“รูปนี้มัน!!!…..” ก่อกๆๆๆ ระหว่างที่คิมกำลังอึ้งอยู่กับรูปตรงหน้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำเอาคิมสะดุ้งใ เขารีบเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน
“เชิญครับ….ฟู่วว!!” คิมทำเหมือนว่าเขากำลังตั้งใจอ่านเอกสารอยู่ ทว่าในใจนั้นกลับรู้สึกโล่งมากที่กลับมานั่งที่โต๊ะทัน ทนนท์ค่อยๆเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับมือถือที่มีคนค้างสายอยู่
“อ้าว..คุณทนนท์ มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“พอดีว่าท่านประธานโทรมาและท่านอยากจะพูดกับคุณคิมครับ นี่ครับ” ทนนท์ยื่นมือถือให้คิมก่อนจะรีบขอตัวออกจากห้องไป คิมรู้สึกแปลกใจมากที่ระดับหัวหน้าใหญ่ขนาดนั้นอยากคุยกับเลขาคนใหม่ของ GM อย่างเขา คิมลังเลอยู่พักนึงก่อนจะยกมือถือขึ้นมาแนบที่หู
“สะ..สวัสดีครับ ท่านประธาน….”
“สวัสดีครับ ตอนนี้คุณคงแปลกใจมากสินะครับ ที่ผมอยากคุยกับคุณ ก่อนอื่นผมขอให้คุณแนะนำตัวหน่อยละกันนะครับ”
“อ่ะ..อ่อ..ครับ..ผม..คิมหันต์ อัศวนนท์ครับ จบการบริหารโรงแรมมาครับ…ตอนนี้ผม….”
“พอแล้วครับ…ผมขอเรียกคุณสั้นๆว่าคุณคิมละกันนะครับ ก่อนอื่นผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ไม่ได้ไปต้อนรับคุณคิม ด้วยตนเอง พอดีว่าผมติดธุระด่วนน่ะครับ ยังไงก็ขอต้อนรับเข้าสู้รั้ว NT ของพวกเราน่ะครับ ก่อนที่ผมจะวางสายคุณคิมมีอะไรอยากจะสอบถามผมไหมครับ?”
“เอ่อ คือว่า..GM เค้าเป็คนแบบไหนหรอครับ?”
“ฮ่าฮ้าฮ่า ถามได้ตรงประเด็นมากเลยนะครับ ว่าที่ GM เขาเป็น้องชายของผมเองครับ เอาไว้พรุ่งนี้คุณคิมก็จะได้เจอหน้าเขาแล้วละครับ ถึงเวลานั้นคุณคิมก็จะรู้เองว่าเขาเป็คนยังไง เอาเป็ว่าวันนี้พอเเค่นี้ก่อนขาดเหลืออะไรก็บอกทนนท์เลขาของผมได้นะครับ โชคดีครับ!” ตุ้ดๆๆๆ ปลายสายถูกตัดในขณะที่คิมยังคงงงๆอยู่กับคำพูดปลายสาย ข้อมูลเดียวที่เขารู้คือ เขาเพิ่งคุยกับท่านประธานใหญ่ไป แต่ไม่รู้ว่าท่านประธานใหญ่ชื่ออะไร หน้าตาเป็ยังไงด้วยซ้ำ คิมรีบเอามือถือไปคืนทนนท์ก่อนจะเดินกลับเข้ามาอ่านเอกสารที่โต๊ะต่อ ทว่าตอนนั้นสายตาก็ดันไปสดุดเข้ากับรูปภาพตรงผนังอีกครั้ง คิมตัดสินใจเดินเข้าไปดูใกล้ๆอีกครั้ง พร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปแตะที่รูป อย่างคุ้นเคย
