นางถูกวางร่างบนเตียงด้านใน ชายหนุ่มเดินกลับไปหลังฉากเพื่อเปลี่ยนไปสวมชุดนอน เขาเดินกลับขึ้นมานั่งใช้หลังพิงหัวเตียงอยู่ข้างๆ นาง
“กัวเอินถง ข้าไม่รู้ว่าเ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด? หรือว่าวางแผนสิ่งใดไว้เื้ั แต่ระหว่างข้ากับพี่ชายของเ้ามีแค้นที่รอวันสะสาง”
หญิงสาวถอนหายใจยาว “ท่านพี่ ท่านไม่มีวันจะหายแค้นพี่ชายของข้าเลยหรือ?”
“เขากับเ้าเป็ฝาแฝดที่มีคนบอกว่าหน้าตาเหมือนกันใช่หรือไม่?”
“เ้าค่ะ พวกเราหน้าตาคล้ายกันมาก”
ชายหนุ่มเม้มปากแน่น น้ำเสียงเริ่มกราดเกรี้ยว “เพราะเหตุนั้น ข้าเห็นหน้าเ้าทีไรจึงนึกอยากจะฆ่าเ้าทุกครั้งไป”
“ท่านพี่ ท่านไม่มีทางจะวางความแค้นนี้ลงได้เลยหรือเ้าคะ?”
ชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะเหลือบมามองหน้าของนาง
“หากว่าเ้าช่วยให้ข้ารักษาอาการป่วยนี้ได้ ถือว่าข้ากับเ้าจบสิ้นความแค้นกัน”
กัวเอินถงตกตะลึง อาการป่วยเรื้อรังของเขาไม่มีหมอเทวดาที่ไหนจะรักษาได้ ลี่เทียนเป่าได้สืบเสาะหาหมอมาจากทั่วทุกสารทิศและนำเอายาดีมากมายมาให้เขาดื่ม แต่อวัยวะจะทำงานปกติแล้ว แต่จิตใจกลับหมกมุ่นอยู่แต่กับความแค้นที่ฝังอยู่ในใจ
สามเดือนแรกหลังจากที่าแหายเป็ปกติ อารมณ์ของจีหลุนเกรี้ยวกราดดุร้าย เขาฝึกทหารราวกับคนเสียสติจนลี่เทียนเป่าต้องคอยมาห้ามปราม ต่อมาถึงเดือนที่ห้า หลังจากกินยามาร่วมสิบขนาน จีหลุนก็เริ่มมีอาการคลุ้มคลั่งในบางคราว
ป่าหลังค่ายทหารคือที่ระบายความเครียดของแมทัพหนุ่ม
‘ข้าไม่มีวันกลับเป็คนเดิมได้อีกแล้ว ลี่เทียนเป่า!’
‘ใจเย็นๆ ท่านแม่ทัพ ใจเย็นๆ ข้าจะหาทางช่วยท่านทุกวิถีทาง’
จีหลุนใช้ง้าวฟาดต้นไม้ในป่าหลังค่ายพยัคฆ์ไฟพังเป็เป็แถบ ขณะะโโวยวาย
‘สามเดือนแล้ว! ส่วนนั้นของข้าไม่รู้สึกแบบนั้นอีกเลย เ้าดูสิ นอกจากใช้ปัสสาวะแล้ว มันทำสิ่งใดไม่ได้อีก! ชีวิตของข้า ชีวิตของข้า พังพินาศแล้ว ชีวิตนี้ต่อให้ข้าได้พบกับหญิงสาวที่ข้ารัก แต่ข้าก็ไม่อาจจะให้ความสุขกับนางได้’
‘เหล่าจี! ข้าจะหาทางช่วยเ้าเอง จะหนึ่งปี ห้าปี หรือสิบปี เราต้องมีทางรักษาอาการนี้ให้หายได้’ ลี่เทียนเป่าะโสวนไป
‘ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อว่ามันจะรักษาได้ หมอที่ดีที่สุด ยาที่ดีที่สุดก็ยังไม่ได้ผล อย่างนี้แล้ว เ้าจะให้ข้าไม่โมโหหรือไร?’
