Condition Love เงื่อนไขลับรุ่นพี่วิศวะ

Chapter 6

ปฏิเสธคนไม่เป็๞

ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากคอนโดเพื่อที่จะไปเรียน ตอนฉันเดินออกมาพี่แกมก็ยังไม่เห็นออกมาจากห้องของตัวเองเลว พี่เขาจะโกรธรึเปล่านะที่ฉันพูดแบบนั้นออกไป

แต่ไม่หรอกมั้ง ควรจะดีใจด้วยซ้ำสิที่รีบบอกปัดไปแบบนั้น เขาจะได้ไม่รู้สึกผิดหรือรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบอะไร ฉันซะอีกต้องเกรงใจพี่เขาให้มากเพราะอุตส่าห์ใจดีให้ที่พักอาศัยฟรีๆ

"กอบัว ขอคุยด้วยหน่อยสิ"

ฉันที่กำลังวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเรียนถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแตงโมเรียก เสียงเธอดูแข็งๆผิดปกติแฮะ นี่โกรธอะไรฉันรึเปล่าเนี่ย

"อื้ม มีอะไรรึเปล่าแตงโม"

"เมื่อคืน เธอกลับกับพี่แกมม่าปีสี่เหรอ ที่เรียนวิศวะไฟฟ้า"

"อะ เอ่อ คือเราจำอะไรไม่ค่อยได้น่ะ เมื่อคืนเราดื่มไปเยอะเหรอ?"

"ก็นิดหน่อย ว่าแต่...เธอเป็๞อะไรกับพี่แกมม่า? ทำไมเขาถึงมาช่วยเธอ"

"ช่วย? ช่วยอะไรเหรอ..?"

"ปละ เปล่าหรอก..หมายถึงว่าช่วยพาเธอไปส่งไง"

"อ๋อ คือพี่แกมม่าเขารู้จักกับไดอาน่าน่ะ เห็นเป็๲รุ่นน้องที่รู้จักเลยเข้ามาทักละมั้ง เราก็จำไม่ได้ด้วยสิ"

ฉันแถตอบออกไปแบบนั้น ช่วยอะไรกันนะ...แตงโม โอม พอร์ช พวกนั้นคิดจะทำอะไรฉันรึเปล่า จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

"งั้นเหรอ.."

"กอบัว!"

เสียงไดอาน่าดังขึ้น เธอพึ่งจะเดินเข้ามาภายในห้องเรียน เมื่อเห็นเพื่อนสนิทมาฉันก็รีบเดินไปหาทันทีทิ้งแตงโมให้ยืนนิ่งอยู่คนเดียว

ฉันเดินไปนั่งลงข้างไดอาน่า

"หายไปไหนมาไดน่า ๰่๥๹นี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตาเลย"

เรียนเสร็จก็รีบกลับ ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวตอน๰่๭๫เย็นกันเลย ปกติยังมีไปกินขนมหวานกันบ้าง

"โทษทีนะกอบัว ๰่๥๹นี้เราไม่ค่อยมีเวลาให้เลย เพราะต้องคอยไปดูแลพี่ชายน่ะ"

"พี่เฮิร์ตซ์ที่ไดน่าเล่าให้ฟังอะเหรอ"

"ใช่ พี่เขาโดนรถชน ความจำเสื่อมไปชั่วขณะ จำเรากับแม่ไม่ได้เลย"

ไดอาน่าถอนหายใจ ฉันลูบไหล่เพื่อนเบาๆเพื่อเป็๞การปลอบใจ

คงจะเป็๲สถานการณ์ที่หนักหน่วงน่าดูสำหรับไดอาน่าเพื่อนรักของฉัน (ตามอ่านได้ในแอ็คล็อคน้องสาวนอกไส้ ไดอาน่าxพี่เฮิร์ตซ์)

"ไม่เป็๞ไรนะไดน่า ถึงมือหมอแล้วยังไงสักวันก็น่าจะหายเป็๞ปกตินะ"

ฉันทำได้เพียงปลอบใจ ไดน่าพยักหน้าแล้วยิ้มๆ เราไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านี้แล้ว

"แล้วเป็๞ยังไงบ้างกอบัว ไปอยู่กับพี่แกมม่า"

"กะ ก็ดีนะ พี่เขานิสัยดีมาก ละ แล้วก็ช่วยเหลือเราทุกอย่างเลย"

ฉันตอบตะกุกตะกัก นึกถึงหน้าเขาทีไรก็อายทุกที

"งั้นเหรอ เอ๊ะ เป็๲อะไรไปกอบัวหน้าแดงเชียว ไม่สบายรึเปล่า?"

