รถแลมโบกินี่จอดอยู่กลางสวนสาธารณกลางเมืองมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้วยิ้มยังคงนั่งอยู่ภายในรถไม่ขยับไปไหนอกยิ้มเหมือนกับลูกโป่งที่ถูกสูบความเครียดเข้ามาเรื่อยเขา้าให้มีใครสักคนอยู่ข้างๆขอแค่ใครสักคน
“ยิ้ม…”เสียงของเซเรนดังขึ้น “เซเรน?”ยิ้มหันมองไปรอบๆ“เซเรนนั่นเธอหรอ”
“อืม…”ร่างของเซเรนค่อยๆชัดขึ้นบนที่นั่งข้างๆคนขับพร้อมกับร่างกายที่อิดโรยมากกว่าเดิมของเธอ
“เซเรน…เธอ”ยิ้มตกตะลึงกับภาพที่ได้เห็นเซเรนไม่มีเคล้าของความเป็นางฟ้าแสนสวยอีกแล้วขนนกที่ปีกเหลือน้อยจนนับได้ร่างกายผอมแห้ง ใต้ตาคล้ำเหมือนคนอดนอน
“เซเรนเธอมาทำอะไรที่นี่ฉันบอกเธอแล้วไงว่าให้กลับ์ไป”ยิ้มพูด
“เ้าคงไม่คิดว่า…ขะข้าจะปล่อยให้เ้าต้องเจอปัญหาคนเดียวหรอกนะ”เธอเค้นเสียงทั้งหมดในการตอบ
“ปัญหาของฉันฉันจัดการเองได้ เธอกลับไปได้แล้วเดี๋ยวก็ยิ่งแย่กว่านี้หรอก”ยิ้มรู้สึกไม่ดีทุกครั้งที่เห็นเซเรนอาการทรุดลงถึงแม้ว่าในใจของเขานั้นอยากให้เธออยู่ข้างๆเขาตลอดแต่เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องมาทรมานตัวเองเพื่อเขาแบบนี้
“ยิ้ม…ข้าเป็นางฟ้าประจำตัวของเ้านะหน้าที่ของข้าก็คือทำให้เ้ามีความสุขไง”เธอมองเขาด้วยตาที่ใกล้ปิดเต็มทีแต่ยังคงส่งยิ้มกลับมาให้เขาเหมือนทุกครั้ง
“แต่ไม่ใช่มาทรมานตัวเองแบบนี้!”ยิ้มเผลอตะคอกใส่เธอทำให้เซเรนสะดุ้งถอยไป
“ขะข้าขอโทษ” เธอตอบเสียงแ่ั์ตาชื้นน้ำตาคลอ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมายิ้มรู้สึกเ็ปในใจอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกับถูกมือบีบที่หัวใจไว้
“เซเรน…ฉันอยากให้เธออยู่กับฉันนะแต่ว่า…ฉันอยากให้เธอหายดีกว่านี้ก่อนถึงบอกให้เธอกลับ์ไปก่อนไงทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉันละ”ยิ้มพยายามควบคุมอารมตัวเองระหว่างที่พูดเขามีเื่ให้ต้องคิดมากพออยู่แล้วเขาไม่้าให้ความดื้อรั้นของเซเรนมาเป็อีกหนึ่งเื่ที่ทำให้เขาต้องหัวเสียไปมากกว่านี้
“แต่ว่า…”เซนเรนพยายามจะพูดแต่ยิ้มขัดเธอก่อนที่เธอจะพูดจบ“ไว้เธอหายดีก่อนแล้วค่อยกลับมาหาฉันนะ”ยิ้มหันหน้าหนีเซเรนมองเขาก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกก่อนที่มันจะไหลออกมา
“ก็ได้…แต่ว่าข้าขอเ้าเื่หนึ่งได้ไหม”เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ยิ้มให้มากขึ้น“เธอจะขออะไรเหรอ”ยิ้มหันหน้าไปหาเซเรน“ถ้าเ้าเผชิญกับปัญหาเพียงลำพังเ้าต้องเรียกหาข้านะ”ยิ้มยังไม่เข้าใจในสิ่งเธอเธอพูดเท่าไหร่ทำไมเขาถึงต้องเรียกเธอในตอนที่เขามีปัญหาเพราะทุกครั้งที่เขาเจอกับปัญหาชีวิตเซเรนก็ปรากฏตัวออกมาทุกครั้งอยู่แล้ว
