ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่183 โรบอท

"ที่นี่จะสะสมพวกโลหะชนิดต่างๆ ไว้มากมายเผ่าพันธุ์จักรกลของข้า ถือว่าเป็นเผ่าที่มีวิวัฒนาการด้านจักรกล เหนือล้ำกว่าเผ่าอื่นๆ แต่นั่นมันก็เป็นเหตุทำให้เผ่าเรามีกายอสูรที่พัฒนาได้เชื่องช้ากว่าเผ่าอื่น เพราะเรามีวิวัฒนาการด้านจักรกลมาชดเชยเป็นเรื่องที่ทุกเผ่าอิจฉาพวกเราคอยกลั่นแกล้ง

ดังนั้นพวกเราจึงสร้างป้อมปราการยักษ์พลังแสงอาทิตย์มีความร้อนหลายแสนองศาแม้แต่กายอสูรระดับราชันย์ขั้นที่สิบก็ไม่อาจทนความร้อนของมันได้เจ้าป้อมปราการแสงอาทิตย์ตัวนี้มันรวบรวมประจุความร้อนเป็นเส้นตรง ฉายแสงถูกใครรับรองทะลุเผาไหม้เป็นผุยผงในพริบตา

เกราะขั้นมหาเทพมันก็เคยทำลายมาแล้ว ปรมาจารย์จักรกลของพวกเรา สร้างมันขึ้นมาเป็นอุปกรณ์ป้องกันหุบเขา เผ่าของเราที่แอบซ่อนตัวในหุบเขาที่มีสมรภูมิคับแคบ เหมาะแก่การป้องกันตัวเอง คนที่นี่จึงมีระดับพลังรบสูงส่ง

ส่วนสมาชิกที่มีทั้วไปก็จะถูกส่งไปกระจายอยู่ในเมืองต่างๆ สร้างเป็นสาขาค้าขายเงินดอร์หรือพวกอัญมณี ที่สมาชิกเผ่าพันธุ์ของเราด้นดันแสวงหาไปทั่วทุกแห่งหน ในอาณาจักรอสูรพฤกษา เหมือนกับข้าที่ออกไปหากล่องวิเศษในถ้ำตอนที่ท่านพบข้าไง..."

ขณะที่หมาล่าอธิบายเรื่องในเผ่าของนางให้กริชเพชรเข้าใจทั้งหมด ก็มายืนอยู่หน้าโดมขนาดใหญ่ คาดว่าเป็นที่พักของหัวหน้าเผ่า ปรากฏชายร่างกายกำยำแข็งแรง ไว้หนวดเครารุงรังเดินออกมาหากลุ่มของหมาล่าอย่างดีใจ

"คุณหนูหมาล่าท่านกลับมาแล้วข้าดีใจยิ่งนัก หาผู้ที่แบ่งเบาภาระของท่านหัวหน้าเผ่าได้แล้ว คุณหนูรีบไปหาท่านพ่อเถอะ ท่านกำลังร้อนใจกระวนกระวายยิ่งนัก..."

หญิงสาวขมวดคิ้วสงสัยนางทะยานเข้าไปในโดมทันที ลุงจือเป็นพ่อบ้านใหญ่คนสนิท ของท่านพ่อของนางซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่าไม่เคยมีกริยาร้อนรนแบบนี้มาก่อนแสดงว่ามีปัญหาหนัก

กริชเพชรตามหมาล่าไปด้านในปรากฏร่างของชายตัวสูงใหญ่เกือบสิบฟุต กล้ามแกว่งของเขาเผยเห็นหน้าอกที่ถูกสร้างด้วยกล้ามเนื้อเหมือนเกราะเหล็กขนาดใหญ่

ศีรษะล้านนิดหน่อย เหมือนผู้อาวุโสสูงวัย แต่ลักษณะท่าทางกลับดูแข็งแกร่งยิ่งกว่าชายฉกรรจ์บางคนเสียอีก นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กหล่อเป็นรูปพญาเสือโคร่งขนาดใหญ่กระโจน เหนือศีรษะของเขาดูน่าเกรงขาม หัวหน้าเผ่าลุกทะลึ่งพรวดยืนขึ้น เมื่อเห็นลูกสาวปรากฏตัว

"ฮ่าๆ ๆ ..หมาล่าเจ้ามาแล้วหรือลูกรักของข้า เจ้าช่างได้ใจพ่อยิ่งนักมาทันเวลาพอดี.."