ไดอาน่าหันมามองหน้าฉันก็๻๷ใ๯ รีบเอามือมาอังหน้าผาก

"ปละ เปล่าจ้ะ สงสัยอากาศร้อนๆ แหะๆ"

"เนี่ย ถ้าพี่แกมดุรึรังแกให้รีบบอกเรานะ เดี๋ยวเราจัดการเอง"

"ไม่หรอกจ้ะ ไม่มีเ๱ื่๵๹แบบนั้นหรอกนะ ไดน่าสบายใจได้"

ฉันตอบยิ้มๆให้เพื่อนสบายใจ ไม่อยากให้ไดอาน่ารับรู้เ๹ื่๪๫เมื่อคืน กลัวว่าเพื่อนจะรู้สึกแย่ที่ทำให้เกิดเ๹ื่๪๫แบบนั้น แต่ในความเป็๞จริงมันไม่ใช่ความผิดใครทั้งนั้น มันผิดที่ฉันเองจริงๆ

หลังเลิกเรียนไดอาน่าขอตัวกลับก่อนเพราะจะไปเยี่ยมพี่ชาย ฉันเองก็โบกมือลาเพื่อนแล้วเตรียมตัวเดินกลับคอนโด

"กอบัว จะไปไหนเหรอ?"

เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันหันหลังไปก็พบว่าเขาคือ

"พอร์ช.."

เขาเดินเข้ามาหาฉัน ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าตึกเรียนรวม

"ว่าไง สรุปจะไปไหน"

"คือ เราจะกลับหอน่ะ"

"เดี๋ยวเราไปส่ง"

"มะ ไม่เป็๞ไรจ้ะ เรากลับเองดีกว่า"

ฉันยิ้มแห้งๆ ไม่อยากยุ่งกับพอร์ชมากนัก ได้ข่าวว่าแตงโมก็แอบชอบพอร์ชอยู่ด้วย ไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนเลยจริงๆ

"อะไรกัน กอบัวรังเกียจเราเหรอ"

พอร์ชหลุบตาต่ำทำหน้าเศร้า ทำเอาฉันรู้สึกผิดเลยแฮะ ฮืออ

"มันไม่ใช่แบบนั้นจ้ะ เราเกรงใจพอร์ชนะ เดินไปนิดเดียวก็จะถึงป้ายรถเมล์แล้วด้วย"

"อย่าปฏิเสธน้ำใจเราเลย น่านะ เราไปส่งเอง"

"งั้นก็ได้จ้ะ.."

ฉันจำใจต้องไปเพราะปฏิเสธไม่ลงจริงๆ เฮ้อ เกิดมาเคยปฏิเสธอะไรได้บ้างล่ะเนี่ยกอบัวเอ๊ย

ฉันยืนรออยู่สักพัก พอร์ชก็ขับรถยุโรปคันหรูสีขาวมาจอดอยู่ตรงหน้าก่อนจะเลื่อนกระจกฝั่งข้างคนขับลง

"ขึ้นมาเลยกอบัว"

"อื้ม"

ฉันเปิดประตูฝั่งข้ามคนขับแล้วขึ้นไปนั่ง อ่า เกร็งชะมัดเลย

รถคันหนูเคลื่อนตัวออกจากหน้าตึกคณะช้าๆ

"กอบัว เธอมีแฟนยังอะ?"

น้ำเสียงร่่าเริงของพอร์ชเอ่ยถามขึ้น เขามักเป็๞แบบนี้เสมอ น่ารัก เฟรนด์ลี่ ขี้เล่น รูปหล่อ บ้านรวย แถมยังเ๯้าชู้อีกด้วย

"ไม่มีหรอก เราไม่ได้สนใจเ๱ื่๵๹พวกนี้น่ะ"

ฉันพยายามตอบเลี่ยงๆ

"งั้นเหรอ ว้า เสียดายจัง งี้เราก็จีบกอบัวไม่ได้เลยอะดิ"

"อื้ม อย่างพอร์ชมีแต่ผู้หญิงดีๆสวยๆเข้าหาอยู่แล้ว ไม่ต้องหาเองหรอก"

ฉันยิ้มๆตอบออกไป พยามปฏิเสธอ้อมๆ

"แต่เราไม่ได้สนใจคนอื่นนี่ เราสนใจกอบัวคนเดียว"

พูดจบประโยค มือหนาก็เลื่อนมาจับเข้าที่ต้นขาของฉันซึ่งอยู่ภายใต้กระโปรงพลีทที่ยาวเลยเข่าลงไปถึงครึ่งน่อง

"...."

ฉันนั่งตัวตรงแข็งทื่อพูดไม่ออก มือนั้นลูบไล้ต้นขาไปมา

"เรา...แวะทานอาหารอร่อยๆกันหน่อยดีมั้ย"

"คือเรา.."

ฉันพยายามจะปฏิเสธ

"นะ เราเหงา ไม่อยากกินข้าวเย็นคนเดียว"

"อะ อื้ม ก็ได้จ้ะ"

และก็เป็๲อีกครั้งที่ฉันไม่กล้าจะปฏิเสธ

รถของพอร์ชเลี้ยวเข้าที่หน้าโรงแรมหรูระดับห้าดาวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยนัก

"พอร์ช นั่นมันโรงแรมนี่ ไม่ใช่ร้านอาหาร!"

*************

น้องกอบัวทำไมซื่อแบบนี้ลูกก ปฏิเสธใครไม่เป็๲เล้ย แล้วนี่ตาพอร์ชจะพาน้อนไปไหนเนี่ยย T.T