“อืมตกลง” เขาพยักหน้ารับเซเรนส่งยิ้มน้อยๆให้เขาก่อนที่ตัวของเธอจะค่อยๆจางหายไป
ยิ้มถอดหายใจยาวก่อนพิงหัวเข้ากับพนักเก้าอี้ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นแล้วหลังจากได้ออกจากบ้านมาสักพักและมีเซเรนมาช่วยเบี่ยงความสนใจจากพวกตรรกะกลับในโลกอินเตอร์เน็ตดูๆไปแล้ว เซเรนเองก็น่ารักดีเหมือนกันนะถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะดูโทรมกว่าแต่ก่อนก็เถอะ
ยิ้มนั่งนึกถึงตอนที่เขาเจอเซเรนครั้งแรกและหลายๆอย่างที่เกี่ยวกับเธออยู่ๆเธอก็โผล่มาแล้วบอกว่าเป็นางฟ้าประจำตัวของเขาพร้อมกับมอบพรทั้งสามข้อทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือมันเป็เื่ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลยแต่มันก็เกิดขึ้นแล้วรอยยิ้มเกิดขึ้นบนหน้าของชายหนุ่มพร้อมกับความรู้สึกอิ่มเอมเต็มไปทั้งใจ
ยิ้มนึกเล่นๆว่าถ้าเขากับเซเรนรักกันขึ้นมาจะเป็ยังไงเขากับเธอจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขด้วยพรข้อที่สามที่เขายังเหลืออยู่เขากับเธอจะท่องเที่ยวไปด้วยกันทั่วโลกซื้อบ้านหลักเล็กๆสักหลังอยู่ที่ชานเมืองสักประเทศในไอซ์แลนด์มีบ้านไม้ชั้นเดียวสีขาวหลังคาสีดำตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางทุ่งหญ้าอันเขียวขจีตื่นเช้ามาเขาก็เจอหน้าเธอเป็คนแรกตอนบ่ายก็พากันไปขี่รถเล่นชมธรรมชาติรอบๆบนถนนอันยาวไกลที่ทอดตัวไปตามภูมิประเทศสีเขียวที่มีม้าและฝูงแกะอยู่ตามทางที่ผ่านไปตกกลางคืนเขากับเธอจะนั่งดูแสงออโรร่าด้วยกันสองคนความสวยงามของมันจะสะท้อนอยู่ในตาสีเขียวมรกตของเธอเขาจะโอบกอดเธอจากด้านหลังด้วยส่วนสูงที่ต่างกันแก้มของเขาจะแนบอยู่กับขมับของเธอเขาจะหายใจเอากลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอที่ไม่มีทางจะเหมือนกับกลิ่นน้ำหอมที่มีอยู่ในโลกเลยแม้แต่อันเดียวพวกเขาอาจจะมีลูกด้วยกันสองคนและใช้เวลาเลี้ยงดูพวกเขาให้เติบโตขึ้นมาสืบทอดสิ่งที่เขาทำไว้จากนั้นเขากับเธอก็จะแก่เฒ่าไปด้วยกัน
รอยยิ้มวาดอยู่บนหน้าของเด็กหนุ่มเขาบิดตัวไปมาอย่างขวยเขินกับจินตนาการอันหวานหยดย้อยของเขาแค่คิดยังมีความสุขขนาดนี้ถ้าเป็ความจริงมันจะขนาดไหนยิ้มสตาร์ทรถก่อนเหยียบคั่นเร่งเคลื่อนตัวรถไปข้างหน้ารถถีบตัวไปข้างหน้ามุ่งสู่ถนนที่ทอดยาวออกไปนอกเมืองยิ้มมองดูนาฬิกาบอกเวลาตีสามครึ่งก่อนจะเหยียบคันเร่งเพื่อเร่งความเร็วตอนนี้เขาอยากกลับบ้านแล้วเขาจะได้กลับไปนอนให้หลับแล้วลืมเื่ไม่ดีของวันนี้ออกไปให้หมดพรุ่งนี้ก็จะเป็วันใหม่แล้ว
“พรุ่งนี้ต้องดีกว่านี้ซิน่า”