‘หากว่าเ้าอยากระบายแค้นก็พักผ่อนให้มาก ฝึกวรยุทธ์ให้เต็มที่ แล้วตะลุยไปฆ่ากัวเยี่ยนสือเถิด’
จีหลุนที่ได้ยินเช่นนั้นก็หยุดการฟันต้นไม้แล้วหันกลับมามองหน้าสหาย
‘ดี! หากข้าฆ่าคนผู้นั้นได้เมื่อใดจะจับมันมาเฉือนส่วนลับทิ้งเสีย’
คำพูดที่เขาพูดกับลี่เทียนเป่าในป่าหลังค่ายทหารถูกสายสืบของเผ่าเหลียนซานำมาถ่ายทอดให้ครอบครัวของนางฟัง ความแค้นล้ำลึกของเขานั้น ท่านพ่อกับพี่ชายของนางเข้าใจดี ส่วนนางนั้นได้แต่นั่งกลอกตาไปมาและกลืนน้ำลายลงอึกหนึ่ง
“ข้าหรือ? ข้าจะช่วยท่านได้อย่างไร? ข้ามิใช่หมอสักหน่อย” นางเอ่ยออกมาเสียงแหบเสียงแห้ง
“ยาที่ดีที่สุด ลี่เทียนเป่าช่วยหามาแล้ว ข้าไม่ได้้ามันจากเ้า แต่ข้าจำต้องใช้ร่างกายเ้าเพื่อรักษาอาการของข้า”
กัวเอินถงหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าของสามีด้วยความใ
“ท่านพี่หมายถึง?”
“ในคืนวันเข้าหอครั้งแรกของเรา ข้าบีบคอเ้าด้วยความโมโห ข้าคิดฆ่าเ้าให้ตายแต่พอคิดจะออกแรงมากขึ้นกลับรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง โดยเฉพาะ...” เขาเงียบไปอึดใจ ก่อนจะหายใจแรงออกมาครั้งหนึ่ง “โดยเฉพาะส่วนที่หลับใหลไปหลายปีนั่น”
หญิงสาวตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม ย้อนคิดไปถึงคืนนั้น ตอนที่เขาปล่อยมือที่บีบคอนางลงไปกุมเป้าแล้ววิ่งไปหลังฉากแต่งตัว...คงจะเป็ตอนนั้น
“ในเมื่อร่างกายของเ้า ช่วยทำให้ข้ากลับคืนมาเป็ปกติได้ ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้โอกาสเ้า ไถ่โทษแทนกัวเยี่ยนสือ”
“ไถ่โทษหรือเ้าคะ?”
“ใช่ ขอเพียงเ้าให้ความร่วมมือในการรักษาอาการป่วยให้ข้า เมื่อข้าหายดีแล้ว ถือว่าความแค้นครั้งนี้เป็อันจบสิ้น” ชายหนุ่มหันมาจ้องตากับนาง
กัวเอินถงยกสองมือขึ้นทาบปิดหน้าอกของตนเองด้วยความใ นางหลับตาปริบๆ ในหัวว่างเปล่าไปชั่วขณะ ชายหนุ่มเห็นท่าทางของนางแล้วก็รีบเอ่ย
“เ้ากับข้า แต่งงานกันแล้ว ร่างกายของเ้า ความจริงก็ต้องเป็ของข้า เพียงแต่ด้วยสภาพที่ไม่ปกติ ข้าไม่อยากจะทำไปโดยไม่เ้าไม่ยินยอม หากเ้า ตกลงต่อจากนี้ข้าจะทำในสิ่งที่เชื่อว่าจะทำให้ข้าหายจากอาการนั้นได้ เ้ายินดีจะรับเงื่อนไขนี้หรือไม่?” น้ำเสียงของเขาดูข่มขู่อยู่ในที
“หากข้าไม่ยินยอม ท่านจะฆ่าข้าหรือไม่?”
