[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

สายตาของมาร์ทตินจับจ้องไปทางพอร์ตที่ยิ้มอยู่

"จะมากเกินไปแล้วนะ"แพรววาขึ้นเสียงเมื่อมาร์ทตินใช้วาจาดูถูกคนจนพอร์ทจ้องมองเธอด้วยความตกใจ

"ปกป้อง?"มาร์ตินพูดขึ้นก่อนหันมามองพอร์ตที่กำหมัดแน่นก่อนจะคลายลง ทำให้เขากระตุกตาเล็กน้อย

"หึงหรือครับเฮีย"พอร์ตถามขึ้นขนาดที่เผยรอยยิ้มสง่าออกมา ทำให้แพรววาที่เห็นกับรู้สึกแปลกใจที่พอร์ตไม่เอาเรื่องที่โดยดูถูกสักขนาดนั้น

"..."

"แต่น่าแปลกนะครับ หากแพรวจะทำให้มาเฟียหวั่นไหวได้ หรือผมจะคิดไปเองครับ"

"อย่าพูดอะไรกันแน่"มาร์ทตินจ้องเขม็งขนาดที่พอร์ทคลายมือทั้งสองข้าง หากเป็นช่วงเวลาปกติเขามักจะฝังกระสุนลงไปใส่หัวของบุคคลคนนั้นทันที แต่เวลานี้เขากับไม่ได้พบปืนไว้ ถ้าหากว่าเขาไม่มีประโยชน์ต่องานละก็ เขาจะเชือดทิ้งทันทีโดยไม่ลังเลใจ

แต่ทว่าครั้งนี้เขากับทำแบบนี้ไม่ได้เพราะเขาไม่อยากตอบคำถามที่น่ารำคาญใจกับเสกชัย อีกทั้งเรื่องแดเนียลมารบกวนจิตใจเขาอีก

"เปล่าครับ ผมจะไปตามสืบร่องรอยของแดเนียลต่อไว้มีข่าวผมจะแจ้งให้ทราบครับเฮียร์"

"เดี๋ยวก่อน"มาร์ตินพูดขึ้นก่อนโยนมือถือไปให้พอร์ต"มีอะไรก็ติดต่อมาดีกว่าเสียเวลากลับมาที่นี่"

"รับทราบครับ"

"ส่วนเธอตามฉันมา"มาร์ทตินลากแพรววาตามเขาไปทุกการกระทำของเขาอยู่ในสายตาของพอร์ตที่ถอนหายใจก่อนที่จะจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของมาร์ติน

"ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ"แพรววาสะบัดข้อมือของมาร์ทตินจนหยุดหลังจากที่เขาพาเธอมาถึงห้อง

"กับฉันเล่นตัวนักนะ กับเจ้านั่นยอมให้กอดเลยนะ"

"หึงงั้นเหรอ?"แพรววาถามขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์

"..."

"ฉันว่าเขาอบอุ่นดีนะ ฉันชอบ"แพรววาทำท่าทางลุ่มหลงพอร์ทขนาดที่สายตาใครบางคนกำลังจับจ้องอยู่

หมับ!!

"โอ๊ย~"มาร์ทตินจับเธอเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงเมื่อเขาประโยคหลังของเธอทำให้เขาหงุดหงิดใจ มือหนากระชากเสื้อผ้าเธอทิ้งอย่างไม่ไยดีจนแพรววารู้สึกตกใจกับอาการโมโหร้ายของเขา

"จะทำอะไร"

"ทำให้เธอรู้ไงว่าไม่ควรมาลองดีกับฉัน"

พูดจบมาร์ทตินโน้มใบหน้าลงไปปิดปากเธอทันที เวลานี้เขาไม่ต้องการได้ยินเธอพูดอะไรทั้งนั้นและมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวที่สามารถหยุดเธอได้

อื้อ~

แพรววาพยายามทุบเขาให้ปล่อยลงออกเพราะเวลานี้อากาศเธอแทบจะหมดลงไปเพราะเขาเอาแต่บดขยี้ริมฝีปากของเธออยู่เนิ่นนาน

"อ่าาาาส์"

หลังจากเธอถูกปล่อยเป็นอิสระแพรววารีบสูดอากาศเข้าไปในปอดทันทีก่อนจะหันหน้าไปมองมาร์ทตินที่นิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง

"..."

"..."

"เธอชอบเจ้านั่น?"

"..."

