“เฮือก” อินทิราพ่นน้ำออกมาจากปากจำนวนมาก หลังจากที่คเชนทร์พยายามปั๊มหัวใจอยู่นาน ร่างสูงทิ้งตัวนั่งพับลงทันทีที่เห็นอินทิราฟื้นคืนสติ ชายหนุ่มปาดเหงื่อที่ใบหน้า พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“อิงค์ ได้ยินฉันไหม” คะนิ้งเข้าไปเขย่าตัว พลางปล่อยยิ้มออกมาด้วยความดีใจ คเชนทร์ขยับเข้าไปช้อนตัวหญิงสาวขึ้นนั่ง อินทิรายังคงไอเป็ระยะ เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ปากเล็กสั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บ พลางมองไปรอบๆ
“อิงค์ จำฉันได้ไหม พูดกับฉันหน่อยสิ” คะนิ้งเข้ามาตบหน้าหญิงสาวเบาๆ เพื่อเรียกสติของเธอ ด้วยความเป็ห่วง
“พาฉันกลับบ้าน” คนเจ็บร้องขอให้คะนิ้งพาเธอกลับบ้านทันทีที่ฟื้นคืนสติ ดวงตาอ่อนล้าของเพื่อนทำให้คะนิ้งต้องใจแข็งปฏิเสธคำขอ
“เธอจะบ้าหรืออิงค์ เธอพึ่งรอดตายนะ จะกลับบ้านได้ไง”
“ฉันอยากกลับบ้าน ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่” อินทิราผละตัวเองออกจากอ้อมอกของคเชนทร์ เพื่อให้ห่างจากร่างสูง แล้วย้ายออกมานั่งคู้เข่าข้างพีท
“พี่พีทไปส่งอิงค์ได้ไหมคะ” ดวงหน้าอ่อนล้าพร้อมกับตัวเปียกปอนไปด้วยน้ำ หันไปหาให้พีทช่วยเหลือ เธอไม่ยอมมองหน้าคเชนทร์แม้แต่หางตา หญิงสาวรู้สึกไม่ปลอดภัยหากได้อยู่ใกล้เขา คเชนทร์ได้แต่ส่ายศีรษะไปมาช้าๆ ก่อนจะรู้สึกไม่พอใจบางอย่าง อยู่ๆ ก็เกิดอาการร้อนวูบวาบเข้ามา
“ได้” พีทรีบตอบรับในทันทีด้วยความเป็ห่วง คเชนทร์ชักสีหน้าแล้วเดินลับเข้าบ้านไปครู่หนึ่ง จึงออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ เขาหยิบมันห่อตัวหญิงสาวแล้วอุ้มเดินเข้าบ้าน ปล่อยให้ทุกสายตาต่างตะลึงกับภาพตรงหน้า คเชนทร์ไม่สนใจว่าใครจะคิดอย่างไร หากแต่เขาจะไม่ยอมให้อินทิราต้องกลับบ้านในสภาพแบบนี้
“พี่พีท นี่พี่ชายคะนิ้งบ้าไปแล้วใช่ไหมคะ” คะนิ้งหันไปถามนายพีทอย่างไม่เข้าใจ
“ป้าอิ่มเปิดประตูห้องคะนิ้งให้ผมหน่อย” เสียงเข้มสั่งแม่บ้าน ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกด้วยกุญแจที่แม่บ้านมีติดตัวตลอดเวลา คเชนทร์อุ้มเธอมาวางลงบนเตียงสีหวานของน้องสาวแล้วประคองเธอนั่งช้าๆ
“อิงค์จะกลับค่ะ” หญิงสาวผลักร่างสูงออกจากตัว ร่างเล็กสั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บ เธอพยายามใช้แขนทั้งสองข้างกอดรัดตัวเองไว้เพื่อคลายความหนาว ดวงตาเล็กไหวระริกด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
“กลับไม่ได้ ต้องค้างที่นี่” คเชนทร์ยังคงพูดเสียงแข็ง ท่าทางนิ่งราวกับหุ่นของเขาทำให้อินทิราเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดศีรษะเธอเบาๆ เพื่อให้ผมที่เปียกชุ่มแห้งลง
“พอได้แล้วค่ะ” หญิงสาวปัดมือเขาออก สายตายังคงทอดมองออกไปด้านนอก เธอไม่อยากมองหน้าชายใจร้ายอย่างเขา
“ต้องให้นายพีทเช็ดให้ใช่ไหม ถึงจะยอมดีดี” คเชนทณ์หมดความอดทนกับท่าทางเ็าจากหญิงสาว เขาวางผ้าในมือก่อนจะย่อตัวลงให้เห็นดวงหน้าที่กำลังโกรธ พลางจับใบหน้าของอินทิราให้มองหน้าเขา เช่นนั้นแล้วอินทิราก็ยังไม่ยอมมองหน้าเขาอยู่ดี
“หลับตา เพราะไม่อยากเห็นหน้าพี่อย่างนั้นใช่ไหม” หญิงสาวยังคงหลับตานิ่ง
“อยากให้พี่หมดความอดทนจนทำให้เธอต้องลืมตาใช่ไหม” หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าคำพูดกำกวมของเขานั้นหมายถึงอะไร
“พี่เชนทร์” คะนิ้งวิ่งมาถึง ก่อนจะยืนหอบอยู่หน้าประตู ความตั้งใจของชายหนุ่มจบลงหลังจากได้ยินเสียงน้องสาว
“มาก็ดีละ เช็ดตัวและก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เพื่อนเธอด้วย เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” คเชนทร์พูดเสร็จจึงหันหลังเดินออกจากห้องไป อินทิราปล่อยน้ำตาออกมาก่อนจะดึงร่างของคะนิ้งเข้ามาสวมกอด ด้วยความน้อยใจที่เขาทำรุนแรงกับเธอถึงเพียงนี้ ความไว้ใจเชื่อใจที่เคยมีเขาทำมันพังลงกับมือ
“อิงค์ ไม่เป็ไรแล้วนะ ปลอดภัยแล้ว ฉันขอโทษที่ดูแลเธอไม่ดีจนเกิดเื่” คะนิ้งโอบหลังอินทิราเบาๆ เสี้ยวหนึ่งมีความรู้สึกผิดอยู่มาก
“รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะนะ” คะนิ้งหันไปรื้อเสื้อผ้าของอินทิราในกระเป๋าใบเล็กของเธอ หญิงสาวที่ตัวเปียกชุ่ม ขมวดคิ้วนึกแปลกใจในเื่ราวที่เห็นตอนสลบไป เป็ความฝันที่เกี่ยวเนื่องกันเป็เื่เดียว อีกทั้งเสียงปริศนาบังคับให้เธอพูดแบบนั้นกับคเชนทร์จนเกิดเื่ขึ้น อินทิราเริ่มมั่นใจแล้วว่าสิ่งแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่ใช่เื่ปกติ
2K
