บทที่ 20 คุณาเ็หรือเปล่า
คุณหลิวมักจะหาโอกาสเอ่ยชมฟู่อวิ่นซางที่ทำงานอย่างหนัก “คุณรู้ไหม หลายปีที่ผ่านมานี้ท่านประธานอุทิศตัวเองให้กับงานจนไม่มีเวลาส่วนตัว แถมเขายังโสดมาหลายปีเพราะไม่อยากให้กระทบไปถึงงาน”
“แต่ตอนนี้เขาลือกันทั่วบริษัทแล้วว่า ท่านประธานกับคุณเลขาสวีกำลังคบหากันอยู่”
เยี่ยเจียที่อยู่ไม่ไกลนักได้ยินบทสนทนาของพวกเขา จึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อฟังให้ชัดขึ้น
ฟู่อวิ่นซางขมวดคิ้วแสดงสีหน้าเคร่งขรึม “คุณหลิว คุณกำลังเข้าใจผิด สวีเสี้ยนหย่ากับผม…”
เพล้ง!
เยี่ยเจียเซไปชนพนักงานเสิร์ฟทำให้แก้วในถาดหล่นแตกกระจายจนเกิดเสียงดังไปทั่ว
บรรยากาศในงานเลี้ยงก็เงียบสนิท ทุกคนต่างหันมามองยังจุดที่เกิดเสียงนั้นในทันที
รวมถึงฟู่อวิ่นซางด้วย
ฟู่อวิ่นซางขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินเข้ามาหาเยี่ยเจีย แล้วสำรวจตัวเธออย่างละเอียด “คุณาเ็หรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ…” เธอส่ายหน้ารัว ๆ
“คุณไม่เป็ไรแน่นะ หรือว่าเจ็บหัวใจ?”
ฟู่อวิ่นซางเดาสาเหตุ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและใไม่น้อย
คล้ายว่าเธอจะล้มลงได้ทุกเมื่อ ใบหน้าซีดเผือด มือเรียวกุมหน้าอกไว้แน่น ดูเหมือนหัวใจจะวายขึ้นมาจริง ๆ
เธออยากฟังว่าเขาจะอธิบายความสัมพันธ์ที่มีกับสวีเสี้ยนหย่ายังไง แต่ก็กลัวจะได้ยินสิ่งที่ไม่อยากฟัง จึงตั้งใจจะเดินออกไป แต่กลับชนเข้ากับพนักงานเสิร์ฟโดยบังเอิญ
เยี่ยเจียรู้สึกว่ามีคนจ้องมองพวกเขาอยู่ จึงรีบพูดว่า “ฉันไม่เป็ไรค่ะ ขอบคุณที่ท่านประธานเป็ห่วง”
“หมอหานคะ ฉันเหนื่อยแล้ว เรากลับกันเถอะ” เยี่ยเจียหันกลับไปพูดกับหานปิงซึ่งถูกฟู่อวิ่นซางผลักไปด้านข้าง ก่อนจะถูกหมอหนุ่มประคองออกไป
แม้ว่าเยี่ยเจียจะเดินจากไปแล้ว แต่ก็ได้ทิ้งภาพอันน่าประหลาดใจเอาไว้ในงาน
ฟู่อวิ่นซางเลิกคิ้วด้วยความหงุดหงิด จ้องมองเยี่ยเจียที่เดินจากไปไม่วางตา
เห็นดังนั้น สีหน้าของสวีเสี้ยนหย่าก็เจื่อนลงในทันที
ดูเหมือนเธอต้องให้ยาแรงกับเยี่ยเจียซะแล้ว!
ส่วนคนอื่น ๆ ก็งงงวยกันยกใหญ่ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เมื่อออกจากลิฟต์ โทรศัพท์ของหานปิงก็ดังขึ้น เป็สายเข้าโทรศัพท์จากโรงพยาบาล บอกว่าเขาต้องรีบกลับไปในทันที
เยี่ยเจียเกรงใจจึงรีบเอ่ยขึ้น “มีคนรอรับฉันที่ลานจอดรถอยู่แล้ว คุณไม่ต้องห่วง ไปก่อนได้เลยค่ะ”
“งั้นระวังตัวนะ ฉันไปก่อนละ” หานปิงพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย แล้วถอดเสื้อคลุมสวมให้เยี่ยเจีย เพราะกลัวว่าเธอจะหนาว
หลังจากที่ส่งหานปิงไปแล้ว เยี่ยเจียจึงหยิบโทรศัพท์ดูข้อความจากฟู่อวิ่นซาง คุณอู๋รออยู่ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน แต่ที่นั่นกว้างมาก เธอจะหาเขาเจอได้ยังไง หรือเธอควรส่งข้อความถามฟู่อวิ่นซางอีกรอบดี
ขณะที่เยี่ยเจียกำลังเดินมองหน้าจอมือถืออยู่ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งสูงประมาณ 185 เิเ จับเธอไปตรึงไว้กับผนัง
“นี่คุณ! เป็ใคร…”
เยี่ยเจียร้องออกมาตามสัญชาตญาณ แต่ปากของเธอกลับถูกชายคนนั้นปิดไว้อย่างรวดเร็ว
ในบริเวณลานจอดรถชั้นใต้ดินที่มืดมิด และไร้ซึ่งคนผ่านไปมา หญิงสาวที่อยู่เพียงลำพังคงใและพยายามดื้นรนหนีอย่างสุดชีวิต
แต่เยี่ยเจียกลับไม่ได้ทำอย่างนั้น เพราะถูกทำให้ใจนรู้สึกว่าหัวใจแทบจะหยุดเต้น
เพราะชายตรงหน้าสวมหมวกแก๊ป จึงทำให้ไม่สามารถมองเห็นสีหน้าท่าทางของเขาได้ ชายหนุ่มมองเธอพร้อมกับเอ่ยเสียงแ่เบา “คุณแค่อยู่นิ่ง ๆ อย่าร้องเรียกใครเด็ดขาด ถ้าจะร้องก็รอจนกว่าผมจะจากไปแล้วเท่านั้น”
“ไม่ใช่สิ! คุณไม่ต้องร้องเลยต่างหาก ผมไม่ใช่คนร้าย และไม่ทำร้ายคุณหรอก ผม้าแค่เสื้อคลุมที่คุณใส่อยู่เท่านั้น ขายมันให้ผมสิ ถ้าผมได้เสื้อมาแล้ว ผมจะรีบไปในทันที”
พูดจบ ชายหนุ่มก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง “ได้ไหม”
มือของเขายังคงปิดปากเธอเอาไว้
เยี่ยเจียไม่สามารถพูดได้ จึงเพียงแค่กะพริบตาเป็การตอบรับ
961
