บทที่ 26 จวีซือหนานตั้งครรภ์แล้ว
"ฉันรู้ว่าคุณกำลังวางแผนจะจัดแฟชั่นโชว์ที่เมือง N และ้านักออกแบบจำนวนมาก ฉันคิดว่าถ้าคุณได้ดูแผนงานของฉัน คุณจะต้องตื่นเต้นแน่นอน... ได้โปรดให้ฉันเข้าไปข้างในเถอะนะคะ..."
จวีซือหนานพูดพลางหยิบแบบร่างออกมาจากกระเป๋าอย่างใจเย็น
กงเจ๋ออวี้ช้อนสายตาขึ้นมองเพียงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความเฉยชาเอาไว้ เขาไม่หวั่นไหวต่อความพยายามของจวีซือหนาน แต่ก็ยังรู้สึกสนุกที่ได้เห็นเธอวิ่งเต้นอย่างสุดกำลัง
จวีซือหนานมองท่าทางไม่ยี่หระของชายหนุ่ม แล้วหันหลังให้ด้วยความอับอาย เธอพิงประตูใหญ่แล้วพึมพำเบา ๆ "ประธานบริษัทเซิ่งเต๋อ ฉันว่าเขาเป็แค่คนขี้เหนียวชัด ๆ"
เธอบ่นเสียงเบามาก แต่กงเจ๋ออวี้กลับหูไวได้ยินทั้งหมด
เขามองท่าทางไม่พอใจของเธอ นอกจากจะไม่โกรธแล้ว ยังรู้สึกเพลิดเพลินอีกด้วย
จวีซือหนานยืนสวมรองเท้าส้นสูงมานานจนล้า และคิดว่าวันนี้คงไม่สามารถคุยเื่โปรเจกต์ได้แล้ว เธอจึงเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ
เห็นเธอล้มเลิกไปอย่างกะทันหัน กงเจ๋ออวี้จึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ เมื่อกำลังจะเดินออกไป กลับต้องหยุดชะงักในทันที!
เขาโบกมือเรียกพ่อบ้าน "เตรียมรถไว้คันหนึ่ง ถ้าเธอโบกแท็กซี่ไม่ได้ก็ไปส่งเธอ!"
พ่อบ้านจึงก้มหัวรับคำสั่งอย่างนอบน้อม "ครับ คุณชาย!"
จวีซือหนานเดินไปไกลมากแต่ก็ไม่เห็นรถที่จะจอดรับเธอ ถึงอย่างนั้น ตอนที่คนขับรถของกงเจ๋ออวี้กำลังจะปรากฏตัว จวีซือหนานก็วิ่งไปหารถอีกคันหนึ่ง!
มองผ่านกระจก เห็นคนในรถคันหน้าเป็กงจ่างชิง จวีซือหนานจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นขวางหน้ารถเลย
เอี๊ยด!
เสียงเบรกรถดังขึ้นอย่างน่าหวาดเสียว รถสปอร์ตคันสีฟ้าเกือบจะชนร่างของจวีซือหนานไปแล้ว
กงจ่างชิงซึ่งเกือบจะกลายเป็ฆาตกรใจนแทบหมดสติ เขาใช้เวลานานกว่าจะลงจากรถด้วยความไม่พอใจในการถามไถ่คนเบื้องหน้า แต่เมื่อเห็นว่าเป็ใคร เขาก็เปลี่ยนท่าทีทันทีและถามด้วยความเป็ห่วงว่า "จวีซือหนาน? เป็คุณเองเหรอ ไม่เป็อะไรใช่ไหม? ทำไมคุณถึงวิ่งออกมากะทันหันแบบนี้"
ในที่สุดจวีซือหนานก็ได้เจอคนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกงเจ๋ออวี้ เธอจึงล้มลงบนพื้นและจับข้อเท้าของตัวเอง ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความเ็ป "เหมือนว่าข้อเท้าของฉันจะแพลง มันเจ็บมากเลย... ฉันน่าจะเดินไม่ได้..."
เธอพูดพลางเงยหน้าสบตากงจ่างชิง ดวงตาของเธอมีน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย
กงจ่างชิงใมาก
ไม่ว่าเขาจะชนใครก็ไม่เลวร้ายเท่ากับการแกล้งจวีซือหนานเล่นเพียงครั้งเดียว ถ้าพี่ชายของเขารู้เื่นี้ เขาต้องถูกฆ่าแน่ ๆ
"อย่าร้องไห้เลยนะ ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล"
กงจ่างชิงรีบย่อตัวลงเพื่อพยุงเธอขึ้น จวีซือหนานเห็นว่ากงจ่างชิงดูร้อนใจ จึงฉวยโอกาสคว้าแขนของเขาไว้ "ฉันไม่ไปโรงพยาบาล ฉันอยากเจอกงเจ๋ออวี้... คุณพาฉันไปหากงเจ๋ออวี้ได้ไหม ฉันมีเื่สำคัญมากที่ต้องคุยกับเขา!"
"ข้อเท้าคุณก็ยังแพลงอยู่เลย ไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า เื่ไปพบพี่ไม่ต้องรีบหรอกนะ!"
กงจ่างชิงไม่กล้าพาเธอไปหาพี่ชายตอนนี้หรอก ขืนพาไป ชีวิตของเขาคงจบสิ้นแน่ ๆ
"ฮือ ๆ ๆ พี่ชายของคุณไม่อยากรับผิดชอบฉัน ฉันเพิ่งไปหาเขา แต่เขาไม่ยอมให้ฉันเข้าไปเลย..."
จวีซือหนาน เห็นว่ากงจ่างชิงไม่ยอมทำตาม เธอจึงร้องไห้หนักขึ้น
"รับ… รับผิดชอบ?"
กงจ่างชิงงุนงงไปเล็กน้อย
"ใช่แล้ว ฉันท้อง แต่พี่ชายของคุณไม่ยอมเจอฉัน..."
กงจ่างชิงใจนอ้าปากค้าง "คุณ… คุณ…. คุณ… คุณท้องเหรอ!"
"อืม!"
จวีซือหนานแสร้งทำตัวน่าสงสารพลางพยักหน้า "ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ฉันกับพี่ชายของคุณ… เพราะฉะนั้น… ตอนแรกฉันก็ไม่อยากไปยุ่งกับเขาหรอก แต่ตอนนี้ฉันท้องแล้ว ถ้าฉันไม่ได้เจอเขา ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะทำยังไงกับเด็กในท้องดี"
3K