หลังจากนั้นไม่นานหลังจากที่รถของยิ้มเลี้ยวเข้าโค้งด้วยความเร็วแสงไฟจากรถมอเตอร์ไซด์นับสิบคันสวนเข้าที่หน้าของยิ้มรถแลมโบกินี่ชนกราดเข้ากับมอเตอร์ไซด์สี่คันที่เลี้ยวกินเลนเข้ามาพร้อมกับรถแลมโบกินี่เสียหลักพลิกคว่ำตีลังกาหลายตลบก่อนหงายท้องอยู่กลางถนนในสภาพที่ยับเยินชิ้นส่วนต่างๆของรถยนต์และมอเตอร์ไซด์เกลื่อนกลาดเต็มพื้นพร้อมกับร่างของผู้เสียชีวิต
เสียงหวีดแหลมดังก้องในหูของยิ้มั์ตาพร่าเลือนยิ้มพยายามคลานออกมาจารถร่างกายชาไร้ความรู้สึกเสียงกรี๊ดร้องโหยหวนค่อยๆดังชัดขึ้นเรื่อยๆเมื่อยิ้มพยายามเพ่งให้สายตาเห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเขาเห็นหญิงคนหนึ่งกำลังเขย่าร่างไร้ิญญาที่นอนจมกองเือยู่บนพื้นแขนขาบิดเบี้ยวไปมาเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ตกอยู่บนพื้นอีกมุมหนึ่งชายอีกคนกำลังพยายามกดหมายเลขโทรศัพท์ให้ถูกต้องจากมือและขาที่สั่นจนทรุดลงกับพื้นก่อนที่ความมืดจะกลืนกินดวงตาและสติสัมปชัญญะของยิ้มจนหมดสิ้นและพาเขาดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงที่ใด
ยิ้มสะดุ้งตื่นขึ้นในห้องพยาบาลในชุดคนไข้สีเขียวมีผ้าก็อซพันที่หัวและเฝือกสีขาวที่แขนขวายิ้มรู้สึกเจ็บแปล๊บทั่วทั้งตัวเขาถลกเสื้อขึ้นมาเห็นรอยช้ำสีม่วงอยู่ที่ซี่โครงหลายจุด
“คุณคะ!อย่าเพิ่งลุกขึ้นนะคะ”พยาบาลรีบเดินมาจากประตูห้องพยุงเขานอนลงบนเตียง
“ขอโทษนะครับกะ เกิดอะไรขึ้นกับผมหรอครับ”ยิ้มถาม
“คุณได้รับอุบัติเหตุค่ะรถชนกับแก๊งมอเตอร์ไซด์”พยาบาลตอบเขาพลางเดินไปเปิดผ้าม่านออกยิ้มยกมือบังแสงสีขาวที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา
“อะไรนะครับ”ยิ้มไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเขาพยายามตั้งสติเพื่อหาทางออกให้กับตัวเองยิ้มมองไปรอบตัวเพื่อหาโทรศัพท์“คุณพยาบาลครับ โทรศัพท์ผมอยู่ไหนหรอครับ”พยาบาลเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนที่โต๊ะข้างเตียงยื่นให้กับเขา
ยิ้มรับโทรศัพท์จากเธอก่อนจะเปิดล็อคเครื่องไม่มีแจ้งเตือนใดๆในเครื่องเลยแม้แต่การแจ้งเตือนการโทรจากพ่อและแม่“คุณครับ” ยิ้มหันไปหานางพยาบาล“มีใครติดต่อหาผมรึยังครับ”
“ยังไม่มีเลยค่ะ”คำตอบของเธอทำให้ยิ้มจุกอกหน้าชาพูดอะไรไม่ออก “มะไม่มีจริงๆหรอครับ” เขาถามย้ำ“ไม่มีจริงๆค่ะตอนแรกทางเราก็รอสายจากคนที่รู้จักคุณอยู่ค่ะแต่จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีการติดต่อใดๆเลยค่ะ”
“หืมนั่นเสียงอะไรน่ะ”พยาบาลเดินออกจากห้องไปเพื่อไปดูต้นเหตุของเสียงอึกทึกที่ดังมาจากทางเดินมือยิ้มสั่นระริกด้วยความผิดหวังเขาคว้ารีโมททีวีที่อยู่บนโต๊ะเปิดทีวีที่อยู่ตรงหน้า