หญิงสาวรีบโค้งคำนับหัวหน้าเผ่าจักรกล

"ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้นหรือ..ดูท่านกระวนกระวายและร้อนรนยิ่งนักเกิดเหตุร้ายอะไรรุนแรงมากมาย จนท่านพ่อผู้เกรียงไกรของข้าหัวเสียขนาดนี้.."

หญิงสาวพูดขณะผายมือแนะนำกริชเพชร

"ท่านพ่อนี่คือคุณชายโจวก๋วย..สหายของข้า เขาเป็นนักปรุงโอสถ ลูกว่าจ้างคุณชายคุ้มกัน ลูกจนรอดปลอดภัยมาถึงเผ่าเราได้.."

หญิงสาวกล่าวจบ นางก็พยักหน้าให้กริชเพชรคารวะท่านพ่อของนาง ซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่าจักรกล

"คารวะท่านอาวุโส ข้าโจวก๋วยยินดีได้รู้จักท่านหัวหน้าเผ่าจักรกลผู้ยิ่งใหญ่.."

กริชเพชรคารวะท่านพ่อของหมาล่า พร้อมกับยกยอเขาเล็กน้อยตามมารยาท

"ท่านเป็นคนหนุ่มที่เข้มแข็งจริงๆ ..ฮ่าๆ ..สามารถปกป้องลูกสาวของข้ามาจนถึงที่นี่ได้นับว่าเจ้าย่อมต้องยอดเยี่ยม ดีแล้วคุณชายโจวก๋วย ข้ามีเรื่องไหว้วานเจ้าต่อ เจ้าจะเรียกค่าจ้างเท่าไหร่บอกมาเลย

ตอนนี้ข้ามีเรื่องเดือดร้อนให้เจ้าไปช่วยน้องสาวของข้า นางตกอยู่ในอันตรายถ้าไม่ใช่ข้าเพราะต้องควบคุมจักรกล ปกป้องสถานที่ตั้งของเผ่า ไม่อาจปลีกตัวไปจากที่นี่ได้ไม่เช่นนั้นข้าต้องไปช่วยนาง เรื่องนี้เองที่ทำให้ข้าหนักใจกระวนกระวายยิ่งกว่าเสือติดจั่น..."

ผู้อาวุโสทอดถอนใจนั่งลงเล่าเรื่องราวที่เขากระวนกระวาย จนบุตรสาวคนเดียวถามอย่างเป็นห่วง

"มันเป็นเรื่องอะไรกันท่านพ่อ ท่านอามัลลีเป็นอะไร เกิดอันตรายอันใดกับท่านอาของข้าหรือรีบบอกข้าด่วน.."

หมาล่าถามผู้เป็นพ่อเพราะเป็นห่วงอาสาวของนาง

"นางถูกโจรแดนหิมะแดงกุ้มหลุมดักปล้นที่เทือกเขาฮันยาง ห่างจากที่นี่ห้าร้อยลี้ ข้าเพิ่งได้ข่าวไม่กี่อึดใจนี่เอง กำลังปรึกษากับพ่อบ้านว่าจะส่งใครไปช่วยนางดี เพราะตอนนี้พวกเราถูกอสูรมังกรเวหา..กดดันโดยไม่ทราบสาเหตุ..."

