สยบฟ้าเหนือราชัน

ตอนที่ 34 คณะแสดงยุทธ์

 หลังจากเข้ามาในเรือนรับรอง เด็กหนุ่มพบว่าคฤหาสน์หลังนี้ ทั้งใหญ่โตหรูหราแลเต็มไปด้วยสาวใช้น่าตาคมขำมากมาย มันได้รับการต้อนรับอย่างดีจากอ้าวซ่งในมือพลางจิบยอดชาชั้นดีจากจงซาน

 “จอมยุทธ์เจียงดูชมชอบชาอู่หลงจากจงซานท่านอาจไม่ทราบนี้เป็นยอดชาจากหุบเขาที่สืบทอดการปลูกชาชนิดนี้มาเป็นร้อยปีมีผลช่วยให้สมองได้พักผ่อน สติแจ่มใสถ้าจอมยุทธ์เจียงชื่นชอบข้าสามารถให้เด็กจัดไว้ให้ซักหลายชุด”

 มันส่ายหัวปฏิเสธมันชื่นชอบชานี้ แต่จะให้รับมาเช่นนี้ก็รู้สึกกระดากอยู่บ้างไม่สู้ถ้ามีโอกาสเดินทางไปจงซานจัดหาซื้อมาให้ท่านอาจารย์ปู่เจ้าสำนักกับท่านอาจารย์ อาจารย์หญิงซักหลายชุด

 “ท่านอ้าวซ่ง ท่านยังพอมีรายละเอียดเรื่องราวของจอมโจรผู้นี้เล่าให้ข้าฟังอีกหรือไม่บางทีอาจสามารถเป็นอาจประโยชน์ในการรับมือได้”

 อ้าวซ่งได้ฟังก็เล่าเรื่องราวต่างๆที่มันรู้แก่หวู่เฉินก่อนจะนัดแนะว่าหลังจากมันเสร็จธุระจะกลับมาที่นี้อีกครั้งในตอนเย็น เพราะโจรกิ่งเหมยจะลงมือแค่ตอนพระอาทิตย์ตกดินเท่านั้น

..............................

 หลังจากออกมาจากคฤหาสน์ของอ้าวซ่ง หวู่เฉินเดินเข้าไปในตลาดเห็นร้านรวงมากมายมันเดินผ่านเห็นขนมต่างๆที่เสี่ยวไป๋ชอบ บางทีก่อนกลับมันน่าจะซื้อไปฝากน้องสาวบ้างนางคงจะดีใจมาก

 หวู่เฉินเดินผ่านมาที่ลานกว้างแห่งหนึ่ง ที่ลานมีคนมุงไว้มากมายที่ใจกลางมีสองพ่อลูก ทั้งคู่แต่งกายด้วยชุดรัดรูปสีดำที่ศีรษะมีผ้าโพกหัวสีแดงเก็บผมเอาไว้ ทั้งคู่กำลังแสดงกายกรรม และวิชายุทธ์ที่สวยงาม

   คนพ่อดูเป็นวัยกลางคนรูปร่างสมส่วน ลูกชายนั้นรูปร่างผอมเล็กเกินมาตฐานชายหนุ่มอยู่บ้างแต่ยังดูสูงสง่า อันหน้าตาของมันทำให้บรรดาสาวน้อยใหญ่ในเมืองต่างลุ่มหลงส่งเสียงหวี้ดว้ายจนน่าลำคาญ

 ลูกชายนั้นร่ายรำด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ทั้งรำเพลงหมัด เพลงกระบี่ เพลงดาบเพลงหอก ต่างดูเยี่ยมยุทธ์เชี่ยวชาญ แลดูอ่อนช้อยน่าหลงใหลแต่วิชาที่สวยงามเช่นนี้บางทีใช้ได้แค่บนเวทีแสดง ไม่สามารถใช้ในสถานการน์จริง

 หวู่เฉินเผลอจ้องมองการร่ายรำของลูกชายนักกายกรรมเหมือนต้องมนต์สะกดไม่อาจละสายตาคนถูกจ้องเหมือนจะรับรู้ได้เลยเหลือบตามาสบตากับมันหวู่เฉินรีบเบี่ยงสายตาหลบอย่างรวดเร็วไม่กล้าจ้องสายตาที่ดูน่ามองนั่นยิ่งสอดรับกับไฝเสน่ใต้ตายิ่งชวนน่าค้นหา

 เจียงหวู่เฉินเจ้าเป็นบ้าอะไรไป น่าอายเกินไปแล้ว สงสัยใน9ปีที่ผ่านมามันได้เจอกับผู้คนน้อยเกินไปจนสมองผิดปกติไปแล้ว แถมอีกฝ่ายยังเป็นผู้ชายยิ่งทำให้มันรู้สึกเสียหน้ามันรีบเดินออกมาจากลานกว้างไม่กล้าหันกลับไปมองสองพ่อลูกนักกายกรรมอีก