"ตอบคำถามฉันมา"มาร์ทตินหันมามองแพรววาที่เอาแต่ก้มหน้าลงก่อนจะผลักเธอลงไปยังบนเตียงนอน แพรววาเลือกที่จะเบือนหน้าหนีแทน

"..."

"ไม่ตอบใช่ไหม ได้!

มาร์ทตินผลักออกจากเธอก่อนที่จะมาคร่อมร่างเธอด้วยร่างเปลือยกาย สองเรียวขาถูกอ้าออกก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงสิ่งนั้นที่ค่อยๆ คลานเข้ามาในร่างกายเธอ

"อื้อ"

เสียงครางหวานดังขึ้นในยามที่มังกรใหญ่ถูกดันเข้ามาทีเดียวทั้งลำทำให้แพรววารู้สึกเจ็บไม่ใช่น้อย

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

สะโพกแกร่งเริ่มขยับไปมาทำให้แพรววาเริ่มหาที่จับแน่นเพราะในยามนี้ความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านแทน

"อื้อ"เสียงครางหวานดังขึ้นในยามที่ความเสียวสยิวเริ่มแล่นเธอจนร่างกายบิดเร้าไปมาเปลือยตาค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ พร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าไหลออกมาทางหางตา

"อย่าคิดว่าน้ำตาเธอช่วยทำให้ฉันเห็นใจ"

"..."แพรววาไม่ตอบโต้อะไรอีกทั้งยังไม่คิดสบตากับเขาอีก ซึ่งเรื่องนี้ทำให้มาร์ทตินยิ่งขุ่นเคืองใจ

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

เสียงกระทบของเนื้อดังก้องไปทั่วห้องพร้อมกับเสียงครวญครางของทั้งสองที่ประสานความเป็นหนึ่งเดียว สายตาคมจ้องจุดเชื่อมระหว่างทั้งสองก่อนจะพึงพอใจที่เห็นความมันวาวที่มีมากกว่าปกติ นั่นบ่งบอกได้ถึงความต้องการออกอีกฝ่าย

สีหน้าแววตาที่เซ็กซี่น่าดึงดูดใจของเรียวหน้าบางยิ่งทำให้เขารู้สึกลุ่มหลงมากกว่าเดิม ริมฝีปากหนาเข้าดื่มด่ำภายในโพรงปากถ้ำของร่างบางก่อนที่เขาจะต้องตกใจเมื่อเธอตอบสนองเขา

ลิ้นทั้งสองต่างเกี่ยวพันกันไปมาแต่งฝ่ายต่างแลกจูบกันจนน้ำลายเยิ้ม แพรววาเองก็เริ่มควบคุมความต้องการไม่ได้ มันยากเหลือเกินกับการห้ามความรู้สึกกระหาย

เรียวมือบางเข้ามาโอบรอบลำคอของชายหนุ่มไว้ก่อนที่เขาจะผลักจูบออกมาจ้องมองเธอที่อยู่ๆ ลืมตามามองเขา ก่อนจะจูบกันอีกครั้ง ซึ่งไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใดก่อนที่บทเพลงรักจะจบลง

"ห้ามเข้าใกล้ผู้ชายอื่นนอกจากฉันจะได้ไหม"มาร์มตินถามขึ้นขนาดที่ประสานมือไว้กับร่างบางแล้วหันไปมองเธอที่นอนอยู่ข้างๆ

"..."

"แพรววา"

"นายไม่ควรมายึดติดกับฉัน"

"หมายความว่าไง"

"หากนายช่วยพี่แดเนียลออกมาได้เราควรมาจบความสัมพันธ์กันเถอะ"แพรววาหันมาจ้องมาร์ทตินที่ตกใจคาดไม่ถึงว่าเธอจะคิดแตกต่างจากเขาไป

"หึ"มาร์ทตินแค่นหัวเราะในขนาดที่เขาถูกเธอปฏิเสธ ทั้งที่ผ่านมาไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาเลยแม้เพียงคนเดียว"เธอปฏิเสธนั่นบ่งบอกว่าอะไรรู้ไหม"

"ฉันรู้ฉันตัดสินใจดีแล้ว"

"งั้นก็ดี เมื่อเธอตัดสินใจแล้ว"มาร์ทตินดูขึ้นขนาดที่ยันกายลุกขึ้นยืนแล้วรีบแต่งกาย

"..."

"ข้อตกลงเราถือเป็นเป็นโมฆะ"