หลายวันผ่านไปคนที่ชนะพนันก็มาตรวจดูแม่นางว่ายังอยู่ในจวนพุพังหลังนั้นไหมก็ไม่เจอบ่าวรับใช้สองคนมัวแต่ดื่มสุราเมาไม่สนใจคนข้างในพอมาเห็นไม่เจอคนก็รีบตามไปจวนตระกูลลั่วเหลียงไปพบคุณชายใหญ่ คุณชายใหญ่ทราบเื่นางหนีก็รีบให้บ่าวรับใช้ไปจับตัวลี่เหลียวไป๋ คนในจวนตระกูลลั่วเหลียงทุกคนรู้แต่ไม่เข้ามายุ่งนอกจากแบ่งจวนและสมบัติกันแล้วต่างคนต่างอยู่ ลี่เหลียงไป๋รู้ว่าถ้าถูกจับไปกลับมาก็คงไม่ต่างกันคงถูกจับอีกเช่นเคยนางจึงขร้องคุณชายขึ้นมา ว่า คุณชายให้ข้าเก็บของให้เรียบร้อยก่อน พวกท่านรออยู่ข้างนอกข้าจะไปกับพวกท่านอย่างเต็มใจแค่เป็ภรรยาข้าไม่เสียดายนางพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยินดี แต่ทำให้เถ้าแก่คนนั้นพอใจยิ่งนางเก็บของซ่อนไว้กับตัวเองไว้จำนวนหนึ่งและสิ่งไม่จำเป็ไว้ในห่อผ้าถ้าเกิดค้นตัวคงเป็ห่อผ้าที่ถูกค้นและพบนางจึงซ่อนไว้บนม้วนผมและรองเท้าที่หนาทับไว้หลายชั้น หากจะหนีและหนีได้ไปสุดขอบฟ้าอย่างน้อยก็ยังเหลืออะไรที่ใช้ไปสักพัก ลี่เหลียงไป๋ยืนมองรอบๆห้อง มองไปข้างนอกหน้าต่าง น้ำตารินไหล พูดขึ้นมาว่า หากข้าไปได้รอด ข้าจะจดจำบุญคุณ ท่านแม่ ท่านย่าและท่านพ่อ ที่ดูแลลี่เหลียงเป็อย่างดี ลี่เหลียวอกตัญญูนักที่ไม่สามารถอยู่ดูแลจวนปกป้องจวนตระกูลลั่วเหลียงได้ เสียงเรียกจากด้านนอก เร็วๆหน่อย เ้าเก็บอะไรนักหนามีอะไรให้เ้าเก็บ คุณชายใหญ่เสียงพึมพำข้างนอก ลี่เหลียงเดินออกมาพร้อมห่อผ้าคุณชายใหญ่รีบดึงไปทันทีแล้วเปิดดูเจอแต่เสื้อผ้า นี่เ้าไม่มีอะไรเลยหรอ สมแล้วที่ไม่มีใคร้าเ้าไป ไปอย่าให้ข้าเห็นหน้าเ้าอีกเ้านี่นับมีประโยชน์อยู่บ้างนะสามารถแทนพนันที่เสียไปของข้าทั้งหมดได้ แล้วเข้ามาพูดใกล้ๆหูว่า ทำตัวดีดีละคำพูดคุณชายใหญ่ทำให้ลี่เหลียงไป๋โกรธมาก คนของเถ้าแก่ะโขึ้นมาว่า ไปได้แล้ว เถ้าแก่รออยู่ เถ้าแก่ขึ้นรถม้า
ลี่เหลียงก็ขึ้นไปนั่งข้างไปเฒ่าแก่เถ้าแก่นั่งมองดูชื่นชมลี่เหลียงไป๋ เ้านี่ว่าไปช่างงดงามยิ่งแต่เสียดายเ้าไม่มีวาสนาแต่ถือว่าเ้าโชคดีมาเป็เมียข้าจากนั้นก็เริ่มเอามือมาลูบคลำขาลี่เหลียงไป๋ นางขยับจนสุด แล้วผลักเถ้าแก่คนนั้นตกเก้าอี้ รถม้าสะดุดหินอีก ทำให้นางสามารถหาช่องทางและคิดแผนหนี เดินทางมาสักพักมองข้างทางเหมือนจะออกจากหมํ่บ้านนางจึงถามเถ้าแก่ว่าจะพานางไปไหน เถ้าแก่พูดขึ้นมาว่าข้าจะพาเ้าไปอยู่กับข้าในเรือนหลังครั้งก่อนไงมีเพียงเราสองคนเท่านั้นไม่ต้องห่วงไม่มีใครมายุ่งรบกวนข้ากับเ้าได้หรอก ลี่เหลียงฟังแต่ตามองข้างนอก เหมือนจะมองเห็นช่องทางการหลบหนีข้างหน้าเป็เส้นทางเล็กไป คดเคี้ยวถ้าไม่ระวังอาจตกลงไปได้แต่ไม่ลึกเท่าไหร่ข้างล่างเป็แม่น้ำเล็กๆไหลผ่านนางจึงถามไปเรื่อยมห้เถ้าแก่ไม่มองและจับผิดนาง พอเดินทางมาถึงทางแคบนางก็ะโลงจากหน้าต่างรถม้าลงไปตกลงบนพื้นไถลลงแม่น้ำแม้จะเจ็บขาอยู่บ้างแต่เพื่อให้ตัวเองรอดก็ต้องยอม เถ้าแก่สั่งลูกน้องตามแต่ก็ไม่เห็นนางแล้ว เถ้าแก่หงุดหงิดจึงกลับไป ลี่เหลียงไป๋นางซ่อนตัวอยู่ข้างๆโพรงต้นไม้ที่อยู่ริมทางยังไม่ไปไหนเพราะน้ำเชี่ยวมากฝนพึ่งตกมาไม่กี่วันหลังจากที่เห็นว่าพวกเถ้าแก่กลับไปหมดนางก็ขึ้นจากน้ำค่อยไปไต่รากไม้ขึ้นมาบนถนนจนได้ ลี่เหลียงไป๋นางเดินตาถนนเหมือนได้ยินเสียงรถม้ารีบหลบหนีซ่อนตัว ก็เห็นคนของเถ้าแก่กลับมาตรวจดูรอบๆอีกครั้งแน่ใจว่าไม่เห็นนางจึงตัดสินใจกลับไป ลี่เหลียงไป๋คิดว่าหากเดินทางตามถนนคงจะเจอคนเลยเดินข้างๆถนนซ่อนตัวเป็ระยะๆ และสุดท้ายนางก็เดินกลับมายังหมู่บ้านและหารถม้าเพื่อหนีเข้าเมืองหลวง นางใช้เงินและกำไลขายไปหมดที่ดินโฉนดก็ขายหมดเพื่อเอาเงินไปตั้งตัวและใช้ชีวิตใหม่ในเมืองหลวง
87K