 หวู่เฉินเดินไปถึงค่ายทหารเพื่อขอพบแม่ทัพกู้แต่เสียดายที่ท่านแม่ทัพไม่อยู่มันจึงได้แต่ฝากฝังจดหมายไว้กับรองแม่ทัพ หลังออกจากค่ายมันก็ไปเยี่ยมเยียนสำนักคุ้มภัยฉลามขาวสถานที่ที่มันไม่ได้ย่างกรายมาตลอด 9ปี

 พี่สาวฉินจะเป็นยังบ้าง นางจะโกรธมันมั้ยทีมันไม่ได้มาหานางเลยตลอด9ปีบางทีมันอาจจะโตขึ้นจนนางจำไม่ได้?แต่สุดท้ายมันก็พบกับความผิดหวังฉินหงเฉินออกไปทำธุระที่เมืองข้างๆทำให้พลาดการพบกันในรอบหลายปีไป

 มันเดินฆ่าเวลาในตลาดมองดูสิ่งของมากมาย มันเลือกเดินดูของซักพักก็เหลือบตาไปเห็นร้านค้าที่ขายยาพ่อค้ายาเห็นการแต่งตัวของเด็กหนุ่มดูดีดูเยี่ยมยุทธ์จริงรีบกุลีกุจรประจบแนะนำยาต่างๆมากมาย

 มีทั้งยาช่วยการไหลเวียน ยารักษา หรือยาเร่งการดูดซับเด็กหนุ่มไม่สนใจมากนักเพราะที่สำนักก็ยังมีให้ใช้อยู่บ้าง แต่มันเหลือบไปเห็นยาประหลาดที่เก็บไว้บนชั้นอย่างดีตัวยาถูกบรรจุกล่องสีดำแต่หลังจากทราบราคา...มันก็ชิงออกมาจากร้านโดยทันที

 มันเดินต่อมาจนถึงร้านขายถ้วยชา มันเห็นถ้วยชาอย่างดีถูกตั้งแสดงไว้จนสดุดตาท่านปู่เจ้าสำนักนั้นชอบชามากบางทีซื้อถ้วยชาไปฝากท่านซักชุดถือว่าเป็นการตอบแทนที่ดูแลมันมา

 พ่อค้าเห็นหวู่เฉินแต่งตัวดีจึงรีบต้อนรับหลังจากฟังรู้ว่าเด็กหนุ่มสนใจชุดถ้วยชาที่ตั้งโชว์ยิ่งกระตือลือล้น

 “จอมยุทธ์ท่านนี้ช่างสายตาแหลมคมนักนี้คือชุดถ้วยชาหยกหินดำจากแคว้นทะเลทราย เป็นสมบัติที่หาได้ยากยิ่ง ท่านรู้มั้ยหินหยกดำนี้ล้วนเป็นของหายากสามารถหาได้แต่ในแคว้นทะเลทรายที่ห่างไปเท่านั้นซึ่งตัวข้าพอมีเส้นสายอยู่บ้างเลยได้มาชุดนึง”

 “ท่านจอมยุทธ์อาจไม่ทราบถ้วยหินหยกดำนี้ขนาดในวังราชวงศ์ลิขิตฟ้าเรายังไม่ได้มีใช้กันง่ายๆ ถ้วยสามารถรักษาอุณหภูมิของตัวชา อีกทั้งเร่งเร้ากลิ่นอายรสชาติให้ขับเน้นได้ดียิ่งขึ้น”

 เจียงหวู่เฉินนั้นสนใจมาก ถ้วยชาตรงหน้าดูสวยงาม หรูหราพอมันได้รู้ราคา ก็รู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้างแต่มันยังมีเงินที่ซูรั่วซานทิ้งเอาไว้ให้เพียงพอที่จะซื้อชุดถ้วยชาชุดนี้ในตอนที่มันกำลังจะตกลงซื้อถ้วยชาหินหยกดำทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาข้างหลัง

 “ช้าก่อน คุณชายท่านนี้”เจียงหวู่เฉินและพ่อค้าถ้วยได้ยินจึงหันไปมอง กลับเป็นลูกชายนักกายกรรมนั่นเองอะไรหรือว่ามันเห็นข้าจ้องมองนึกว่าข้ามีรสนิยมแบบนั้นจึงตามมา? สวรรค์ข้าจะทำเยี่ยงไร?

 คนขายถ้วยไม่พอใจ มันกำลังจะขายชุดถ้วยชาราคาแพงได้แต่กลับมีคนมาแส่ “นี่ไอ้หนุ่ม เจ้ามาขัดขวางการค้าขายของคนอื่น เนื่องด้วยเหตุผลอันใดหรือคิดอยากก่อกวน?”พ่อค้าไม่ได้คิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะห้ามเพราะอยากแย่งซื้อถ้วยชา...ดูจากการแต่งกายที่เป็นแค่นักกายกรรมไส้แห้งคงไม่มีปัญญาจ่าย

 ชายหนุ่มนักกายกรรมยิ้มบางรอยยิ้มนั้นเล่นทำเอาใจหวู่เฉินกระตุก อันตรายหมอนี่อันตายเกินไปแล้ว!

 “พ่อค้าถ้วยท่านว่านี้เป็นถ้วยหินหยกดำจากแคว้นทะเลทรายจริงๆ?”