“ทำไม..รูปนี้มันถึง..ได้คุ้นจังเลย เหมือนว่าเราเคยเห็นมันที่ไหนนะ?” คิมพยายามขุดความทรงจำทั้งหมดของตนเองขึ้นมาประมวลผลเพราะเขารู้สึกคุ้นเคยกับรูปนี้มาก แต่พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก คิมจึงล้มเลิกความพยายามและกลับมานั่งอ่านเอกสารต่อ ระหว่างที่กำลังอ่านเอกสารในหัวก็เริ่มว่อกแว่กขึ้นมาอีกครั้ง
“GM เป็น้องชายของท่านประธานแห่ง NT กรุ๊ปงั้นหรอ อืม?...จากที่เราได้คุยกับพี่ชายของเขาก็รู้สึกว่าเขาก็ใจดีเป็กันเองกับพนักงานนะ หวังว่าน้องชายคงจะไม่….ชั่งเถอะ คิดไปก็ปวดหัวเปล่าๆ พรุ่งนี้ก็จะได้เจอกันแล้ว นายต้องทำให้ได้นะคิม สู้ๆ ฮึ้บ!!” คิมพูดปลุกใจตัวเองพร้อมกับอ่านเอกสารบนโต๊ะไปที่ละแฟ้ม เวลาผ่านเลยไปถึงห้าโมงเย็น ก่อกๆ ก่อกๆ
“เชิญครับ…อ้าวคุณทนนท์ มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ผมจะเข้ามาบอกว่าตอนนี้ เป็เวลาเลิกงานของคุณแล้วครับ คุณคิมสามารถกลับบ้านได้เลยครับ”
“อ่อ..ครับ พอดีว่ายังเหลือเอกสารอยู่ 2-3 ฉบับที่ผมยังไม่ได้อ่านน่ะครับ ผมตั้งใจไว้ว่าจะอ่านให้จบแล้วค่อยกลับ พรุ่งนี้จะได้ตอบคำถาม GM ได้ทั้งหมดน่ะครับ”
“ขยันจังเลยนะครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีว่าผมมีไปรับท่านประธานที่สนามบินตอน1ทุ่มน่ะครับ คุณคิมตามสบายนะครับ ข้างนอกมีอาหารแช่เเข็ง ขนมและเครื่องดื่ม คุณคิมสามารถหยิบได้เลยนะครับ มันเป็สวัสดิการพนักงานครับ”
“ครับ..ขอบคุณครับ” คิมตอบรับคำของทนนท์ก่อนจะหันมาอ่านเอกสารต่อ…ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังนั่งเครื่องกลับกรุงเทพ สองพี่น้องหนุ่มนั่งชั้นเฟิร์สคลาส การบริการทุกอย่างระดับพรีเมี่ยม ทว่าหนึ่งในนั้นกลับรู้สึกอยากลงจากเครื่องเร็วๆ
“พี่ผา..เมื่อไหร่จะถึงกรุงเทพฯ ผมอ้วกจะพุ่งอยู่แล้วเนี้ย บอกให้เอารถมาก็ไม่เชื่อ!!”
“ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าให้แกกินยานอนหลับแล้วหลับไปเลย แกไม่เชื่อฉันเอง เอาหน่า..อีกไม่กี่นาทีเครื่องก็จะลงแล้ว อดทนหน่อย”
“รู้แบบนี้ผมน่าจะนั่งรถโรงแรมกลับกรุงเทพฯ แล้วให้พี่นั่งเครื่องมาคนเดียวนะ หน้ามืดเวียนหัวไปหมด!! ชิ”
“ถ้ามีคนรู้ว่า GM คนใหม่คงโรงแรมพีพีเพลส เมาเครื่องบินสภาพเหมือนหมาเมาอ้วกขนาดนี้ เหล่าพนักงานจะเคารพแกไหมเนี้ย!!ฮ่าฮ้าฮ่า”
“GM ก็คนเหมือนกันนะพี่ผา มันก็ต้องมีแพ้ มีชนะ มีเมา มีอ้วก มีสภาพเละเทะบ้างแหละ ใครจะไปเนี๊ยบเหมือนพี่ได้ตลอดเวลา จะบ้าตายคนหรือหุ่นยนต์กันแน่ ตื่นมาก็หล่อเลยงี้ ชิ!!” สองพี่น้องมีปากเสียงหงุดหงิดตลอดทาง จนกระทั่งเครื่องลง ทันทีที่มาถึงสนามบินนทีก็แยกตัวขอไปอ้วกทันที ในขณะที่ภูผาก็นั่งรอให้ทนนท์มารับ ตึ้ดๆๆ ตึ้ดๆๆ เสียงข้อความจากมือถือดังขึ้น ภูผารีบเปิดข้อความดูก็พบว่าน้องชายตัวดีของเขาขอตัวแยกกลับไปก่อนแล้ว ภูผาไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาทำได้เเค่เก็บมือถือเข้ากระเป๋าและรอทนนท์ต่อไป ไม่นานทนนท์ก็มาถึง เขารีบเข้ามาจัดการกระเป๋าของเ้านายและนำทางไปที่รถทันที ระหว่างที่เดินทางกลับบ้าน ภูผาก็ได้เอ่ยปากถามเื่คิมขึ้น
“คิม..เขาเป็ยังไงบ้าง สงสัยอะไรหรือเปล่า?”
“เท่าที่ผมเห็นก็ไม่ได้สงสัยอะไรนะครับ วันนี้คุณคิมตั้งใจอ่านเอกสารทั้งหมดเพื่อที่จะตอบคำถามGMคนใหม่ให้ได้น่ะครับ”
“งั้นหรอ…เขาจะเสียใจไหมนะถ้ารู้ว่าเอกสารที่เขาอ่านไปทั้งหมด มันอาจจะไม่ได้ใช้กับGM คนนี้เลย หึหึหึ”
“ถ้าทุกอย่างมันไม่ได้เป็ไปตามที่คุณภูผาคิดไว้ล่ะครับ คุณภูผาจะทำยังไงครับ?”
“ฉันรู้จักน้องชายของฉันดี นทียังรักและคิดถึงคิมอยู่ทุกเวลา ที่เหลือก็เเค่ปล่อยให้ความใกล้ชิดมันทำงาน..ก็เเค่นั้น” ภูผานั่งยิ้มให้กับแผนการณ์ของตนเองเพราคิดว่ายังไงมันก็ต้องสำเร็จแบบ300%อย่างแน่นอน ในขณะทที่ภูผากำลังเดินทางกลับบ้านด้วยความสบายใจ อีกฝ่ายนั้นกำลังอ้วกใส่ถุงอย่างบ้าคลั่ง นทีไม่รู้มาก่อนว่าเขาจะต้องนั่งเครื่องกลับ เขาจึงไม่ได้เตรียมยาแก้เมาไปด้วย ในระหว่างนั้นเขาก็นึกได้ว่าเขามียาแก้เมา ติดไว้ที่ห้องทำงานอยู่ขวดนึง
“พี่ครับ ไปโรงแรม PP Place ครับ!” ระยะทางจากนี้ถึงบ้านต้องผ่านโรงแรมอยู่แล้ว นทีจึงตัดสินใจที่จะไปกินยาและพักที่โรงแรมก่อน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่ห้องทำงานของเขา เวลาสองทุ่มกว่าๆ นทีเดินโซซัดโซเซลงจากแท็กซี่และเดินมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของตนเอง ขณะที่เขากำลังจะถึงห้องก็สังเกตเห็นว่าไฟในห้องทำงานของเขาเปิดอยู่
“ทำไมไฟในห้องทำงานเปิดอยู่หรือว่ามีใครอยู่ในนั้น?” นทีรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปพร้อมเเตะคีย์การ์ดเปิดประตูพรวดเข้าไป ในตอนนั้นเอง…เขาก็ได้พบกับ!!!!
298