“ไม่ แต่ข้าต้องฆ่าพี่ชายเ้าให้ได้” น้ำเสียงของเขาอาฆาต แววตาทอประกายแค้นล้ำลึก
กัวเอินถงกลืนน้ำลายลงอีกคราหนึ่ง นางได้แต่ปลอบใจตนเองว่า ไม่มีสิ่งใดที่ได้มาโดยไม่แลกเปลี่ยน ความแค้นล้ำลึกของเขา นางสมควรจะเป็ผู้แก้ไข
“ข้าตกลง”
“ดี ถ้าอย่างนั้น จากคืนนี้ไป เ้าก็จงเตรียมตัวเตรียมใจ ไม่ว่าข้าสั่งให้เ้าทำสิ่งใดจงทำตามความ้าของข้า”
หญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าว ร่างกายของนางท่อนล่างไม่มีความรู้สึกก็จริงแต่ใบหน้าและใบหูยามนี้เป็สีแดงระเรื่อ
“เ้าค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น เราเริ่มต้นตอนนี้เลย”
“หา!”
“นอนลงสิ คืนนี้ข้าจะลองนอนกอดเ้าดูว่าจะรู้สึกอย่างนั้นอีกหรือไม่?”
หญิงสาวถูกประคองให้นอนลง นางถูกเขาโอบกอดเอาไว้ทั้งตัว ใบหน้าของนางซุกอยู่ที่ต้นคอของเขา ได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัวของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน มือใหญ่ของเขาลูบไล้ต้นแขนของนางเบาๆ เลยไปถึงไหล่และคอ นางเผลอหายใจแรง เมื่อปลายนิ้วแตะถูกคอและคาง
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วของเขาส่งกระแสความร้อนเข้ามาในร่างกายของนาง กัวเอินถงรู้สึกว่าตนเองขนลุกไปร่าง ในขณะที่จีหลุนเองก็รู้สึกถึงความวูบวาบที่แผ่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว การกอดแบบแนบชิดทำให้ร่างกายของเขาตื่นตัวขึ้นมาวูบหนึ่ง
‘อ่า! มัน...มันตั้งขึ้นมาแล้ว’
ดวงตาของชายหนุ่มเบิกโพลงด้วยความตื่นเต้น หัวใจของเขาเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเผลอออกแรงแขนมากจนนางร้องประท้วง
“ข้าเจ็บ ท่านพี่”
“เอ๊ะ! ขอโทษที ข้าเผลอดีใจแรงไปหน่อย”
ชายหนุ่มเพิ่งนึกออกว่าส่วนลับของเขาแม้จะกระดกขึ้นจนต้นขาของนางแต่กัวเอินถงไม่มีความรู้สึกตรงส่วนนั้นจึงไม่รู้ว่าส่วนลับของเขากำลังเบียดอยู่กับต้นขาของนาง
“ได้ผลหรือเ้าคะ”
“อืม...น่าจะได้ผล”
“มือของท่านพี่ ร้อนนะเ้าคะ”
“ร้อนหรือ? เ้ารู้สึกวูบวาบหรือไม่?”
“รู้สึกเ้าค่ะ”
จีหลุนค่อยเลื่อนมือไปลูบต้นคอของนางและสอดเข้าไปบนคอเสื้อด้านหลัง ความร้อนยิ่งพุ่งสูงขึ้น ชายหนุ่มดึงคอเสื้อที่ไหล่ของนางให้เลื่อนต่ำลง มือใหญ่ของเขากุมต้นแขนของนางเอาไว้
พลันเขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว แต่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลดลง เขาจึงลองปล่อยมือจากต้นแขนของนาง พลันก็รู้สึกได้ว่าความร้อนในร่างกายหายไปหมดสิ้น
“เ้าคงต้องถอดเสื้อนอนออกแล้วล่ะ”
******************
5K
