ใบพลูคือของผม ( YOU ARE MINE)

บทที่3

ความหลังตอนจากลา

" พี่จะย้ายไปเรียนที่อื่นเเล้ว... เธอโอเคหรือเปล่า..ถ้าต่อไปนี้จะไม่ได้เจอพี่อีก "

คำพูดของเเสงเหนือพูดขึ้นก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะใบพลูเองก็เช่นกัน.. 

"  เเล้วใบพลูจะเล่นกับใครคะ "  น้ำตาที่เอ่อเคลอเบ้าก่อนที่ตาเธอจะเเดงเหมือนเด็กโดนเเย่งของเล่น เธอเริ่มเบ้หน้าก่อนจะปาดน้ำตาตามแระสาเด็กเมื่ออะไรที่เธอผูกพันธ์กำลังจะทิ้งเธอไป

" อย่าร้องสิ..ยิ่งเธอร้องพี่ยิ่งไม่สบายใจ "

เเสงเหนือยกมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอก่อนที่เธอจะอึ๊บไว้เพื่อไม่ให้เเสงเหนือไม่สบายใจ 

" เดี๋ยวฉันไปส่งบ้าน ป่านนี้เเม่เธอคงเป็๞ห่วงเเย่ " เเสงเหนือเอากระเป๋าจากเธอเพื่อมาถือก่อนมือใหญ่จะจูงมือเธอ เพราะผู้ปกครองเด็กคนอื่นทะยอยมารับเด็กกลับบ้านเเล้ว..

เเละใบพลูก็เดินจับมือเขาตามเขาไปอย่างง่ายดาย

เด็กซื่อขนาดนี้..จะหลอกไปขายก็คงไม่ยากยิ่งเป็๞เด็กน่ารักไม่ดื้อไม่ซนอย่างเธอ..ก็คงเป็๞เ๹ื่๪๫ดี

เเต่เเสงเหนือไม่ได้คิดอย่่างนั้น

ชายหนุ่มเดินจับมือเธอ พาเธอเดินออกมาที่ป้ายรถเมล์ที่หน้าถนนใหญ่ปากทาง คนเยอะหน่อยเพราะวันนี้โรงเรียนเขามีกิจกรรมปัจฉิมนิเทศ นักเรียนที่นั่งรอที่ป้ายรถเมล์ก่อนหน้านี้เลยมองเเสงเหนือด้วยสีหน้าสงสัยว่าเเสงเหนือมีน้องสาวด้วยเหรอ

" พี่เหนือ..ใบพลูหิวน้ำ " เด็กสาวเงยหน้าเรียกเขาก่อนที่เขาจะพยักหน้าเเล้วกระชับมือเธอก่อนจะพาเธอเดินไปที่ร้านขายของชำเเถวนั้น

" จะกินอะไรก็หยิบมา เดี๋ยวพี่จ่ายตังค์เอง " 

เเสงเหนือปล่อยมือเธอให้เธอเป็๞อิสระก่อนเด็กสาวจะยิ้มเเป้นเเล้งเดินเข้าไปหยิบน้ำดื่มในตู้กับขนมอีกเล็กน้อย

" เดี๋ยวฟันก็ผุกินอะไรไม่รู้เรื่ิอง " ชายหนุ่มเอ็ดว่าเธอเมื่อเขาจ่ายตังค์เสร็จเรียบร้อยเเล้วก่อนที่จะเห็นอมยิ้มสองชิ้นในมือเธอที่เธอไปหยิบมา

" อันนี้...เป็๞ของขวัญวันเรียนจบให้พี่เหนือค่ะ ยิ้มเยอะๆนะคะ " เด็กสาวยื่นอมยิ้มเเท่งละห้าบาทที่เธอหยิบมาสองชิ้นให้เเสงเหนือสองชิ้นก่อนที่เเสงเหนือจะขมวดคิ้วสงสัยเเล้วมองหน้าเธอเเต่เขาก็ไม่ได้ปฎิเสธเธอเเต่อย่างใด เขาหยิบมันมาด้วยซ้ำ 

" เงินฉันเเต่ซื้อของให้ฉันว่างั้น " สรรพนามพี่ ฉันเปลี่ยนไปทุกๆอริยาบทของเขาเเบบไม่ได้คิดอะไร เขาออกจะมีความสุขด้วยซ้ำเมื่อได้ของวันจากเธอด้วยเงินของเขา

(...........)

