอาคมสีขาวถูกวางลงบนโต๊ะจากนั้นหลินเฟยก็ถ่ายลมปราณเข้าไปจนเหรียญส่องแสง
''ทีนี้หน้าอย่างข้าพอจะเป็นนักอาคมได้หรือยัง''เฮือก! ยามที่เอาเงินของหลินเฟยไปทุกคนมีใบหน้าซีดขาวเห็นแบบนี้แล้วจะพูดอะไรได้อีก
''คะ...คุณชาย ทะ...ท่าน....ท่าน...''ยามพูดออกมาแบบติดๆขัดๆ แต่หลินเฟยไม่ได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้นปั่ก! เหรียญสัญลักษณ์สีเหลืองถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมกับหลินเฟยถ่ายลมปราณเข้าไป
''ข้าไม่เหมือนนักอาคมตรงไหน''หลินเฟยเงียบลงขณะจ้องมองไปทที่ยามทั้ง5คนที่ล้มลงไปนั่งบนพื้นสายตาพวกมันแสดงให้เห็นถึงความกลัวสุดขีด ไม่เพียงเท่านั้นที่เป้ากางเกงของมันยังมีน้ำไหลนองออกมา
''คะ...คุณชาย ขะ...ข้า ข้าขออภัยที่ล่วงเกินคุณชาย เป็นพวกข้าเองที่เอาเงิน...''ปัง! หลินเฟยทุบโต๊ะและเมื่อหลินเฟยยกมือขึ้นมาเหรียญสัญลักษณ์สีเขียวจึงปรากฎออกมาให้ยามทั้ง5ที่นั่งอยู่บนพื้นได้เห็นจากนั้นหลินเฟยถ่ายลมปราณเข้าไปในเหรียญสัญลักษณ์แล้วแสยะยิ้มขึ้น
''ข้าเป็นนักอาคมระดับ3 ตอนนี้คืนเงินมาซะ''เหล่ายามทั้ง5ต่างมองหน้ากันเอง นักอาคมระดับ3?มันไม่ใช่ว่ามีฐานะเทียบเท่าหัวหน้าสาขาสมาคมอาคมหรือไง ตัวตนระดับนั้นทำไมถึงเป็นแค่ชายหนุ่มเมื่อคิดถึงพรสวรรค์ของอีกฝ่ายเหล่ายามหวาดกลัวจนแทบเป็นลม ด้วยพรสวรรค์ที่มากล้นขนาดนี้อำนาจที่อยู่เบื้องหลังจะแข็งแกร่งแค่ไหน
''คุณชาย พะ...พวกข้าใช้เงินไปบาง...''หลินเฟยระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มันไม่คิดว่าเวลาเพียงไม่นานเหล่ายามกลับเอาเงินไปใช้แล้ว
''ดีมาก! เจ้านำพวกมันไปจัดการ อ่า...แล้วก็อย่าให้มันตายง่ายนักหละ''หลินเฟยใช้งานนักอาคมระดับ1นักอาคมคนนั้นคือพ่อของหญิงวัยกลางคน
''ได้...ได้แน่นอน ข้าจะรีบจัดการให้''นักอาคมระดับ1คนนั้นกระตือรือร้นที่สุดในชีวิตเพราะถ้าหากทำดีไม่แน่ว่าหลินเฟยอาจจะปล่อยมันไป
''มะ...ไม่ คุณชายได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย ขะ...ข้า ข้ายังไม่อยากตาย''
''คุณชายพวกข้าไม่เกี่ยวเป็นมันที่บังคับข้า''
''...''ยามทั้ง5กรีดร้องออกมา พวกมันรู้ว่าชีวิตของพวกมันจบแล้วแน่ๆแม้แต่เจ้าเมืองก็ไม่สามารถช่วยเหลือทางเดียวที่จะรอดคืออ้อนวอนชายหนุ่มคนที่พวกมันเคยดูถูกและกดขี่ตรงหน้า
''เอามันออกไปเร็วๆ ข้ารำคาญ''หลินเฟยเก็บเหรียญสัญลักษณ์ทั้งหมดเข้าเสื้อจากนั้นจึงหันไปหาไป๋เทียน
''ท่านไป๋พอจะมีเวลาว่างมั้ย ข้ามีอะไรจะปรึกษาท่านเล็กน้อย''
''ได้สิเชิญสหายน้อยทางนี้เลย''หลินเฟยถูกไป๋เทียนนำไปที่ห้องส่วนตัวและหลังจากนั่งลงหลินเฟยจึงพูดขึ้น
''ข้าอยากได้วิธีหาเงินแบบรวดเร็ว นอกจากนี้...ข้าต้องการให้ท่านช่วยข้าหาสมุนไพรบางอย่างให้กับข้า''หลินเฟยเจอวิธีช่วยเหลือเจ้าขาวแล้วเพียงแต่สมุนไพรแต่ละชนิดที่ค่อนข้างหายากเป็นพิเศษหลินเฟยจึงต้องพึ่งไป๋เทียน
''วิธีหาเงิน? สหายน้อยตอนนี้เจ้าเป็นนักอาคมแล้วแถมความสามารถของเจ้ายังเหนือกว่าข้าไปมากนักเอาแบบนี้ก็แล้วกันข้าจะจ้างสหายน้อยเอง ขอเพียงสหายน้อยช่วยชี้แนะชายแก่คนนี้ให้ก้าวหน้าก็พอส่วนสมุนไพรสหายน้อยเขียนรายชื่อที่ต้องการมาได้เลย''