 “เจ้าพูดเหลวไหลอันใดหรือเจ้ากล่าวหาว่าข้าเป็นพวกต้มตุ้น ไอ้หนุ่มกล่าวหากันอย่างนี้เจ้ามีหลักฐานเหรอ”

 “หลักฐานนั้นย่อมมี!ถ้วยชุดนี้ดูคร่าวๆ ดูคล้ายถ้วยหินหยกดำของแคว้นทะเลทรายจริงๆ เพียงแต่...”

 “ถ้วยหินหยกดำของแคว้นทะเลทรายถูกสร้างจากหินพิเศษตัวถ้วยจะเป็นสีดำสนิทไม่สะท้อนแสงเหมือนถ้วยของเจ้าถ้วยของเจ้าคงทำจากหินผสมจากทางใต้กระมัง”

 พ่อค้าถ้วยหัวร้อน”ไอ้หนู อย่ากล่าวหากันผล่อยๆเจ้าเป็นแค่นักกายกรรมจะไปรู้เรื่องอะไรมากที่กล่าวหานะก็แค่คำพูดของเจ้าฝ่ายเดียว”ชายหนุ่มนักกายกรรมยิ้มบาง เดินเข้าไปใกล้ชุดถ้วยสีดำ

 “ข้าเป็นนักแสดงยุทธ์กายกรรมก็จริงแต่ข้าและพ่อนั้นได้เดินทางท่องเทียวไปทั่วทั้งแผ่นดินได้เห็นสิ่งต่างๆมามากมาย แน่นอนย่อมนับรวมถ้วยหินหยกดำของจริงที่แคว้นทะเลทราย...”

 “แต่เรื่องแน่ๆที่ทุกคนต่างรู้ว่าหินหยกดำขึ้นชื่อด้วยความคงทนชะนั้น...” มันพูดจบก็ปัดชุดถ้วยสีดำบนชั้นจนล่วงตกลงมาพ่อค้าถ้วยตกใจจนหน้าซีดรีบพุ่งไปรับถ้วยก่อนตกถึงพื้น

 เห็นดังนั้นชายหนุ่มนักกายกรรมยิ้มหวาน “เป็นอะไร? นี่ท่านกลัวถ้วยหินหยกดำตกพื้นแตกหรือ?”

 พ่อค้าโกรธมาก”มันจะไม่แตกได้ไงนี่มันถ้วนจิ้นซูจากทางใต้ ราคาของมันต่อให้ไม่ถึง1ใน10ของถ้วยหยกหินดำแต่ไม่ใช้ถูกๆ ที่นักกายกรรมอย่างเจ้าจะมีปัญญาชดใช้”พ่อค้าเผลอหลุดปากด้วยความโกรธ หวู่เฉินสีหน้ามืดลง

 “อ้อ เป็นถ้วยจิ้นซูจากทางใต้นีเอง” นักกายกรรมหนุ่มหัวเราะพ่อค้ารู้ว่าหลอกขายไม่ได้ก็โกรธเคืองไล่ทั้งหวู่เฉินทั้งนักกายกรรมออกจากร้าน

 หวู่เฉินต้องการเอาเรื่องแต่พ่อค้านั้นบอกว่า มันขายชุดถ้วยจิ้นซูจากทางใต้ซึ่งเป็นของจริงไม่ผิดแน่ถ้ามีคนมาตรวจสอบก็ไม่มีหลักฐานว่ามันอ้างว่าเป็นถ้วยหินหยกดำจากแคว้นทะเลทราย

 เจียงหวู่เฉินหัวร้อนมาก แต่ไม่สามารถทำอะไรได้พอออกมามันก็รู้สึกผิดที่คิดไม่ดีกับหนุ่มกายกรรมแถมอีกฝ่ายก็ช่วยมันไม่ให้เสียค่าโง่ครั้งใหญ่ มันอยากจะตอบแทนอีกฝั่งบ้าง

 “ขอบคุณพี่ชายท่านนี้มากที่ช่วยข้าไว้ข้ามีนามว่าเจียงหวู่เฉิน ขอเรียนถามนามของพี่ท่าน?”

 “คำว่าพี่ไม่กล้ารับ เรียกข้าว่าเสี่ยวถานก็ได้”

 “เสี่ยวถาน...ขอบคุณเจ้ามากมากเราไม่สู้ไปหาอะไรกินกันหน่อยมั้ย ข้าขอเลี้ยงตอบแทนท่านเอง”เสี่ยวถานยิ้มบางเล็กน้อย ใจหวู่เฉินกระตุกอีกครั้งอันตรายถึงหมอนี่จะมีบุญคุณต่อมัน แต่ก็ยังอันตรายเกินไปจริงๆ

 “ต้องขอโทษพี่เฉินด้วย แต่ข้าออกมาทำธุระให้ท่านพ่อนี่ก็สายมากแล้ว ผู้น้องขอตัว”พูดเสร็จมันก็เดินจากไปทิ้งไว้แต่กลิ่นหอมที่หลงเหลืออยู่...