เงื่อนไขของการย้อนอดีต
ลูกบัวฟื้นขึ้นอีกทีก็พบว่าเธออยู่ที่ไหนก็ไม่สามารถรู้ได้ หญิงสาวตัวเล็กเหลียวมองไปที่รอบตัว ช่างว่างเปล่า เธอไม่เคยเห็นที่โล่งสุดลูกหูลูกตาแบบนี้มาก่อน เมื่อเธอเดินไปได้สักพักก็พบว่าตัวเธอไม่มีเงาบนพื้น ระหว่างที่กำลังอกสั่นขวัญแขวนเธอก็นึกถึงความทรงจำสุดท้าย มีคนขับรถชนเธอแล้วจากนั้นเธอก็มาโผล่ที่นี่ และยังไม่มีเงาอีก หรือว่าเธอจะตายแล้ว
“เ้าเข้าใจถูกแล้วลูกบัว” สุรเสียงเย็นโพล่งบอกราวกับเขาได้ยินเสียงในหัวของเธอยังไงอย่างงั้น เธอหันมองไปทางต้นเสียง เป็ผู้ชายไว้หนวดเคราในชุดสีขาวที่มีชายผ้ายาวเฟื้อยยืนอยู่ หนวดเคราของเขาก็ดูเป็สีขาว แถมชายผ้านั่นก็ดูรุงรังน่ารำคาญ
“ข้าก็รำคาญอยู่เหมือนกัน และเ้าเข้าใจถูกแล้ว ข้าได้ยินสิ่งที่เ้ากำลังคิด”
ลูกบัวตาโต เธอเขินอายกับความไม่รู้ของตัวเองก่อนจะถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“บัวตายแล้วหรือคะ?”
“ใช่” ฝ่ายตรงข้ามพยักหน้า “เ้าตายมาได้สักสองชั่วโมงแล้ว”
เธอเงียบไป ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน เธอรู้สึกสับสนเพราะใจหนึ่งก็คิดว่าเธอมาตายเสียแบบนี้ก็ไม่มีทางได้เอาคืนผู้ชายคนนั้นแล้ว แต่อีกใจก็คิดว่าน่าจะดีเพราะเธอก็เหนื่อยเหลือเกินกับชีวิตที่ไร้ค่าของเธอ
“ไม่มีชีวิตของใครไร้ค่าหรอกนะ ชีวิตของเ้าเองก็เหมือนกัน เ้าแค่หมดเวลาในชาตินี้” ชายแก่บอกหล่อนอย่างใจดี แววตาเอื้ออาทรจนลูกบัวลูกสาวอาย เธออายที่เธอไม่เคยรักชีวิตตัวเองมากพอจนทำให้ชีวิตตัวเองดีได้…
“เ้านี่น่าสงสารนะ”
ลูกบัวได้แต่นิ่งคิด หากได้มีโอกาสใช้ชีวิตอีกสักครั้ง จะดีแค่ไหนกันเชียว แต่เธอคงทำได้แค่ฝัน เพราะเธอมาตายลงเสียแล้ว
“บัวตายแล้วต้องทำอะไรหรอคะคุณตา” เธอตัดสินใจสอบถามถึงชะตาชีวิตต่อไป ถ้าเดินกลับไปไม่ได้ก็คงมีแต่จะต้องไปข้างหน้า
“เ้าจะต้องดื่มน้ำที่บ่อตรงนั้นน่ะ” จู่ๆ พอชายชราพูดเธอก็เพิ่งเห็นว่าที่ไม่ไกลนักมีบ่อน้ำที่ดูใสสะอาด ข้างๆ กันมีกระบวยตักน้ำเล็กๆ วางอยู่ “แล้วทุกอย่างในชาติก่อนก็จะจบลงถาวร เ้าก็แค่ไปเกิดใหม่ตามวัฎจักรของโลก”
เธอเหม่อมองบ่อน้ำด้วยดวงตาว่างเปล่า ถ้าไปเกิดใหม่แล้วเธอทำชีวิตพังอีกจะทำอย่างไร เธออยากเกิดใหม่จริงๆ เหรอ ในเมื่อที่ผ่านมาชีวิตเธอก็พังเพราะน้ำมือเธอเอง เธอจะเอาความมั่นใจจากไหนไปเกิดใหม่นะ
“จริงๆ ถ้าไม่อยากเกิดใหม่น่ะก็ทำได้นะ”
เธอหันเหความสนใจกลับไปที่ชายชราอีกครั้ง ร้องถามเขาอย่างสุภาพ “ทำยังไงหรอคะ”
ถ้าจะให้ดี ถ้าไม่ต้องเกิดใหม่ แต่ได้กลับไปแก้ไขอดีตก็อาจจะยิ่งเหมาะกับเธอ แต่จะมีทางเลือกเช่นนั้นหรือ
“ถ้าไม่อยากเกิดใหม่ก็มาอยู่ที่แดนของข้าหรือหลายๆ แดนในโลกหลังความตายก็ได้ เพราะแต่ละแดนก็ค่อนข้างขาดแคลนคนทำงาน ส่วนเื่จะกลับไปแก้ไขอดีตน่ะเหรอ อืมม...”