''ไม่มีปัญหา งั้นตอนนี้ท่านไป๋ลองวาดอักขระขึ้นมาให้ข้าดูสัก10ตัว''หลินเฟยจ้องการการวาดอักขระสลับกับการก้มลงไปเขียนสิ่งที่ต้องการ เวลาผ่านไป1ชั่วยามไป๋เทียนก็วางมือทั้ง2ข้างลงเบาๆนี่นับเป็นขีดกำจัดอย่างแท้จริงเพราะเดิมทีไป๋เทียนต้องใช้เวลา2ชั่วยามในการวาดอักขระขึ้นมา10ตัวติดกัน
''การสร้างอักขระขึ้นมาสักตัวท่านไป๋ท่านไม่จำเป็นต้องสร้างให้มันแข็งแกร่งถึงขีดสุด ท่านควรศึกษาให้ดีว่าอักขระตัวไหนมีความสำคัญมากกว่ากัน กล่าวคืออักขระบางตัวท่านสร้างมันขึ้นมาอย่างลวกๆก็ได้หรือไม่ท่าไป๋ควรจะหาอักขระตัวที่มีความสามารถใกล้เคียงกันแล้วสร้างขึ้นมา การสร้างข่ายอาคมก็เช่นกันท่านไป๋ไม่ควรยึดติดอยู่กับสิ่งทีตำราบอกท่าน อย่างเช่นอาคมที่ข้าสร้างอักขระบางตัวข้าตัดมันออกไปอักขระบางตัวข้าสร้างขึ้นมาแบบไม่ใส่ใจ นอกจากนี้ก็ยังมีบางตัวที่ข้าใส่เพิ่มเข้าไปการวาดอาคมท่านไป๋ไม่ควรยึดติดอยู่กับสิ่งเดิมๆ ท่านควรทดลองแล้วพัฒนาไปข้างหน้าต่อไปเรื่อยๆ''หลินเฟยอธิบายให้ไป๋เทียนฟังอย่างช้าๆและเมื่อไป๋เทียนฟังจบมันก็อ้าปากค้างและตกใจตลอดมามันศึกษาจากตำราและคนที่มีระดับสูงกว่ามัน มันไม่เคยเลยที่จะทดลองหรือสงสัยอะไรในอาคมจนตอนนี้สิ่งที่หลินเฟยพูดได้เปิดประตูบานใหม่ให้กับมัน
''สหายน้อย...ไม่สิท่านผู้อาวุโสท่านมีความสามารถอยู่ในระดับเท่าไหร่กันแน่''ไป๋เทียนเปลี่ยนการเรียกความรู้และการมองของหลินเฟยมันกว้างไกลเหมือนคนที่ศึกษาอาคมมานับ1,000ปี
''ไม่รู้สินะ อ่า...นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการส่วนเรื่องเงินเอาค่าจ้างที่ข้าสอนท่านเมื่อครู่จ่ายไปเลย แต่ถ้าไม่พอรบกวนท่านไป๋จ่ายล่วงหน้าให้ข้าที ข้าสัญญาจะหามาคืนให้เร็วที่สุด''
''นี่มัน...มีปัญหานิดหน่อยเกี่ยวกับสมุนไพรโลกาวิบัติเพราะมันหายากมากแต่ที่สำนักมังกรอักขระมันมีอยู่1ต้นท่านจำเป็นต้องทำภารกิจเก็บแต้มไปแลกมาด้วยตัวท่านเอง...ส่วนเรื่องเงินค่าสมุนไพรมันไม่เป็นปัญหาเพราะสำหรับนักอาคมการหาเงินนับเป็นเรื่องง่ายทั้งหมดข้าจะจ่ายให้ผู้อาวุโสเองส่วนตอนนี้...ได้โปรดรับการคารวะจากข้า''ไป๋เทียนทำท่าจะคารวะหลินเฟยจนหลินเฟยต้องรีบเข้าไปห้าม
''ผู้อาวุโสไม่จำเป็นต้องคารวะข้ามันไม่สมควรเพราะข้ามีอายุแค่20ปีเท่านั้น''
''ความรู้ไม่เกี่ยวกับอายุ ได้โปรดเห็นแก่ข้าให้ข้าคารวะท่านสักครั้ง''หลินเฟยจนใจที่เห็นไป๋เทียนดื้อดึงจนสุดท้ายหลินก็ต้องยอมรับการคารวะในที่สุด
''ว่าแต่ผู้อาวุโสจะเข้าไปที่สำนักมังกรอักขระทำไมขอรับ ข้าคิดว่าท่านควรเข้าไปที่เมืองหลวงจะดีกว่าส่วนสมุนไพรโลกาวิบัติข้าเชื่อว่าในอนาคตท่านต้องเจอทันอีกแน่นอน''ไป๋เทียนถามออกมาด้วยความสงสัยเพราะด้วยความสามารถขนาดนี้มันไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ในอะไรสำนักแล้วยิ่งสมุนไพรที่ต้องการมันก็ไม่น่าจะเร่งด้วนอะไรขนาดนั้นเพราะในอนาคตไม่แน่อาจจะได้เจออีกก็ได้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่37:ข้าไม่เหมือนนักอาคมตรงไหน

คล้ายกับเรื่องกลืนสวรรค์ทำลายปฐพี ที่คุณอ่าน

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่37:ข้าไม่เหมือนนักอาคมตรงไหน

คล้ายกับเรื่องกลืนสวรรค์ทำลายปฐพี ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้