หลายสิบนาทีต่อมาทั้งสองก็อยู่ยนรถเมล์เรียบร้อนเเล้วชายหนุ่มก็ถามทางเธอเพราะคิดว่าเด็กอย่างเธอน่าจะจำบ้านตัวเองได้ซึ่งมันก็ใช่จริงๆเมื่อเธอบอกชื่อหมู่บ้าน เขาก็รู้ทันทีว่าเป็๞ชื่อหมู่บ้านจัดสรรเเห่งหนึ่ง อยู่คนละฝั่งเเม่น้ำจากบ้านเขา ซึ่งบ้านเธอต้องข้ามเเม่น้ำเ๯้าพระยา

ผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาทีรถเมล์ก็มาจอดที่ป้ายเเถวๆทางเข้าหมู่บ้านเธอ...

" พี่เหนือจะไปจริงๆเหรอคะ "  น้ำเสียงเศร้าๆกับสีหน้ากังวลของเด็กอนุบาลเอ่ยถามเขาเมื่อเขากำลังพาเธอเดินเข้ามาในหมู่บ้าน

" อืม..."  เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะกระชับมือเด็กสาวเเน่น.. เขาเองก็รู้สึกประหม่าเเละมีความรู้สุกที่บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกอย่างไรเพราะลึกๆเขาเองก็รู้สึกใจหายอยู่มากเหมือนกัน

" พี่เหนือจะคิดถึงใบพลูไหมคะ ใบพลูไม่อยากให้พี่เหนือไปจากใบพลูเลย "  เท้าเล็กๆหยุดเดินก่อนที่ชายหนุ่มจะหยุดชะงักเหมือนกันเเล้วนั่งยองๆลงต่อหน้าเธอ.

" อีกไม่กี่เมตรก็ถึงบ้านหลังใหญ่ของใบพลูเเล้ว...ใบพลูไม่อยากให้พี่เหนือจากใบพลูไปเลย "

เธอพูดขึ้นอีกรอบก่อนรอบนี้เธอจะร้องไห้จริงๆ

อะไรที่เคยผูกพันธ์มากๆพอจะเสียไปเธอเองก็เสียใจ

" คิดถึงสิ..พี่จะคิดถึงเธอ.. " มือใหญ่จับไหล่เธอไว้ก่อนที่เขาจะใช้สายตาอบอุ่นมองตาเธอ ก่อนที่เธอจะเช็ดน้ำตาเมื่อได้ยินคำตอบของเขา..

" เเล้วใบพลูจะได้เจอพี่เหนือตอนไหนคะ " เด็กสาวใช้สายตาเเบบมีความหวังมองเขาก่อนที่เขาจะเบนสายตาหนี..เพราะเขาเองก็ไม่เเน่ใจ

" อีกไม่กี่ปี "  เขาบอกเธอ..

เเต่เเสงเหนือจะรู้ไหมว่าคำตอบของเขาคือการตั้งความหวังให้เด็กสาว อีกไม่กี่ไปที่เขาบอก คือเธอเข้าใจว่าไม่ใช่เวลานาน

ฟอด......

จมูกเล็กๆของเด็กสาวถือวิสาสะกดลงหอมเเก้มของเเสงเหนือเเบบไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่เเสงเหนือจะนิ่งงันไปที่มีเด็กผู้หญิงเข้ามาชิ่งหอมเเก้มเขาเเบบนี้

หอมเเก้มกลายเป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมดาของใบพลูไปทันทีเพราะเธอมักจะทำกับครอบครัวเธอบ่อยๆ

เเค่ทำกับเเสงเหนือพี่ชายที่เเสนดีอีกคนสำหรับเธอ คงไม่เป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่อะไร..

" ใบพลูจะรอวันที่ได้เจอพี่เหนือนะคะ ใบพลูจะรอให้พี่เหนือกลับมาเล่นกับใบพลู "