กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เก้าสิบเก้า ไม่ใช่ไฮท์สคูลแบทเทิ้ลฮาเร็ม

ครับอย่างที่พวกเรามักจะรู้สึกตัวกันนั่นล่ะ

Masquerade การปกปิดความลับ

แนวเรื่องเหนือธรรมชาติมันดูแปลกๆในเมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไปนานเข้าจนเราเริ่มนับเลขขึ้นมาว่า

ไอ้คนที่นางเอกอย่างแอนนาสู้ด้วยตลอดปีการศึกษานั่นมันก็หลายสิบคนอยู่นะ

มันปกปิดความลับกันอย่างไรในโรงเรียนที่มีคนกว่าสามสิบคนใช้เวทย์ได้?

มันไม่ใช่แนวโรงเรียนแบทเทิ้ลฮาเร็มไลท์โนเวลเสียหน่อยที่คนกว่าสามสิบคนมารวบรวมอยู่ในห้องเดียวกันของผู้มีพลังพิเศษ

และก่อเกิดเรื่องราวมากมายในห้องเรียน

แต่คนกว่าสามสิบคนนั้นอยู่กระจายกันไปทั้งหลายชั้นปี

ผมก็พออภัยได้หากมองว่าทางเทคนิคก็นับว่าเป็นประชากรส่วนน้อยอยู่

แบบที่คนดูเรื่อง จอห์น วิคอาจจะเผลอเข้าใจว่าตกลงคนทั้งนิวยอร์กมันเป็นนักฆ่ากันหมดหรือนี่?

ทั้งที่หากเทียบประชากรแล้วจะพบว่านักฆ่าแค่พันคนก็เป็นอัตราส่วนน้อยของประชากรนับล้านในมหานครนิวยอร์กเท่านั้น

ถึงผมคิดว่าประชากรในโรงเรียนมีคนใช้เวทย์มากขนาดนี้มันจะแปลกๆก็ตาม

หากเป็นเรื่องแนวไลท์โนเวลผมคงคิดว่าจะดีกว่านี้

เอาคนที่ใช้เวทย์ได้มารวมอยู่ในห้องเดียวกันและสอนการใช้เวทย์อย่างมีความรับผิดชอบแทนที่จะให้พวกเขาไปขายวิญญาณให้กับปีศาจงูหรือไปมีเซ็กส์หมู่ต่อหน้าพี่แพะบาโฟเมทกันเอง

ผมอาจจะหัวโบราณแต่ผมค่อนข้างมองว่าที่ดัมเบิ้ลดอร์พยายามแบนเวทย์ศาสตร์มืดที่ร้ายแรงออกไปจากห้องสมุดของฮอกวอร์ตนั้นทำถูกต้องแล้ว

แต่อย่างว่าล่ะ แนวคิดเช่นนั้นคงไม่สามารถเกลี้ยกล่อมหญิงสาวชาวอเมริกันอย่างวิลโล่หรือบอนนี่ได้นั่นเอง

หากนี่เป็นแนวไลท์โนเวลของอาทิตย์อุทัย

โรงเรียนคงมีผู้อำนวยการที่รวบรวมนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษมาเรียนอยู่ในห้องเดียวกันและเรียนรู้การใช้เวทย์และพลังมิตรภาพ

ตลอดปีการศึกษาของการเรียนมัธยมปลาย มีการเข้าค่ายฤดูร้อนที่ชายหาดและการฝึกพิเศษบนภูเขา

สร้างความประทับใจของความทรงจำที่มีร่วมตลอดจนจบภาคการศึกษาในมิตรภาพที่ผ่านมาของพวกเราทุกคน

แต่ที่นี่คือดินแดนแห่งเสรีอเมริกา

ที่แอนนากับวิลโล่ส่งนักเรียนที่ใช้เวทย์ไปโรงพยาบาลธรรมดาสลับกับโรงพยาบาลบ้า

หรือไม่ก้เสียชีวิตโดนไฟเผาคลอกตายสลับกันไป

ไม่มีใครฟังใคร

แต่ละคนจะขายวิญญาณให้ปีศาจงูหรือมีเซ็กส์หมู่ต่อหน้าพี่แพะบาโฟเมทก็ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะขัดขวางกันได้ง่ายๆ

ความทรงจำที่มีคือการที่แต่ละคนเสกไฟใส่กันสาปแช่งกันและลงเอยที่โรงพยาบาลและโรงพยาบาลจิตเวท

ถ้าหากผมไม่เคยชินกับเหล่านางเอกสาวอเมริกันผมคงกล่าวหาเธอว่าเป็นพวกhypocrite พูดอย่างทำอย่าง

แต่ว่าจากการที่มาเจอกับพวกเธอในโลกจริงๆแล้วผมบอกได้อย่างชัดเจนว่านั่นคือข้อเท็จจริงไม่ใช่คำกล่าวหา

ว่าเราทำเรื่องะไรไม่เคยผิดแต่คนอื่นนั้นผิด

นั้นราวกับจะฝังรากลึกมาในความคิดของพวกคุณเธอ

การมีนักเรียนจำนวนมากขนาดนี้เข้าด้านมืดและเสียสติบ้างก็ตายไประหว่างปีการศึกษาทำให้ผมชักคิดแล้วว่าผ.อ.โรงเรียนลูกผู้ชายหรือผ.อ.โรงเรียนแนวเรื่องเหนือธรรมชาตินั้นคิดถูก

เราควรจะมีองค์กรที่ช่วยในการให้คนที่มีเวทย์แต่ละคนสามารถใช้วิชาได้โดยไม่เข้าไปหาพี่แพะบาโฟเมทหรือปีศาจงูไปเสียก่อน

อนิจจานี่คือดินแดนเสรีอเมริกา

เราสามารถสร้างกลุ่มกรุ๊ปปี้ที่มีพี่แพะเป็นศูนย์กลางได้ง่ายกว่าการสร้างห้องเรียนของผู้ใช้เวทย์แบบแบทเทิ้ลฮาเร็ม

วิลโล่ขมวดคิ้วจ้องมองทางผม

ผมโบกมือกล่าวว่า

“ควบคุมพลังอะไรที่เราควบคุมไม่ได้มันมีความเสี่ยงอยู่เวทย์ที่ดีคือเวทย์ที่ควบคุมได้ เธอจะมาร่วมกลุ่มกับผมได้นะ ผมจะสอนให้”

ผมกล่าวต่อวิลโล่ถึงจะรู้ว่านิสัยของเธอน่าจะปฏิเสธผมนั่นล่ะ

แต่อย่างน้อยผมก็พยายามแล้วเอาเท่าที่ช่วยได้