ชายเฒ่าลูบเคราขาวอย่างช้าๆ สีหน้าครุ่นคิด
“การจะกลับไปแก้อดีตก็ทำได้ แต่สิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนน่ะมันไม่ค่อยคุ้มค่าน่ะสิ”
“อะไรหรือคะ” ลูกบัวถามอย่างกระตือรือร้น “บัวต้องแลกเปลี่ยนอะไรคะ”
“คนที่กลับไปแก้ไขอดีตจะได้กลับลงไปใช้ชีวิตอีกครั้งเริ่มจากตอนอายุ 15 ปี แต่อายุขัยของเ้าจะจบลงที่ 35 ปีซึ่งก็คืออายุขัยแต่เดิมของเ้าเองนั่นแหละ”
ก็ฟังดูไม่แย่แฮะ
ลูกบัวใจเต้นตึกตัก ถ้าเธอไม่โอกาสได้ใช้ชีวิตให้ดีอีกครั้ง แค่คิดเธอก็หัวใจฟูไปหมด
“แย่สิ เพราะหลังจากที่เ้าย้อนคืนสู่โลกหลังความตาย เ้าจะติดอยู่ที่แดนกลางหรือก็คือที่นี่โดยที่จะไม่มีใครเห็นเ้าหรือได้ยินเสียงของเ้า รูปลักษณ์กับเสียงจะถูกแลกไปเป็เวลาชั่วกัปชั่วกัลป์”
ชั่วกัปชั่วกัลป์นี่คือระยะเวลายาวนานแค่ไหนนะ ตรงนี้ไม่มีพจนานุกรมเสียด้วย อืมม…
เสียงหัวเราะจากผู้เฒ่าดังเบาๆ “หมายถึงชั่วอายุของโลกั้แ่เมื่อพระพรหมสร้างเสร็จจนถึงเวลาที่ไฟประลัยกัลป์มาล้างโลก ซึ่งเป็เวลาที่นานมาก”
ลูกบัวก้มหน้าลงจนรู้สึกคางชิดคอ ถึงแม้จะรู้สึกว่าหลังจากตายอีกครั้งเธอคงทรมานมากแน่ๆ แต่ทำไมไม่รู้ ความรู้สึกของเธอก็ยังคงะโบอกว่ามันคุ้มค่า เธอควรแลกเปลี่ยนมันเพื่อกลับไปใช้ชีวิตให้ดีอย่างที่เธอเคยอยากเป็ ลึกลงไปในดวงตา ลูกบัวมองเห็นความร่ำรวยที่เธอปรารถนาและรวมถึงความรักที่แสนขาดแคลนสำหรับเธอ เธอเพียง้าใครคนหนึ่งที่รักและเข้าใจเธอ หากเป็ไปได้เราอาจจะมีลูกกันสักคนหรือสองคน นั่นเป็ชีวิตในฝันหวานของลูกบัว
คิดมาถึงตรงนี้ หญิงสาวก็เผลอระบายยิ้มบาง ชายชราที่ยังอยู่ใกล้ๆ กระแอมไอเสียงดังเพื่อปลุกเธอจากโลกในฝัน “อะแฮ่ม ข้าไม่ได้อยากทำลายความฝันของเ้าหรอกนะ ปกติแล้วข้าจะบอกให้ไปดื่มน้ำที่บ่อศักดิ์สิทธิ์ แต่พอเห็นความฝันของเ้าข้าก็ไม่แน่ใจ แต่ข้าก็สงสัยนะ… แค่ไปเกิดใหม่แล้วใช้ชีวิตให้ดีไม่ได้เหรอ ก็เพียงแค่ดื่มน้ำตรงนั้นแล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมดสิ้น”
ลูกบัวส่ายศีรษะ ครั้งนี้เป็หนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ลูกบัวมีความปรารถนาอันแรงกล้า
“ไม่ค่ะ ไม่เหมือนกันค่ะ บัวอยากให้ชีวิตของผู้หญิงอย่างลูกบัวดีๆ สักครั้ง ซึ่งเป็สิ่งที่บัวอยากทำมาตลอดแต่ไม่เคยทำเลย”
“...”
“บัวยินดีรับข้อเสนอนะคะ สิ่งที่ต้องแลก บัวคิดว่าคุ้มค่าค่ะ”
ชายชราได้แต่มองอย่างประหลาดใจ แต่ไม่ใช่กงการของเขาที่จะห้ามปรามความปรารถนาของผู้อื่น เขาจึงทำเพียงรับคำ “ได้ เ้าจะได้กลับไป...”
เพียงแค่ลูกบัวกะพริบตา ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง ภาพชายชราเครายาวสีขาวกับสถานที่โล่งสุดลูกหูลูกตาก็แปรเปลี่ยน
632
![Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738232945_48148710.webp)