ท่านหัวหน้าเผ่าจักรกลบอกบุตรสาว เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน ว่าพวกอสูรเวหาที่อยู่ไกลแสนไกลทำไม? ถึงมารังควานเผ่าของเขาถึงที่เขตแดนอสูรพฤกษา

"มันกดดันเยี่ยงไรหรือท่านพ่อ ข้ารู้จักพวกนี้ดีมันลอบกัดพวกเรา มันรับงานสังหารคุณชายโจวก๋วย แต่พวกเราเก็บมันซะเรียบไม่ให้ใครรู้แล้วนี่.."

หมาล่าหันไปรายงาน หัวหน้าเผ่าผู้เป็นพ่อของนางเขาตบอกผาง

"เป็นเช่นนี้ นี่เองถึงว่ามันส่งจดหมายมาบังคับขู่เข็ญพวกเรา ให้ส่งตัวคนของมันที่เข้ามาทำงานลับแต่มันไม่บอกว่ามาทำงานอะไร มันเป็นพวกนักฆ่ารับจ้างนี่เอง.."

เสียงหัวหน้าเผ่ากล่าวพร้อมกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันรู้สาเหตุของพวกอสูรเวหา ที่ส่งกำลังมารายล้อมกดดัน ไม่ให้คนของพวกเขาออกไปช่วยน้องสาว ที่ถูกดักปล้นที่เทือกเขาฮันยาง

"ลูกคาดคิดว่าพวกที่ดักปล้นที่เทือกเขาฮันยาง คงจะเป็นพวกมันนี่แหละ คงจะคิดบีบบังคับพวกเราให้ส่งคนของมันที่หายสาบสูญออกไป.."

หมาล่าหันไปกล่าวกับท่านพ่อของนางคำนวณเรื่องราวในหัว เพราะหญิงสาวเริ่มรู้แล้วว่าต้นสายปลายเหตุของภัยพิบัติ ที่ลุกลามมาถึงเผ่าจักรกล เพราะว่าคนของอสูรเวหาหายตัวไปเพราะการไล่ล่าพวกนาง

"ท่านผู้อาวุโสอย่ากังวลไปเลยเดี๋ยวข้าจะไปช่วยอาสาวของแม่นางหมาล่าเอง ข้าสร้างความเดือดร้อนให้พวกท่าน ข้าก็จะแก้ไขด้วยตัวของข้าเอง.."

กริชเพชรรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ทำให้เผ่าจักรกลเดือดร้อน เพราะเขารู้เต็มอกว่าพวกอสูรเวหามันส่งคนมาฆ่าเขา เพราะได้รับการว่าจ้างจากตระกูลใหญ่ ตระกูลใดตระกูลหนึ่งในอาณาจักรอสูรพฤกษา พวกมันต้องการดักปล้นเอาอัญมณีเปิดสุสานนางฟ้าที่เขาครอบครองอยู่

"พ่อบ้านนำคุณชายโจวก๋วยไปที่ภูเขาฮันยาง ถ้าคุณชายสามารถกำจัดนักฆ่าเหล่านี้ได้ ข้าเชื่อว่าเขาต้องสามารถ ช่วยเหลือท่านอามัลลีของลูกกลับมาได้อย่างแน่นอน หมาล่าลูกรักเจ้าจงนำโรบอทของตระกูลเรา ไปถล่มมันให้ราบพ่อจะให้เครื่องมือควบคุมหุ่นจักรกลเหล่านี้ เสริมกำลังในการช่วยท่านอาหญิงของเจ้า.."

เสียงของท่านหัวหน้าเผ่ากล่าวพร้อมกับหยิบถุงมือสีแดงส่งให้บุตรสาว มันเป็นถุงมือควบคุมหุ่นยนต์ระยะไกล ซึ่งปรมาจารย์เผ่าจักรกลได้สร้างขึ้นเพื่อพิทักษ์เผ่า เขาส่งให้หมาล่านำออกไปช่วยน้องสาว ที่ถูกรายล้อมดักปล้นที่ภูเขาฮันยาง

กลุ่มของกริชเพชรเดินทางออกไปช่วยอาสาวหมาล่า โดยการนำของพ่อบ้านเผ่าจักรกลพวกเขาออกมาจากช่องเขาไม่ถึงห้าสิบลี้ ชายหนุ่มก็หยุดเท้าลงยืนนิ่งอยู่กับที่

"ด้านหน้านี้มีคนดักซุ่มโจมตีพวกเราอยู่ เราจะฝ่ามันไปดีหรือไม่.."