“แคสเตอร์คนดังนาย วิศนุ ไตรวิสุทหรือที่ทุกคนรู้จักกันในชื่อYstriker ได้ขับรถแลมโบกินี่ชนกลุ่มวัยรุ่นที่ขี่มอเตอร์ไซด์แถบชานเมืองค่ะ“รีโมทตกจากมือของยิ้มลงกระแทกกับพื้น“และจากเหตุการณ์ดังกล่าวนะคะทำให้มีผู้เสียชีวิตเจ็ดรายค่ะและโศกนาฏกรรมครั้งนี้ได้รับความสนใจจากคนทั่วทั้งโลกเลยทีเดียวค่ะ”
ยิ้มหยิบโทรศัพท์เลื่อนหาเบอร์โทรพ่อกับแม่แล้วกดโทรออก“ไม่มีการตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก”ยิ้มกดวางหูและโทรหาอีกครั้งแต่ผลที่ได้ก็เหมือนเดิมไม่มีการตอบรับจากพ่อและแม่ของเขาสติของยิ้มเริ่มกระเจิงออกจากตัวยิ้มหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆความสับสนกำลังกระหน่ำใส่เขาสิ่งที่เขารู้เพียงอย่างเดียวในตอนนี้คือเขาอยากกลับบ้าน
“ตอนนี้ทีมนักข่าวของเราอยู่ที่หน้าโรงพยาบาลที่แคสเตอร์คนดังพักรักษาตัวอยู่ค่ะคุณ สมรศรีคะ ตอนนี้สถานการณ์เป็ยังไงบ้างคะ”นักข่าวสาวในทีวีโยนบทให้กับนักข่าวภาคสนามที่อยู่รวมกับนักข่าวหลายสำนักที่พยายามจะบุกเข้าไปหายิ้มในโรงพยาบาลยิ้มเห็นพยาบาลที่เขาเพิ่งเจอกำลังพยายามกันนักข่าวออกไปจากเขตอาคาร
“ตอนนี้ดิฉันก็อยู่ที่หน้าโรงพยาบาลที่แคสเตอร์คนดังอยู่ค่ะและห่างจากที่ดิฉันยืนอยู่ไปไม่ไกลค่ะครอบครัวของผู้เสียชีวิตกำลังรอรับศพของผู้เสียชีวิตกับทางโรงพยาบาลอยู่ค่ะ”กล้องถ่ายไปที่ญาติของผู้เสียชีวิตจากเหตุรถชนที่กำลังสติแตกบางคนร้องไห้โวยวายก่อนทรุดลงไปกับพื้นจนญาติต้องมาช่วยกันพยุงตัวขึ้นบางคนกอดศพลูกของตัวเองไม่ยอมปล่อยและนักข่าวโดยรอบก็เบียดเสียดแย่งกันเก็บภาพเพื่อนำกลับไปทำข่าวจนญาติของผู้เสียชีวิตบางคนโดนเบียดออกไปออกจากร่างของคนที่รักความวุ่นวายกำลังบังเกิดขึ้นที่เบื้องล่างพร้อมกับความรู้สึกผิดมากมายที่กำลังโจมตีจิตใจที่อ่อนแอของยิ้ม
ยิ้มพยายามอยู่อีกหลายครั้งเพื่อโทรหาพ่อกับแม่แต่แล้ว…
“ฮัลโหลพ่อครับ พ่อครับ”ยิ้มรีบพูดเหมือนกับพ่อจะหนีจากเขาไป
“มีอะไรยิ้ม”เสียงของพ่อตอบกลับอย่างเรียบเฉย“พ่อครับ ตอนนี้…กะเกิดอุบัติเหตุครับพ่อผมอยู่ที่โรงพยา…”
“ตอนนี้พ่อกับแม่กำลังทำบุญอยู่เดียวพ่อโทรกลับนะ”เสียงโทรศัพท์ตัดไปก่อนที่ยิ้มจะพูดจบ
“พะพ่อครับ พ่อครับ ฮัลโหล”เสียงยิ้มสั่นเครือยิ้มไม่รู้ว่าจะรับมือกับปัญหาทั้งหมดนี้ด้วยตัวคนเดียวได้ยังไงขณะที่ปัญหากำลังรุมเร้าชายหนุ่มอยู่นั้นข่าวในทีวีกำลังถ่ายทอดสนชายวัยกลางคนที่กอดร้างไร้ิญญาใต้ผ้าห่อศพสีขาวอยู่ั์ตาแดงก่ำ แก้มเปื้อนน้ำตาจนเปียกโชกก่อนจะคำรามลั่นขึ้นมาว่า“เอาชีวิตลูกกูคืนมาเอาชีวิตลูกกูคืนมา…กูจะฆ่ามึงงงง!”
7K