กริชเพชรหันไปถามพ่อบ้าน เพราะชายหนุ่มได้ส่งกระแสพลังจิตอสูรของเขาตรวจสอบด้านหน้าระดับห้าร้อยวา ค้นพบว่าตรงซอกเขามีการซุ่มอยู่จำนวนคนเกือบสามสิบ

"คุณชายโจวก๋วยรู้หรือไม่ว่าคนเหล่านั้นระดับกายอสูรสูงเพียงใด...."

พ่อบ้านเผ่าจักรกลเดินมาเคียงคู่กับกริชเพชรกระซิบถาม ท่านผู้เฒ่ารู้สึกแปลกใจ ทำไม? ชายหนุ่มผู้นี้ ถึงรู้ได้ยังไงว่ามีคนแอบซุ่มโจมตีอยู่ด้านหน้า แม้แต่ตัวเขาเองมีกายอสูรระดับราชันย์ขั้นที่หนึ่ง ก็ยังไม่สามารถล่วงรู้ได้ แสดงว่านักปรุงยาพรุ่งนี้ต้องเป็นพวกอสูรพลังจิตด้วย พ่อบ้านผู้เฒ่าขมวดคิ้วคิดขณะมองหน้ากริชเพชร

"ข้าคิดว่าพวกมันอยู่ในระดับอสูรครึ่งเทพขั้นที่ สิบเป็นส่วนมาก แต่สำหรับหัวหน้าของมันน่าจะมีกายอสูรระดับราชันขั้นที่เจ็ดเลยทีเดียว.."

กริชเพชรไม่ได้รู้สึกหนักใจเท่าไหร่ตอบพ่อบ้านไป ชายหนุ่มสำรวจแล้วว่าคนที่ดักซุ่มโจมตี มีกายอสูรไม่ได้สูงส่งตึงมือเขาเกินไปเพราะขนาดราชันย์ระดับเก้าเขายังฟันซะขาด เป็นสองท่อนมาแล้ว ดังนั้นจึงมีความมั่นใจในพลังรบของตัวเองถึงเก้าส่วน ที่จะสามารถชนะคนเหล่านี้ได้

ตุ๊บๆ ๆ ๆ!!

ควับๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!

เสียงตุ๊บๆ ดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนมีอสูรร้ายกำลัง วิ่งทะยานออกมาจากภูเขาทั้งสองด้านทุกคนต่างถอยหลัง มาเตรียมป้องกันภัยที่เข้าจู่โจมอย่างกะทันหัน พวกมันคงจะรู้แล้วว่ากลุ่มของกริชเพชร ไม่เข้าไปในกับดักที่พวกมันวางไว้ ดังนั้นจึงตัดสินใจโจมตีก่อน กลัวว่ากลุ่มของเขาจะหลบหนีไป

"ร้ายกาจไม่เบาเลยนะ..รู้ด้วยว่าพวกเราดักซุ่มโจมตีพวกเจ้าบังอาจ ออกเดินทางโดยไม่เกรงกลัวพวกเรานับว่ากินหัวใจเสือดีหมี มอบหัวของพวกเจ้ามาเถอะ หรือไม่ก็แจ้งข่าวศิษย์น้องของข้ามาว่าพวกเจ้าทำอะไรกับเขา.."

ปรากฏงูขาวขนาดใหญ่เกือบหนึ่งพันฟุตเลื้อยลงมาจากบนภูเขาตามด้วยเหล่าลูกสมุนงูสีขาวอีกนับ ฝั่งละสิบตัว ทะลักลงมารายล้อมกริชเพชรและคนของเผ่าจักรกลไว้อย่างหนาแน่น

.........................................................................................................................................................................................